🖋وقتی زنانگی را اخته کرده بودم...
.
.
من هم مثل خیلی از زنان و دختران این سرزمین تربیت شده بودم تا خودم نباشم، تا خودم را زندگی نکنم،
تا کسب تایید دیگرانی جدا از من، از پدر و مادر گرفته تا مردم کوی و برزن و صد پشت غریبه برایم اولویت شود و همه ی دغدغه ام این باشد که طرز فکرم مورد قبول است یا نه،
لباسم را کسی می پسندد یا نه
سبک زندگی ام به مذاق فامیل خوش می آید یا نه
و این دختر مودبِ درسخوان و مورد تایید فامیل را کدام شاهزاده ی سوار بر اسب سفید به سمت تصویر مبهم خوشبختی غرق در ابهام قصه ها با خود خواهد برد؟!.
.
.
من هم مثل خیلی از زنان و دختران این مرز و بوم سال های زیادی برای تایید دیگران،
درس خواندم
شاگرد اول شدم
کلاس زبان و موسیقی رفتم
زنانگی ام را اخته کردم
و شدم همان "بچه ی مردم" که افتخاراتش را توی سر دیگران میزدند که: "ببین! یاد بگیر و خجالت بکش! ببین دختر فلانی چطور است و تو نیستی!"
.
.
من اما هم به یاری ژنتیکی که زیر بار زور نرفتن را از چند نسل قبل برایم به یادگار گذاشته بود و هم به مدد خواندن، دیدن، تجربه کردن، تلخ و شیرین چشیدن و سرد و گرم روزگار را مزه مزه کردن؛ میخواستم تن ندهم به خودم نبودن
تن ندهم به نقاب زدن
تن ندهم به تبدیل شدن به نسخه ای جعلی از خودم
میخواستم زنانگی ام را با همه ی ظرافت و دلفریبی اش زندگی کنم
میخواستم آدمیتم را با همه ی چالش ها و بحران هایش لمس کنم
میخواستم خودم باشم
همان خود آموزش پذیر و منعطف
همان خود جریان ساز و مطالبه گر
همان خود زیبا و ظریف و حساس
همان خود دقیق و نکته سنج
همان خود عاشق و بخشاینده
همان که هم زود رنج و زود جوش است
هم مهربان و یاری رسان
همان خودی که گاهی به اندازه ی یک قرن خسته و دلزده است
و گاهی به اندازه ی کل تاریخ امیدوار و تلاشگر
.
.
من برای اینکه خودم را با همه ی ابعادش زندگی کنم راه سختی رفتم
برای پذیرفتنم
برای در آغوش کشیدنم
برای ادامه دادنم
گاهی جنگیدم
گاهی از پا افتادم
گاهی مدارا کردم
گاهی دگرگون کردم
گاهی ساختم
و گاهی صبر کردم...
امروز اما میدانم چگونه همه ی خودم را زندگی کنم و این نه ساده به دست آمده و نه ارزان!
تو برای خودت بودن چه ها کردی رفیق؟
راستی اصلا همه ی خودت را زندگی میکنی یا کلی زندگی نزیسته داری؟!
#شیوا_ایزدی
کارشناس ارشدمشاوره
@EveDaughters
.
.
من هم مثل خیلی از زنان و دختران این سرزمین تربیت شده بودم تا خودم نباشم، تا خودم را زندگی نکنم،
تا کسب تایید دیگرانی جدا از من، از پدر و مادر گرفته تا مردم کوی و برزن و صد پشت غریبه برایم اولویت شود و همه ی دغدغه ام این باشد که طرز فکرم مورد قبول است یا نه،
لباسم را کسی می پسندد یا نه
سبک زندگی ام به مذاق فامیل خوش می آید یا نه
و این دختر مودبِ درسخوان و مورد تایید فامیل را کدام شاهزاده ی سوار بر اسب سفید به سمت تصویر مبهم خوشبختی غرق در ابهام قصه ها با خود خواهد برد؟!.
.
.
من هم مثل خیلی از زنان و دختران این مرز و بوم سال های زیادی برای تایید دیگران،
درس خواندم
شاگرد اول شدم
کلاس زبان و موسیقی رفتم
زنانگی ام را اخته کردم
و شدم همان "بچه ی مردم" که افتخاراتش را توی سر دیگران میزدند که: "ببین! یاد بگیر و خجالت بکش! ببین دختر فلانی چطور است و تو نیستی!"
.
.
من اما هم به یاری ژنتیکی که زیر بار زور نرفتن را از چند نسل قبل برایم به یادگار گذاشته بود و هم به مدد خواندن، دیدن، تجربه کردن، تلخ و شیرین چشیدن و سرد و گرم روزگار را مزه مزه کردن؛ میخواستم تن ندهم به خودم نبودن
تن ندهم به نقاب زدن
تن ندهم به تبدیل شدن به نسخه ای جعلی از خودم
میخواستم زنانگی ام را با همه ی ظرافت و دلفریبی اش زندگی کنم
میخواستم آدمیتم را با همه ی چالش ها و بحران هایش لمس کنم
میخواستم خودم باشم
همان خود آموزش پذیر و منعطف
همان خود جریان ساز و مطالبه گر
همان خود زیبا و ظریف و حساس
همان خود دقیق و نکته سنج
همان خود عاشق و بخشاینده
همان که هم زود رنج و زود جوش است
هم مهربان و یاری رسان
همان خودی که گاهی به اندازه ی یک قرن خسته و دلزده است
و گاهی به اندازه ی کل تاریخ امیدوار و تلاشگر
.
.
من برای اینکه خودم را با همه ی ابعادش زندگی کنم راه سختی رفتم
برای پذیرفتنم
برای در آغوش کشیدنم
برای ادامه دادنم
گاهی جنگیدم
گاهی از پا افتادم
گاهی مدارا کردم
گاهی دگرگون کردم
گاهی ساختم
و گاهی صبر کردم...
امروز اما میدانم چگونه همه ی خودم را زندگی کنم و این نه ساده به دست آمده و نه ارزان!
تو برای خودت بودن چه ها کردی رفیق؟
راستی اصلا همه ی خودت را زندگی میکنی یا کلی زندگی نزیسته داری؟!
#شیوا_ایزدی
کارشناس ارشدمشاوره
@EveDaughters