همه ما مقصریم!!
واقعه خودسوی خانم سحر خدایاری برای دستیابی به یک تقاضای معمولی و عادی، همه جامعه را در شوک عظیمی فرو برد و این سوال را در ذهن همه ما ایجاد کرد که چرا چنین شد؟
با وقوع انقلاب اسلامی زنان پا به پای مردان وارد عرصه عمومی شده و در جنگ تحمیلی این حضور به اوج رسید؛ زنان در پشت جبهه ها و زنان در جبهه.
زنان جامعه برای اثبات حضور خود همواره در عرصه های مختلف نقش آفرینی کردند اما در عرصه های سیاسی و مدیریتی همواره در حاشیه بودند. بر همین اساس سلسله تلاشهایی برای ایجاد زیرساختهای لازم از سوی جامعه زنان صورت گرفت که به تشکیل سازمانها و نهادهای گوناگون مانند شورای فرهنگی اجتماعی زنان، دفتر امور زنان و ... انجامید. نهادهایی که برای سیاستگذاری و برنامه ریزی های کلان در حوزه مسائل زنان پا به عرصه نهادند و تلاش برای افزایش حضور نمایندگان زن در مجلس و سایر مراکز صورت گرفت. همه این نهادها که با چنین اهداف والایی شکل گرفتند اگر به وظایف اصلی خود عمل میکردند ما امروز شاهد این فاجعه نبودیم.
از معاونت زنان، معاون حقوقی رئیس جمهور، نمایندگان فراکسیون زنان مجلس شورای اسلامی و سایر افراد و نهادهای ذیربط انتظار این بود که در جایگاه سیاستگذار و برنامه ریز و ... به عنوان حامی جدی زنان وارد عرصه می شدند تا این حادثه پیش نیاید. چرا باید بعد از وقوع حادثه به چاره اندیشی پرداخت؟ آیا برای یک درخواست معمولی باید خونی ریخته میشد و اعتبار کشورمان در جامعه جهانی خدشه دار میشد؟
جالبتر اقدام معاونت زنان است که نیازمند بررسی جدی است، معاونت زنان به عنوان نماینده زنان باید با گرفتن وکیل و پیگیری کار مرحوم سحر خدایاری و امثال ایشان اجازه وقوع چنین حوادثی را نمیداد.
با عرض پوزش بهتر است همه دفاتر مرتبط به زنان را تعطیل کنیم تا زنان تکلیف خود را بدانند و مانند گذشته راسا اقدام کنند مانند حضور حداکثری زنان در دانشگاه ها که بدون اینکه خونی از دماغ کسی بیرون بیاید زنان به مسالمت آمیز روشها دانشگاه ها را به تسخیر خود در آوردند.
چه میشد اگر به جای حضور این دختران در دادگاه، معاونت محترم زنان با گرفتن وکیلی مبرز در این زمینه تلاش میکرد!
چه میشد اگر بانوان عضو فراکسیون مجلس در زمانی که خود در ورزشگاه ها حضور یافتند، امکان حضور همه زنان علاقمند را هم فراهم میکردند!
و صدها چه میشد دیگر!!
دختر آبی شرمنده ایم!
#دکتراکرم_قدیمی
@EveDaughters
واقعه خودسوی خانم سحر خدایاری برای دستیابی به یک تقاضای معمولی و عادی، همه جامعه را در شوک عظیمی فرو برد و این سوال را در ذهن همه ما ایجاد کرد که چرا چنین شد؟
با وقوع انقلاب اسلامی زنان پا به پای مردان وارد عرصه عمومی شده و در جنگ تحمیلی این حضور به اوج رسید؛ زنان در پشت جبهه ها و زنان در جبهه.
زنان جامعه برای اثبات حضور خود همواره در عرصه های مختلف نقش آفرینی کردند اما در عرصه های سیاسی و مدیریتی همواره در حاشیه بودند. بر همین اساس سلسله تلاشهایی برای ایجاد زیرساختهای لازم از سوی جامعه زنان صورت گرفت که به تشکیل سازمانها و نهادهای گوناگون مانند شورای فرهنگی اجتماعی زنان، دفتر امور زنان و ... انجامید. نهادهایی که برای سیاستگذاری و برنامه ریزی های کلان در حوزه مسائل زنان پا به عرصه نهادند و تلاش برای افزایش حضور نمایندگان زن در مجلس و سایر مراکز صورت گرفت. همه این نهادها که با چنین اهداف والایی شکل گرفتند اگر به وظایف اصلی خود عمل میکردند ما امروز شاهد این فاجعه نبودیم.
از معاونت زنان، معاون حقوقی رئیس جمهور، نمایندگان فراکسیون زنان مجلس شورای اسلامی و سایر افراد و نهادهای ذیربط انتظار این بود که در جایگاه سیاستگذار و برنامه ریز و ... به عنوان حامی جدی زنان وارد عرصه می شدند تا این حادثه پیش نیاید. چرا باید بعد از وقوع حادثه به چاره اندیشی پرداخت؟ آیا برای یک درخواست معمولی باید خونی ریخته میشد و اعتبار کشورمان در جامعه جهانی خدشه دار میشد؟
جالبتر اقدام معاونت زنان است که نیازمند بررسی جدی است، معاونت زنان به عنوان نماینده زنان باید با گرفتن وکیل و پیگیری کار مرحوم سحر خدایاری و امثال ایشان اجازه وقوع چنین حوادثی را نمیداد.
با عرض پوزش بهتر است همه دفاتر مرتبط به زنان را تعطیل کنیم تا زنان تکلیف خود را بدانند و مانند گذشته راسا اقدام کنند مانند حضور حداکثری زنان در دانشگاه ها که بدون اینکه خونی از دماغ کسی بیرون بیاید زنان به مسالمت آمیز روشها دانشگاه ها را به تسخیر خود در آوردند.
چه میشد اگر به جای حضور این دختران در دادگاه، معاونت محترم زنان با گرفتن وکیلی مبرز در این زمینه تلاش میکرد!
چه میشد اگر بانوان عضو فراکسیون مجلس در زمانی که خود در ورزشگاه ها حضور یافتند، امکان حضور همه زنان علاقمند را هم فراهم میکردند!
و صدها چه میشد دیگر!!
دختر آبی شرمنده ایم!
#دکتراکرم_قدیمی
@EveDaughters