بودن و نبودن

شعر، تهی‌ست؛
چنان‌که زندگی می‌توانست باشد،
و نبود.

واژه، بی‌معناست؛
چنان‌که احساس می‌توانست باشد،
و نبود.

باد، بیهوده‌ است؛
چنان‌که شورِ هستی می‌توانست باشد،
و نبود.

موج، تنهاست؛
چنان‌که دریا می‌توانست باشد،
و نبود.

سکوت، پر است؛
چنان‌که حنجره می‌توانست باشد،
و نبود.

راه، تاریک است؛
چنان‌که روشنیِ ماه می‌توانست باشد،
و نبود.

بوسه، تلخ‌ است؛
چنان‌که عشق می‌توانست باشد،
و نبود.

من، همین‌جا هستم؛
چنان‌که تو می‌توانستی باشی،
و نیستی.

شاعر #علیرضا_میری
نقاش #الکس_گری ،۱۹۸۳م.
نقاش تصویری از بوسه خود و همسرش را کشیده است.

@EveDaughters