کانال نشر سیفتال
65 subscribers
455 photos
3 videos
23 files
159 links
☎️ +989021040999
@CiphtalPublishingDirect
Download Telegram
Forwarded from Ray
«رخ‌دادنامه‌ی زودباوری» را از طاقچه دریافت کنید
https://taaghche.ir/book/63789
Forwarded from Ray
«آفرینش پرمخاطره» را از طاقچه دریافت کنید
https://taaghche.ir/book/71929
Forwarded from Ray
«سایبان سرخ بولونیا» را از طاقچه دریافت کنید
https://taaghche.ir/book/71933
Forwarded from Ray
«قحطی» را از طاقچه دریافت کنید
https://taaghche.ir/book/71936
Forwarded from Ray
«دختر گم‌شده» را از طاقچه دریافت کنید
https://taaghche.ir/book/71932
Forwarded from Ray
«گفت‌وگوی دو حلزون» را از طاقچه دریافت کنید
https://taaghche.ir/book/71934
Forwarded from Ray
«بیش از یک روح است مرا» را از طاقچه دریافت کنید
https://taaghche.ir/book/71935
Forwarded from Ray
«نامه‌ای از زندان بیرمنگام» را از طاقچه دریافت کنید
https://taaghche.ir/book/71925
«مشکل بی‌نام‌ونشان» را از طاقچه دریافت کنید
https://taaghche.ir/book/72404
در «مشکل بی‌نام‌ونشان» نوشته بتی فریدن نویسنده فمینیست آمریکایی، برگزیده‌ای از کتاب جذبهٔ زنانه او را که نخستین بار در ۱۹۶۳ منتشر شد، می‌خوانید.

این اثر درباره وضعیت حقوق زنان امریکایی در نیمه قرن بیستم است که به جنبش فمینیسم انجامید. زمانی که سن ازدواج زنان داشت به زیر بیست سال می‌رسید، آنها حق و حقوقی در جامعه نداشتند، شوهرداری و آشپزی و بچه‌داری فضیلت یک زن کامل شمرده می‌شد و ادامه تحصیل و سودای عالم شدن خصوصیات زنان سرکش و بداقبال دانسته می‌شد.
«این جذبهٔ کام‌یابی زنانه، پانزده‌سال پس از جنگ جهانی دوم، به کانون گران‌مایه و تغییرناپذیر فرهنگ معاصر آمریکا تبدیل شد. میلیون‌ها نفر از زنان، زندگی‌شان را در رویای زیبای زن خانه‌دار آمریکایی می‌گذراندند، که شوهران‌شان را مقابل پنجره‌هایی بزرگ با نمایی دل‌انگیز برای خداحافظی می‌بوسیدند، با استیشنی پر از بچه کنار مدرسه می‌ایستادند، و براق‌کنندهٔ برقی را با لبخند به کف بدون لک آشپزخانه می‌کشیدند. خودشان نان می‌پختند، لباس خود و کودکان‌شان را می‌دوختند، و ماشین‌های لباس‌شویی و خشک‌کن جدیدشان را تمام روز روشن نگه می‌داشتند»
در این کتاب، بتی فریدن این معضل یا به نوعی فرهنگ جامعه آمریکایی قرن بیستم را مشکل بی‌نام‌ونشان خوانده است . مشکلی که بلاخره زنان را واداشت به سفر پرشور بیرون از خانه بروند و جنبش فمینیسم را راه‌اندازی کنند. او در کتابش از شروع این جنبش و پیامدهای آن و برخوردهای جامعه با آن سخن گفته است.
درباره بتی فریدن
بتی فریدن، نویسنده و فعال اجتماعی فمینیست آمریکایی است. او از پایه‌گذاران موج دوم جنبش زنان امریکا به شمار می‌رود و اکنون ۸۵ ساله است. کتاب «رمز و راز زنانه» او در سال ۱۹۶۳ از نخستین کتاب‌هایی است که مسایل زندگی شخصی زنان را از حوزه خصوصی به حوزه عمومی وارد کرده و به موضوعی سیاسی تبدیل کرد. این کتاب از متون کلاسیک فمینیسم محسوب می‌شود.

بخشی از کتاب مشکل بی‌نام‌ونشان
یک قرن پیش، نیاز به کسب هویتی تازه، زنان را بر آن داشت تا پا در راه آن سفر پرشور بگذارند، همان «سفر بیرون از خانهٔ» بدنام و بد تعبیرشده.
تمسخر فمینیسم به‌عنوان یک شوخی کثیف در تاریخ، ترحم‌کردن و زیر لب خندیدن به فمینیست‌های سنت‌گرا، که برای حقوق زنان در تحصیلات عالیه، اشتغال و انتخابات مبارزه می‌کردند، در چند سال اخیر رایج بوده است. امروزه گفته می‌شود که آنان قربانیان عصبی «رشک قضیب» بودند که می‌خواستند مرد باشند. زنان برای مبارزه در راه آزادی، مشارکتی برابر با مردان در تصمیمات و فعالیت‌های عمدهٔ اجتماعی، طبیعت زنانه‌شان را که از طریق انفعال جنسی، پذیرش سلطهٔ مردانه و پرورش مادی تحقق می‌یافت، انکار کردند.
اما اگر اشتباه نکنم، همین سفر نخست، سرنخ بسیاری از چیزهایی‌ست که تاکنون برای زنان رخ داده است. عدم تشخیص اشتیاقی که باعث می‌شد این زنان خانه را در جست‌وجوی هوسی تازه ترک کنند، یا در خانه بمانند و به‌تلخیْ آرزوی چیزهایی فراتر را در سر داشه باشند، یکی از نقاط کور عجیب در روان‌درمانی معاصر است. عمل آنان شورش، و انکار سرسختانهٔ هویتی بود که تا آن هنگام برای زنان تعیین شده بود. نیاز به هویتی نو بود که فمینیست‌های پرشور را به‌سمت ایجاد مسیری تازه برای زنان سوق داد. برخی از آن مسیرها به‌طرزی نامنتظره دشوار، برخی بن‌بست، و برخی نیز ممکن است غلط بوده باشند، اما نیاز به یافتن راه‌هایی تازه برای زنان، واقعی بود.
به فمینیست‌ها گفته می‌شد که زنْ تغییرناپذیر و بی‌تجربه است و جایش در خانه. اما مرد در حال تغییر است، جایش در جهان و جهان نیز در حال گسترش. زن نادیده‌گرفته می‌شد. آناتومی، سرنوشتش بود؛ شاید هنگام زایمان جان خود را از دست می‌داد، تا سی‌پنج سالگی عمر می‌کرد یا دوازده بچه به دنیا می‌آورد. در حالی‌که مرد سرنوشتش را با بخشی از ساختمان بدنش کنترل می‌کرد که هیچ جانور دیگری از آن برخوردار نبود: ذهنش.
زنان نیز ذهن دارند. آنان نیز با نیازی انسانی برای رشدیافتن روبه‌رو بودند، اما کاری که باید برای تأمین زندگی و پیش‌بردن آن انجام می‌گرفت دیگر در خانه امکان‌پذیر نبود. زنان برای درک فعالیت در جهان بیرون آموزش داده نشده بودند. زنی که محدود به خانه می‌شد، کودکی در میان کودکانش به شمار می‌رفتد، منفعل بود و هیچ بخشی از وجودش تحت اختیار خودش نبود، تنها به‌واسطهٔ خشنودساختن مرد بود که وجود داشت. او تماماً به محافظت مرد در دنیایی که هیچ سهمی در ساختنش نداشت، یعنی دنیای مردانه، وابسته بود. او هیچ‌گاه نمی‌توانست به‌اندازه‌ای رشد کند که از خود این سؤال انسانی ساده را بپرسد «که هستم؟ چه می‌خواهم؟»

#مشکل_بی‌نام_و_نشان #بتی_فریدن
#شادی_سلطان‌زاده #نشر_سیفتال

@ciphtalpublishing
.
ناگهان فکری به ذهن سرکار هوک رسید و پرسید: «به چی علاقه داشت؟ ورزش خاصی، پسری، چیزی...»
جِین بزرگ با تحکم جواب داد: «توی اردوگاه ما هیچ پسری نیست.»
سرکار هوک نیز گفت: «به هر ترتیب، ممکنه دست‌ کم به پسری علاقه‌مند شده باشه... یا پیِ چیزای دیگه بوده باشه... کتاب و مطالعه؛ شاید هم بیس‌بال...»
بهدار گفت: «ما نتونستیم برنامه‌ی فعالیت‌هاش رو پیدا کنیم. بتسی، اون عضو کدوم گروه فوق ‌برنامه بود؟»
بتسی خوب فکر کرد و پاسخ داد: «آهان! نمایش... به گمونم تو گروه نمایش شرکت می‌کرد.»
«عضو کدوم گروه مطالعه‌ی علوم بود؟ جان کوچولو یا ایئور؟»
بتسی با لحنی نامطمئن پاسخ داد: «فکر می‌کنم جان کوچولو، ولی اینو مطمئنم که عضو گروه نمایش بود چون یادم میاد در مورد نمایشنامه‌ی ”شش‌رهگذر هنگام پختن عدسی“ حرف می‌زد.»
جِین بزرگ گفت: «خب در این صورت قطعاً عضو گروه نمایش بوده.»
سرکار هوک که کم‌کم داشت احساس می‌کرد ماجرا بیهوده گیج‌کننده است، پرسید: «در این صورت قضیه‌ی این آوازش چی بوده؟»
ویل اسکارلت جواب داد: «توی این نمایشنامه آواز هست.»
#دختر_گمشده #شرلی_جکسن #علی_خدادادی #نشر_سیفتال
@ciphtalpublishing
پس از مارکس، این شایعه پراکنده شد و قوّت گرفت که آزادی، چیزی جز فریبی بورژوایی‌ نیست که بزرگش کرده‌اند. به‌سبب اشتباه کوچکی که در این تعریف رخ داد، هنوز که هنوز است داریم با آشوب‌های زمانه‌مان تاوان پس می‌دهیم. در واقع باید گفته می‌شد فقط آزادیِ بورژوایی دروغ است و نه همه‌ی انواع آزادی، یا صرفاً می‌گفتند آزادی بورژوایی، آزادی نیست، یا در بهترین شرایط هنوز به آزادی ختم نشده است. با این حال آزادی‌های بزرگ و کوچکی را می‌بایست کسب و صیانت کرد. این کاملا درست است که برای مردی که تمام روز با وسیله‌ی کارش دست‌وپنجه نرم می‌کند و وقتی غروب به خانه برمی‌گردد خود و خانواده‌اش در اتاقی محقر می‌چپَند، صحبت از آزادی بی‌معناست، اما این امر، جامعه، طبقه‌ی اجتماعی خاص و برده‌داری‌هایش را زیر سؤال می‌برد، نه الزاماً خود مفهوم آزادی را. مفهومی که بدون آن حتا فقیرترین‌ها نیز نمی‌توانند روزگار بگذرانند، چرا که حتا اگر جامعه هم ناگاه به مدینه‌ای فاضله تغییر حالت دهد و همگان در آسایش و نعمت به‌سر برند، تا زمانی‌که آزادی پیروز نشود، جامعه‌ای متوحش و ناآرام خواهیم داشت.
#آفرینش_پرمخاطره #آلبر_کامو #علی_خدادادی #نشر_سیفتال
در راه مغازه، در گوشه‌ی مکانی که مدت‌ها پیش بازار سفال‌فروشان بود، از کنار دیواری بلند و طولانی می‌گذرم که رویش هزاران عکس سیاه‌و‌سفیدِ قاب‌شده پشت شیشه، به‌چشم می‌خورند. پرتره‌ی مردان و چندتایی هم از زنانی که نام، تاریخ تولد و مرگ هریک زیر سینه‌شان درج شده، جایی‌که اگر گوشی پزشکی داشتیم، شاید می‌شد صدای قلب هرکدام را شنید. عکس‌ها به‌ترتیب الفبا چیده شده‌اند؛ مربوط به سال‌های میانی قرن بیستم. چندتا از آنان پیش‌بینی می‌کرد چهره‌اش زمانی به‌همراه چهره‌ی هزاران کشته‌ی محترم دیگر، ردیف‌به‌ردیف روی دیواری عمومی در مرکز شهر قرار گیرد؟ بیش‌تر از آن تعدادی که گمان کنید. در همان ترتیب الفبایی هرکدام می‌دانست چه سرنوشتی در انتظارش است: مقدر شده بود در این ناحیه از ایتالیا از هر چهار مبارز ضد فاشیست، یکی جانش را از دست بدهد.
تعدادی از اسامی را می‌خوانم و می‌شنوم اطرافم اسم‌شان بلند ادا می‌شود. چهره‌ها قرص و مطمئن به‌نظر می‌آیند، دست ‌کم بیش‌ترشان و خب، اطمینان همواره با درد همراه است. با نگاه به آن‌ها خیلی مبهم چیزی از نوشته‌های پازولینی به‌خاطرم می‌رسد...
#سایبان_سرخ_بولونیا #جان_برجر #علی_خدادادی #نشر_سیفتال
.
خود را داخل می‌برم و پنجره را می‌بندم.
آنان‌ چراغ می‌آورند و به من شب‌خوش می‌گویند،
و صدای آسوده‌ام به آنان شب‌خوش می‌گوید.
آه! ای کاش زندگی‌ام همیشه همین بود:
روز، سراسر درخشش خورشید، یا پر ز لطافت باران،
یا توفانی چنان‌که گویی جهان است رو به پایان،
و شام‌گاهان آرام باشد و در عبورْ مردمان،
به اشتیاق از پنجره تماشا کنند
با آن نگاه صمیمانه آخرین که نثار سکون درختان می‌کنند،
و سپس، پنجره بسته و گردسوز افروخته شود،
نه چیزی بخوانم، نه در اندیشه‌ی چیزی باشم، نه خوابیده باشم،
زندگی را احساس کنم که هم‌چون رودی جاری در بسترش
جریان داشته باشد بر رویم،
و بیرون از خانه سکوتی باشد
هم‌چون سکوت خدایی خفته.
#بیش_از_یک_روح_است_مرا #فرناندو_پسوآ #شادی_سلطان‌زاده #نشر_سیفتال
@ciphtalpublishing
.
تو را می‌یابم که به خوابی عمیق فرو رفته‌ای.
چوب آب‌آورده‌ای که قایق توست
نوسان می‌کند کنار دریا.

شاهزادگان پریده‌رنگ هرگزها.
در تاریک‌ترین شب چرت می‌زنند!
پیکری برفی و زمینی برفی.
می‌خوابند سرتاسر طلوع را،
می‌خوابند در احاطه‌ی نور.

به راه می‌افتی در خواب.
قایقت مه دریاست،
که رویا می‌بیند، در کرانه.

#گفتگوی_دو_حلزون #فدریکو_گارسیا_لورکا #شادی_سلطان‌زاده #نشر_سیفتال
@ciphtalpublishing
.
از طریق تجربه‌ای دردناک دریافتیم آزادی هرگز داوطلبانه از سوی ستم‎گران اعطا نمی‌شود؛ باید از سوی ستم‌دیده مطالبه شود. صادقانه بگویم، گویا با این‌حال از من توقع می‌رود در کارزار اقدام مستقیمی شرکت کنم که از دید افرادی که بی‌جهت از بیماری تبعیض نژادی آسیبی ندیده‌اند «بهنگام» باشد. چندین سال است عبارت «صبر کنید!» را شنیده‌ام. این «صبر کنید» چون حلقه‌ای به گوش همه‌‎ی سیاه‌پوستانی آویزان است که با مفهوم سوراخ‌بودن گوش آشنایی دارند. این «صبر کنید» تقریباً همیشه به معنی «هرگز» بوده است. باید به گفته‌ی یکی از حقوق‌دانان برجسته‌مان برسیم، که «عدالتِ بیش‌از‌حد به‌تعویق‌افتاده، عدالتِ انکارشده است.»
#نامه‌ای‌_از_زندان_بیرمنگام #مارتین_لوتر_کینگ #مرجان_حمیدی #نشر_سیفتال
@ciphtalpublishing
رنج انسانی بی‌دلیل نیست؛ شاید دلیلش معلوم نشده چون سؤال‌های درستی پرسیده نشده، یا به‌اندازه‌ی کافی پیگیری نشده‌اند. من این جواب را نمی‌پذیرم که چون زنان آمریکایی تجملاتی دارند که زنانی از زمان‌ها و مکان‌های دیگر خواب آن را هم ندیده‌اند، پس مشکلی نیست. بخشی از تازگی عجیب این مشکل آن است که در زمره‌ی مشکلات مادی دیرینه‌ی انسان از جمله فقر، بیماری، گرسنگی و سرما در نظر گرفته نمی‌‎شود. زنانی که از این مشکل رنج می‌برند نوعی گرسنگی را احساس می‌کنند که با غذا برطرف نمی‌شود. این [مشکل] در زنانی باقی می‌ماند که شوهران‌شانْ کارورزانِ در تکاپو یا کارمندان قانون، پزشکانی موفق یا وکیل هستند، و هم‌چنین در میان زنان کارگران و مدیران اجرایی دیده می‌شود. کسانی‌‌که‌ ۵ هزار یا ۵۰ هزار دلار در سال درآمد دارند. این مشکل در اثر فقدان مزایای مادی ایجاد نشده است، و ممکن است حتا توسط زنانی که درگیر مشکلاتی بسیار دشوار هم‌چون گرسنگی، فقر یا بیماری هستند نیز احساس نشود. زنانی هم که فکر می‌کنند این مشکل با پول بیش‌تر، یا نقل مکان به محله‌ای بهتر حمل می‌شود، اغلب پی می‌برند که بدتر می‌شود.
#مشکل_بی‌نام‌و‌نشان #بتی_فریدن #نشر_سیفتال
دستاورد، اثری جذاب و خواندنی از دافنه دوموریه است. دستاورد داستان سفر یک مهندس الکترونیک به منطقه‌ای در ساحل شرقی برای شرکت در یک پروژه‌ی مربوط به ارتعاشات و ارتفاع صوت است.
کتاب دستاورد را با ترجمه‌ی مرجان حمیدی در اختیار دارید.
درباره‌ی کتاب دستاورد
دافنه دوموریه در کتاب دستاورد، داستان سفر یک مهندس الکترونیک به ساحل شرقی برای شرکت در یک پروژه‌ی مربوط به ارتعاشات و ارتفاع صوت است. رئیس که این سفر را برای مهندس تدارک دیده است درباره‌ی صاحب پروژه توضیحاتی می‌دهد. کسی که پول‌های دولتی را در تحقیقاتی عجیب و غریب از بین برده و اعتبار خودش را هم خدشه‌دار کرده است. مهندس که نمی‌داند چه چیزی در انتظارش است، دوست ندارد پیشنهاد را قبول کند اما با اصرارهای صاحبکارش چاره‌ای برایش باقی نمی‌ماند. چه چیز عجیبی در انتظار مهندس در محل کار جدیدش است؟
کتاب دستاورد را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم
اگر از خواندن رمان‌های خارجی لذت می‌برید، کتاب دستاورد را بخوانید. داستان دستاورد برای دوستداران و علاقه‌مندان به ادبیات انگلیس و آثار دافنه دوموریه نیز جذاب و خواندنی است.
#دستاورد #دافنه_دوموریه #مرجان_حمیدی #نشر_سیفتال
گُجسته‌دَژ هیل نوشته شرلی جکسن و ترجمه علی خدادادی، شامل داستانی در ژانر ادبیات وحشت است. شرلی جکسن که یکی از نویسندگان زبردست سبک وحشت است، توانسته است با نوشتن کتاب گُجسته‌دَژ هیل و آثار دیگرش، تاثیر بسیاری بر نویسندگان بعد از خودش بگذارد.
علی خدادای درباره‌ی انتخاب نام کتاب گُجسته‌دَژ هیل اینطور می‌گوید: عنوان برگزیده برای این ترجمه برگرفته از داستان «گجسته‌دِژ» در کتاب «سه قطره خون» به‌قلم صادق هدایت است. همان‌طور که «گجسته» بودن (در مقابل «خجسته») در آن داستان دال بر بدیمنی و بدشگونی‌ست، در رمان حاضر نیز اشاراتی از باب تشویش، ناآرامی و بدخویی به «ساختمان» داستان دارد. «دَژ» (به‌فتح دال) به «دِژ» ترجیح داده شد، چرا که اولی به‌معنای «کوشک و عمارتی مرتفع در ییلاق» است و دومی، صرفاً هم‌معنی «قلعه».
کتاب گُجسته‌دَژ هیل را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم
اگر از طرفداران ادبیات سبک گوتیک هستید، کتاب گُجسته‌دَژ هیل را بخوانید. دوست‌داران آثار شرلی جکسن نیز از خواندن کتاب گُجسته‌دَژ هیل لذت می‌برند.
#گجسته‌دژ_هیل #شرلی_جکسن #علی_خدادادی #نشر_سیفتال
دِژهای گُجسته، نوشته ری راسل و ترجمه یاسمن نقوی مجموعه داستان‌های گوتیک است.
درباره‌ی کتاب دِژهای گُجسته
در دل دژِهای گجسته، سیاه‌چال نهفته است. به زهدانی می‌ماند که در دل تاریکی‌اش ابتدا ضمیر خودآگاه رویید سپس همین زهدان آرام‌گاه این ضمیر گشت. در ذیل پوستهٔ از هم پاشیدهٔ استیلای پدرانه، ظلام مادرانه نهفته است. داستان‌های گوتیک که کتاب دِژهای گُجسته نیز جز آن است، از ترکیب ترس‌های عجیب انسانی و در آمیختن آن‌ها با مضامین عاشقانه شکل می‌گیرند. در این داستان‌ها از رازهایی صحبت می‌شود که در طول داستان به مرور فاش می‌شوند و خواننده را غافلگیر می‌کنند. اتفاقا کتاب‌ها و ادبیات گوتیک طرفداران بسیاری هم در سراسر دنیا دارند.
کتاب دِژهای گُجسته با مقدمه‌ای خواندنی درباره‌ی این سبک، شامل مجموعه داستان‌های گوتیک است.
کتاب دِژهای گُجسته را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم
اگر از خواندن داستان‌های ادبیات گوتیک، و داستان‌های ترسناک و عاشقانه لذت می‌برید، کتاب دِژهای گُجسته را بخوانید.
#دژهای_گجسته #ری_راسل #یاسمن_نقوی #نشر_سیفتال