گزارش علمی تهیه شده در کتاب تاریخ طبیعی #تجاوز نشان می‌دهد مردان در دوران باستان، گاهی ناچار می‌شدند برای تکرار و #دوام_نسل خود به رابطه‌ی جنسی با زور و بدون رضایت #زنان متوسل شوند. اتفاقاتی نظیر حوادث طبیعی، کوچ گله‌های شکار، خشکسالی، جنگ‌ها و بیماری‌های مسری گاهی باعث می‌شد که تعداد زنان در گروه اجتماعی به هر دلیلی کمتر از مردان گردد و به اندازه‌ی کافی #شریک_جنسی برای مردان وجود نداشته باشد. در این گونه شرایط، مردان برای دستیابی به جفت از حربه #تجاوز استفاده می کردند.

درضمن مردانی که به دلایل مختلف از جذابیت جنسی کمتری برخوردار بودند و به همین دلیل از شانس کمتری برای تداوم نسل برخوردار می‌شدند. از تجاوز به عنوان یکی از راه های ناگزیر برای تکرار نسل شان بدون میل داوطلبانه زنان استفاده می کردند.

پروفسور روان‌شناسی دانشگاه لس‌آنجلس، دکتر نایل مالموت در گزارش دیگری در همین رابطه به تجاوز در درون زندگی مشترک اشاره می‌کند. او معتقد است که شوهران (یا زوج مشترک قبل از برپایی سنت ازدواج) برای آنکه از «پدر» بودن خود مطمئن گردند در طی روزهایی که زنانشان در موقعیت #تخمک‌_گذاری بودند به زور با آن‌ها #رابطه_جنسی برقرار می‌کردند تا به کمک از بین بردن اسپرم‌های قبلی شانس تولد فرزند خودشان را بیشتر سازند.

ناگفته نماند که زنان نوع بشر در گذشته‌های دور و قبل از ایجاد آئین ازدواج، از قابلیت رابطه‌ی جنسی متعدد هم برای بارداری استفاده می‌کردند. دکتر مالموت برای پشتیبانی تئوری خود از فرمِ فیزیکی کلاهک‌گونه آلت مردانه یاد می‌کند که در حین رابطه‌جنسی می‌تواند با تکرار مداوم مسیرشان، اسپرم‌های غریبه و رقیب را از واژن زن به بیرون بریزند و پدر بودن خود را تضمین کنند.

دکتر نایل مالموت، متوجه این نکته شدند که ۳۰ درصد مردان دنیای معاصر نیز به احتمال تجاوز در صورتی که جرم محسوب نگردد و برایشان دردسری فراهم نکند فکر کرده‌اند. گزارش‌های هم وجود دارد که نشان می دهد مردان در حال #خودارضایی و یا ابراز تخیل جنسی به «تجاوز کردن» هم می‌اندیشند.

محققان البته با دقت تمام به این نکته توجه می‌کنند که بین شرایط دنیای معاصر و #جبر_طبیعت در زندگی انسان اولیه فرق بسیاری وجود دارد. و تحقیقات قراری برای توجیه عمل تجاوز ندارد. تجاوز در دروه و زمانه ما اصلا ربطی به جبر طبیعی یا غریزه مردان ندارد.

نظریه‌ «جبر طبیعی» معتقد است همه‌ی رفتار #بشر بر پایه‌ دستوراتی است که #ژن بشر صادر می‌کند و اختیار و اراده در این نظریه، معنا و مفهومی ندارد! بنابر همین منطق، چون عمل تجاوز امری طبیعی است و بر اساس ضرورت حیاتی می‌باشد پس جرم نیست.

#روانشناسی_تکاملی نشان می دهد که تجاوز یک اتفاق بسیار قدیمی است برای همین حتی در بدن زنان، برای جلوگیری از تجاوز، به وسایل تکامل یافته‌تری در بدن خود مجهز گردند.

روان‌شناسان تکاملی متوجه این نکته شده‌اند که سیستم «قاعدگی زنانه» که به زنان امکان می‌دهد فقط دو روز در ماه امکان باروری داشته باشند بی‌شک مهمتر وسیله دفاعی زنان برای کنترل «تجاوز» به شمار می رود.

زیست‌شناسان دانشگاه ایالتی نیویورک خانم ساندرا پترالیا و گوردون گالوپ در سال ۲۰۰۲ تحقیقی بر روی ۱۹۲ دانشجوی دختر دورهٔ لیسانس انجام دادند. در این بررسی، به دانشجویان داستان‌های کوتاهی برای خواندن دادند که قهرمان مؤنث قصه توسط مردان مشکوک تعقیب شده‌اند و جملهٔ آخر داستان با عباراتی نظیر «وقتی که کلید ماشین را چرخاند تا استارت بزند، متوجه دست سردی بر روی شانه‌اش شد» تمام می گردد.

محققین قدرت به هم فشردن مچ دست زنان شرکت‌کننده در تحقیق را هم قبل و هم بعد از خواندن داستان اندازه گرفتند و متوجه شدند که دانشجویانی که در پرسشنامه اعلام کرده بودند که در مرحله‌ی #تخمک‌گذاری دورهٔ ماهانه خود هستند بعد از خواندن داستان از قدرت فشردن دستِ بیشتری برخوردار بوده‌اند. به‌عبارتی زنان در  در طی دو روز مخصوص تخمک گذاری، از قدرت بدنی بیشتری برخوردار هستند.

زنان در دورهٔ تخمک‌گذاری نسبت به مردان غریبه، شکاک‌تر هستند

در سال ۲۰۰۷ گزارشی توسط خانم کریستسن گارور- آپگار که به همراه یک تیم محقق به چاپ رسید. بر طبق این گزارش خانم گارپر از مصاحبه ۱۶۹ زن (که دوره #قاعدگی منظم داشتند و در سنجش فوق شرکت کرده بودند) با مردان مختلف فیلمبرداری کرد. بعد از آن، از زنان خواسته شد که به.مردان بر اساس شخصیت و رفتار و به‌ویژه اینکه آیا مردان ملاقات شده نیت‌های جنسی داشته‌اند یا خیر نمره بدهند. تیم تحقیقاتی در حین تهیه گزارش پی بردند که زنانی که به روزهای تخمک‌گذاری نزدیک‌تر بوده‌اند اصرار بیشتری برای این باور داشتند که مردانی که با آن‌ها مصاحبه کرده‌اند تمایلات مشکوک جنسی از خود بروز داده‌اند. زنان فوق فکر نکردند که مردان مزبور بی‌ادب، غیر صمیمی و یا بدذات بوده‌اند بلکه فقط این احساس ناخوشایند دربارهٔ احتمال «متجاوز» بودن را از خود بروز داده بودند.

زنانی که به روزهای حامله شدن در هر ماه نزدیک‌تر می‌شوند محطاط‌‌تر می‌گردند.

به نظر می‌رسد در طی دو روز مهم هر ماه، مشکوک بودن به همه، تحمل زیادی را می‌طلبد برای همین بر طبق دو گزارش تحقیقاتی، پی برده شده است که زنان سعی می‌کنند در روزهای مربوطه مثلا در شب قدم نزنند و یا تنها به پارک نروند. آن‌ها درِ خانه خود را به روی غریبه‌ها باز نمی‌کنند و ماشین خود را در جاده‌های بیرون شهر متوقف نمی‌نمایند. گزارش محققین آلمانی از این نظر جالب است که نشان می‌دهد زنان فوق به هیچ وجه از فعالیت‌های روزمره و کار خود نمی‌کاهند ولی در انتخاب رفت و آمد خود در طی دو روز مربوطه دقت بیشتری به خرج می‌دهند.

زنان در روزهای تخمک گذاری #نژادپرست می‌گردند

گزارش تحقیقاتی دانشگاه ایالتی می‌شیگان که توسط کارلو ناوارت و تیم دانشگاهی‌اش تهیه شده است به این واکنش غیرعادی و جنجالی اشاره می کنند که نشان می‌دهد زنان سفیدپوست امریکایی در روزهای حول و حوش تخمک‌گذاری، علائم نژادپرستانه از خود بروز می‌دهند. با انجام آزمون‌های مخصوص، محققین دانشگاه می‌شیگان پی بردند که زنان مزبور به مردان سیاه حساسیت بیشتری نشان می دهند و آنها را «غیرخودی» می یابند. تفسیر محققین در این رابطه به این حقیقت اشاره می‌کند که زندگی معاصر و تلفیق، آشنایی و مراودهٔ نژاد‌های بشر به شکل مسالمت‌آمیز، پدیده‌ای جدید در طول #تاریخ بشری است. به همین خاطر، عدم اطمینان به غیر خودی که رنگ، زبان، مذهب و آداب و رسوم متفاوت دارد واکنشی است غریزی که بر اساس ضرورت‌های زندگی اجداد خیلی قدیمی بشر شکل گرفته است.

🔚 پایان...

📎 #بشر #تجاوز #تاریخ #تخمک‌_گذاری #جبر_طبیعت #رابطه_جنسی #خودارضایی #روانشناسی_تکاملی #نژادپرست #زنان #قاعدگی #شریک_جنسی #دوام_نسل
🗂 @AntiReligionArchives

📚 مقاله شماره: #چهل_و_هشت

📝 عنوان: پ چ ژ گ، واژگان ایرانی

🆔 https://t.me/AntiReligionArchives/687

چون عربها نمی توانند بگویند #پ ، ما #ایرانی ها ….؟ …..
به پیل می‌گوییم: فیل
به پلپل می‌گوییم: فلفل
به پهلویات باباطاهر می‌گوییم: فهلویات باباطاهر
به سپیدرود می‌گوییم: سفیدرود
به سپاهان می‌گوییم: اصفهان
به پردیس می‌گوییم: فردوس
به پلاتون می‌گوییم: افلاطون
به تهماسپ می‌گوییم: تهماسب
به پارس می‌گوییم: فارس
به پساوند می‌گوییم: بساوند
به پارسی می‌گوییم: فارسی!
به پادافره می‌گوییم: مجازات،مکافات، تعزیر، جزا، تنبیه…
به پاداش هم می‌گوییم: جایزه

چون عرب‌ها نمی‌توانند #گ را بر زبان بیاورند، بنابراین ما ایرانی‌ها
به گرگانی می‌گوییم: جرجانی
به بزرگمهر می‌گوییم: بوذرجمهر
به لشگری می‌گوییم: لشکری
به گرچک می‌گوییم: قرجک
به پاسارگاد هم می‌گوییم: تخت سلیمان‌نبی!

چون عرب‌ها نمی‌توانند #چ را برزبان بیاورند، ما ایرانی‌ها،
به چمکران می‌گوییم: جمکران
به چاچ‌رود می‌گوییم: جاجرود
به چزاندن می‌گوییم: جزاندن

چون عرب‌ها نمی‌توانند #ژ را بیان کنند، ما ایرانی‌ها
به دژپل می‌گوییم: دزفول
به کژ می‌گوییم: :کج
به مژ می‌گوییم: : مج
به کژآئین می‌گوییم: کج‌آئین
به کژدُم می‌گوییم عقرب!
به لاژورد می‌گوییم: لاجورد

فردوسی فرماید:
به پیمان که در شهر هاماوران سپهبد دهد ساو و باژ گران

اما ما به باژ می‌گوییم: باج

فردوسی فرماید:
پیاده شد از اسپ و ژوپین به دست همی رفت شیدا به کردار مست

اما ما به اسپ می‌گوییم: اسب
به ژوپین می‌گوییم: زوبین

و چون در #زبان_پارسی واژه‌هایی مانند چرکابه، پس‌آب، گنداب… نداریم، نام این چیزها را گذاشته‌یم فاضل‌آب،
چون مردمی سخندان هستیم و از نوادگان فردوسی،
به ویرانه می‌گوییم خرابه
به ابریشم می‌گوییم: حریر
به یاران می‌گوییم صحابه!
به ناشتا و چاشت بامدادی می‌گوییم صبحانه یا سحری!
به چاشت شامگاهی می‌گوییم: عصرانه یا افطار!
به خوراک و خورش می‌گوییم: غذا و اغذیه و تغذیه و مغذی(!)
به آرامگاه می‌گوییم: مقبره
به گور می‌گوییم: قبر
به برادر می‌گوییم: اخوی
به پدر می‌گوییم: ابوی

و اکنون نمی‌دانیم برای این که بتوانیم زبان شیرین پارسی را دوباره بیاموزیم و بکار بندیم، باید از کجا آغاز کنیم؟!

هنر نزد ایرانیان است و بس! از جمله هنر سخن گفتن! شاعر هم گفته است: تا مرد سخن نگفته باشد، عیب و هنرش نهفته باشد!

بنابراین، چون ما #ایرانیان در زبان پارسی واژه‌ی گرمابه نداریم به آن می‌گوئیم: حمام!
چون در پارسی واژه‌های خجسته، فرخ و شادباش نداریم به جای «زاد روزت خجسته باد» می‌گوئیم: «تولدت مبارک».
به خجسته می گوئیم میمون
اگر دانش و «فضل» بیشتری بکار بندیم می‌گوییم: تولدت میمون و مبارک!

چون نمی‌توانیم بگوییم: «دوستانه» می گوئیم با حسن نیت!
چون نمی‌توانیم بگوییم «دشمنانه» می گوییم خصمانه یا با سوء نیت
چون نمی‌توانیم بگوئیم امیدوارم، می‌گوئیم ان‌شاءالله
چون نمی‌توانیم بگوئیم آفرین، می‌گوئیم بارک‌الله

چون نمی‌توانیم بگوئیم به نام و یاری ایزد، می‌گوییم: ماشاءالله
و چون نمی‌توانیم بگوئیم نادارها، بی‌چیزان، تنُک‌‌‌مایه‌گان، می‌گوئیم: مستضعفان، فقرا، مساکین!
به خانه می‌گوییم: مسکن
به داروی درد می‌گوییم: مسکن (و اگر در نوشته‌ای به چنین جمله‌ای برسیم : «در ایران، مسکن خیلی گران است» نمی‌دانیم «دارو» گران است یا «خانه»؟
به «آرامش» می‌گوییم تسکین، سکون
به شهر هم می‌گوییم مدینه تا «قافیه» تنگ نیاید!

ما ایرانیان، چون زبان نیاکانی خود را دوست داریم:
به جای درازا می گوییم: طول
به جای پهنا می‌گوییم: عرض
به ژرفا می‌گوییم: عمق
به بلندا می‌گوییم: ارتفاع
به سرنوشت می‌گوییم: تقدیر
به سرگذشت می‌گوییم: تاریخ
به خانه و سرای می‌گوییم : منزل و مأوا و مسکن
به ایرانیان کهن می گوییم: پارس
به عوعوی سگان هم می گوییم: پارس!
به پارس‌ها می‌گوییم: عجم!
به عجم (لال) می گوییم: گبر
چون میهن ما خاور ندارد،
به خاور می‌گوییم: مشرق یا شرق!
به باختر می‌گوییم: مغرب و غرب
و کمتر کسی می‌داند که شمال و جنوب وقطب در زبان پارسی چه بوده است!

چون #ت در زبان فارسی کمیاب و بسیار گران‌بها است (و گاهی هم کوپنی می‌‌شود!)
تهران را می نویسیم طهران
استوره را می نویسیم اسطوره
توس را طوس
تهماسپ را طهماسب
تنبور را می نویسیم طنبور(شاید نوایش خوشتر گردد!)
همسر و یا زن را می نویسیم ضعیفه، عیال، زوجه، منزل، مادر بچه‌ها،

چون قالی را برای نخستین بار بیابانگردان عربستان بافتند (یا در تیسفون و به هنگام دستبرد، یافتند!) آن را فرش، می نامیم!
آسمان را عرش می‌نامیم!
و