در پیوند با پست پیشین درباره تاثیر نوع کلمات استفاده شده در تشویق (باهوش بودن و یا پر تلاش بودن) بر کارآیی دانش‌آموزان، تعدادی از دوستان علاقمند با ارسال پیام، خواستار دریافت اصل مقاله تحقیقی مورد اشاره بودند.
@HosseinGaeeni
اصل مقاله تحقیقی دانشگاه استنفورد که در آن Mueller و Dweck به بررسی «اثر شیوه تشویق» بر عملکرد پرداخته‌اند تقدیم به دوستان و همراهان علاقمند:⬇️⬇️⬇️
@HosseinGaeeni
اصل مقاله تحقیقی دانشگاه استنفورد که در آن Mueller و Dweck به بررسی «اثر شیوه تشویق» بر عملکرد پرداخته‌اند تقدیم به دوستان و همراهان علاقمند:⬇️⬇️⬇️
intelligence_praise_mueller_dweck.pdf
2.2 MB
مقاله تحقیقی دانشگاه استنفورد در بررسی «اثر شیوه تشویق» بر عملکرد دانش‌آموزان...
@HosseinGaeeni
@HosseinGaeeni
فکر می‌کنم بهتر است برخی مثل‌هایی که فرهنگ ما را در طول سالیان ساخته‌اند تغییر کند...
گویا نیازمند #تغییر در #کلمات هستیم تا زندگی‌مان هم تغییر کند...
به عنوان مثال: "خواهی نشوی رسوا، همرنگ جماعت شو" را به "خواهی نشوی همرنگ، رسوای جماعت شو" تغییر دهیم... و البته همرنگ نشدن و رسوایی آگاهانه...
@HosseinGaeeni
آگاهانه در خودت تمایزی ایجاد کن که مزیت و برتری برایت به ارمغان آورد... تمایزی که با چاشنی آگاهی، زندگی‌ات را معنا بخشد...
گویا نیازمند #تغییر در #کلمات هستیم تا زندگی‌مان هم تغییر کند...
به عنوان مثال: "خواهی نشوی رسوا، همرنگ جماعت شو" را به "خواهی نشوی همرنگ، رسوای جماعت شو" تغییر دهیم... و البته همرنگ نشدن و رسوایی آگاهانه...
@HosseinGaeeni
آگاهانه در خودت تمایزی ایجاد کن که مزیت و برتری برایت به ارمغان آورد... تمایزی که با چاشنی آگاهی، زندگی‌ات را معنا بخشد...
📝 دادخواستی در مقابل جنگ و مدرسه
@HosseinGaeeni
◀️ دوباره پاییز، دوباره اولِ مهر، دوباره زنگ مدرسه و دوباره احساس دوگانه‌ی من درباره‌ی پادشاه فصل‌ها!
و این احساس دوگانه شاید ریشه در تاریخی سی و چند ساله دارد. اول مهر 59 و نخستین روز ِ کلاس ِ اول دبستان: روز خوبی باید باشد، نه؟... اما انگار نبود. در پایان آن روز، در دنیای کودکی انتظارم این بود که شباهنگام، تلویزیون خبر از مدرسه‌ها بیاورد...
1⃣ اما خبر چیز دیگری بود: "شروع ِ یک جَنگ"
آری! هر چه دیدیم و شنیدیم در آن سال‌ها خلاصه شد در:
خبرهای ریز و درشتِ تک و پاتک و حمله به مواضعِ از پیش تعیین شده‌ی دشمن با طنین ِ "شنوندگانِ عزیز توجه فرمایید"؛ آژیرِ ممتد و دهشت‌ناکِ "علامتی که هم اکنون می شنوید اعلام خطر یا وضعیت ِ قرمز، به پناه‌گاه بروید"؛ به دوش بردنِ پیکر آنانی که تا دیروز بچه‌های محل بودند و هم بازی‌های چند سالی بزرگتر از ما که تنها سهم‌شان از فردا شاید نام‌شان بود نقش بسته بر کوچه و خیابان‌مان؛
و لمس کردیم با همه‌ی وجودمان:
ایستادن در صف‌های طولانیِ مراسم صبح‌گاهِ مدرسه در گرما و سرما و تکرار طوطی‌وارِ شعار‌های...؛ شکسته شدن دیوار صوتی بر فرازِ شهر و فرار از شهری که بمب و موشک آوار میشد بر آن و رنگِ مرگ می‌پاشید بر گستره‌اش؛
و این‌ها همه یعنی زیستن در فضایی آکنده از دلهره و تشویش و اضطراب...
و این گونه کودکی و نوجوانی نسلِ من (نسل ِ متولدِ دهه ی 50) در جنگ گذشت و عنوان‌مان شد: نسلِ سوخته (گیرم که حالا همه‌ی نسل های پس و پیش هم گویا سوخته شده‌اند، اما پرشباهت به "برابرتر" جورج اورول، ما "سوخته‌تریم" شاید!!! 😉)
...
2⃣و مدرسه: مدرسه‌ای که انگار قرار نیست درسِ چگونه زیستن بیاموزد.
از همان نخستین روز، مدرسه مورد پسندم نبود..
و این نه فقط به خاطر دیوارهای رنگ و رو رفته و نیمکت‌های شکسته و کلاس‌های شلوغ، که به خاطرِ تماشای چهره‌ی ناگزیر و خسته از فقر ِ معلم و صورتِ اخموی ناظم هم بود... و این نه به معلم و ناظم که به سیستمِ بیمار مدرسه بر می‌گشت گویا که نه تنها چیزی به ما یاد نداد، که حتا اندک ذوق و استعداد ِ موجود را هم کشت و همه شدیم شبیه هم، شبیه بقیه.
تکثیرِ درد آورِ آدم‌هایی میان مایه و خنثی...
دُرست که نوستالژی مدرسه برایم همیشه یادآور خاطره‌های خوش با یاران دبستانی است، اما در کنار آن حسرت‌ها و پرسش‌های بی‌شمار هم رخ می‌نماید:
راستی فایده‌ی آن همه درس‌های حفظ کردنی شب امتحان و انبوه مشق‌های روزانه چه بود؟ سر تراشیدن‌های اجباری و آن همه بد اخلاقی ناظم ِ همیشه تَرکه در دست به چه کارمان آمد؟ راه و رسمِ اندیشیدن و فکر کردن را در کدام ساعت و توسط کدامین معلم آموختیم!؟ مدرسه شادترین و پر انرژی‌ترین و زیباترین سال‌های عمرِ من را گرفت، در مقابل چه چیزی به من داد که شایسته‌ی آن باشد؟
@HosseinGaeeni
✅با این همه ای دوست، ای صمیمی، ای آشنا! زاده‌ی کدامین سالی و از کدامین نسل؛ فرقی ندارد؛ امروز تو" یار ِ دبستانیِ من".. با من و هم‌راهِ منی...
💚امروز روز جهانی صلح است... با امید به اینکه سرشار صلح باشیم با دنیای درون‌مان و جهانِ پیرامون‌مان...
@HosseinGaeeni
◀️ دوباره پاییز، دوباره اولِ مهر، دوباره زنگ مدرسه و دوباره احساس دوگانه‌ی من درباره‌ی پادشاه فصل‌ها!
و این احساس دوگانه شاید ریشه در تاریخی سی و چند ساله دارد. اول مهر 59 و نخستین روز ِ کلاس ِ اول دبستان: روز خوبی باید باشد، نه؟... اما انگار نبود. در پایان آن روز، در دنیای کودکی انتظارم این بود که شباهنگام، تلویزیون خبر از مدرسه‌ها بیاورد...
1⃣ اما خبر چیز دیگری بود: "شروع ِ یک جَنگ"
آری! هر چه دیدیم و شنیدیم در آن سال‌ها خلاصه شد در:
خبرهای ریز و درشتِ تک و پاتک و حمله به مواضعِ از پیش تعیین شده‌ی دشمن با طنین ِ "شنوندگانِ عزیز توجه فرمایید"؛ آژیرِ ممتد و دهشت‌ناکِ "علامتی که هم اکنون می شنوید اعلام خطر یا وضعیت ِ قرمز، به پناه‌گاه بروید"؛ به دوش بردنِ پیکر آنانی که تا دیروز بچه‌های محل بودند و هم بازی‌های چند سالی بزرگتر از ما که تنها سهم‌شان از فردا شاید نام‌شان بود نقش بسته بر کوچه و خیابان‌مان؛
و لمس کردیم با همه‌ی وجودمان:
ایستادن در صف‌های طولانیِ مراسم صبح‌گاهِ مدرسه در گرما و سرما و تکرار طوطی‌وارِ شعار‌های...؛ شکسته شدن دیوار صوتی بر فرازِ شهر و فرار از شهری که بمب و موشک آوار میشد بر آن و رنگِ مرگ می‌پاشید بر گستره‌اش؛
و این‌ها همه یعنی زیستن در فضایی آکنده از دلهره و تشویش و اضطراب...
و این گونه کودکی و نوجوانی نسلِ من (نسل ِ متولدِ دهه ی 50) در جنگ گذشت و عنوان‌مان شد: نسلِ سوخته (گیرم که حالا همه‌ی نسل های پس و پیش هم گویا سوخته شده‌اند، اما پرشباهت به "برابرتر" جورج اورول، ما "سوخته‌تریم" شاید!!! 😉)
...
2⃣و مدرسه: مدرسه‌ای که انگار قرار نیست درسِ چگونه زیستن بیاموزد.
از همان نخستین روز، مدرسه مورد پسندم نبود..
و این نه فقط به خاطر دیوارهای رنگ و رو رفته و نیمکت‌های شکسته و کلاس‌های شلوغ، که به خاطرِ تماشای چهره‌ی ناگزیر و خسته از فقر ِ معلم و صورتِ اخموی ناظم هم بود... و این نه به معلم و ناظم که به سیستمِ بیمار مدرسه بر می‌گشت گویا که نه تنها چیزی به ما یاد نداد، که حتا اندک ذوق و استعداد ِ موجود را هم کشت و همه شدیم شبیه هم، شبیه بقیه.
تکثیرِ درد آورِ آدم‌هایی میان مایه و خنثی...
دُرست که نوستالژی مدرسه برایم همیشه یادآور خاطره‌های خوش با یاران دبستانی است، اما در کنار آن حسرت‌ها و پرسش‌های بی‌شمار هم رخ می‌نماید:
راستی فایده‌ی آن همه درس‌های حفظ کردنی شب امتحان و انبوه مشق‌های روزانه چه بود؟ سر تراشیدن‌های اجباری و آن همه بد اخلاقی ناظم ِ همیشه تَرکه در دست به چه کارمان آمد؟ راه و رسمِ اندیشیدن و فکر کردن را در کدام ساعت و توسط کدامین معلم آموختیم!؟ مدرسه شادترین و پر انرژی‌ترین و زیباترین سال‌های عمرِ من را گرفت، در مقابل چه چیزی به من داد که شایسته‌ی آن باشد؟
@HosseinGaeeni
✅با این همه ای دوست، ای صمیمی، ای آشنا! زاده‌ی کدامین سالی و از کدامین نسل؛ فرقی ندارد؛ امروز تو" یار ِ دبستانیِ من".. با من و هم‌راهِ منی...
💚امروز روز جهانی صلح است... با امید به اینکه سرشار صلح باشیم با دنیای درون‌مان و جهانِ پیرامون‌مان...
با امید به گسترش #صلح در گستره‌ی گیتی برای همه‌ی انسان‌ها...
سرشار صلح باشیم با دنیای درون‌مان و جهان پیرامون‌مان
@HosseinGaeeni
سرشار صلح باشیم با دنیای درون‌مان و جهان پیرامون‌مان
@HosseinGaeeni
چهار عنصر مهم در فرایند جلسات #کوچینگ:
اهداف شفاف و مشترک/ تعهد/ اعتماد/ خروجی و نتایج مطلوب
@HosseinGaeeni
مطالعه متن کامل:
👇👇👇
https://goo.gl/GmVXpq
اهداف شفاف و مشترک/ تعهد/ اعتماد/ خروجی و نتایج مطلوب
@HosseinGaeeni
مطالعه متن کامل:
👇👇👇
https://goo.gl/GmVXpq
📚📖 در سایه‌سار #کتاب
سوفی! اگر من می‌خواستم در اين درس‌ها تنها يک چيز به تو ياد دهم، آن بود كه در قضاوت عجله نكن و آنچه را كه "منيت" خود می‌دانی تجزيه و تحليل كن.
احساس منيتِ تغييرناپذيری، پنداری است واهی؛ چرا كه امروز همانی نيستيم كه در چهار سالگي بوديم... خلق و خو و ديد من از خودم دم به دم دگرگون می‌شود، ناگاه احساس می‌کنم آدم تازه‌ای هستم...
درست همانند نقش‌های پرده‌ی سينما كه چنان به سرعت عوض می‌شوند كه نمی‌فهميم فيلم از تصويرهای تک تک ساخته شده است. تصويرها در اصل متصل به هم نيست، بلكه مجموعه‌ای از لحظات آنی است.
📙📘📗دنیای سوفی/ 👤یوستین گوردر
@HosseinGaeeni
سوفی! اگر من می‌خواستم در اين درس‌ها تنها يک چيز به تو ياد دهم، آن بود كه در قضاوت عجله نكن و آنچه را كه "منيت" خود می‌دانی تجزيه و تحليل كن.
احساس منيتِ تغييرناپذيری، پنداری است واهی؛ چرا كه امروز همانی نيستيم كه در چهار سالگي بوديم... خلق و خو و ديد من از خودم دم به دم دگرگون می‌شود، ناگاه احساس می‌کنم آدم تازه‌ای هستم...
درست همانند نقش‌های پرده‌ی سينما كه چنان به سرعت عوض می‌شوند كه نمی‌فهميم فيلم از تصويرهای تک تک ساخته شده است. تصويرها در اصل متصل به هم نيست، بلكه مجموعه‌ای از لحظات آنی است.
📙📘📗دنیای سوفی/ 👤یوستین گوردر
@HosseinGaeeni
جرعه‌ای #شعر
زمان است
چه آهسته برای آنان‌که منتظرند
چه تند برای آنان‌که می‌ترسند
چه دراز برای آنان‌که سوگوارند
چه کوتاه برای آنان‌که شادمانند
اما برای آنان‌که عاشقند
زمان نیست.
شاعر: هنری ون‌دایک/ مترجم: کامیار محسنین
@HosseinGaeeni
زمان است
چه آهسته برای آنان‌که منتظرند
چه تند برای آنان‌که می‌ترسند
چه دراز برای آنان‌که سوگوارند
چه کوتاه برای آنان‌که شادمانند
اما برای آنان‌که عاشقند
زمان نیست.
شاعر: هنری ون‌دایک/ مترجم: کامیار محسنین
@HosseinGaeeni
Ashke Mahtab
shajarian
🎼 ساعت #موسیقی
تصنیف: اشک مهتاب
خواننده: محمد رضا شجریان
آهنگساز: حسن یوسف زمانی
شاعر: سیاوش کسرایی
@HosseinGaeeni
به من گفتی که دل دریا کن
ای دوست...
تصنیف: اشک مهتاب
خواننده: محمد رضا شجریان
آهنگساز: حسن یوسف زمانی
شاعر: سیاوش کسرایی
@HosseinGaeeni
به من گفتی که دل دریا کن
ای دوست...
◀️گذشته را بخوان، آینده را بنویس▶️
👆👆شعار امسال یونسکو👆👆
@HosseinGaeeni
📝 امروز نخستین روز بازگشایی مدرسه‌ها بود. و طبق معمولِ هر سال، ترافیکی سنگین در خیابانهای شهر سایه انداخته بود. طی کردن مسیری که هفته پیش ۵ دقیقه زمان می‌برد، امروز حدود 40 دقیقه طول کشید و به نظر می‌رسد "مردم و مسئولان" دوباره با هم غافلگیر شدند!
◀️چندی پیش و در یکی از تعطیلات چند روزه‌ی رسمی کشور، یکی از مسئولان ارشد راهنمایی و رانندگی در مصاحبه‌ای گفته بود: "ترافیک سنگین جاده‌های کشور در این روزهای تعطیل ما را هم غافلگیر کرد"!
❗️اتفاقی که در هر سال چندین نوبت و در زمان‌ها و فصل‌های کاملا مشخص در جاده‌های کشور و در خیابانهای شهر رخ می‌دهد و به سادگی قابل پیش‌بینی است، هم‌چنان همه را غافلگیر می‌کند؛ در حالی که با هوشمندی و آینده‌نگری، حل شدنی است...
✅✅✅ در سازمان‌ها و جامعه‌هایی که #هوش_کسب‌وکار و #آینده‌پژوهی نهادینه شده باشد با یادگیری از رویدادهای گذشته و پیش‌بینی روندهای ممکن و محتمل آینده، تلاش می‌گردد تا با تصمیم سازی به‌هنگام و برنامه‌ریزی مناسب، آینده مدیریت شود و به قول معروف آینده تا حد امکان به گونه‌ای که مطلوب آن سازمان یا جامعه است، ساخته شود.
✔️ به امید روزی که کمتر به این راحتی غافلگیر شویم... 😊
@HosseinGaeeni
👆👆شعار امسال یونسکو👆👆
@HosseinGaeeni
📝 امروز نخستین روز بازگشایی مدرسه‌ها بود. و طبق معمولِ هر سال، ترافیکی سنگین در خیابانهای شهر سایه انداخته بود. طی کردن مسیری که هفته پیش ۵ دقیقه زمان می‌برد، امروز حدود 40 دقیقه طول کشید و به نظر می‌رسد "مردم و مسئولان" دوباره با هم غافلگیر شدند!
◀️چندی پیش و در یکی از تعطیلات چند روزه‌ی رسمی کشور، یکی از مسئولان ارشد راهنمایی و رانندگی در مصاحبه‌ای گفته بود: "ترافیک سنگین جاده‌های کشور در این روزهای تعطیل ما را هم غافلگیر کرد"!
❗️اتفاقی که در هر سال چندین نوبت و در زمان‌ها و فصل‌های کاملا مشخص در جاده‌های کشور و در خیابانهای شهر رخ می‌دهد و به سادگی قابل پیش‌بینی است، هم‌چنان همه را غافلگیر می‌کند؛ در حالی که با هوشمندی و آینده‌نگری، حل شدنی است...
✅✅✅ در سازمان‌ها و جامعه‌هایی که #هوش_کسب‌وکار و #آینده‌پژوهی نهادینه شده باشد با یادگیری از رویدادهای گذشته و پیش‌بینی روندهای ممکن و محتمل آینده، تلاش می‌گردد تا با تصمیم سازی به‌هنگام و برنامه‌ریزی مناسب، آینده مدیریت شود و به قول معروف آینده تا حد امکان به گونه‌ای که مطلوب آن سازمان یا جامعه است، ساخته شود.
✔️ به امید روزی که کمتر به این راحتی غافلگیر شویم... 😊
@HosseinGaeeni
📚📖 در سایه‌سار #کتاب
هنرمند واقعی کسی است که به چادرنشینان صحرا ماسه می‌فروشد، برای این کار باید به خودت و آنچه می‌فروشی اعتقاد داشته باشی: عمیق، محکم، سرزنده.
@HosseinGaeeni
📙📘📗 ژه/ 👤 کریستین بوبن
هنرمند واقعی کسی است که به چادرنشینان صحرا ماسه می‌فروشد، برای این کار باید به خودت و آنچه می‌فروشی اعتقاد داشته باشی: عمیق، محکم، سرزنده.
@HosseinGaeeni
📙📘📗 ژه/ 👤 کریستین بوبن
📚📖 پرسه در کوی #کتاب
در ستایش #پرسش
مردم در صورت دریافت پاسخ‌های ناقص یا نادرست، از طرح سوال‌های خود نومید نخواهند شد، اما اگر پاسخ‌هایی که دریافت می‌کنند خارج از نظم سوال‌های مطرح شده باشند، یا در صورتی که گمراه‌کننده، گیج‌کننده، قاطی‌پاتی، و بی‌معنی، یا حتا تهدیدآمیز باشند، دست از سوال کردن برخواهند داشت. اما آدمی که دست از سوال کردن بر می‌دارد، دیگر فکر هم نمی‌کند. زیرا تفکر، به رغم همه‌چیز، پرسش و پاسخ مداوم است. هرجایی که در آن فرهنگ به سکوت کشانده شده است، جامعه‌ی انسانی از بین می‌رود و زبان می‌میرد.
@HosseinGaeeni
📙📘📗روح پراگ / 👤 ایوان کلیما
در ستایش #پرسش
مردم در صورت دریافت پاسخ‌های ناقص یا نادرست، از طرح سوال‌های خود نومید نخواهند شد، اما اگر پاسخ‌هایی که دریافت می‌کنند خارج از نظم سوال‌های مطرح شده باشند، یا در صورتی که گمراه‌کننده، گیج‌کننده، قاطی‌پاتی، و بی‌معنی، یا حتا تهدیدآمیز باشند، دست از سوال کردن برخواهند داشت. اما آدمی که دست از سوال کردن بر می‌دارد، دیگر فکر هم نمی‌کند. زیرا تفکر، به رغم همه‌چیز، پرسش و پاسخ مداوم است. هرجایی که در آن فرهنگ به سکوت کشانده شده است، جامعه‌ی انسانی از بین می‌رود و زبان می‌میرد.
@HosseinGaeeni
📙📘📗روح پراگ / 👤 ایوان کلیما