This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
از مجموعه #یادآر - ویدیوی سی و چهارم
موسیقی: تارا تیبا - پاییز
#remember_them
کاری از هما سمیعی @homaSamiei و نیلوفر نوربخش @nilou_nour
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
موسیقی: تارا تیبا - پاییز
#remember_them
کاری از هما سمیعی @homaSamiei و نیلوفر نوربخش @nilou_nour
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
از مجموعه #یادآر - ویدیوی سی و پنجم
موسیقی: منیر وکیلی - لالایی
#remember_them
کاری از هما سمیعی @homaSamiei و نیلوفر نوربخش @nilou_nour
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
موسیقی: منیر وکیلی - لالایی
#remember_them
کاری از هما سمیعی @homaSamiei و نیلوفر نوربخش @nilou_nour
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
یادداشت وارده: آسمان را هم از ما گرفتید.
#V 094
نویسنده مهمان: محمدابراهیم واعظی @MEVaezi- از استیصال است یا حیرت، از غم است یا خشم، از بهت است یا از درد، قلم سخت بر صفحه می‌راند. تو گویی قلب‌هایمان از مرور فاجعه‌ای به تپش افتاده است. یکی سر در گریبان است، یکی سری آورده آهی می‌کشد، زیر لب چیزی زمزمه می‌کند، و گونه‌ای که با اشک طهارت می‌کند. کسی هم اگر سر برآورده، خشم‌آلوده زبان را بر مداری راند که نور در تاریک‌خانه انداخته، رسوایشان کند. اگر دست‌شان نرسد که هیچ، اما امان و صد فغان از آن روزی که دست‌شان برسد.
آری. از بهت و حیرت است اگر قلم از چکاوک کلماتش ابا دارد. کشتندشان! بی‌گناه و بی‌دفاع و مظلوم، کشتندشان. اشک بریزیم یا ناله و نفرین سر دهیم. لعن بفرستیم یا مویه کنیم، با استشمام کدامین هوا داد بزنیم: جان پدر کجاستی؟ این هوا ما را خفه می‌کند، این هوا ما را در خودمان حبس می‌کند. آی جان پدر، کجاستی؟ چقدر درد دارد این صفحه از سوگنامه‌ی گیتی؟
آری از درد است، اگر نه قلم را از دریدن ابایی نیست. درد می‌کشیم و صدایمان در نمی‌آید؛ درد می‌کشیم و آهنگ صدامان می‌پژمرد؛ درد می‌کشیم و دروغ می‌شنویم و سپند روی آتش می‌شویم. افسوس و صد افسوس که پاهایمان هم توان ایستادن ندارد. آی روزگار بد مدار! کشتندشان به هر آنچه در جهان حق را از باطل جدا می‌کند؛ به هر آنچه تقاص ظلم ظالم را می‌ستاند. قسم! روا باشد اگر سر به بیابان گذاشته جنون را هم آغوش شویم، و فریادی که خاموش نمی‌شود. کشتندشان!
آری از خشم است اگر نه کدامین ضمیر پاک و وجدان روشنی برمی‌تابد؟! کشتندشان! کشتندشان و لبخند زنان انکارش کردند. وجدان خوابیده‌شان را تا کنون کسی ندایی سر داده است؟ یا اینکه مدت‌هاست جای وجدانشان هیولایی وحشتناک خرناس می‌کشد. لجن‌زار از این آشکارتر؟ می‌دانستید و عزیزان داغدارشان را دوباره داغدیده کردید؟ شرم هم گاهی هم‌آغوش خوبی است اما چه کنیم که مدت‌هاست با وقاحت همبسترید، و حاصل این همبستری دیر زمانی است دست در سینه‌ی ما کرده جان‌مان را به لب آورده. رو به سوی کدامین تقدس محراب می‌سازید که خون را به خون می‌شویید؟ یک بار گفتید خس و خاشاک و داغدارمان کردید، بار دیگر گفتید اشرار و دفتر خیابانهایمان را به رنگ خون کردید. وقاحت تا جایی که دیگر چیزی نگفتید، کشتید ما را.
خیابانهایمان که پنجه در پنجه‌ی غم دارد، آسمانمان را هم از ما گرفتید. تا کی دوباره خورشیدی بر خاک سرد اشک‌آمیخته‌ی ما بتابد. زمینی که با اشک چشممان آبیاری کنیم درخت غم به بار می‌اورد. اما روزی خواهد رسید که این درختان بلندای آسمان را لمس خواهند کرد و خورشیدی که ثمره‌ی آن آزادی، امیدواری، عشق، محبت و آسمانی است که اینبار به ما می‌خندد.
رویاهای ما نیز روزی دستان خود را در دست واقعیت می‌گذارند و آرزوهامان از اعماق خاک خورده‌ی قلبمان سر برخواهند آورد و نفس‌هایمان بار دیگر هوایی را استشمام می‌کند که نه از زهر دروغ متعفن است و نه بر دیوارهایش نقش خون زده‌اند. از جان به لب رسیده تا جان بر کف نهاده فاصله‌‌ای نیست.
تقدیم به داغدیدگان فاجعه‌ی هواپیمای اوکراینی، اگر قابل بدانند.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
#V 094
نویسنده مهمان: محمدابراهیم واعظی @MEVaezi- از استیصال است یا حیرت، از غم است یا خشم، از بهت است یا از درد، قلم سخت بر صفحه می‌راند. تو گویی قلب‌هایمان از مرور فاجعه‌ای به تپش افتاده است. یکی سر در گریبان است، یکی سری آورده آهی می‌کشد، زیر لب چیزی زمزمه می‌کند، و گونه‌ای که با اشک طهارت می‌کند. کسی هم اگر سر برآورده، خشم‌آلوده زبان را بر مداری راند که نور در تاریک‌خانه انداخته، رسوایشان کند. اگر دست‌شان نرسد که هیچ، اما امان و صد فغان از آن روزی که دست‌شان برسد.
آری. از بهت و حیرت است اگر قلم از چکاوک کلماتش ابا دارد. کشتندشان! بی‌گناه و بی‌دفاع و مظلوم، کشتندشان. اشک بریزیم یا ناله و نفرین سر دهیم. لعن بفرستیم یا مویه کنیم، با استشمام کدامین هوا داد بزنیم: جان پدر کجاستی؟ این هوا ما را خفه می‌کند، این هوا ما را در خودمان حبس می‌کند. آی جان پدر، کجاستی؟ چقدر درد دارد این صفحه از سوگنامه‌ی گیتی؟
آری از درد است، اگر نه قلم را از دریدن ابایی نیست. درد می‌کشیم و صدایمان در نمی‌آید؛ درد می‌کشیم و آهنگ صدامان می‌پژمرد؛ درد می‌کشیم و دروغ می‌شنویم و سپند روی آتش می‌شویم. افسوس و صد افسوس که پاهایمان هم توان ایستادن ندارد. آی روزگار بد مدار! کشتندشان به هر آنچه در جهان حق را از باطل جدا می‌کند؛ به هر آنچه تقاص ظلم ظالم را می‌ستاند. قسم! روا باشد اگر سر به بیابان گذاشته جنون را هم آغوش شویم، و فریادی که خاموش نمی‌شود. کشتندشان!
آری از خشم است اگر نه کدامین ضمیر پاک و وجدان روشنی برمی‌تابد؟! کشتندشان! کشتندشان و لبخند زنان انکارش کردند. وجدان خوابیده‌شان را تا کنون کسی ندایی سر داده است؟ یا اینکه مدت‌هاست جای وجدانشان هیولایی وحشتناک خرناس می‌کشد. لجن‌زار از این آشکارتر؟ می‌دانستید و عزیزان داغدارشان را دوباره داغدیده کردید؟ شرم هم گاهی هم‌آغوش خوبی است اما چه کنیم که مدت‌هاست با وقاحت همبسترید، و حاصل این همبستری دیر زمانی است دست در سینه‌ی ما کرده جان‌مان را به لب آورده. رو به سوی کدامین تقدس محراب می‌سازید که خون را به خون می‌شویید؟ یک بار گفتید خس و خاشاک و داغدارمان کردید، بار دیگر گفتید اشرار و دفتر خیابانهایمان را به رنگ خون کردید. وقاحت تا جایی که دیگر چیزی نگفتید، کشتید ما را.
خیابانهایمان که پنجه در پنجه‌ی غم دارد، آسمانمان را هم از ما گرفتید. تا کی دوباره خورشیدی بر خاک سرد اشک‌آمیخته‌ی ما بتابد. زمینی که با اشک چشممان آبیاری کنیم درخت غم به بار می‌اورد. اما روزی خواهد رسید که این درختان بلندای آسمان را لمس خواهند کرد و خورشیدی که ثمره‌ی آن آزادی، امیدواری، عشق، محبت و آسمانی است که اینبار به ما می‌خندد.
رویاهای ما نیز روزی دستان خود را در دست واقعیت می‌گذارند و آرزوهامان از اعماق خاک خورده‌ی قلبمان سر برخواهند آورد و نفس‌هایمان بار دیگر هوایی را استشمام می‌کند که نه از زهر دروغ متعفن است و نه بر دیوارهایش نقش خون زده‌اند. از جان به لب رسیده تا جان بر کف نهاده فاصله‌‌ای نیست.
تقدیم به داغدیدگان فاجعه‌ی هواپیمای اوکراینی، اگر قابل بدانند.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
Telegram
مجمع دیوانگان
#V 094
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
کارتون بالا اثر مانا نیستانی است.
.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
کارتون بالا اثر مانا نیستانی است.
.
گروگان‌گیری ۸۰ میلیون نفری - ۳
#A 308
آرمان امیری @ArmanParian - عبید زاکانی را گفتند اسلام چه دینی است؟
فرمود: اسلام دینی است آزادمدار که چون در آن وارد شوی سر آلت‌ات را ببرند و چو از آن خارج شوی سر خودت را!
این روایت البته نسخه اصلی روایت جناب عبید در رساله دلگشا نیست. عین ذکر عبید را نمی‌شود با ادبیات خودش تکرار کرد. نسخه‌ای تلطیف شده باب ذائقه فضای امروز است. با این حال، این نسخه تلطیف شده، اگر در باب توصیف یک دین تقلیل‌گرایانه و صرفا در سطح شوخ‌طبعی قابل درک باشد، در وصف حکومت دینی و حکایت این روزگار ما به نظرم خلاصه و گزیده است و تام و تمام!
طی چهار دهه گذشته، بسیاری تلاش کرده‌اند تا مدل حاکمیت جمهوری اسلامی را توصیف و طبقه‌بندی کنند. شبه‌دموکراسی، دموکراسی نیم‌بند، دموکراسی نمایشی، نظام هیبریدی یا اقتدارگرا و شبه‌توتالیتر. به باورم طی چهل سال گذشته، فراز و فرودهایی سپری شده که در هر مقطع شاید یکی از این تعابیر می‌توانسته برای خود توجیهات و شواهدی ارائه کند، امروزه اما، دوران پسا ۹۸ است و حکایت ایران پس از ۹۸ به کلی چیز دیگری است.
آنانکه پیام وقایع ۹۸ را در نیافتند، اگر نگوییم خود را به خواب زده‌اند، در چنان خواب جهلی فرو رفته‌اند که امیدی به بیداری‌شان نیست. «وجدان عمومی» اما بی‌شک گذار از نقطه عطف را دریافته است. ایران پسا ۹۸، ایران پس از آبان ماهی با فریادهای «ندارم» و پاسخ‌های رگبار و گلوله که «به پا هم زدیم»، ایران پس از آن پرواز که گویی نه از زمین فرودگاه که از قلب تک‌تک ما به هوا برخاست و به آتش و خون فرود آمد، مثل جگرهای به خون تکیده مادران این سرزمین، ایران امروز، هیچ یک از آن توصیفات نیست. ایران ما، امروز فقط یک ایران اشغال شده است، با ۸۰ میلیون گروگان در زنجیر.
می‌گویند دموکراسی، فقط نظامی نیست که کسی را با مسالمت به اریکه قدرت برساند؛ مهم‌تر آن است که بتواند ارباب قدرتی را با مسالمت به زیر بکشد. اینکه حتی شیشه‌ای هم از ساختمان کنگره آمریکا شکسته شود، دقیقه خدشه‌ای بر سیمای دموکراسی است، چرا که ارباب قدرت باید بی‌هیچ مقاومتی تخت و تاج را رها کند. حکایت نظام مقدس جمهوری اسلامی اما، همان حکایت جناب عبید است که نه ورودش بی‌خشونت است و نه خروج‌اش. با خون‌ریزی بالا رفته است و حالا اصرار دارد که بگوید پایین آمدن‌اش به خون‌ریزی بسیار بیشتری می‌انجامد؛ شاید بتواند از این «دیالکتیک وحشت»، به عنوان آخرین حربه برای بقای‌ش استفاده کند.
اتفاقی نیست که کلیدواژه‌های «به جای‌اش امنیت داریم» و «اگر نباشد سوریه می‌شویم» در این چند سال چنین گرفته است. دست تهی مانده ماشین توجیه و تداوم استبداد، در آخرین گام خود به ناچار به دیالکتیک وحشت متوسل شده است. «کعب‌الاحبار»های مدرن که دیگر آیه و حدیثی در چنته ندارند، به عنوان آخرین بهانه می‌خواهند به خلایق بقبولانند که:
در کف شیر نر خون‌خواره‌ای
غیر تسلیم و رضا کو چاره‌ای
این وسط اما یک حلقه ناچیز از این زنجیر استحمار و استثمار را فراموش کرده‌اند: گروگان‌هایی را که می‌خواهید با وحشت و ارعاب ساکت نگه دارید نباید بی‌دلیل سر ببرید!
داروهایشان را رد کنید. واکسن‌هایشان را رد کنید. شاش شتر به خیک‌مان ببندید و روغن بنفشه به ماتحت‌مان فرو کنید تا ما باشیم که این درس عبرت را برای ابد، برای نسل‌ها و هزاره‌ها از یاد نبریم که افسار حکومت را به کدام چاه ویلی پرتاب کردیم.
در عین حال، موشک پس موشک به سمت‌مان روانه کنید و در خیابان گاز موتورهایتان و عربده اراذل را بلندتر کنید و چمدان چمدان مزدور اجیر کنید که بزنگاه سختی در پیش خواهید داشت. گروگان‌ها حتی اگر زنجیرها را پاره نکنند، از همان زنجیرها هم می‌توانند سلاح انتقامی بسازند و این پایانی شوم، اما محتوم خواهد بود برای بی‌شرمانه‌ترین گروگان‌گیری تاریخ.
گروگان‌گیری ۸۰ میلیون نفری - ۱
گروگان‌گیری ۸۰میلیون‌نفری - ۲
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
#A 308
آرمان امیری @ArmanParian - عبید زاکانی را گفتند اسلام چه دینی است؟
فرمود: اسلام دینی است آزادمدار که چون در آن وارد شوی سر آلت‌ات را ببرند و چو از آن خارج شوی سر خودت را!
این روایت البته نسخه اصلی روایت جناب عبید در رساله دلگشا نیست. عین ذکر عبید را نمی‌شود با ادبیات خودش تکرار کرد. نسخه‌ای تلطیف شده باب ذائقه فضای امروز است. با این حال، این نسخه تلطیف شده، اگر در باب توصیف یک دین تقلیل‌گرایانه و صرفا در سطح شوخ‌طبعی قابل درک باشد، در وصف حکومت دینی و حکایت این روزگار ما به نظرم خلاصه و گزیده است و تام و تمام!
طی چهار دهه گذشته، بسیاری تلاش کرده‌اند تا مدل حاکمیت جمهوری اسلامی را توصیف و طبقه‌بندی کنند. شبه‌دموکراسی، دموکراسی نیم‌بند، دموکراسی نمایشی، نظام هیبریدی یا اقتدارگرا و شبه‌توتالیتر. به باورم طی چهل سال گذشته، فراز و فرودهایی سپری شده که در هر مقطع شاید یکی از این تعابیر می‌توانسته برای خود توجیهات و شواهدی ارائه کند، امروزه اما، دوران پسا ۹۸ است و حکایت ایران پس از ۹۸ به کلی چیز دیگری است.
آنانکه پیام وقایع ۹۸ را در نیافتند، اگر نگوییم خود را به خواب زده‌اند، در چنان خواب جهلی فرو رفته‌اند که امیدی به بیداری‌شان نیست. «وجدان عمومی» اما بی‌شک گذار از نقطه عطف را دریافته است. ایران پسا ۹۸، ایران پس از آبان ماهی با فریادهای «ندارم» و پاسخ‌های رگبار و گلوله که «به پا هم زدیم»، ایران پس از آن پرواز که گویی نه از زمین فرودگاه که از قلب تک‌تک ما به هوا برخاست و به آتش و خون فرود آمد، مثل جگرهای به خون تکیده مادران این سرزمین، ایران امروز، هیچ یک از آن توصیفات نیست. ایران ما، امروز فقط یک ایران اشغال شده است، با ۸۰ میلیون گروگان در زنجیر.
می‌گویند دموکراسی، فقط نظامی نیست که کسی را با مسالمت به اریکه قدرت برساند؛ مهم‌تر آن است که بتواند ارباب قدرتی را با مسالمت به زیر بکشد. اینکه حتی شیشه‌ای هم از ساختمان کنگره آمریکا شکسته شود، دقیقه خدشه‌ای بر سیمای دموکراسی است، چرا که ارباب قدرت باید بی‌هیچ مقاومتی تخت و تاج را رها کند. حکایت نظام مقدس جمهوری اسلامی اما، همان حکایت جناب عبید است که نه ورودش بی‌خشونت است و نه خروج‌اش. با خون‌ریزی بالا رفته است و حالا اصرار دارد که بگوید پایین آمدن‌اش به خون‌ریزی بسیار بیشتری می‌انجامد؛ شاید بتواند از این «دیالکتیک وحشت»، به عنوان آخرین حربه برای بقای‌ش استفاده کند.
اتفاقی نیست که کلیدواژه‌های «به جای‌اش امنیت داریم» و «اگر نباشد سوریه می‌شویم» در این چند سال چنین گرفته است. دست تهی مانده ماشین توجیه و تداوم استبداد، در آخرین گام خود به ناچار به دیالکتیک وحشت متوسل شده است. «کعب‌الاحبار»های مدرن که دیگر آیه و حدیثی در چنته ندارند، به عنوان آخرین بهانه می‌خواهند به خلایق بقبولانند که:
در کف شیر نر خون‌خواره‌ای
غیر تسلیم و رضا کو چاره‌ای
این وسط اما یک حلقه ناچیز از این زنجیر استحمار و استثمار را فراموش کرده‌اند: گروگان‌هایی را که می‌خواهید با وحشت و ارعاب ساکت نگه دارید نباید بی‌دلیل سر ببرید!
داروهایشان را رد کنید. واکسن‌هایشان را رد کنید. شاش شتر به خیک‌مان ببندید و روغن بنفشه به ماتحت‌مان فرو کنید تا ما باشیم که این درس عبرت را برای ابد، برای نسل‌ها و هزاره‌ها از یاد نبریم که افسار حکومت را به کدام چاه ویلی پرتاب کردیم.
در عین حال، موشک پس موشک به سمت‌مان روانه کنید و در خیابان گاز موتورهایتان و عربده اراذل را بلندتر کنید و چمدان چمدان مزدور اجیر کنید که بزنگاه سختی در پیش خواهید داشت. گروگان‌ها حتی اگر زنجیرها را پاره نکنند، از همان زنجیرها هم می‌توانند سلاح انتقامی بسازند و این پایانی شوم، اما محتوم خواهد بود برای بی‌شرمانه‌ترین گروگان‌گیری تاریخ.
گروگان‌گیری ۸۰ میلیون نفری - ۱
گروگان‌گیری ۸۰میلیون‌نفری - ۲
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
Telegram
مجمع دیوانگان
#A 308
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
از مجموعه #یادآر - ویدیوی سی و ششم
موسیقی: آیدا شاه‌قاسمی - از سرما کبود
#remember_them
کاری از هما سمیعی @homaSamiei و نیلوفر نوربخش @nilou_nour
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
موسیقی: آیدا شاه‌قاسمی - از سرما کبود
#remember_them
کاری از هما سمیعی @homaSamiei و نیلوفر نوربخش @nilou_nour
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
مساله شگفت‌انگیز «پارادوکس ترامپیسم»
#A 309
آرمان امیری @ArmanParian - مسدود شدن حساب توییتری ترامپ، تصمیم غافل‌گیرکننده‌ای نبود. توییتر از مدت‌ها پیش محدودیت‌هایی را برای او قائل شده و زمینه چنین برخوردی را فراهم کرده بود. با این حال، مساله این بار ابعاد بسیار گسترده‌تری پیدا کرد. حساب‌های رییس جمهور آمریکا، نه تنها در توییتر، بلکه تقریبا در تمامی پلتفورم‌های بزرگ مسدود شد و پس از آنکه هواداران‌ش تلاش کردند پلتفورم‌های جدیدی معرفی کنند، این نسخه‌های جایگزین هم از فروشگاه‌های اصلی نظیر «اپ استور» و «گوگل پلی» حذف شدند. این دیگر یک برخورد ساده نیست؛ با یک اتحاد یا تبانی فراگیر میان صاحبان ابرکمپانی‌های رسانه‌ای مواجهیم.
در باب اینکه آیا توییتر و یا دیگر پلتفورم‌ها حق دارند که برخی حساب‌ها از جمله حساب ترامپ را محدود کنند یا خیر صحبت زیاد شده. یک طرف این مجادلات، مساله «آزادی بیان» و ابعاد و محدودیت‌های آن است. مساله دیگر اما، جدال بر سر اختیارات کمپانی‌های خصوصی و حد و مرز نفوذ و حاکمیت آن‌ها بر فضای عمومی و در نتیجه کنترل شهروندان است؛ جایی که اتفاقا به نظرم عجیب‌ترین جابجایی در مواضع جریانات سیاسی رخ داده است و هر دو طرف دعوا، دقیقا در موضعی قرار گرفته‌اند که به ظاهر منتقد و معترض آن بوده‌اند!
ترامپ، به نوعی نماینده راست‌گراترین جریانات اجتماعی آمریکا است. هواداران او، بیشترین گرایش را به کاهش ابعاد دخالت دولت در جامعه دارند و کوچکترین سیاست‌گزاری‌های دولتی را با برچسب «کمونیستی» مورد حمله قرار می‌دهند. آن‌ها نمایندگانی چون سناتور سندرز را «کمونیست» می‌دانند و بنابر روایت گزارش‌های رسیده، حتی یکی از دلایل‌شان برای اشغال ساختمان کنگره هم مبارزه با حاکمیت «کمونیست‌ها» بر سرنوشت آمریکا بوده است. دست روزگار اما سبب شده که حالا خودشان دقیقا قربانی «کوتاهی دولت در نظارت بر فعالیت کمپانی‌های خصوصی» شوند.
از سوی دیگر، منتقدان ترامپ نیز در تناقضی به مراتب «زشت‌تر» سقوط کرده‌اند. گروهی که ظاهرا خواستار «نظارت دولت بر عرصه عمومی» و مشارکت فعالانه‌تر آن برای کنترل کمپانی‌های خصوصی بوده‌اند، حالا در جایگاه حمایت از اقدامات تهاجمی همین کمپانی‌ها قرار گرفته‌اند! یعنی راست‌ها قربانی آزادی بازار شده‌اند و چپ‌ها حامی تبانی ابرکمپانی‌های خصوصی! این وضعیتی است که من گمان می‌کنم می‌توانیم از آن با عنوان «پارادوکس ترامپیسم» یاد کنیم.
در واقع، برچسب «ترامپیسم»، ظاهرا به گروه‌هایی اطلاق می‌شود که خود را حامی ترامپ قلمداد می‌کنند. این در حالی است که دست‌کم در غائله تبانی کمپانی‌های رسانه‌ای و سانسور و بایکوت ترامپ، این مخالفان اون هستند که به عاملان و حامیان تجلی ناب ایده‌های او بدل شده‌اند. یعنی آن‌ها که ظاهرا از ترامپ متنفّر هستند، دقیقا ترامپی عمل می‌کنند.
پارادوکس ترامپیسم صرفا محصول یا دغدغه امروز جامعه آمریکایی و رسانه‌های جهانی نیست. این وضعیتی است که اتفاقا ما در روزمره‌ترین مجادلات سیاسی و اجتماعی خود هم شاهد آن هستیم. اینجا هم ما در کشوری زندگی می‌کنیم که به ظاهر چپ و راست سیاسی‌اش خود را دشمن ترامپ می‌دانند و از «ترامپیسم» به عنوان یک برچسب توهین‌آمیز استفاده می‌کنند، اما در عمل همگی خود همان رفتارها و گرایش‌ها را بازتولید می‌کنند. رهبران ارشد و نمایندگان و حتی وزرای بهداشت در علم‌ستیزی، ترویج خرافه، ستیز با دستاوردهای پزشکی و توصیه‌های سازمان بهداشت جهانی دقیقا بازتاب دهنده همان الگوی ترامپ و هواداران‌اش هستند که از نظریات توطئه و انکار دستاوردهای علمی پیروی می‌کنند.
مدعیان اصلاحات هم یا صراحتا غبطه می‌خورند که چرا ما از الگوی ترامپ پیروی نکرده‌ایم، (قبلا در این مورد+ نوشته‌ام) و یا در زمان دیگری، صرفا در مواجهه با یک اظهار عقیده، مثل بازجوها افراد را به چهار میخ می‌کشند و خواستار تواب‌سازی می‌شوند. (نمونه‌اش نامه سرگشاده محسن هاشمی به فائزه که با ادعای دشمنی با ترامپ، در نقش بازجوهایی ظاهر می‌شود که می‌خواهد از متهم‌اش تواب بسازد و با تهدید از او اعتراف اجباری بگیرد)
خبرهای جدید می‌گویند که بسیاری از هواداران ترامپ تصمیم گرفته‌اند برای مقابله با تبانی کمپانی‌های رسانه‌ای، به صورت گروهی از توییتر خارج شوند و شبکه‌های ارتباطی جدید خود را بنا کنند. به نظرم، این مدنی‌ترین، دموکراتیک‌ترین و حتی می‌توان گفت رادیکال‌ترین خیزش عصر جدید در مواجهه با سیطره و هژمونی هولناک ابرکمپانی‌های جهانی است که دست بر قضا، به دست گروه‌هایی انجام می‌شود که متهم به دموکراسی‌ستیزی هستند. به گمان من، نخبگان دموکراسی‌خواه، چه در ایران و چه در تمامی جهان، باید هرچه سریع‌تر به این «پارادوکس ترامپی» فکر کنند و نسبت خود با جایگاه‌شان را مشخص کنند.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
#A 309
آرمان امیری @ArmanParian - مسدود شدن حساب توییتری ترامپ، تصمیم غافل‌گیرکننده‌ای نبود. توییتر از مدت‌ها پیش محدودیت‌هایی را برای او قائل شده و زمینه چنین برخوردی را فراهم کرده بود. با این حال، مساله این بار ابعاد بسیار گسترده‌تری پیدا کرد. حساب‌های رییس جمهور آمریکا، نه تنها در توییتر، بلکه تقریبا در تمامی پلتفورم‌های بزرگ مسدود شد و پس از آنکه هواداران‌ش تلاش کردند پلتفورم‌های جدیدی معرفی کنند، این نسخه‌های جایگزین هم از فروشگاه‌های اصلی نظیر «اپ استور» و «گوگل پلی» حذف شدند. این دیگر یک برخورد ساده نیست؛ با یک اتحاد یا تبانی فراگیر میان صاحبان ابرکمپانی‌های رسانه‌ای مواجهیم.
در باب اینکه آیا توییتر و یا دیگر پلتفورم‌ها حق دارند که برخی حساب‌ها از جمله حساب ترامپ را محدود کنند یا خیر صحبت زیاد شده. یک طرف این مجادلات، مساله «آزادی بیان» و ابعاد و محدودیت‌های آن است. مساله دیگر اما، جدال بر سر اختیارات کمپانی‌های خصوصی و حد و مرز نفوذ و حاکمیت آن‌ها بر فضای عمومی و در نتیجه کنترل شهروندان است؛ جایی که اتفاقا به نظرم عجیب‌ترین جابجایی در مواضع جریانات سیاسی رخ داده است و هر دو طرف دعوا، دقیقا در موضعی قرار گرفته‌اند که به ظاهر منتقد و معترض آن بوده‌اند!
ترامپ، به نوعی نماینده راست‌گراترین جریانات اجتماعی آمریکا است. هواداران او، بیشترین گرایش را به کاهش ابعاد دخالت دولت در جامعه دارند و کوچکترین سیاست‌گزاری‌های دولتی را با برچسب «کمونیستی» مورد حمله قرار می‌دهند. آن‌ها نمایندگانی چون سناتور سندرز را «کمونیست» می‌دانند و بنابر روایت گزارش‌های رسیده، حتی یکی از دلایل‌شان برای اشغال ساختمان کنگره هم مبارزه با حاکمیت «کمونیست‌ها» بر سرنوشت آمریکا بوده است. دست روزگار اما سبب شده که حالا خودشان دقیقا قربانی «کوتاهی دولت در نظارت بر فعالیت کمپانی‌های خصوصی» شوند.
از سوی دیگر، منتقدان ترامپ نیز در تناقضی به مراتب «زشت‌تر» سقوط کرده‌اند. گروهی که ظاهرا خواستار «نظارت دولت بر عرصه عمومی» و مشارکت فعالانه‌تر آن برای کنترل کمپانی‌های خصوصی بوده‌اند، حالا در جایگاه حمایت از اقدامات تهاجمی همین کمپانی‌ها قرار گرفته‌اند! یعنی راست‌ها قربانی آزادی بازار شده‌اند و چپ‌ها حامی تبانی ابرکمپانی‌های خصوصی! این وضعیتی است که من گمان می‌کنم می‌توانیم از آن با عنوان «پارادوکس ترامپیسم» یاد کنیم.
در واقع، برچسب «ترامپیسم»، ظاهرا به گروه‌هایی اطلاق می‌شود که خود را حامی ترامپ قلمداد می‌کنند. این در حالی است که دست‌کم در غائله تبانی کمپانی‌های رسانه‌ای و سانسور و بایکوت ترامپ، این مخالفان اون هستند که به عاملان و حامیان تجلی ناب ایده‌های او بدل شده‌اند. یعنی آن‌ها که ظاهرا از ترامپ متنفّر هستند، دقیقا ترامپی عمل می‌کنند.
پارادوکس ترامپیسم صرفا محصول یا دغدغه امروز جامعه آمریکایی و رسانه‌های جهانی نیست. این وضعیتی است که اتفاقا ما در روزمره‌ترین مجادلات سیاسی و اجتماعی خود هم شاهد آن هستیم. اینجا هم ما در کشوری زندگی می‌کنیم که به ظاهر چپ و راست سیاسی‌اش خود را دشمن ترامپ می‌دانند و از «ترامپیسم» به عنوان یک برچسب توهین‌آمیز استفاده می‌کنند، اما در عمل همگی خود همان رفتارها و گرایش‌ها را بازتولید می‌کنند. رهبران ارشد و نمایندگان و حتی وزرای بهداشت در علم‌ستیزی، ترویج خرافه، ستیز با دستاوردهای پزشکی و توصیه‌های سازمان بهداشت جهانی دقیقا بازتاب دهنده همان الگوی ترامپ و هواداران‌اش هستند که از نظریات توطئه و انکار دستاوردهای علمی پیروی می‌کنند.
مدعیان اصلاحات هم یا صراحتا غبطه می‌خورند که چرا ما از الگوی ترامپ پیروی نکرده‌ایم، (قبلا در این مورد+ نوشته‌ام) و یا در زمان دیگری، صرفا در مواجهه با یک اظهار عقیده، مثل بازجوها افراد را به چهار میخ می‌کشند و خواستار تواب‌سازی می‌شوند. (نمونه‌اش نامه سرگشاده محسن هاشمی به فائزه که با ادعای دشمنی با ترامپ، در نقش بازجوهایی ظاهر می‌شود که می‌خواهد از متهم‌اش تواب بسازد و با تهدید از او اعتراف اجباری بگیرد)
خبرهای جدید می‌گویند که بسیاری از هواداران ترامپ تصمیم گرفته‌اند برای مقابله با تبانی کمپانی‌های رسانه‌ای، به صورت گروهی از توییتر خارج شوند و شبکه‌های ارتباطی جدید خود را بنا کنند. به نظرم، این مدنی‌ترین، دموکراتیک‌ترین و حتی می‌توان گفت رادیکال‌ترین خیزش عصر جدید در مواجهه با سیطره و هژمونی هولناک ابرکمپانی‌های جهانی است که دست بر قضا، به دست گروه‌هایی انجام می‌شود که متهم به دموکراسی‌ستیزی هستند. به گمان من، نخبگان دموکراسی‌خواه، چه در ایران و چه در تمامی جهان، باید هرچه سریع‌تر به این «پارادوکس ترامپی» فکر کنند و نسبت خود با جایگاه‌شان را مشخص کنند.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
Telegram
مجمع دیوانگان
#A 309
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
از مجموعه #یادآر - ویدیوی سی و هفتم
موسیقی: منیر وکیلی - درانه جان
#remember_them
کاری از هما سمیعی @homaSamiei و نیلوفر نوربخش @nilou_nour
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
موسیقی: منیر وکیلی - درانه جان
#remember_them
کاری از هما سمیعی @homaSamiei و نیلوفر نوربخش @nilou_nour
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
در ستایش «عقل سلیم»
#V 095
نویسنده مهمان: ایمان آقایاری @Mehrgan96 - یکی از مهم ترین وجوه رویداد اعتراضی دی ماه ۹۶ که مهرش را بر تمام اتفاقات بعدی زد، بازگشت به عقل سلیم بود. پیشتر، بنابر علل متعدد، کنش سیاسی غالبا با انکار نیت کنشگران صورت می‌گرفت. این نوع از کنش که در سیاست رسمی از سوی نیروهایی تشویق و تقویت می‌شد، نمی‌توانست پرسش‌های اساسی و خواست‌های مشخص معترضین را مطرح کند. مثلا وقتی جامعه به بسیاری از قوانین یا شعارهای حکومت اعتراض داشت، با تفسیری متفاوت از قوانین و یا رای دادن به جریانی که خود را خواهان تجدید نظر در بعضی امور می‌نمایاند، حرف خود را بیان می‌کرد. سخن‌ها بیشتر در لفافه بود و اقدامات توام با ملاحظات. اگر هم در شکل جنبش سبز به میدان آمد، در نتیجه اعتراضی انتخاباتی و در ابتدا با تمسک به قوانین رسمی بود.
در دی ماه ۹۶ برای نخستین بار در شکلی گسترده و با پراکندگی منطقه‌ای قابل ملاحظه‌ای، مردم رک و سر راست نهادهای مختلف حکومت را مخاطب تندترین و صادقانه‌ترین شعارهای خود قرار دادند و هر آن چه را مطابق فهم و شعور عادی انسانی خود نمی‌دانستند نفی کردند. صرف نظر از ارزیابی ما از جوانب گوناگون این خیزش عمومی، به چالش کشیدن عناصر اساسی ایدئولوژی حکومت با بهره‌گیری از عقل سلیم، نقطه بازگشت ناپذیری در فضای سیاسی کشور ایجاد نمود.
آرنت می‌گوید: «رژیم‌های توتالیتر، جهان نامعقولی را بر پا می‌کنند که با وجود نامعقولی کارکرد دارد». زمانی «جنون جمعی» و «بی زاری عقیدتی نسبت به واقعیت» بر عقل سلیم غلبه یافت و چندین نسل تاوان این دهن کجی به قواعد معقول را پرداخته و خواهند پرداخت؛ اما مساله این است که دیگر این عنصر «فرا حسی» کار نمی‌کند. تمنای زندگی نرمال در سایه یک حکومت نرمال که به صورت‌های متفاوتی بیان می‌شود (مثلا کمپین‌هایی چون «واکسن بخرید» و یا قالب شعارهایی که مضمونش سرخوردگی از سیاست‌های خارجی ورشکسته است) نشانه‌های همین بازگشت به عقل سلیم است. نه تنها دیگر ادعای نمایندگی خدا بر زمین و وعده‌های موهوم نسبت به بهشت پس از پیروزی در نبرد نهایی با استکبار و دنیای کفر، مقبولیت ندارد، بلکه این عدم پذیرش از طرف معترضین با صراحت و به دور از مصلحت‌اندیشی‌های پیشین مطرح می‌شود.
حال دیگر انسان‌ها نه در آینده موعود، که در حال و بر مبنای نیازهای روزمره‌شان زندگی می‌کنند. نسبت به رفاه، آزادی، امنیت جانی، مالی و روانی‌شان حساس‌اند و مدام خود را با دیگر ملت‌های دنیا می‌سنجند. حاضر نیستند برای آرمان‌ها و ایده‌های فرد یا گروهی، چشم‌اندازهای زندگیشان را تباه کنند. قاعده معقول «منافع» در روابط دیپلماتیک را بیش از دیپلمات‌های‌شان می‌فهمند و با پاسخ‌های مزورانه‌ای چون «ما اینطور انتخاب کردیم» قانع نمی‌شوند، بلکه آتش خشم‌شان شعله‌ورتر نیز می‌گردد. برای نجات از شر بیماری‌های همه گیر واکسن با کیفیت می‌خواهند، چه به مذاق رهبران‌شان خوش آید و چه تلخ؛ و در یک کلام، حکومتی می‌خواهند که زندگی دنیوی را برایشان سهل‌تر گرداند و نه چیزی دیگر.
این‌ها همه واقعیاتی است که فضای ذهنی جامعه ایران را بر می‌سازد. هرچند این شرط کافی برای برخورداری از یک حکومت دموکراتیک در آینده نیست؛ اما شرط لازم برای داشتن یک حکومت هست. حکومتی که از فرط فربگی تمام حفره‌های جامعه را نیز پر کرده ولی از طرف دیگر فاقد حداقل‌های یک حکمرانی کار آمد باشد، اصلا حکومت نیست؛ شاید یک خواب پریشان باشد.
جامعه با توسل به معیارهای عقل سلیم کمینه‌های یک زندگی انسانی را طلب می‌کند. لااقل از اعتراضات دی ماه ۹۶ به این سو، در نفی وضعیت ناهنجار تحمیل شده، «به هزار زبان در سخن» آمده. اما این نفی متضمن الزامی برای هر تحلیل‌گر و نیروی سیاسی نیز هست. الزام به پذیرش قواعد عقل سلیم به عنوان پیش‌شرط و نه همه چیز.
وقتی «تام پین» انقلابی معروف بریتانیایی/آمریکایی اراده کرد همگان را برای قیام علیه تداوم سلطنت بریتانیا بر آمریکا برانگیزاند، جزوه‌ای به نام «عقل سلیم» نوشت. وی در پایان مقدمه این اثر چنین می‌نویسد: «کشوری فلک زده را از دم تیغ گذراندن و به آتش کشیدن، اعلام جنگ کردن علیه حقوق طبیعی بشر و مدافعان انسانیت را ریشه کن کردن، برای هر انسانی که طبیعت به او قدرت درک داده ناگوار است». حال بر ماست که درک و دریافت عمومی انسان‌ها از ظلم آشکار را به رسمیت بشناسیم و به عبارتی «عقل سلیم» خود را داشته باشیم.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
#V 095
نویسنده مهمان: ایمان آقایاری @Mehrgan96 - یکی از مهم ترین وجوه رویداد اعتراضی دی ماه ۹۶ که مهرش را بر تمام اتفاقات بعدی زد، بازگشت به عقل سلیم بود. پیشتر، بنابر علل متعدد، کنش سیاسی غالبا با انکار نیت کنشگران صورت می‌گرفت. این نوع از کنش که در سیاست رسمی از سوی نیروهایی تشویق و تقویت می‌شد، نمی‌توانست پرسش‌های اساسی و خواست‌های مشخص معترضین را مطرح کند. مثلا وقتی جامعه به بسیاری از قوانین یا شعارهای حکومت اعتراض داشت، با تفسیری متفاوت از قوانین و یا رای دادن به جریانی که خود را خواهان تجدید نظر در بعضی امور می‌نمایاند، حرف خود را بیان می‌کرد. سخن‌ها بیشتر در لفافه بود و اقدامات توام با ملاحظات. اگر هم در شکل جنبش سبز به میدان آمد، در نتیجه اعتراضی انتخاباتی و در ابتدا با تمسک به قوانین رسمی بود.
در دی ماه ۹۶ برای نخستین بار در شکلی گسترده و با پراکندگی منطقه‌ای قابل ملاحظه‌ای، مردم رک و سر راست نهادهای مختلف حکومت را مخاطب تندترین و صادقانه‌ترین شعارهای خود قرار دادند و هر آن چه را مطابق فهم و شعور عادی انسانی خود نمی‌دانستند نفی کردند. صرف نظر از ارزیابی ما از جوانب گوناگون این خیزش عمومی، به چالش کشیدن عناصر اساسی ایدئولوژی حکومت با بهره‌گیری از عقل سلیم، نقطه بازگشت ناپذیری در فضای سیاسی کشور ایجاد نمود.
آرنت می‌گوید: «رژیم‌های توتالیتر، جهان نامعقولی را بر پا می‌کنند که با وجود نامعقولی کارکرد دارد». زمانی «جنون جمعی» و «بی زاری عقیدتی نسبت به واقعیت» بر عقل سلیم غلبه یافت و چندین نسل تاوان این دهن کجی به قواعد معقول را پرداخته و خواهند پرداخت؛ اما مساله این است که دیگر این عنصر «فرا حسی» کار نمی‌کند. تمنای زندگی نرمال در سایه یک حکومت نرمال که به صورت‌های متفاوتی بیان می‌شود (مثلا کمپین‌هایی چون «واکسن بخرید» و یا قالب شعارهایی که مضمونش سرخوردگی از سیاست‌های خارجی ورشکسته است) نشانه‌های همین بازگشت به عقل سلیم است. نه تنها دیگر ادعای نمایندگی خدا بر زمین و وعده‌های موهوم نسبت به بهشت پس از پیروزی در نبرد نهایی با استکبار و دنیای کفر، مقبولیت ندارد، بلکه این عدم پذیرش از طرف معترضین با صراحت و به دور از مصلحت‌اندیشی‌های پیشین مطرح می‌شود.
حال دیگر انسان‌ها نه در آینده موعود، که در حال و بر مبنای نیازهای روزمره‌شان زندگی می‌کنند. نسبت به رفاه، آزادی، امنیت جانی، مالی و روانی‌شان حساس‌اند و مدام خود را با دیگر ملت‌های دنیا می‌سنجند. حاضر نیستند برای آرمان‌ها و ایده‌های فرد یا گروهی، چشم‌اندازهای زندگیشان را تباه کنند. قاعده معقول «منافع» در روابط دیپلماتیک را بیش از دیپلمات‌های‌شان می‌فهمند و با پاسخ‌های مزورانه‌ای چون «ما اینطور انتخاب کردیم» قانع نمی‌شوند، بلکه آتش خشم‌شان شعله‌ورتر نیز می‌گردد. برای نجات از شر بیماری‌های همه گیر واکسن با کیفیت می‌خواهند، چه به مذاق رهبران‌شان خوش آید و چه تلخ؛ و در یک کلام، حکومتی می‌خواهند که زندگی دنیوی را برایشان سهل‌تر گرداند و نه چیزی دیگر.
این‌ها همه واقعیاتی است که فضای ذهنی جامعه ایران را بر می‌سازد. هرچند این شرط کافی برای برخورداری از یک حکومت دموکراتیک در آینده نیست؛ اما شرط لازم برای داشتن یک حکومت هست. حکومتی که از فرط فربگی تمام حفره‌های جامعه را نیز پر کرده ولی از طرف دیگر فاقد حداقل‌های یک حکمرانی کار آمد باشد، اصلا حکومت نیست؛ شاید یک خواب پریشان باشد.
جامعه با توسل به معیارهای عقل سلیم کمینه‌های یک زندگی انسانی را طلب می‌کند. لااقل از اعتراضات دی ماه ۹۶ به این سو، در نفی وضعیت ناهنجار تحمیل شده، «به هزار زبان در سخن» آمده. اما این نفی متضمن الزامی برای هر تحلیل‌گر و نیروی سیاسی نیز هست. الزام به پذیرش قواعد عقل سلیم به عنوان پیش‌شرط و نه همه چیز.
وقتی «تام پین» انقلابی معروف بریتانیایی/آمریکایی اراده کرد همگان را برای قیام علیه تداوم سلطنت بریتانیا بر آمریکا برانگیزاند، جزوه‌ای به نام «عقل سلیم» نوشت. وی در پایان مقدمه این اثر چنین می‌نویسد: «کشوری فلک زده را از دم تیغ گذراندن و به آتش کشیدن، اعلام جنگ کردن علیه حقوق طبیعی بشر و مدافعان انسانیت را ریشه کن کردن، برای هر انسانی که طبیعت به او قدرت درک داده ناگوار است». حال بر ماست که درک و دریافت عمومی انسان‌ها از ظلم آشکار را به رسمیت بشناسیم و به عبارتی «عقل سلیم» خود را داشته باشیم.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
Telegram
مجمع دیوانگان
#V 095
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
همه‌چیز با یک حادثه شروع شد، اتفاقی که برای جوان‌ترین دخترِ خانواده افتاد و بعد از آن هیچ‌چیز دیگر معنایِ سابقش را نداشت: مادر، پدر، خواهر، خانه، عشق، وطن و مبارزه. اتفاقی که مثلِ موجی بزرگ و سهمگین به یکباره آمد، هرکدام‌‌شان را به گوشه‌ای پرتاب کرد تا هرکس جداگانه دست‌‌وپا بزند و تلاش کند تا سرش را بالایِ آب نگه دارند. حالا دیگر خبری از قهرمان‌هایِ سیاسیِ مبارز و شجاعِ دهه شصت نیست. قهرمان‌هایِ جوانی که با فداکاری‌هایِ بی‌شائبه‌شان قرار بود همه جامعه را نجات دهند ولی الان و در میان‌سالی‌شان، از نجات بچه و خانواده‌شان در برابرِ جامعه امروز عاجز اند. حالا زمانِ تسویه‌حساب است، اینبار نه با حکومت، که با گذشته‌ها و با خودشان.
رمان: «با تو سقوط می‌کنم»
نوشته: سارا نظری
نشر: چشمه
(زیر نظر حسین سناپور)
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
رمان: «با تو سقوط می‌کنم»
نوشته: سارا نظری
نشر: چشمه
(زیر نظر حسین سناپور)
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
#A 310
برشی از صحبت‌های اخیر فائزه هاشمی، در نقد نظامی‌گری در سیاست منطقه‌ای. در پیوند با یادداشت: «چه کسانی در مقابل نظامی‌گری ایستادند؟»
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
برشی از صحبت‌های اخیر فائزه هاشمی، در نقد نظامی‌گری در سیاست منطقه‌ای. در پیوند با یادداشت: «چه کسانی در مقابل نظامی‌گری ایستادند؟»
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
چه کسانی در مقابل نظامی‌گری ایستادند؟
#A 310
آرمان امیری @ArmanParian - در هیاهو و جنجال خبری پیرامون حمایت از ترامپ، بخش دیگری از صحبت‌های اخیر فائزه هاشمی گم شد و کمتر مورد توجه قرار گرفت. بخشی که اتفاقا به نظر من به مراتب مهم‌تر بود و مساله‌ای را به میان می‌کشید که احتمالا اصلی‌ترین مساله یک دهه گذشته ما بوده و پاسخ به آن بی‌شک سرنوشت آینده کشور را نیز تعیین می‌کند.
اشاره خانم هاشمی به مخالف پدرش با حضور قاسم سلیمانی در سوریه، فقط ناظر به یک تصمیم نیست، بلکه یک تحول بنیادین در رویکرد کلان دیپلماسی کشور را نشانه گرفته است. رویکردی که در دوره هاشمی به سیاست «تنش‌زدایی» شهرت یافت و در دوره خاتمی با عنوان «گفتگوی تمدن‌ها» ابعاد گسترده‌تری به خود گرفت، اما پس از آنکه نظامیان بر عرصه روابط منطقه‌ای حاکم شدند، به کلی دگرگون شد و جای خود را به یک سیاست تقابلی داد.
هرچند دو دولت سازندگی و اصلاحات به کلی در مسیر متفاوتی از سیاست موسوم به «محور مقاومت» رفتار کرده بودند، با این حال تحول در سیاست منطقه‌ای کشور، تصمیمی نبود که با مخالفت یا نقد جدی و آشکار اصلاح‌طلبان مواجه شود. حتی می‌توان گفت وضعیت به مرور بدتر هم شد. بخش بزرگی از نیروها و جریانات اصلاح‌طلب، خیلی زود به حامیان نظامی‌گری منطقه‌ای بدل شدند.
پرسش‌هایی که خانم هاشمی در این برش کوتاه مطرح می‌کنند، امروز می‌تواند سنگ محکی برای قضاوت پیرامون نتایج رویکرد محور مقاومت باشند. کارنامه ۱۰ ساله این جریان و سیطره کامل‌اش بر تمامی ارکان حکومتی پیش روی ماست و حالا که نتایج کار تقریبا مشخص شده بهتر می‌تواند مورد نقد و قضاوت قرار گیرد. تنها جای خالی در این پرسش‌ها، مساله اخلاق و حقوق بشر است که شاید از نگاه بسیاری، ارتباطی به رویکرد «نتیجه‌گرایی» در سیاست یا روابط بین‌الملل نداشته باشد. به هر حال، چون من عمیقا باور دارم که این دو کاملا در هم تنیده و به هم وابسته هستند، نیازی نمی‌بینم به صورت جداگانه در مورد توجیهات اخلاقی جنگ‌های فرامرزی پرسشی اضافه کنم.
مساله دیگری هم هست که باز در کلام خانم هاشمی به چشم نمی‌خورد و آن تاثیر نظامی‌گری منطقه‌ای در سیاست داخلی است. تقدیس و توجیه سیطره گفتمان نظامی در روابط بین‌الملل، خیلی زود به توجیه حاکمیت نظامیان بر کلیه عرصه‌های سیاسی و اجتماعی انجامید. حالا که کار از کار گذشته و سرداران نظامی در مورد جزییات علم پزشکی و دستاوردهای ویروس‌شناسی هم پیشگام اظهار نظر می‌شوند، دیگر انتقاد کردن از احتمال «رییس جمهور نظامی» از جانب آنانکه ۱۰ سال به آتش نظامی‌گری دمیدند به شوخی شباهت دارد.
اما در این مدت، در مقابل جبهه گسترده حامیان نظامی‌گری، اندک صداهای مخالفی نیز وجود داشتند که با این موج غالب همراه نشدند و به سهم خود در برابر آن ایستادند. در اینجا من فقط قصد دارم به اختصار به مواردی از این صداهای مخالف اشاره کنم که خودم در این سال‌ها پی‌گیری کرده‌ام:
۱- کانال کلمه که به عنوان تریبون مواضع و نظرات نزدیک به میرحسین موسوی شناخته می‌شود و در تمام این سال‌ها نیز، رویکرد میرحسین در حمایت از بهار عربی و مخالفت با نظامی‌گری منطقه‌ای را ادامه داده است. تیم سیاست خارجی کلمه، برخی مواضع خود در مورد مسائل منطقه‌ای را هم منتشر کرده است که از اینجا+ می‌توانید دریافت کنید.
۲- کانال «جامعه نو» که طی سال‌های گذشته تلاش کرده است یک طرح منسجم و واقع‌بینانه را در مورد لوازم ضروری توسعه در سیاست‌های بین‌المللی مطرح و پی‌گیری کند.
۳- کانال «حمید آصفی» فعال و تحلیل‌گر ملی، که همواره تلاش کرده است رویکرد ملی/مصدقی خود را با خوانش و تحلیلی پویا به روز نگه دارد و بر خلاف جریانات شبه‌فاشیستی که به ناروا از نام دکتر مصدق سوءاستفاده می‌کنند، در دام غرب‌ستیزی کور و در نتیجه حمایت از نهادهای نظامی به بهانه ستیز با آمریکا نیفتد.
۴- دکتر صادق زیباکلام که از ابتدای جنگ در سوریه، نسبت به جنایات اسد و وجه ننگین و غیرانسانی هم‌دستی با او در سرکوب انقلابیون سوریه با صراحت تمام موضع گرفته است.
۵- مصاحبه بسیار خواندنی مصطفی تاجزاده که چهار سال پیش با مجله روبرو انجام داد (اینجا+ بخوانید) و به صورت مفصل به نقد رویکرد نظامی‌گری در منطقه پرداخت. متاسفانه، این رویکرد آقای تاجزاده هرگز در بین اصلاح‌طلبان تداوم و گسترش پیدا نکرد و ای بسا زیر فریادهای «من هم سپاهی هستم» گم شد، اما آن مصاحبه همچنان قابل تامل است و با گذشت این سال‌ها بهتر می‌توان در مورد پیش‌بینی‌های آن قضاوت کرد.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
#A 310
آرمان امیری @ArmanParian - در هیاهو و جنجال خبری پیرامون حمایت از ترامپ، بخش دیگری از صحبت‌های اخیر فائزه هاشمی گم شد و کمتر مورد توجه قرار گرفت. بخشی که اتفاقا به نظر من به مراتب مهم‌تر بود و مساله‌ای را به میان می‌کشید که احتمالا اصلی‌ترین مساله یک دهه گذشته ما بوده و پاسخ به آن بی‌شک سرنوشت آینده کشور را نیز تعیین می‌کند.
اشاره خانم هاشمی به مخالف پدرش با حضور قاسم سلیمانی در سوریه، فقط ناظر به یک تصمیم نیست، بلکه یک تحول بنیادین در رویکرد کلان دیپلماسی کشور را نشانه گرفته است. رویکردی که در دوره هاشمی به سیاست «تنش‌زدایی» شهرت یافت و در دوره خاتمی با عنوان «گفتگوی تمدن‌ها» ابعاد گسترده‌تری به خود گرفت، اما پس از آنکه نظامیان بر عرصه روابط منطقه‌ای حاکم شدند، به کلی دگرگون شد و جای خود را به یک سیاست تقابلی داد.
هرچند دو دولت سازندگی و اصلاحات به کلی در مسیر متفاوتی از سیاست موسوم به «محور مقاومت» رفتار کرده بودند، با این حال تحول در سیاست منطقه‌ای کشور، تصمیمی نبود که با مخالفت یا نقد جدی و آشکار اصلاح‌طلبان مواجه شود. حتی می‌توان گفت وضعیت به مرور بدتر هم شد. بخش بزرگی از نیروها و جریانات اصلاح‌طلب، خیلی زود به حامیان نظامی‌گری منطقه‌ای بدل شدند.
پرسش‌هایی که خانم هاشمی در این برش کوتاه مطرح می‌کنند، امروز می‌تواند سنگ محکی برای قضاوت پیرامون نتایج رویکرد محور مقاومت باشند. کارنامه ۱۰ ساله این جریان و سیطره کامل‌اش بر تمامی ارکان حکومتی پیش روی ماست و حالا که نتایج کار تقریبا مشخص شده بهتر می‌تواند مورد نقد و قضاوت قرار گیرد. تنها جای خالی در این پرسش‌ها، مساله اخلاق و حقوق بشر است که شاید از نگاه بسیاری، ارتباطی به رویکرد «نتیجه‌گرایی» در سیاست یا روابط بین‌الملل نداشته باشد. به هر حال، چون من عمیقا باور دارم که این دو کاملا در هم تنیده و به هم وابسته هستند، نیازی نمی‌بینم به صورت جداگانه در مورد توجیهات اخلاقی جنگ‌های فرامرزی پرسشی اضافه کنم.
مساله دیگری هم هست که باز در کلام خانم هاشمی به چشم نمی‌خورد و آن تاثیر نظامی‌گری منطقه‌ای در سیاست داخلی است. تقدیس و توجیه سیطره گفتمان نظامی در روابط بین‌الملل، خیلی زود به توجیه حاکمیت نظامیان بر کلیه عرصه‌های سیاسی و اجتماعی انجامید. حالا که کار از کار گذشته و سرداران نظامی در مورد جزییات علم پزشکی و دستاوردهای ویروس‌شناسی هم پیشگام اظهار نظر می‌شوند، دیگر انتقاد کردن از احتمال «رییس جمهور نظامی» از جانب آنانکه ۱۰ سال به آتش نظامی‌گری دمیدند به شوخی شباهت دارد.
اما در این مدت، در مقابل جبهه گسترده حامیان نظامی‌گری، اندک صداهای مخالفی نیز وجود داشتند که با این موج غالب همراه نشدند و به سهم خود در برابر آن ایستادند. در اینجا من فقط قصد دارم به اختصار به مواردی از این صداهای مخالف اشاره کنم که خودم در این سال‌ها پی‌گیری کرده‌ام:
۱- کانال کلمه که به عنوان تریبون مواضع و نظرات نزدیک به میرحسین موسوی شناخته می‌شود و در تمام این سال‌ها نیز، رویکرد میرحسین در حمایت از بهار عربی و مخالفت با نظامی‌گری منطقه‌ای را ادامه داده است. تیم سیاست خارجی کلمه، برخی مواضع خود در مورد مسائل منطقه‌ای را هم منتشر کرده است که از اینجا+ می‌توانید دریافت کنید.
۲- کانال «جامعه نو» که طی سال‌های گذشته تلاش کرده است یک طرح منسجم و واقع‌بینانه را در مورد لوازم ضروری توسعه در سیاست‌های بین‌المللی مطرح و پی‌گیری کند.
۳- کانال «حمید آصفی» فعال و تحلیل‌گر ملی، که همواره تلاش کرده است رویکرد ملی/مصدقی خود را با خوانش و تحلیلی پویا به روز نگه دارد و بر خلاف جریانات شبه‌فاشیستی که به ناروا از نام دکتر مصدق سوءاستفاده می‌کنند، در دام غرب‌ستیزی کور و در نتیجه حمایت از نهادهای نظامی به بهانه ستیز با آمریکا نیفتد.
۴- دکتر صادق زیباکلام که از ابتدای جنگ در سوریه، نسبت به جنایات اسد و وجه ننگین و غیرانسانی هم‌دستی با او در سرکوب انقلابیون سوریه با صراحت تمام موضع گرفته است.
۵- مصاحبه بسیار خواندنی مصطفی تاجزاده که چهار سال پیش با مجله روبرو انجام داد (اینجا+ بخوانید) و به صورت مفصل به نقد رویکرد نظامی‌گری در منطقه پرداخت. متاسفانه، این رویکرد آقای تاجزاده هرگز در بین اصلاح‌طلبان تداوم و گسترش پیدا نکرد و ای بسا زیر فریادهای «من هم سپاهی هستم» گم شد، اما آن مصاحبه همچنان قابل تامل است و با گذشت این سال‌ها بهتر می‌توان در مورد پیش‌بینی‌های آن قضاوت کرد.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
Telegram
مجمع دیوانگان
#A 310
برشی از صحبت‌های اخیر فائزه هاشمی، در نقد نظامی‌گری در سیاست منطقه‌ای. در پیوند با یادداشت: «چه کسانی در مقابل نظامی‌گری ایستادند؟»
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
برشی از صحبت‌های اخیر فائزه هاشمی، در نقد نظامی‌گری در سیاست منطقه‌ای. در پیوند با یادداشت: «چه کسانی در مقابل نظامی‌گری ایستادند؟»
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
از مجموعه #یادآر - ویدیوی سی و هشتم
موسیقی: عروسک‌جون - ثمین باغچه‌بان
#remember_them
کاری از هما سمیعی @homaSamiei و نیلوفر نوربخش @nilou_nour
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
موسیقی: عروسک‌جون - ثمین باغچه‌بان
#remember_them
کاری از هما سمیعی @homaSamiei و نیلوفر نوربخش @nilou_nour
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
#یادآر
رنج بازماندگان قربانیان شلیک به هواپیما احتمالا توصیف‌ناپذیر باشد. تنها مرهمی که شاید زخم بازماندگان را کمی تسلی دهد، دادخواهی از قتل وحشیانه‌شان و گرامی‌داشت یاد و خاطره‌شان است. بنابرین ما هم به اندازه خود تلاش کردیم تا در گرامی داشتن یاد و خاطره‌شان شریک شویم و از همه دعوت می‌کنیم تا به کمپین حامد اسماعیلیون (لینک) برای دادخواهی این جنایت بپیوندند.
سختی و رنج آن قدر زیاد شده که لازم نباشد قصه‌های دردناک‌مان را مکرر کنیم ولی نباید غافل شویم که شهدای آبان ۹۸ نه دولت خارجی دارند که به خون‌خواهی‌شان بلند شود و نه کمپینی که تا دادخواهی از پا ننشیند. نام و نشان و تعدادشان را هم سرکوب کردند تا از تکرار یاد و خاطره‌شان هم محروم شویم. اما خشمی که در دل ما نهادند، هرگز فراموش نخواهد کرد و حتما به خون‌خواهی بلند خواهد شد.
ویدئو ۱ : پونه گرجی و همسرش آرش ضرابی، کیمیا قاسمی
ویدئو ۲: پدرام موسوی به همراه همسرش مژگان دانشمند و دو دخترشان دورینا و دریا موسوی
ویدئو ۳: ارشیا عرب‌بهرامی، مهربان بدیعی، و فرید آراسته
ویدئو ۴: پریناز و همسرش ایمان قادرپناه، محمد ساکت و همسرش فاطمه کازرانی، دلارام داداش‌نژاد
ویدئو ۵: سام ذکایی، نیلوفر ابراهیمی و همسرش سعید طهماسبی، محمدرضا کدخدازاده
ویدئو ۶: مهدی اسحاقیان، غزل نوریان، محمد مهدی الیاسی
ویدئو ۷: غنیمت اژدری، فراز فلسفی، پگاه صفرپور
ویدئو ۸: مریم آقامیری و همسرش شاهرخ اقبالی و دخترشان شهرزاد اقبالی، محمود عطار، محسن صالحی و همسرش مهسا راوی
ویدئو ۹: اوین ارسلانی و همسرش هیوا مولایی و پسرشان کوردیا مولایی، فائزه فلسفی و فرزندانش درسا و دانیال قندچی
ویدئو ۱۰: راحله سلیمانی و همسرش مایکل لیندبرگ و دو پسرشان امیل و اریک، ناصر پورشبان و همسرش فیروزه مدنی، منصور پورجم
ویدئو ۱۱: بهناز ابراهیمی و پسرش رامتین احمدی، حمیدرضا جوادی و پسرش کیان، زینب اسدی لاری و برادرش محمد
ویدئو ۱۲: شکوفه چوپان‌نژاد و دو دخترش سارا و صبا سعادت، عایشه پورقادری و دخترش فاطمه پساوند
ویدئو ۱۳: میلاد قاسمی، محمد صالحه و همسرش زهرا حسنی، مهدیه قاسمی و فرزندانش آرنیکا و آرسام نیازی
ویدئو ۱۴: پریسا اقبالی و ریرا اسماعیلیون
ویدئو ۱۵: سکینه احمدی و فرزندانش مطهره و محسن احمدی
ویدئو ۱۶: سوزان گل‌باباپور، مهران ابطحی، روجا آزادیان
ویدئو ۱۷: اردلان حمیدی به همراه همسرش نیلوفر رزاقی و پسرشان کامیار
ویدئو ۱۸: ایمان آقابالی، فاطمه قاسمی و همسرش امیر اشرفی
ویدئو ۱۹: سهند صادقی و دخترش صوفیا امامی، الوند صادقی (برادر سهند) و همسشر نگار برقعی
ویدئو ۲۰: روجا امیدبخش، سارا حمزه‌ای و همسرش امیر اویسی و دخترشان عسل، آلما اولادی
ویدئو ۲۱: حسین رضایی و همسرش رحیمه کتابی، منصور اثنی‌عشری، سمیرا بشیری و همسرش حمید ستاره‌کوکب
ویدئو ۲۲: محمدامین بیروتی، پدرام جدیدی، سحر حق‌جو و دخترش السا جدیدی، محمدامین جبلی
ویدئو ۲۳: معصومه قوی و خواهرش مهدیه، امیرحسین قاسمی، فروغ خادم
ویدئو ۲۴: علی پی، آلینا تربجی و دخترش عفیفه قربانی، اصغر دیرانی
ویدئو ۲۵: شادی جمشیدی، شهرام تاجیک، مهدی تاجیک، صدف حاجی‌آقاوند
ویدئو ۲۶: مهدی صادقی و همسرش بهاره حاج‌اسفندیاری و دخترشان انیسا، پارسا حسن‌نژاد
ویدئو ۲۷: حدیث حیات‌داوودی، رزگار رحیمی و همسر باردارش فریده غلامی و پسرشان ژیوان، نسیم رحمانی‌فر
ویدئو ۲۸: آراد زارعی، شهرزاد هاشمی و دخترش مایا زیبایی، شهاب رعنا و دوستش سهند هاتفی
ویدئو ۲۹: امیرحسین سعیدنیا، محمدجواد میانجی و همسرش ساجده سرائیان، شیدا شادخو، کسرا ساعتی
ویدئو ۳۰: فرزانه نادری و پسرش سعید صدر، مسعود شاطرپور، پانیذ سلطانی، امیرحسین بهابادی
ویدئو ۳۱: ندا صدیقی، مجتبی عباس‌نژاد، نیلوفر صدر، محمد عباس‌پور و همسرش زهرا نقیبی
ویدئو ۳۲: مرضیه فروتن، سعید کدخدازاده، سارا ممانی و همسرش سیاوش غفوری آذر
ویدئو ۳۳: زین‌العابدین سعادت، آروین مرتب و همسرش آیدا فرزانه، مهدی رضایی، دریا طوقیان
ویدئو ۳۴: فرشته ملکی، فرهاد نیک‌نام، شریعه فقیهی، شکیبا فقاهتی و پسرش راستین مقدم
ویدئو ۳۵: علیرضا نوروزی، الناز نبیی، مهدی امامی، مریم ملک، میلاد نهاوندی، اُلگا کوبیوک
ویدئو ۳۶: فاطمه محمودی، مهدی محمدی، مهرداد نقیب‌لاهوتی، سهیلا مشرف، محمد معینی، النا مالاخوف
ویدئو ۳۷: بهاره کرمی، امیر مرادی، سیاوش مقصودلو و همسرش آزاده کاوه و دخترشان پریسا
ویدئو ۳۸: Volodymyr Gaponenko، Oleksiy Naumkin، Serhiy Khomenko، Ekaterina Statnik، Ihor Matkov، Maria Mykytiuktkov، Denis Lykhno، Valeriia Ovcharuk، Yulia Sologub که کادر پرواز را تشکیل می‌دادند.
این مجموعه با زحمت نیلوفر نوربخش @nilou_nour و هما سمیعی @homaSamiei تهیه شده است و با هشتگ #یادآر در کانال تلگرام یا حساب اینستاگرام «مجمع دیوانگان» در دسترس است.
رنج بازماندگان قربانیان شلیک به هواپیما احتمالا توصیف‌ناپذیر باشد. تنها مرهمی که شاید زخم بازماندگان را کمی تسلی دهد، دادخواهی از قتل وحشیانه‌شان و گرامی‌داشت یاد و خاطره‌شان است. بنابرین ما هم به اندازه خود تلاش کردیم تا در گرامی داشتن یاد و خاطره‌شان شریک شویم و از همه دعوت می‌کنیم تا به کمپین حامد اسماعیلیون (لینک) برای دادخواهی این جنایت بپیوندند.
سختی و رنج آن قدر زیاد شده که لازم نباشد قصه‌های دردناک‌مان را مکرر کنیم ولی نباید غافل شویم که شهدای آبان ۹۸ نه دولت خارجی دارند که به خون‌خواهی‌شان بلند شود و نه کمپینی که تا دادخواهی از پا ننشیند. نام و نشان و تعدادشان را هم سرکوب کردند تا از تکرار یاد و خاطره‌شان هم محروم شویم. اما خشمی که در دل ما نهادند، هرگز فراموش نخواهد کرد و حتما به خون‌خواهی بلند خواهد شد.
ویدئو ۱ : پونه گرجی و همسرش آرش ضرابی، کیمیا قاسمی
ویدئو ۲: پدرام موسوی به همراه همسرش مژگان دانشمند و دو دخترشان دورینا و دریا موسوی
ویدئو ۳: ارشیا عرب‌بهرامی، مهربان بدیعی، و فرید آراسته
ویدئو ۴: پریناز و همسرش ایمان قادرپناه، محمد ساکت و همسرش فاطمه کازرانی، دلارام داداش‌نژاد
ویدئو ۵: سام ذکایی، نیلوفر ابراهیمی و همسرش سعید طهماسبی، محمدرضا کدخدازاده
ویدئو ۶: مهدی اسحاقیان، غزل نوریان، محمد مهدی الیاسی
ویدئو ۷: غنیمت اژدری، فراز فلسفی، پگاه صفرپور
ویدئو ۸: مریم آقامیری و همسرش شاهرخ اقبالی و دخترشان شهرزاد اقبالی، محمود عطار، محسن صالحی و همسرش مهسا راوی
ویدئو ۹: اوین ارسلانی و همسرش هیوا مولایی و پسرشان کوردیا مولایی، فائزه فلسفی و فرزندانش درسا و دانیال قندچی
ویدئو ۱۰: راحله سلیمانی و همسرش مایکل لیندبرگ و دو پسرشان امیل و اریک، ناصر پورشبان و همسرش فیروزه مدنی، منصور پورجم
ویدئو ۱۱: بهناز ابراهیمی و پسرش رامتین احمدی، حمیدرضا جوادی و پسرش کیان، زینب اسدی لاری و برادرش محمد
ویدئو ۱۲: شکوفه چوپان‌نژاد و دو دخترش سارا و صبا سعادت، عایشه پورقادری و دخترش فاطمه پساوند
ویدئو ۱۳: میلاد قاسمی، محمد صالحه و همسرش زهرا حسنی، مهدیه قاسمی و فرزندانش آرنیکا و آرسام نیازی
ویدئو ۱۴: پریسا اقبالی و ریرا اسماعیلیون
ویدئو ۱۵: سکینه احمدی و فرزندانش مطهره و محسن احمدی
ویدئو ۱۶: سوزان گل‌باباپور، مهران ابطحی، روجا آزادیان
ویدئو ۱۷: اردلان حمیدی به همراه همسرش نیلوفر رزاقی و پسرشان کامیار
ویدئو ۱۸: ایمان آقابالی، فاطمه قاسمی و همسرش امیر اشرفی
ویدئو ۱۹: سهند صادقی و دخترش صوفیا امامی، الوند صادقی (برادر سهند) و همسشر نگار برقعی
ویدئو ۲۰: روجا امیدبخش، سارا حمزه‌ای و همسرش امیر اویسی و دخترشان عسل، آلما اولادی
ویدئو ۲۱: حسین رضایی و همسرش رحیمه کتابی، منصور اثنی‌عشری، سمیرا بشیری و همسرش حمید ستاره‌کوکب
ویدئو ۲۲: محمدامین بیروتی، پدرام جدیدی، سحر حق‌جو و دخترش السا جدیدی، محمدامین جبلی
ویدئو ۲۳: معصومه قوی و خواهرش مهدیه، امیرحسین قاسمی، فروغ خادم
ویدئو ۲۴: علی پی، آلینا تربجی و دخترش عفیفه قربانی، اصغر دیرانی
ویدئو ۲۵: شادی جمشیدی، شهرام تاجیک، مهدی تاجیک، صدف حاجی‌آقاوند
ویدئو ۲۶: مهدی صادقی و همسرش بهاره حاج‌اسفندیاری و دخترشان انیسا، پارسا حسن‌نژاد
ویدئو ۲۷: حدیث حیات‌داوودی، رزگار رحیمی و همسر باردارش فریده غلامی و پسرشان ژیوان، نسیم رحمانی‌فر
ویدئو ۲۸: آراد زارعی، شهرزاد هاشمی و دخترش مایا زیبایی، شهاب رعنا و دوستش سهند هاتفی
ویدئو ۲۹: امیرحسین سعیدنیا، محمدجواد میانجی و همسرش ساجده سرائیان، شیدا شادخو، کسرا ساعتی
ویدئو ۳۰: فرزانه نادری و پسرش سعید صدر، مسعود شاطرپور، پانیذ سلطانی، امیرحسین بهابادی
ویدئو ۳۱: ندا صدیقی، مجتبی عباس‌نژاد، نیلوفر صدر، محمد عباس‌پور و همسرش زهرا نقیبی
ویدئو ۳۲: مرضیه فروتن، سعید کدخدازاده، سارا ممانی و همسرش سیاوش غفوری آذر
ویدئو ۳۳: زین‌العابدین سعادت، آروین مرتب و همسرش آیدا فرزانه، مهدی رضایی، دریا طوقیان
ویدئو ۳۴: فرشته ملکی، فرهاد نیک‌نام، شریعه فقیهی، شکیبا فقاهتی و پسرش راستین مقدم
ویدئو ۳۵: علیرضا نوروزی، الناز نبیی، مهدی امامی، مریم ملک، میلاد نهاوندی، اُلگا کوبیوک
ویدئو ۳۶: فاطمه محمودی، مهدی محمدی، مهرداد نقیب‌لاهوتی، سهیلا مشرف، محمد معینی، النا مالاخوف
ویدئو ۳۷: بهاره کرمی، امیر مرادی، سیاوش مقصودلو و همسرش آزاده کاوه و دخترشان پریسا
ویدئو ۳۸: Volodymyr Gaponenko، Oleksiy Naumkin، Serhiy Khomenko، Ekaterina Statnik، Ihor Matkov، Maria Mykytiuktkov، Denis Lykhno، Valeriia Ovcharuk، Yulia Sologub که کادر پرواز را تشکیل می‌دادند.
این مجموعه با زحمت نیلوفر نوربخش @nilou_nour و هما سمیعی @homaSamiei تهیه شده است و با هشتگ #یادآر در کانال تلگرام یا حساب اینستاگرام «مجمع دیوانگان» در دسترس است.
gofundme.com
Donate to Help Us to Keep Up the Fight for Justice, organized by PS752 JUSTICE
[Farsi will follow / فارسی در ادامه]
Our path is not easy. This is an uneve… PS752 JUSTICE needs your support for Help Us to Keep Up the Fight for Justice
Our path is not easy. This is an uneve… PS752 JUSTICE needs your support for Help Us to Keep Up the Fight for Justice
پرده آخر
#N 063
امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N -در پس ذهن خیلی از ما پایان نزدیک است. نه فقط مردم معمولی، که اصلاح‌طلبان و اصول‌گرایان، عشاق نظامی‌گری و اعماق استراتژیک، فالانژهای داخلی و کمونیست‌هایی که در پس‌کوچه‌های سرمایه‌داریِ جهان‌خوار چمباتمه زده‌اند، همه و همه نزدیکی این پایان را حس می‌کنند.
یک نمونه‌اش تصویب نابودی اسرائیل در مجلس است. این فکر و دغدغه دائمی که نکند «ما را بردارند» هیچ وقت ذهن مقامات جمهوری اسلامی را رها نکرده اما اخیرا، احتمالا از نگرانی بسیار، دیگر ورد زبان‌شان شده و هر روز راز دل عیان می‌کنند؛ وگرنه چرا وزیر خارجه باید به رییس‌جمهوری ینگه‌دنیا بگوید مواظب باش اسرائیل گولت نزند ما را بزنی از روی ندانم‌کاری نابود کنی؟! یا چرا این دلهره عذاب‌آور دست از سر نمایندگان بر نمی‌دارد تا جواب حملات اسرائیلی‌ها در سوریه را به بیست سال بعد موکول نکنند؟
این دل‌مشغولی مداوم به پایان کار، زمانی متعلق به محافظه‌کارترین جناح‌های حاکمیت بود. همان‌ها که پیروان خط امام خودشان را هم اول «غیر خودی» و بعد «دشمن» کرده بودند. اصولا دشمنی ورزیدن به درد همین می‌خورد که مشت را سفت‌تر کنی و تنبان‌ات را سخت بچسبی تا تخت حاکمیت را از تو نگیرند.
همین نگاهی که راستی‌های دم انقلاب به چپی‌هایش داشتند چون نگران بودند سفره ایشان را بقاپند و بنابراین غیرخودی شدند یا خاصیت بی‌بصیرتی پیدا کرد و در زمین دشمن بازی کردند، حالا تسری پیدا کرده به سرتاسر تریبون‌های سیاسی مملکت. دیگر اعتدالی و اصلاحاتی و اصول‌گرا و سپاهی همه دشمنان مختلف و مشترک دارند و از ترس اینکه این بساط تعطیل شود به هر سو لگد می‌اندازند و به هر طنابی چنگ می‌زنند.
صحبت و ترس دائم از جنگ در این وضعیت از یک منظر خنده‌دار است. برای حکومتی که از شدت ناکارآمدی داخلی در خودش فرورفته و مچاله شده و از تحقیر بین‌المللی این لجاجت برایش مانده که به در و دیوار همسایه‌های سفارت آمریکا در حیات خلوت استراتژیک‌اش خمپاره‌های نصفه نیمه پرتاب می‌کند، نابودی با جنگ یک موهبت است!
جنگ، راه فراری برای ذهن توهم‌زده است که خود را قانع کند حتما به زور خارجی ما را از جای‌مان بلند کردند وگرنه این حکومت عادله ما در «امنیت» سر جای خودش نشسته بود. از طنز روزگار پروژه مدعیان تئوری برقراری «امنیت» به ضرب و زور چمدان‌های دلار و اجیر کردن مزدورهای داخلی و خارجی نتیجه عکس داده و حالا از ترس پایان با جنگ شمشیر را غلاف کرده‌اند.
ولی پایان این گونه فرا نمی‌رسد. این پایان‌ها زاییده تخیلات آنانی است که فکر می‌کنند در عرصه پدرسوختگی بین‌المللی کاسپاروف به حساب می‌آیند و تا الان با لبخند‌های ظریف، بمب‌های بشکه‌ای در سوریه و گلوله‌های چکمه‌پوشان داخلی خوب اوضاع را مدیریت کرده‌اند و خیال می‌کنند که جز با حمله نظامی نمی‌شود همه چیز از دست برود. دیگران اما شاید وضعیت را جور دیگری ببینند و از پس سیرک واکسن، افتضاح شلیک به هواپیمای خودی، انفجارهای مراکز فوق حساس و جمیع آمار و جهات به این نتیجه برسند که این قافله را دیگر ساربانی نیست!
عقل‌کل‌ها البته همین را هم دیده‌اند. آخرین فکر بکرشان یک ساربان قوی و مقتدر است که یک دستور جانانه بدهد و امور خود به خود راست و ریس بشود. تکراری است ولی ما محکومیم که این قسمت از این سریال را هم ببینیم چرا که حضرات گمان نمی‌کنند آنچه تا به حال کم بوده آزادی، یا حقوق انسانی و دموکراسی و صلح با کشورهای جهان بوده؛ به نظرشان کم بودها از ناحیه ١۵٠٠ کشته پارسال و زندان و سرکوب و سانسور و خفقان بوده و در یک کلام فقط جای خالی دولت نظامی احساس شده است!
باشد. این پرده آخر از نمایش سقوط را هم می‌نشینیم و نگاه می‌کنیم و فقط امیدوار می‌مانیم آن روز محتوم که از راه رسید، اهالی تهران و مشهد و سنندج و تبریز و زاهدان و اهواز همچنان «هم‌وطن» هم حساب شوند.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
#N 063
امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N -در پس ذهن خیلی از ما پایان نزدیک است. نه فقط مردم معمولی، که اصلاح‌طلبان و اصول‌گرایان، عشاق نظامی‌گری و اعماق استراتژیک، فالانژهای داخلی و کمونیست‌هایی که در پس‌کوچه‌های سرمایه‌داریِ جهان‌خوار چمباتمه زده‌اند، همه و همه نزدیکی این پایان را حس می‌کنند.
یک نمونه‌اش تصویب نابودی اسرائیل در مجلس است. این فکر و دغدغه دائمی که نکند «ما را بردارند» هیچ وقت ذهن مقامات جمهوری اسلامی را رها نکرده اما اخیرا، احتمالا از نگرانی بسیار، دیگر ورد زبان‌شان شده و هر روز راز دل عیان می‌کنند؛ وگرنه چرا وزیر خارجه باید به رییس‌جمهوری ینگه‌دنیا بگوید مواظب باش اسرائیل گولت نزند ما را بزنی از روی ندانم‌کاری نابود کنی؟! یا چرا این دلهره عذاب‌آور دست از سر نمایندگان بر نمی‌دارد تا جواب حملات اسرائیلی‌ها در سوریه را به بیست سال بعد موکول نکنند؟
این دل‌مشغولی مداوم به پایان کار، زمانی متعلق به محافظه‌کارترین جناح‌های حاکمیت بود. همان‌ها که پیروان خط امام خودشان را هم اول «غیر خودی» و بعد «دشمن» کرده بودند. اصولا دشمنی ورزیدن به درد همین می‌خورد که مشت را سفت‌تر کنی و تنبان‌ات را سخت بچسبی تا تخت حاکمیت را از تو نگیرند.
همین نگاهی که راستی‌های دم انقلاب به چپی‌هایش داشتند چون نگران بودند سفره ایشان را بقاپند و بنابراین غیرخودی شدند یا خاصیت بی‌بصیرتی پیدا کرد و در زمین دشمن بازی کردند، حالا تسری پیدا کرده به سرتاسر تریبون‌های سیاسی مملکت. دیگر اعتدالی و اصلاحاتی و اصول‌گرا و سپاهی همه دشمنان مختلف و مشترک دارند و از ترس اینکه این بساط تعطیل شود به هر سو لگد می‌اندازند و به هر طنابی چنگ می‌زنند.
صحبت و ترس دائم از جنگ در این وضعیت از یک منظر خنده‌دار است. برای حکومتی که از شدت ناکارآمدی داخلی در خودش فرورفته و مچاله شده و از تحقیر بین‌المللی این لجاجت برایش مانده که به در و دیوار همسایه‌های سفارت آمریکا در حیات خلوت استراتژیک‌اش خمپاره‌های نصفه نیمه پرتاب می‌کند، نابودی با جنگ یک موهبت است!
جنگ، راه فراری برای ذهن توهم‌زده است که خود را قانع کند حتما به زور خارجی ما را از جای‌مان بلند کردند وگرنه این حکومت عادله ما در «امنیت» سر جای خودش نشسته بود. از طنز روزگار پروژه مدعیان تئوری برقراری «امنیت» به ضرب و زور چمدان‌های دلار و اجیر کردن مزدورهای داخلی و خارجی نتیجه عکس داده و حالا از ترس پایان با جنگ شمشیر را غلاف کرده‌اند.
ولی پایان این گونه فرا نمی‌رسد. این پایان‌ها زاییده تخیلات آنانی است که فکر می‌کنند در عرصه پدرسوختگی بین‌المللی کاسپاروف به حساب می‌آیند و تا الان با لبخند‌های ظریف، بمب‌های بشکه‌ای در سوریه و گلوله‌های چکمه‌پوشان داخلی خوب اوضاع را مدیریت کرده‌اند و خیال می‌کنند که جز با حمله نظامی نمی‌شود همه چیز از دست برود. دیگران اما شاید وضعیت را جور دیگری ببینند و از پس سیرک واکسن، افتضاح شلیک به هواپیمای خودی، انفجارهای مراکز فوق حساس و جمیع آمار و جهات به این نتیجه برسند که این قافله را دیگر ساربانی نیست!
عقل‌کل‌ها البته همین را هم دیده‌اند. آخرین فکر بکرشان یک ساربان قوی و مقتدر است که یک دستور جانانه بدهد و امور خود به خود راست و ریس بشود. تکراری است ولی ما محکومیم که این قسمت از این سریال را هم ببینیم چرا که حضرات گمان نمی‌کنند آنچه تا به حال کم بوده آزادی، یا حقوق انسانی و دموکراسی و صلح با کشورهای جهان بوده؛ به نظرشان کم بودها از ناحیه ١۵٠٠ کشته پارسال و زندان و سرکوب و سانسور و خفقان بوده و در یک کلام فقط جای خالی دولت نظامی احساس شده است!
باشد. این پرده آخر از نمایش سقوط را هم می‌نشینیم و نگاه می‌کنیم و فقط امیدوار می‌مانیم آن روز محتوم که از راه رسید، اهالی تهران و مشهد و سنندج و تبریز و زاهدان و اهواز همچنان «هم‌وطن» هم حساب شوند.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
Telegram
مجمع دیوانگان
#N 063
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
کارتون بالا اثر «مانا نیستانی» است.
.
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
کارتون بالا اثر «مانا نیستانی» است.
.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
برشی از صحبت‌های سردار محمود چهارباغی، فرمانده توپخانه سپاه در سوریه، (به تاریخ ۱۳ دی ۹۹) که تاکید می‌کند: رهبری به سردار سلیمانی گفت برو بشار اسد را حفظ کن. ماموریت سردار سلیمانی این بود که در سوریه نگذارد دولت بشار اسد ساقط شود. آن موقع هنوز داعش نبود.
این کلیپ، در پیوند است با یادداشت: «نقش ایران در انحراف جنبش‌های سوریه به سمت فرقه‌گرایی»
منبع کلیپ: کانال «حافظه تاریخی»
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.
این کلیپ، در پیوند است با یادداشت: «نقش ایران در انحراف جنبش‌های سوریه به سمت فرقه‌گرایی»
منبع کلیپ: کانال «حافظه تاریخی»
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام
@divanesara_
.