✍ هر بار که راننده بی آرتی پایش را روی ترمز میگذارد زنها مثل موجهای ناآرام اقیانوس روی هم میافتند نمیدانم دفعه چندم است که میشنوم یکی میگوید چقدر زنها جیغ جیغواند ببین از قسمت مردها هیچ صدایی نمی آید.

همان لحظه سر میچرخانم و میبینم که مردها مطمئن و آرام ایستاده اند جوری که تندترین طوفانها هم تکانشان نمیدهد. بعد یادم می آید که #پییر_بوردیو در کتاب #سلطه_مذکر درباره یک پدیده روانشناسی به نام «اثر «پیگمالیون حرف زده بود و در توضیحش گفته بود هر چه به مرور انتظارات و توقعات نسبت به توانایی و مهارت زنها کمتر شد، آنها هم باورشان را نسبت به خودشان عوض کردند زنها فکر کردند اگر دیگران باور دارند که آنها نمیتوانند و یا قدرت انجام کاری را ندارند پس لابد حق با آنهاست.

کم کم این قصه آن قدر باورپذیر شد که در عصر یک روز بهاری وسط فشار جمعیت توی اتوبوس همه باور کرده بودند که زنها جیغ جیغو هستند و کسی فکرش را نمی کرد که شاید مشکل از ارتفاع میله های اتوبوس باشد که زنها مثل مردها دستشان راحت به میله نمیرسد و نمیتوانند با تکانهای شدید خودشان را به خوبی کنترل کنند.

البته که بقیه دنیا هم به همین اندازه برای زنها بدقواره و بی تناسب است ولی باز هم به جای دیدن این بی قوارگی ها، زنها شماتت میشوند بهشان برچسب زده میشود و در این دنیای بیتناسب قضاوت می شوند آن قدر که خودشان هم باورشان میشود در بعضی امور ناتوانند.

کتاب #زنان_نامرئی هم پر از این مصداقها و مثال هاست که نشان میدهد چطور دنیا برای مردها ساخته شده و زنها به شکل ملموسی نادیده گرفته شده اند.

@EveDauhters
@Zane_Ruz_Channel