در حوالی همان دوران، دایرالمعارف ها ساخته شد و قراری بین دانشمندان سراسر اروپا و حتی امریکا نهاده شد که تحقیقات موفق هر نقطه، به سایر مراکز علمی ارسال شود. همه این قدم ها توسط دانشمندان مذهبی در دانشگاه های مذهبی برداشته می شد.

بشر آگاهتر شده در دوران روشنگری، به این درک رسید که دنیا نه با #خرافات و #معجزه بلکه بر اساس قوانین طبیعی که خدا مقرر کرده است می چرخد.

دئیسم با وجود آنکه بعدها زمینه های ایجاد #آتئیسم یا بی خدایی را در فرهنگ اروپا افزایش داد ولی کاملا با بی خدایی و حتی شک و تردید درباره وجود خدا یعنی #اگنوستیک، تفاوت دارد.

🔚 پایان...

#Deism #Theism #Agnostic #Atheist
#AntiReligionArchives

#آتئیسم لزوما انکار خدا نیست، فرد آتئیست می تواند به سادگی تنها بخاطر اینکه دلایل وجودی خدا را قانع کننده ندانسته باشد خداناباور باشد. این چنین بینشی نیاز به اثبات خداناباوری خود ندارد.
لزومی ندارد یک آتئیست برای اثبات درستی خود، عدم وجود خدایان را اثبات کند.
همانطور که خیلی از مردم بطور عامیانه و تنها با یک حس درونی و بدون هیچ دلیل منطقی - فلسفی خداباورند، خداناباوری هم می تواند حسی و بدون دلیل باشد. 

اگر #خداناباوری برای بینش خود دلیل نداشته باشد در خانه آخر می شود مانند عموم خداباوران و این هیچ ایرادی بر او نمی آورد. تنها بینش او را غیرفلسفی و عامیانه می کند، همین.

شاید بهتر باشد که بگوییم آتئیست بودن و رها از هرگونه خرافه و پیشفرض غلط بودن شرط لازم روشنفکری است، اما شرط کافی آن نیست.