Diazepam

این حقیقت چیست؟
نیچه در جستاری دیگر از چنین گفت زرتشت با نام ((سرود رقصی دیگر)) زندگی را چون بانویی دلربا به تصویر می کشد که زرتشت میخواهد او را با ضرب تازیانه اش به شور آورد و برقصاند.هنگامی که زرتشت با زندگی_که یک زن است_سخن می گوید،پرده از معمای این گزین گویه واپس می زند:
((باید با ضرب تازیانه ام برقصی و فریاد بزنی!تازینه را فراموش نکرده ام؟نه))

دراین جا باید چند نکته را روشن کرد
نخست باید بدانیم که چرا زندگی،بصورت یک زن در برابر زرتشت،ظاهر می شود؟نیچه بسیاری از واژگانی را که در ربان آلمانی_از نظر دستوری_مونث می باشند،در نوشته های خود به بازی می گیرد و آنها را زن و دارای خصلتهای زنانه می شمارد،از جمله مفاهیمی چون:حقیقت،فرزانگی،عقل ،ایده و..
زندگی را نیز بر پایه ی همین بازی زبانی،زن می خواند.
نکته ی دیگری که برای درک این سخن رمز گشایانه باید بدانیم،معنای ((رقص ))در فلسفه ی نیچه است.نیچه، رقص را نشانه ی سبک پایی و سبکبالی انسان می داند و از رقص،چون مهمترین ویژگی انسانی برای رسیدن به فراسوی خود یعنی جایگاه ابرانسان، یاد می کند:
(سبکپایی،نخستین صفت خدایگانی ست))
و سبکپایی و رقص را چنان ارج می نهد که آشکارا می گوید الف تا یای فلسفه ی من است و بس:
((الف تا یای من این است که هر آنچه سنگین است سبک شود
و تن ها همه رقاص و جان ها همه پرنده.))
و در جایی دیگر اهمیت رقص را اینگونه رقم می زند:
((آموزش رقص را هر گونه که باشد،از آموزش و پرورش والا نمیتوان برداشت.توانایی رقصیدن با پاها،با مفهوم،با واژه ها:آیا باز هم نیازی به گفتن آن هست که رقص با قلم را نیز می باید دانست که نوشتن را نیز می باید آموخت؟))
همچنین زرتشت به انسان های والاتر،یاداوری می کند که:
((برادران،برکشید دل های خویش را،بالا و بالاتر و پاهای خویش را نیز از یاد مبرید.برکشید پاهای خویش را نیز،ای رقاصان خوب))
و باز می گوید:
((از این مطلق خواهان دوری کنید آنان را پاهخایی سنگین و دل هایی دمناک است.آ«ان رقص نمی دانند.زمین چگونه تواند برای چنین کسانی سبک باشد))
0اری نمونه ها بسیارند
اکنون به روشنی میتوان دریافت که نیچه،رقص را که نماد شور و شادی و سبکبالی است،چون ارزنده ترین کار،فراروی انسان می نوهد.انسان باید درهمه ی کاهایش برقصد و یک رقصنده باشد.حتی هنگامی که می اندیشد ومی نویسد،باید اندیشه ها و نوشته هایش به در رقص در آیند و رقصان،پدیدار شوند.این یکی از مهمترین ویژگی های فلسفی نیچه است که با رقص،گام در جدس ترین عرصه،یعنی عرصه ی اندیشه می گذارد:درست باژگوئنه ی آنچه که در قلمروفلسفه می بینیم که چگونه سرد و سنگین و خشک و رسمی به بیان اندیشه ها می پردازند.حال آنکه واژه های در زبان نیچه،دست در دست هم می رقصند و آواز می خوانند و شور می انگیزند.
پس باید رقصید.

#نیچه_شناس
#نیچه
#فلسفه
Schindler @Diiaazepam

396 views10:56