یادداشت وارده: سیاست‌ورزی با دیوار، فلسفه رفتاری جمهوری اسلامی
#V 048
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara

عکس بالا، نقاشی «بنکسی» روی دیوار غزه است.

یادداشت وارده: سیاست‌ورزی با دیوار، فلسفه رفتاری جمهوری اسلامی
#V 048
https://t.me/divanesara/958

نویسنده میهمان: سروش افخمی @Soroushafkhami -زمین بازی سیاست، متشکل از نهادها، بازیگران، ائتلاف های سیال، اصناف، احزاب و همچنین بازیگران خارجی است. سیاست‌ورزی در عمل، عرصه بده بستان، ائتلاف، مذاکره، مقاومت، فشار، مطالبه و به عنوان آخرین انتخاب، به هم زدن زمین بازی است. در یک فضای سیاسی طبیعی، هر بازیگر مطالبه و ایده آل و در عین حال خط قرمزی برای عقب‌تر نرفتن و مقاومت دارد. تمام اعمال بازیگران بر مبنای خواسته‌ها و خطوط قرمزشان برای مقاومت صورت‌بندی می‌شود. به عنوان مثال، حزب محافظه‌کار آمریکا، از طرفی به دنبال احیای ارزش‌های سنتی-دینی است، و هم‌زمان آزادسازی حداکثری بازار، حداقل کردن مالیات ثروتمندان، بیش‌سازی هژمونی آمریکا در جهان از طریق قدرت سخت و... را دنبال می‌کند. کارنامه احزاب، با کمی انحراف، در نیل به این اهداف تعریف می‌شود.

از نقطه نظر حکومت‌ها نیز، مسائلی ناموسی، تعدادی قابل مذاکره و گروهی پیش‌پا‌افتاده تلقی می‌شوند. گروه‌های سیاسی، احزاب، اصناف، قومیت‌ها و در نهایت مردم برای تحقق خواسته‌های خود، به مذاکره با حکومت‌ها می‌پردازند. تحقق مطالبات ریز مثل افزایش حقوق معلمان و ساعات کار کارگران گرفته، تا مطالباتی کلی‌تر همچون آزادی و عدالت، همه از برآیند عمل و اثر نیروهای اجتماعی (در هر شکل) و بازیگران مختلف نتیجه می‌شود.

اگر موضع گروهی در قبال مسئله‌ای "وجودی" یا به زبان عام "ناموسی" تلقی شود، همه تلاش و هستی خود را برای کرسی نشاندن نظر خود به کار می‌برد. به طور مثال جمهوری اسلامی نشان داده حجاب از مسایل ناموسی‌اش است که هیچگونه اعتراض و نظر مخالف را بر نمی‌تابد و حاضر است حتی به بهای ریختن آبروی بین‌المللی و نارضایتی عمیق داخلی، آن را به شیوه خود حفظ کند.

حکومتی که هر مطالبه‌ای را به مسئله‌ای ناموسی برای خود بدل کرده، و هیچ‌گونه مذاکره و عقب‌نشینی را پذیرا نباشد، به "دیوار" و سدی مقابل خواست شهروندانش بدل می‌شود. دیوار گوش نمی‌کند، انعطاف ندارد، عقب نمی‌رود؛ دیوار، فقط "دیوار" است. سیاست‌ورزی با دیوار جز سر و صورت خونی، نتیجه‌ای در بر ندارد.

جمهوری اسلامی، موضع خود را در اکثر مسائل، موضعی کامل، جامع، مانع و حرف آخری می‌داند که تا ابدالآباد غیر قابل تغییر است‌. از حجاب و مسابقه ندادن با ورزشکاران اسرائیلی گرفته تا آمریکاستیزی، سینما و کنسرت موسیقی، همه و همه برای جمهوری اسلامی امنیتی و ناموسی شده‌اند‌. نظر مخالف با پیگرد، تبعید، تعقیب مرعوب می‌شود، یا در بهترین حالت "معلق" می‌ماند. به زبان دیگر دایره مسائل "وجودی" جمهوری اسلامی به قدری وسیع و گشاد شده که هر اعتراضی از سمت جامعه مدنی گویی کلیت نظام را نشانه رفته است.
حکومت ایران، نشان داده در مقابل هیچ اعتراضی مانند اعتراضات مسالمت آمیزی چون جنبش سبز گرفته وقایع اخیر و دی ۹۶ نه عقب می‌رود نه به صدای مخالف وقعی می‌گذارد. او دیوار است. برای جمهوری اسلامی هر مسئله‌ای ناموسی و عقب رفتن در آن مساوی کلید زدن‌ دومینوی فروپاشی است.

مسئولیت اصلی خشونت‌بار شدن دور جدید اعتراضات، متوجه خود حکومت ایران است که در ۴۰ سال اخیر جز سرکوب اعتراضات و اعتصابات آرام، ابزار دیگری نشناخته است. دیوار عقب نمی‌رود، دیوار فقط پتک‌را می‌فهمد، فلسفه وجودی دیوار عقب ننشستن است؛ جمهوری اسلامی، دیوار است، جمهوری اسلامی فقط فشار را می‌فهمد، فلسفه وجودی او امتیاز ندادن است. در مقابل دیوار، چاره ای جز تخریب باقی نمی‌ماند؛ این تقصیر مردم نیست. ایستادن یا تخریب، تنها دوگانه‌ایست که دیوار می‌فهمد. مع الاسف...

کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara

بخش اول #سخنرانی به مناسبت #۱۶آذر ۱۳۹۸

با عنوان: در دفاع از انسان

دانشگاه خواجه نصیر / آرمان امیری
مدت زمان: ۱۳ دقیقه
#پادکست

کانال "مجمع دیوانگان"
@Divanesara
.

بخش دوم #سخنرانی به مناسبت #۱۶آذر ۱۳۹۸

با عنوان: در دفاع از #انقلاب_راهگشا

دانشگاه خواجه نصیر / آرمان امیری
مدت زمان: ۹ دقیقه
#پادکست


کانال "مجمع دیوانگان"
@Divanesara
.

یادداشت وارده: سخنگوی سرکوب
#V 049
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
.

سخنگوی سرکوب
#V 049
https://t.me/divanesara/962

نویسنده مهمان: ایمان آقایاری @Mehrgan96- جدال میان سران حکومت جمهوری اسلامی و سلطنت پیشین و حامیانش، از جمله سخن اخیر علی ربیعی خطاب به رضا پهلوی، تداعی‌گر بسیاری از موارد تاریخی است که در این میان یکی نظر نگارنده را بیشتر به خود معطوف ساخته.

در پاییز سال 1941 حکومت اتحاد جماهیر شوروی، در سرکوبی حساب‌شده و هماهنگ، دست به قتل عام گروه عظیمی از روشنفکران و افسران لهستانی (حدود بیست و دو هزار اسیر جنگی) زد و بنا بر روایات اجساد کشته‌شدگان را به صورت دسته جمعی پیرامون جنگل کاتین مدفون کرد. این کشتار که به کشتار کاتین (katyn) معروف است، حدود دو سال بعد توسط نازی‌ها افشا و به حربه‌ای تبلیغاتی علیه رژیم شوروی بدل شد. نازی‌ها پوستری تبلیغاتی طراحی کردند که در آن نوشته شده بود: «اگر شوروی پیروز شود، همه جا کاتین خواهد شد.» در مقابل حکومت شوروی که نام کاتین را در فهرست ممنوعه قرار داده بود، از «خیمه شب بازی دشمن» پرده برمی‌داشت و مسئولیت خون «صدها هزار قربانی» را به گردن قاتلان نازی می‌انداخت.

رهبران دو طرف نزاع، با دستانی خونین و دهانی دریده از نفرت‌پراکنی و خشونت، چنان بر هم می‌تاختند که گویی در شخصیت و ایدئولوژی هیچ‌کدام اثری از ضدیت با حقوق انسانی وجود ندارد. با مرور این رویداد و ناظر به وضعیت امروز باید از نمایندگان دو جریان پرسید: «آیا شما نیز خود را در موقعیتی مشابه نمی یابید؟» و پاسخ داد: «فرا فکنی و فرار رو به جلو، دست‌های آلوده را پاک نمی‌سازد. دو امر غلط نیز، امر صادقی پدید نمی‌آورد.»

البته باید انصاف داد که در این مورد مشخص، جرمی بر فرزند شاه مخلوع مترتب نیست، جز این که به قول سخنگوی دولت موضعش را نسبت به سرکوب‌های پیشین مشخص نکرده. اما آقای سخنگو چه؟ ایشان نه تنها در اتخاذ موضع «کمیتشان می‌لنگد» که مسئولیت مستقیم در وقایع تلخ و دردناک این سنوات داشته‌اند. بهتر است به جای تعلیم تاریخ، قضاوت نسبت به اتفاقات گذشته و حال را به مورخین واگذارند و در جای‌گاه پاسخگویی به پرسشگری نپردازند.

شوربختانه باید گفت: سلسله در سلسله مردمان این دیار، قربانیان حکام بوده‌اند و سلسله در سلسله سخنگویان حکام، تطهیرگران جنایات.

کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara

در دفاع از «انقلاب راهگشا»
https://telegra.ph/A230-12-11
#A 230

آرمان امیری @ArmanParian : آنچه در پی می‌آید، متن یادداشتی است که به مناسبت روز دانشجوی امسال در دانشگاه خواجه‌نصیر قرائت کردم. (فایل‌های صوتی این جلسه پیش از این منتشر شده است اینجا و اینجا) در این یادداشت، تلاش خواهم کرد با ایجاد تمایز میان «انقلاب رهایی‌بخش» و «انقلاب راهشگا»، استدلال کنم که چرا باید تمام قد از یک « #انقلاب_راهگشا » دفاع کرد.

به صورت خلاصه، به باور من، «انقلاب راهشگا» تمامی ویژگی‌ها و ضروریت‌های مشروعیت یک حرکت اصلاح‌طلبی اصیل را دارد و در نقطه مقابل، از تمامی عوارض و معایب انقلاب‌های کلاسیک یا همان «انقلاب‌های رهایی‌بخش» مصون است.

به صورت خلاصه، در جریان انقلاب‌های رهایی‌بخش، تصور می‌شود مدینه فاضله‌ای کشف شده که قرار است یک شبه و به مدد انفجار انقلاب بدان دست پیدا کنیم. پس این انقلاب‌ها، دقیقا «دفعتی» هستند. یعنی یک شبه قرار است همه چیز را دگرگون کنند. «غیردموکراتیک» هستند چون زمین بازی موجود و مورد توافق را بدون پذیرش و اقناع عمومی بر هم می‌زنند، و در نهایت نیز با چنین رویکردهایی به سمت خشونت گرایش پیدا می‌کنند. من، همچنان چنین انقلاب‌هایی را مردود و مخرب قلمداد می‌کنم.

در نقطه مقابل اما، می‌توان «انقلاب‌های راهگشا» را متصور شد. یعنی انقلاب‌هایی که ابدا قصد ندارند یک شبه نظم مورد توافق را متلاشی کنند، یا ابدا دچار این توهم نشده‌اند که همه جواب‌ها را در دست دارند و به محض کسب قدرت، تمامی مشکلات کشور و جامعه را حل خواهند کرد. بلکه کاملا برعکس، اتفاقا در صدد «دفاع از نظم مورد توافق» هستند و اتفاقا قصد دارند راه و مسیر حرکت «گام‌به‌گام» را باز نگه دارند. بدین ترتیب، این انقلاب‌ها، بر خلاف انقلاب‌های رهایی‌بخش، نه دفعتی، بلکه «گام به گام» هستند. نه غیردموکراتیک، بلکه اتفاقا مشروع و دموکراتیک‌اند چرا که برای حفظ و احیای زمین مورد توافق سیاست به پا می‌شوند. و در نهایت، خشونت‌پرهیز و اقناعی هستند چرا که معطوف به توافقات اولیه مورد اجماع استدلال می‌کنند.

به باور من، «انقلاب‌های راهگشا» دقیقا در شرایطی «مشروعیت» پیدا می‌کنند که یکی از عوامل موجود در فضای سیاسی، سازوکارهای منطقی و معمول و معقول سیاست‌ورزی را به انسداد کشانده و نهادهای مورد توافق کشور را بلاموضوع کرده باشد. البته این فقط «شرط لازم» برای مشروعیت انقلاب راهگشاست. پس از آن، در یک حالت این انقلاب‌ها «ضرورت» نیز پیدا می‌کنند و آن حالتی است که جناح مستبد، از مرزهایی عبور کند که دیگر قابل گذشت نباشد. مرزی که محمدعلی‌شاه با به توپ بستن مجلس از آن عبور کرد و محمدرضاشاه پهلوی، با کشتار ۱۷شهریور.

برای مطالعه نسخه کامل این یادداشت بر روی لینک زیر کلیک کرده یا از گزینه Instant View استفاده کنید.
https://telegra.ph/A230-12-11

یادداشت وارده: ای به امید کسان خفته، ز خود یاد آرید
#V 050
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
.

ای به امید کسان خفته، ز خود یاد آرید
#V 050
https://t.me/divanesara/965

نویسنده مهمان: حسین حمدیه @husseinhamdieh -شرایط به قدری دراماتیک است که نیازی به روضه‌خوان ندارد. آدم‌هایی زیر فشار تنگ‌دستی به خیابان آمده‌اند و در این راه جان داده‌اند تا بلکه صدایشان جایی و در گوشه‌ای شنیده شود و تغییری را ممکن سازد. البته به تحقیق و به آزمایش مکرر، توده بهتر میداند که حاکمیت سال‌هاست گوش شنوایی برای مطالبات‌اش ندارد و هر قدم عقب‌نشینی در راستای خواست ملی را برابر با «شکست» می‌پندارد و می‌کوشد تا به انواع ترفند معترضین را به جایی بیرون از این مرزها متصل کند، و یا آنها را خشونت‌طلب و اغتشاش‌گر بخواند. این نسخه‌ای است که سالهاست برای «هر» اعتراضی از طرف هر گروه اجتماعی پیچیده می‌شود و عجیب است اگر مجریان آن گمان کنند که این شیوه هنوز ممکن است کارگر بیافتد.

در این میان اما ناگوار خواهد بود اگر مخاطب اعتراضات را اشتباه بگیریم. آنهایی که در ۷۸ و ۸۸ صدای سیاسی معترضین بودند و بازتاب‌دهنده مطالبات‌شان، حالا خود در مرکز شعارهای اعتراضی قرار دارند. معترضین مستقیما انگشت را به سمت اصلاح‌طلبان گرفته‌اند که بجای ایستادن در کنار مردم برای بقای در قدرت می‌کوشند. صدای تهیدستان شهری، جان به لب‌رسیدگانی که احساس خیانت به اعتماد تمام وجودشان را فراگرفته؛ بلند شده تا کسانی را مخاطب قرار دهد که با تمام توان می‌کوشند شرایط را «عادی» جلوه دهند. در دو سال گذشته اصلاح‌طلبان در دیدن بحرانی ملی ناتوان بوده‌اند و در گفتن از سفره‌های کوچک‌تر عاجز و از برداشتن قدمی برای تحقیق حقوق فرودستان گریزان اما چند روزی بعد از فرونشستن غبار میدان، پا در راه انتخابات گذاشته‌اند و از مردم می‌خواهند دوباره به آنها اعتماد کنند چراکه گزینه بدیل آنها دژخیم و دهشتناک خواهد بود. آنها در نمی‌یابند که در روزگار درد و تألم، این هم‌دردی و موافقت است که کارگشا است نه حساب و کتاب سیاسی و حزبی.

اصلاح‌طلبان در سه گلوگاه اعتراضات دی ماه ۹۶ و اعتصابات هفت‌تپه و حالا ناآرامی‌های آبان ۹۸ گاهی سکوت کرده‌اند و گاهی نیز اعتراضات را محصول اراده دولت پنهان و خواست حاکمیت موازی دانسته‌اند. برای فرودستانی که هر روز در بحرانی عمیق‌تر فرو می‌روند چه تفاوتی می‌کند که آن دیگرانی که بیرون از دایره مصیبت آنها ایستاده‌اند، سکوت کرده‌اند یا سرکوب‌گر بوده‌اند. در منطق ستم‌دیده، تمام ساکتین، جزوی از ماشین تولید محرومیت‌اند چرا که عادی‌نمایی شرایط در بحران، خود قطعه‌ای از دستگاه سرکوب است. و اصلاح‌طلبان با سکوت‌شان و حتی گاهی با تایید ضمنی‌شان دیگر آن صدایی نیستند که در بد روزگار بشود از آن سراغ گرفت.

در حالیکه در بن واژه «اصلاح» تلاش برای تغییر شرایط نامطلوب نهفته، سیاسیون اصلاح‌جو از زیر بار این وظیفه حداقلی، یعنی تصدیق بد بودن شرایط پیش‌رو شانه خالی می‌کنند. و چه جای تعجب اگر جمهور مردم آنها را این‌همان حاکمیت بدانند. برای آن کس که زخم‌های عمیقش را مرهم می‌گذارد چه تفاوت می‌کند که چه کسی در بهارستان نشسته باشد؟ تمام آن چه معترضین می‌خواهند این است که شنیده شوند و وجودشان و غم‌شان و نگرانی‌شان از فردا تصدیق شود. آنها می‌خواهند تریبونی داشته باشند برای بازتاب. و ساختاری سیاسی برای پیگیری درخواست‌ها. چرا که در عدم حمایت و در خلا پشتوانه سیاسی، برخورد و درهم‌کوفتن آنها آسان‌تر می‌شود. آنها خسته‌اند از اینکه اصلاح‌طلبان برای به چنگ آوردن اعتمادشان تلاشی نکنند و گمان کنند که رای‌دهندگان بر سر هر سفره‌ای و تحت هر شرایطی با آنها می‌نشینند. آنها خسته‌اند از نادیده گرفته شدن و صد البته سخن گفتن از رای و شرکت در انتخابات در این حال و روز، تلخ‌ترین پارودی جهان است.

اما باز هم نباید مخاطب عدم اشتیاق برای مشارکت در انتخابات را اشتباه گرفت. مشارکت نکردن در انتخابات بدون شک هیچ تاثیری بر حاکمیت ندارد. آنهایی که با قدرت کامروایی می‌کنند مدت‌هاست که از رای مردم عبور کرده‌اند. مخاطب این عدم مشارکت اصلاح‌طلبان‌اند. آنها باید دریابند که ماه عسل تمام شده و کفگیر سرمایه اجتماعی به ته دیگ گرفته. باید بدانند که مردم در هر شرایطی و برای کسانی که حتی از تصدیق وجود فقر و نابرابری و بحران ناتوانند به پای صندوق نخواهند رفت. عدم مشارکت در انتخابات مغتنم است چراکه شاید بیدارباشی باشد برای آنانی که تبدیل به محافظه‌کارانی منفعت‌طلب شده‌اند. و یا تلنگری باشد برای جدایی رادیکال از منطقی که خوشایند قدرت برایش محور است نه خواست جمعی. نهیبی باشد برای فاصله گرفتن از سیاست‌های فقرپرور و مروج نابرابری و نابودکننده زیست فرودستان. اصلاح‌طلبان باید دریابند که آنها و سیاست‌هایشان بخش بزرگی از بحران‌اند نه راه‌حل آن.

کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara

آنکه باد جنایت می‌کارد، توفان خون می‌درود
#A 231
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
.

آنکه باد جنایت می‌کارد، توفان خون می‌درود
#A 231
https://t.me/divanesara/967

آرمان امیری @ArmanParian : چهره مشترک در دو تصویر پیوست «ابوعزرائیل» است، از معروف‌ترین نیروهای «حشدالشعبی». شهرت‌ش را به دلیل سیمای خاص و قساوت قلبی وحشتناک‌اش به دست آورده است. در طول سال‌های جنگ در عراق و سوریه، ابوعزرائیل بارها و بارها تصاویری از سلاخی کردن یا به آتش کشیدن نیروهای دشمن را ضبط و در فضای اینترنت منتشر کرد. آن زمان، به موازات شهرت این ماشین جنایت در جهان عرب به عنوان یک آدم‌کش قسی‌القلب، در ایران، گروهی به افتخارش هورا می‌کشیدند. رسانه‌های حکومتی او را «تک تیرانداز محبوب محور مقاومت» می‌خواندند و به موازات آن‌ها، شبکه‌ای از کاربران که به «محور مقاومت» شهرت یافته‌اند برایش مدیحه سرایی می‌کردند. زنجیره‌ای از فعالین مجازی که اغلب خود را «اصلاح‌طلب» می‌خوانند و گاه حتی از تصاویر «میرحسین موسوی» هم سوءاستفاده می‌کنند، اما در تمامی مواضع و رفتارهای منطقه‌ای، مدافع جنگ‌طلبی، آتش‌افروزی و البته خشونت نیروهای وابسته به حکومت هستند.

از این ماشین وحشت، تصاویر تکان دهنده وحشتناکی در فضای مجازی وجود دارد. (به پی‌نوشت مراجعه کنید) یکی از این تصاویر ابوعزرائیل را نشان می‌دهد که یک نفر را از پا آویزان کرده است. آتش زده و سپس با شمشیر قطعه قطعه‌اش می‌کند. در زمان انتشار این کلیپ، جهان عرب (که آن زمان خودش را درگیر دومینوی بهار عربی می‌دید) ناگهان در بهت و حیرت فرو رفت. این سطح از توحش حتی گوی سبقت را از داعش هم ربوده بود، اما در داخل ایران، هواداران پر و پا قرص خودش را داشت. یکی از این نیروهای «محور مقاومت»، تحصیل‌کرده و ساکن اروپا دقیقا در تمجید از همین کلیپ توحش ابوعزرائیل نوشت:

«تک تک اعضای داعش باید فیلم ببینن از بی‌رحمی نیروهای مخالف. تک تکشون باید ببینن در صورت باقی موندن در مسیرشون چه سرنوشتی در انتظارشونه. النصر بالرعب، مخصوصاً وسط جنگ با وحشی‌ها. من تا وقتی حشدالشعبی و پیشمرگ‌ها و نیروهای حامی دولت سوریه و یگان‌های دفاع مردمی کردهای سوریه در جنگ با داعش باشن، ذره‌ای تردید در دفاع از اعمالشون ندارم و نخواهم داشت».

این تایید و تمجید اغراق‌شده از کثیف‌ترین نوع جنایت جنگی، با تایید و هلهله دیگران نیروهای همسو مواجه شد و هرگونه انتقاد از این سطح از خشونت، با برچسب «حمایت از داعش» تخطئه شد. سال‌ها گذشت، و حالا ورق برگشته است. اینک بخش دیگری از انقلابیون عراقی، در انتقام از سرکوب‌های حشد، اقدام به مقابله به مثل کرده‌اند. یک نفر را گرفته‌اند. با خشونت به قتل رسانده و سپس جسدش را از پا آویزان کرده‌اند. چرخه خشونت، دقیقا همان‌طور که انتظارش را داشتیم توحش را بازتولید کرده، اما آیا موافقان پیشین از مشاهده نتیجه اعمال‌شان پشیمان شده‌اند؟

حالا موجی از سوگواری و محکومیت خشونت انقلابیون عراقی به راه افتاده است. صحنه قتل اخیر، به ظاهر در میان برخی فعالین رسانه‌ای کشور ما «فجیع» جلوه کرده و حالا صرفا از روی «انسان‌دوستی» و «بیزاری از خشونت» دارند علیه انقلابیون عراق موضع می‌گیرند. متاسفانه من اما باید بگویم: «همه‌شان دروغ‌گو و ریاکار هستند».

واژه صلح و خشونت‌پرهیزی زمانی که از حامیان جنگ‌افروزی در منطقه و مدافعان سناریوی محور مقاومت و استراتژی جنگ پیش‌دستانه به گوش می‌رسد، به همان اندازه تهوع‌آور است که خشونت‌های وحشیانه داعش یا حشد یا انقلابیون کنونی. این گروه، اگر مزدور و اجیر شده‌های رسانه‌ای دستگاه اطلاعاتی نباشند (که متاسفانه‌ بسیاری‌شان هستند)، دقیقا نسخه‌های وطنی و البته بزک کرده همان منطقی هستند که توحش داعش، یا حشد یا انقلابیون فعلی را موجه می‌داند، البته تا زمانی که فقط به سود خودش باشد! این‌ها مخالفان خشونت نیستند. این‌ها اتفاقا تئورسین‌های خشونت هستند که زمانی با تایید مستقیم آن، و زمانی دیگر با نشان دادن دورویی و استانداردهای دوگانه و منفعت‌طلبانه‌شان هرگونه قباحت ذاتی و واقعی را از خشونت دور می‌کنند و به هر مخاطبی این پیغام را می‌رسانند که: «تمام ادعاهای صلح‌طلبی و خشونت‌پرهیزی، دقیقا مثل تک‌تک حرف‌های دیگرمان دروغین و صرفا یک جدال رسانه‌ای است».

ما اما باور نداریم که صلح یا خشونت‌پرهیزی به کل یک رویای دست نیافتنی است. به باور ما، «جنایت، جنایت است» و از جانب هرکسی که سر بزند باید محکوم باشد. چه از جانب داعش، چه به بهانه مبارزه با داعش. تنها در این شرایط است که می‌توان روزی به توقف این چرخه خشونت امیدوار بود.

پی‌نوشت:
چند لینک به تصاویر جنایات ابوعزرائیل

آتش زدن جسد آویزان و تکه‌تکه کردن با شمشیر (اینجا)
بستن یک نفر به ماشین و کشاندن او روی زمین (اینجا)
بیرون کشیدن جسد و قطع سرش با تبر (اینجا)
سوزاندن سر جسد (اینجا)

کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.

سه قطره خون؛ به یاد احمد، مصطفی، و آذر
#V 051
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara

عکس از مجموعه «به روایت یک شاهد عینی» اثر آزاده اخلاقی برداشته شده است.

یادداشت وارده:
سه قطره خون؛ به یاد احمد، مصطفی و آذر
#V 051
https://t.me/divanesara/969

نویسنده مهمان: سروش افخمی @Soroushafkhami- «دانشجويان براي گرفتن تفنگ سربازان حمله كردند و سربازان نيز اجباراً تيرهايي به هوا شليك نمودند و تصادفا سه نفر كشته شد»*

همین عبارت کوتاه را همیشه شنیده‌ایم؛ همیشه اشتباهی، تصادفا و غیر عمدی تیری شلیک شد، و ما هربار بی‌اشتباه، غیر تصادفی و عمدی مُردیم. نکند ما را برای مردن ساخته‌اند؟ خونمان رنگ تصویر استبداد‌زده سیاه و سفید این خانه شده. پرچم‌مان را هم خودمان رنگ زدیم؛ وطن، سبزِ چمن و سفیدِ ابر کم نداشت؛ خونی می‌خواست که ما دادیم.

پدران! ما دختران و پسرانتان بودیم. ابراهیمان! ما اسماعیل و اسحاق‌تان بودیم. رستمان! ما سهراب‌تان بودیم! پهلوی ما را که درید؟ گلوی ما را که برید؟

هنگام عزا و عروسی‌تان با گوشت ما سیر شدید و از پوست ما پوشیدید و خون ما را نوشیدید. سهم شما همه چیز شد و سهم ما مردن و سهم مادران‌مان عزا.

ما را قربانی نکردید. ما با پای خود به قربانگاه آمدیم؛ ما هر بار برای خون دادن می‌آمدیم؛ خون‌مان سنگ‌فرش و خاک را جان‌ می‌داد؛ قطره قطره خون ما در زمین می‌رفت، با چشمه‌ها می‌جوشید، به سبزه‌زار می‌رسید، لاله سرخ می‌دمید و دخترکی روستایی ما را می‌چید‌، می‌بویید و مست می‌شد و در دشتزار خندان می‌دوید.

ما کشته می‌شدیم‌ و نمی‌مردیم. شما می‌کشتید و می‌مردید! خون ما هدر نرفت، ولی گلوله شما تلف شد. از هر کدام‌مان ۴۰ لاله رویید و دست کودکانی که می‌چیدندمان بوی آزادی گرفت و آن‌ها به یاد آوردند... اکنون ما در آن‌ها می‌زی‌ایم، با آن‌ها می‌دویم و با آن‌ها می‌آییم. می‌کشید ما را؟ بکشید ولی ما نمی‌میریم.

یک روزِ نزدیک، این بار «شما» نمی‌توانید بکشید. آن روز از چشمان‌تان اشک می‌روید و از لوله‌ی تفنگ‌تان گل. آن روز ما پرنده می‌شویم و می‌خوانیم: «دست استبداد از دانشگاه کوتاه!»** و می‌دانیم این‌ بار «تیر هوایی» قلبمان را نمی‌شکافد‌.

آن روز با‌ هم می‌خوانیم به یاد آن سه ققنوس آتشین که از خاکسترشان هربار شکفتیم؛ به یاد سه قطره خون: احمد، مصطفی، و آذر.


*اظهارات فرمانده حکومت نظامی پس از وقایع ۱۶ آذر ۱۳۳۲
**شعار دانشجویی گمنام در ۱۶ آذر ۱۳۳۲ که با شلیک مستقیم گلوله جواب داده شد.

کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara

آخرین لقمه چرب
#N 053
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara

اینفوگرافی بالا از کانال «در آستانه» @Daraastane برداشته شده است.

آخرین لقمه چرب
https://t.me/divanesara/971
#N 053

امیرعلی نصراله‌زاده @AmirA_N -بعد از بحران گرانی بنزین، گروهی از تحلیل‌گران با تأسی به نظریه‌های جاافتاده اقتصادی، افزایش قیمت بنزین را اقدامی طبیعی و گامی در راستای انطباق سیاست‌های اقتصادی ایران با منطق بازار و اقتصاد جهانی جلوه دادند. انتشار انبوهی از آمارهای مختلف اعم از میزان مصرف، آلودگی هوا، و قیمت بنزین در سایر کشورهای دنیا هم مهمات توپخانه این هجوم تبلیغاتی بود. هیچ‌کدام البته پاسخ نمی‌دادند کجای این اقتصاد خصولتی، رانتی، ایزوله، پرفساد، ناکارآمد و عقب‌مانده تا به الان رانت و فساد و ناکارآمدی‌اش را فراموش کرده و به درمان‌های جزئی اقتصادی پاسخ داده است.

برای همه به جز مدافعان طرح واضح بود که وضعیت بحرانی نه محدود به گرانی قیمت بنزین است، و نه اعتراضاتی که به همراه داشت تنها به انگیزه افزایش قیمت انجام شد. در ویدئوهایی که از اعتراضات بیرون آمده، مردمی که از «نداشتن» گلایه می‌کردند نه به ریزه‌کاری‌های بازتوزیع یارانه بنزین توجه داشتند و نه این یارانه دردی از آنها دوا می‌کرد. تمام توجیهات علم اقتصاد هم نمی‌تواند ظن ایرانیان به «دست‌بردی» دوباره به جیب‌شان را برطرف کند. نه ازین جهت که آن‌ها نمی‌دانند دولت پول ندارد یا تحریم‌ها فشار می‌آورد. بلکه چون همه به چشم خود چندین بار دست‌بردهایی این چنینی و توجیهات پشت‌بندش را دیده‌ایم.

بگذارید یکی از این تجربه‌ها، یعنی خصوصی‌سازی را با هم مرور کنیم. امر خیری بود که طبق توجیه‌های آن زمان قرار بود با واگذاری صنابع دولتی از فساد و ناکارآمدی اقتصاد دولتی بکاهد و گامی دیگر باشد برای مدرن‌سازی اقتصاد ایران. تغییر تفسیر اصل ۴۴ قانون اساسی هم به دستور رهبری، خارج از دولت و مجلس، در مجمع تشیخص مصحلت نظام تصویب شد. نتیجه‌اش واگذاری ثروت بسیار عظیمی به نهادهایی همچون بنیاد مستضعفان، بنیاد شهید، تعاونی‌های نظامی، ستاد اجرایی فرمان امام و ... شد. بزرگی و گستردگی این ثروت را قبلا اینجا نشان داده‌ایم. ثروتی که زمانی متعلق به همه ما بود، امروز حساب و کتابش حتی در بودجه نمی‌آید.

گرانی بنزین طبق تبلیغات ماشین پروپاگاندا قرار بود تأثیری در افزایش قیمت سایر کالاها نداشته باشد. از آلودگی هوا بکاهد و ترافیک را کاهش دهد. مازاد درآمد دولت ازین طریق نیز قرار بود اضافه یارانه‌ای باشد که مستقیم به مردم پرداخت می‌شود. نتیجه طبق معمول برعکس بود. نه تنها قیمت سایر کالاها بالا رفت، بلکه تهران یکی از آلوده‌ترین دوره‌هایش را تجربه می‌کند. آمارها نشان می‌دهد که کاهش ترافیک هم مقطعی خواهد بود و دولت حالا برای واریز یارانه بنزین هر روز بهانه‌های جدیدی رو می‌کند.

به نظر ما ظن مردم کاملا درست است. دوباره دست در جیب ما کرده‌اند. اینجا با بررسی بودجه سال 97 نشان داده‌ایم که بخش بزرگی از بودجه کل کشور تحت کنترل رهبری و بدون نظر دولت و مجلس هزینه می‌شود. از این میان، نهادهای فرهنگی و مذهبیِ تحت کنترل رهبری بیش از دو سوم کل بودجه فرهنگی کشور را به خود اختصاص می‌دهند. اینجا فهرست کاملی از این نهادها مانند جامعه‌المصطفی، سازمان تبلیغات اسلامی، حوزه‌ها، و مؤسسه نشر آثار امام و بودجه‌های‌شان را منتشر کرده‌ایم.

حالا شاخک‌های مردم حساس‌تر شده است و نشانه‌هایش را مخصوصا در شبکه‌های اجتماعی می‌توان دید. بررسی‌هایی از جنس عکس این یادداشت نشان می‌دهند که در این وانفسای تحریم و کسری بودجه، در سال پیش رو، سهم این نهادها نه تنها کاهش نیافته تا مرهمی باشد بر کسری بودجه‌ای که ما باید تاوانش را بدهیم، بلکه به طرز عجیب و غیرقابل باوری افزایش هم یافته است. مثلا بودجه ستاد احیاء امر به معروف بیش از دو برابر شده است. یا بودجه جامعه‌المصطفی 54درصد رشد داشته. لابد اگر این قبیل افزایش‌ها را مقابل دیدگان یک غیرایرانی بگذاریم فکر می‌کند بزرگترین درد مردم ایران کمبود تبلیغات مذهبی است!

گویی با قافله دزدان طرفیم. در هر شبیخون بخشی از اموال ما را مال خود می‌کنند. گل درشت‌هایش را مثل شرکت‌های نفتی، معدنی، بازرگانی، موسسات مالی، شرکت‌های دارویی، بیمه، حمل و نقل، کشت و صنعت و انبوهی از کارخانجات تولیدی را قبلا خودشان به خودشان واگذار کرده‌اند. سهم ما از افتصاد را با تحریم‌ها بر باد دادند و آنچه در اختیار دولت بود را به بهانه دور زدن تحریم‌ها به جیب خودشان سرازیر کردند.

دیگر ظاهرسازی را هم کنار گذاشته‌اند. افزایش بودجه نهادهای فرهنگی مذهبی که ذکرشان رفت، آخرین لقمه چرب این سفره است. آن را هم برداشتند. کسری بودجه این دزدی بزرگ را هم با گرانی بنزین برای خودمان صورت‌حساب کردند. انگار خود ما اسپانسر این کاروان دزدی شده‌ایم.

کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara

در ضرورت شناخت و پرهیز از «کلبی‌مسلکیِ مدرن»
#A 232
کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.

در ضرورت شناخت و پرهیز از «کلبی‌مسلکیِ مدرن»
#A 232
https://t.me/divanesara/973

آرمان امیری @ArmanParian : «کلبی‌مسلکی» (Cynicism) را معمولا به عنوان یکی از قدیمی‌ترین فلسفه‌های یونان باستان می‌شناسیم. موسس آن «آنتیستنس» از شاگردان سقراط بود. او اصالت را به طبیعت می‌داد و تمامی قواعد زیست مدنی (پولتیکال) را نوعی انحراف قلمداد می‌کرد. سعادت بشر را در رهایی از قید و بندهای اجتماعی می‌دانست و در نتیجه تمامی فلسفه‌های روز، انواع و اقسام نهادهای اجتماعی و حتی آداب و سنن جامعه را نقد می‌کرد و زیر پا می‌گذاشت. گاهی هم کار کلبیون بالا می‌گرفت و چنان افراط می‌کردند که رفتارهایشان نفرت‌انگیز به نظر می‌رسید. مثلا عریان در سطح جامعه ظاهر می‌شدند یا در ملاء عام قضای حاجت می‌کردند. به همین دلیل آن‌ها را «کلبیون»، یعنی جماعتی که مثل سگ‌ها رفتار می‌کنند می‌خواندند. البته، نمی‌توان اندیشه آن‌ها را به سادگی تحقیر کرد چرا که اولا یک پشتوانه نظری بسیار منسجم داشتند. در ثانی، رویکردی منفعل و جامعه‌گریز نداشتند. بلکه بنابر فلسفه خود، به صورتی فعال و اجتماعی برای رهایی بشر تلاش می‌کردند.

قرن‌ها پس از کلبیون یونانی، یک شیوه رفتاری در سطح جوامع مدرن ظهور یافت که در ظاهر بسیار شبیه همان کلبی‌مسکلی باستانی بود. حتما شما هم با افرادی برخورد کرده‌اید که به صورت مداوم همه هنجارها، عرف و قراردادهای اجتماعی را تحقیر کرده و به زعم خود مورد انتقاد قرار می‌دهند. به هر نوع قانون و قاعده و فرهنگی بی‌اعتماد هستند. «سیاست» را به کل «بی‌پدر و مادر» می‌خوانند و خلاصه به تعبیر خودمانی، مدام ساز مخالف کوک کرده و «غر» می‌زنند.

این گروه کلبی‌مسلک‌های مدرن هستند اما برخلاف همتای باستانی خود، رفتارشان را وامدار هیچ فلسفه یا پشتوانه‌ای منسجم نظری نیستند. اینان هرگز در مقابل آنچه انکار می‌کنند نسخه‌ای برای عرضه ندارند. پس نه تنها هدفی اجتماعی را مد نظر ندارند و به دنبال راه‌کاری برای خیر جمعی نیستند، بلکه حتی در منفعت‌طلبی شخصی نیز علیل و منفعل هستند. یعنی حتی نمی‌توانند خود را از قید نیازها و تحمیل‌هایی که سیستم سیاسی و اجتماعی بر آنان تحمیل کرده رهایی بخشند. کلبی‌مسلک یونانی سیاست و هنجارهای اجتماعی را عارضه‌ای در زیست بشری می‌دانست، پس به صورت فعالانه‌ای با آن درگیر می‌شد؛ کلبی مسلک مدرن اما از هرگونه جدال و درگیری با سیاست یا اجتماع پرهیز می‌کند، هر نوع حرکت جمعی را تخطئه کرده و در حالی که ظاهر منتقد به خود می‌گیرد، عملا به «سازگاری‌طلبی» و «مماشات» (که با «رواداری فعال» متفاوت است) روی می‌آورد.

کلبی‌مسلک مدرن، به ویژه در زمانه گسترش شبکه‌های اجتماعی درخشش بیشتری می‌یابد. بخشی از منطق این فضا آن است که هرکس بیشتر غر زد و همه را تخطئه کرد «رادیکال‌تر» و ای بسا «اندیشمندتر» به نظر می‌رسد. طبیعی است که با چنین منطقی، یک کلبی‌مسلک مدرن فرصت دارد تا سرحد جایگاه «نخبه منتقد» ترفیع پیدا کند. برای مثال، «احمد زیدآبادی» برای من تجسم نابی از همین «کلبی‌مسکلی مدرن» است!

یک ناظر خردمند، با مشاهده مجموعه‌ای از مواضع انتقادی زیدآبادی، منطقا به این پرسش می‌رسد که اگر هم «صندوق‌محوری اصلاح‌طلبان» محافظه‌کارانه و ابتر است، (اینجا) هم براندازی سلطنت‌طلب‌ها و یا دخالت خارجی‌ها محکوم است، و هم رویکرد رادیکال و جامعه‌محور موسوی را باید ناشی از بی‌اطلاعی او از وضع کشور دانست، (اینجا) پس آن راه حل جدید و متفاوتی که جناب زیدآبادی بدان دست یافته‌اند چیست؟ اما چنین ناظری باید بداند که این پرسش از یک «کلبی‌مسلک مدرن» همواره بی‌پاسخ خواهند ماند، چرا که رویه کلبی‌مسلک مدرن از جنس «اندیشه انتقادی» نیست که با به چالش کشیدن راه‌حل‌های نامطلوب، در صدد اشاره به راه حل درست برآید.

تمام تقلاهای کلبی‌مسلک مدرن برای پوشاندن انسداد فکری و انفعال کامل اجتماعی و سیاسی خود است و در این مسیر تا بدان‌جا پیش می‌رود که حتی امضاکنندگان یک بیانیه را به باد انتقاد بگیرد، فقط به این گناه که جناح اقتدارگرا از آن‌ها طلب‌کار شده! (اینجا) شاید بپرسید کسی که توسط یک جریان اقتدارگرا محاکمه و زندانی شده، چطور اخلاقا به خودش این اجازه را می‌دهد تا دیگران را صرفا به گناه «طلب‌کار شدن» همان جناح اقتدارگرا تخطئه کند؟ اما واقعیت این است که سخن گفتن از «اخلاق اجتماعی» با کلبی‌مسلک مدرن یکسره بیهوده و باطل است، چون اساس این مرام، بر پایه فقدان یک تعهد اخلاق اجتماعی استوار است.

«کلبی‌مسکی مدرن»، بی‌شک یک عارضه و انحراف جدی و خطرناک در زیست مدنی شهروندان است. عارضه‌ای که گسترش آن، درست به اندازه گسترش پوپولیسم، مدنیت‌ستیز است. رویکردی که به نابودی فرهنگ پویای تعهدپذیری و مشارکت سازنده شهروندی می‌انجامد.

کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.

«دغدغه ایران» یا «دغدغه هژمونی یک جریان ایدئولوژیک»؟

https://telegra.ph/A232-12-18
#A 232

آرمان امیری @ArmanParian : جناب دکتر «حمیدرضا جلایی‌پور» به تازگی دو یادداشت نوشته‌اند که من در کانال کلمه دیدم و در هر دو، تعریضی به بیانیه و مواضع مهندس موسوی داشتند. (یادداشت اول – یادداشت دوم) ایشان همچنین در یادداشت دوم که گویا در پاسخ به یک منتقد دیگر نوشته شده، گلایه کرده‌اند که آداب نقد رعایت نشده است. در این یادداشت من تلاش می‌کنم با حفظ آداب نقد، مواردی از هر دو نوشته ایشان را زیر ذره‌بین بگیرم، اما پیش از ورود به بحث یک نکته‌ای را یادآور می‌شوم.

البته که گشودن باب نقد و گفتگو به همان میزان که فرخنده و میمون است، شرایط و آدابی دارد. به شخصه پیش‌شرط بسیار مهم و حیاتی برای ورود به گفتگوی نقادانه را «وجدان و صداقت» قلمداد می‌کنم که در انتهای یادداشت بدان خواهم پرداخت. اینجا اما به شرط دیگری اشاره می‌کنم که جلایی‌پور بر آن تاکید کرده است. ایشان در این مورد با انتقاد از آنکه نتوانسته هویت منتقد خود را پیدا کند، (احتمالا نام نویسنده مستعار بوده) نوشته: «شفافیت هویت نویسنده از شرایط نقد و گفتگوی شفاف و منصفانه و راهگشا است‌».

در پاسخ به چنین ادعایی، در درجه نخست آن روایت معروف را یادآور می‌شوم که «انظر الی ما قال و لا تنظر الی من قال». یعنی حداقل یک روایتی وجود دارد که بر خلاف جلایی‌پور تاکید دارد که صاحب قلم چندان اهمیتی ندارد، مهم این است که آیا نقدش اعتبار دارد یا نه؟ به ویژه در شرایط فعلی و مواضع دو طرف این مساله اهمیت دو چندانی پیدا می‌کند. در واقع، اگر بنده به جای آقای جلایی‌پور بودم و می‌دیدم شرایط کشور و مواضع من به گونه‌ای است که منتقدان‌ام احساس امنیت نمی‌کنند و ناچار می‌شوند از نام مستعار استفاده کنند، شرمگین می‌شدم و اشک می‌ریختم بر وضعیتی که قطعا خودم هم در آن بی‌اثر نبوده‌ام؛ نه اینکه اتفاقا معترض شوم و به دنبال کشف رد پایی از نگارنده بگردم.

در ادامه این یادداشت، من نقدهای خودم را زیر چند سرفصل به شرح زیر ارائه خواهم کرد:

- مقایسه رهبران نظام پیشین و کنونی

- مقایسه اعتراضات ۹۸ با ۵۷

- مساله تمامیت ارضی

- تحریف آشکار بیانیه موسوی

- شاه‌کلید گره‌گشا از خلال کلام جلایی‌پور

برای مطالعه نسخه کامل این یادداشت بر روی لینک زیر کلیک کرده یا از گزینه Instant View استفاده کنید.
https://telegra.ph/A232-12-18

کانال «مجمع دیوانگان»
@Divanesara
.

یادداشت وارده: فراخوان نوشدارو
#V 054
کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara

عکس بالا مجسمه‌های ولتر و روسو را در ورودی کاخ فرنی فرانسه نشان می‌دهد.

یادداشت وارده: فراخوان نوشدارو
#V 054
https://t.me/divanesara/976

نویسنده مهمان: ایمان آقایاری @Mehrgan96 -«شما ای مغرور مردان عمل، این نکته را به خاطر بسپارید: شما هیچ نیستید جز ابزار نا خودآگاه مردان اندیشه که اغلب در فروتنانه ترین گوشه های انزوا، شما را به کار دلخواهتان منصوب کرده‌اند.» (هاینریش هاینه)

حق با لویی شانزدهم بود که بعد از انقلاب و آشنایی با آرای ولتر و روسو می گفت این دو با نوشته‌های‌شان فرانسه (البته فرانسه‌ی سلطنتی شاه بخت برگشته) را نابود کردند. به راستی که اولی با تسخیر عقول و دومی با تصرف قلوب، خواسته یا نا خواسته توفانی به پا کردند که نه تنها فرانسه که جهانی را تغییر داد.

اصحاب اندیشه به دو صورت تلقین آرای خود به مخاطب، و صورت بندی امیال و مطالبات مخاطب در قالب کلمات و مفاهیم، به یک معنا سازندگان جهان‌اند.

اندیشه‌ی مشروطیت، در کنار عوامل عینی، سازنده‌ی انقلاب مشروطه بود. مفاهیمِ زاده شده از همین گفتمان، دستمایه‌ی جبهه‌ی ملی در مبارزاتش بود. ایدئولوگ‌های مختلفی فضای ذهنی انقلاب 57 را ساختند. در یک کلام، جنبش‌های بزرگ تاریخی که البته متأثر از چند علت هستند، با اندیشه‌های اندیشه‌ورزان، زبان می‌یابند. متفکرین "هارون" جوامع اند.

در این متن، منظور از اندیشمندان البته جمیع روشنفکران، متخصصین علوم انسانی و اجتماعی و کسانی هستند که تولید فکر می‌کنند. کسانی که مفاهیم را به خدمت توضیح و تبیین امور در می‌آورند. آنان که می‌توانند با نفوذ آرا و کلامشان جامعه‌ای را به استحکام بنای مطالباتش، از حیث حقانیت، مطمئن سازند. آنان که می‌توانند خیزشی را واجد زبان سازند و به جنبش بدل کنند.

پیش از رویداد دوم خرداد 76 آن چه در فضای آکادمی و نشر و مطبوعات، طی سال‌ها ساخته و پرداخته شد، موقعیت ذهنی مناسبی را جهت تعیین آن فراهم آورد. مفاهیم شکل گرفته در آن دوران، چه نو و چه باز تعریف شده، ادبیات سیاسی غنی‌ای پدید آورد و به مرور توسط گروه‌های میانجی به اقشاری از جامعه تسری یافت. رشته‌ای نا مرئی از الفاظ، ذهن‌ها را به هم پیوند داد. بینا ذهنیتی غیر قابل کتمان شکل گرفت که می‌توان، آن را به تسامح گفتمان یا شاید پارادایم آن عصر نامید. جامعه به تبع مراجعش، از انقلاب به اصلاح، از یقین‌های پیشین به تردیدهای نوین، از ایدئولوژی‌های یوتوپیایی به عادی‌سازی و به سازی گذر کرد؛ اما به تدریج و در اثر سرخوردگی‌های ناشی از سرکوب و از طرفی عدم مقاومت و نا کار آمدی حاملان آن ایده‌ها به ورشکستگی و سرشکستگی رسید. این قصه‌ی پر غصه خود زیر و بم‌ها دارد که تفصیلش در این مقال نمی‌گنجد.

همان‌طور که پارادایم‌های علمی در معرض بحران‌ها قرار دارند و آن جا که هنجارهای‌شان تاب مقاومت در مقابل حملات ویران‌گر ندارند فرو می‌پاشند، آن فضای ذهنی نیز مغلوب شد. در نبود چارچوب ذهنیِ فراگیری که اجزایش خوب کار می‌کند و نهادها و نمایندگانی استخوان دار دارد، جامعه مانَد و انبوهی از مطالبات وصول نشده و رو به تزاید.

اعتراضات پیاپی نهایتا به خیزشی عظیم منجر شده است. اما خیزشی که چیزهایی کم دارد تا بدل به جنبشی عمومی شود. یکی از فقدان‌ها همان وجه اندیشه است. اندیشه‌ای فراگیر که بتواند هم چون یک چتر رنگارنگ عمل کند. اندیشه‌ای که با حفظ عناصر مطلوب گفتمان پیشین، طرحی نو نیز در اندازد. صورت‌بندی معقولی از مطالبات جامعه داشته باشد و زبان اعتراض جریان بی زبانی شود که «به هزار زبان در سخن است.»

اگر چه مساله‌ی سرکوب به عنوان عامل نخست، ضعف‌های تشکیلاتی و بسیاری از عوامل دیگر معضلاتی اساسی‌اند؛ اما فراخواندن خیل صاحبان اندیشه به این وادی، قطعا برای ظهور آن فرم و محتوای نهایی گامی مقدم و ضروری است. و اگر چه این دعوت پسا رویدادی است، اما ضرورت این تقدم بیش از آن که زمانی باشد، منطقی است، پس هنوز دیر نشده، باید تمام اهل فهم و خرد این سرزمین را مخاطب گرفت و گفت:

ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید
هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند

کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara