در رویایم میهنم را میبینم که یک زن ساعت ده شب از قطار، مترو و اتوبوس پیاده میشود و پنج دقیقه ای را که تا خانه اش باید پیاده برود، مردان کمتری مزاحمش بشوند و خیابون با ماشینهای شکارچی  قفل نشود.

رویایم شهریست که زنانش کمتر به هم برچسب بزنند و با یکدیگر مهربان تر باشند،
گرچه مادری، باشکوه است ولی زنان به خاطر خرد و اندیشه و تلاشگری خود نیز ستوده شوند.

میبینم روزی را که یک زن در دادگاههای این سرزمین تنش به خاطر حق داشتن فرزندش نلرزد و بابت اتمام زندگی مشترک با یک مرد شکاک، دست و پا نزند.

رویایم اینست که دختران مجردی که کلی شایستگیهای تحسبن‌برانگیز دارند، بابت ازدواج نکردنشان مورد طعن و کج کج نگاه کردن سایر زنان فامیل و همسایه و شهر نشوند.

در خیالم میبینم که برای بزرگداشت «مادران تنها» در بزرگترین سالن این شهر جشن میگیریم و آنان با سربلندی تشویق میشوند.

امیدوارم به چشم خویش ببینم که کمتر زنی زندانی باشد و در آن رنج، رنج مضاعف حسرت دیدار فرزندانش را هم بکشد؛
دلم میخواهد کاری کنیم دختران اندیشمند یا ورزشکار یا پردستاورد میهن، دلشان سرد از این دیار نشود و ترک سرزمین نکنند.

در رویایم روزهای خوب بیشتری برای دخترکان مدارس، بانوان شاغل، مادران تنها، زنان کشاورز و شالیکار و مادران چشم منتظر فرزند ببینم./زن امروزی

#علیرضا_شیری

@EveDaughters