📌*یک درمانگر از ۳۰ خانم متأهل خواست فقط برای چند روز #کارهای_نامرئی_خانه را انجام ندهند!*
🔸نه اینکه ظرف‌ها را عمداً نشویند یا خانه را به‌هم بریزند؛ بلکه قرار بود فقط آن بخش‌هایی را رها کنند که معمولاً کسی متوجه انجام شدن‌شان نمی‌شود. کارهایی مثل:
- یادآوری برگه مدرسه،
- پیگیری وقت دکتر،
- جایگزین کردن دستمال توالت،
- آماده کردن لباس بچه‌ها
- اعلام اینکه چه چیزی باید خریداری شود،
- آب دادن به گلدان‌ها،
- و اینکه چه کارهایی اگر امروز انجام نشود، فردا دردسر می‌شود.
🔺آزمایش در روز نهم متوقف شد! چون رابطه همسران در حال نابودی بود!
اما چه اتفاقی افتاده بود:
*روز اول* تقریباً هیچ اتفاقی نیفتاد و خانه‌ها هنوز مرتب بودند.
*روز دوم* دستمال توالت تمام شد.
*روز سوم* یک برگه مدرسه فراموش شد.
*بعد* بعضی قرارها از دست رفت، بعضی لباس‌ها چند روز تکراری پوشیده شد و کم‌کم سؤال‌هایی از سوی آقایون شروع شد:
«فلان چیز کجاست؟»
«چرا این کار انجام نشده؟»
«چرا فقط به من نگفتی؟»
خیلی از آقایون می‌گفتند «فقط به من می‌گفتی» و این یعنی بخش اصلی کار هنوز با خانم‌ها بود!
این یعنی یکی باید اول متوجه شود چه چیزی لازم است، بعد یادش بماند، تصمیم بگیرد، به دیگری بگوید و آخرش هم پیگیری کند که انجام شده یا نه و معمولا آقایون در این چرخه فقط در مرحله انجام کار مشارکت داشتند و البته این احساس برایشان ایجاد میشد که همه چیز تحت کنترل آن‌هاست
🔸این چرخه همان #بار_ذهنی_خانه است؛ بخشی از کارهای نامرئی خانه که معمولاً دیده نمی‌شود.
برای فهم بهتر بد نیست به تفاوت این جملات توجه کنیم:
«اگر یادم بندازی، برگه مدرسه رو امضا می‌کنم.»
و
«کارهای مدرسه بچه با من؛ پیام‌ها، برگه‌ها، جلسه‌ها و پیگیری‌ها.»
یا فرق این دو جمله:
«بگو از فروشگاه چی بخرم.»
و
«خریدهای مصرفی خونه مثل نان و میوه و شیر و ... با من؛ خودم حواسم هست چی داره تموم می‌شه.»
در اولی فقط یک کار واگذار شده و در دومی مسئولیت آن کار واگذار شده.
🔸*مسئله فقط این نیست که چه کسی بیشتر کار فیزیکی انجام می‌دهد. مسئله این است که «چه کسی باید همیشه حواسش باشد؟»
خیلی وقت‌ها آدم‌ها از خودِ کارها خسته نیستند؛ بلکه از این خسته‌اند که ذهنشان هیچ‌وقت از حالت «باید حواسم به همه‌چیز باشد» بیرون نمی‌آید ...*
#کارـدرـمنزل
@hamidkasiri_ir
@EveDaughters
🔸نه اینکه ظرف‌ها را عمداً نشویند یا خانه را به‌هم بریزند؛ بلکه قرار بود فقط آن بخش‌هایی را رها کنند که معمولاً کسی متوجه انجام شدن‌شان نمی‌شود. کارهایی مثل:
- یادآوری برگه مدرسه،
- پیگیری وقت دکتر،
- جایگزین کردن دستمال توالت،
- آماده کردن لباس بچه‌ها
- اعلام اینکه چه چیزی باید خریداری شود،
- آب دادن به گلدان‌ها،
- و اینکه چه کارهایی اگر امروز انجام نشود، فردا دردسر می‌شود.
🔺آزمایش در روز نهم متوقف شد! چون رابطه همسران در حال نابودی بود!
اما چه اتفاقی افتاده بود:
*روز اول* تقریباً هیچ اتفاقی نیفتاد و خانه‌ها هنوز مرتب بودند.
*روز دوم* دستمال توالت تمام شد.
*روز سوم* یک برگه مدرسه فراموش شد.
*بعد* بعضی قرارها از دست رفت، بعضی لباس‌ها چند روز تکراری پوشیده شد و کم‌کم سؤال‌هایی از سوی آقایون شروع شد:
«فلان چیز کجاست؟»
«چرا این کار انجام نشده؟»
«چرا فقط به من نگفتی؟»
خیلی از آقایون می‌گفتند «فقط به من می‌گفتی» و این یعنی بخش اصلی کار هنوز با خانم‌ها بود!
این یعنی یکی باید اول متوجه شود چه چیزی لازم است، بعد یادش بماند، تصمیم بگیرد، به دیگری بگوید و آخرش هم پیگیری کند که انجام شده یا نه و معمولا آقایون در این چرخه فقط در مرحله انجام کار مشارکت داشتند و البته این احساس برایشان ایجاد میشد که همه چیز تحت کنترل آن‌هاست
🔸این چرخه همان #بار_ذهنی_خانه است؛ بخشی از کارهای نامرئی خانه که معمولاً دیده نمی‌شود.
برای فهم بهتر بد نیست به تفاوت این جملات توجه کنیم:
«اگر یادم بندازی، برگه مدرسه رو امضا می‌کنم.»
و
«کارهای مدرسه بچه با من؛ پیام‌ها، برگه‌ها، جلسه‌ها و پیگیری‌ها.»
یا فرق این دو جمله:
«بگو از فروشگاه چی بخرم.»
و
«خریدهای مصرفی خونه مثل نان و میوه و شیر و ... با من؛ خودم حواسم هست چی داره تموم می‌شه.»
در اولی فقط یک کار واگذار شده و در دومی مسئولیت آن کار واگذار شده.
🔸*مسئله فقط این نیست که چه کسی بیشتر کار فیزیکی انجام می‌دهد. مسئله این است که «چه کسی باید همیشه حواسش باشد؟»
خیلی وقت‌ها آدم‌ها از خودِ کارها خسته نیستند؛ بلکه از این خسته‌اند که ذهنشان هیچ‌وقت از حالت «باید حواسم به همه‌چیز باشد» بیرون نمی‌آید ...*
#کارـدرـمنزل
@hamidkasiri_ir
@EveDaughters
👌9