👑👑👑
مهرگان یکی از کهن‌ترین جشن‌ها و گردهمایی‌های ایرانیان است که در ستایش و نیایش مهر یا میترا برگزار می‌شود.
جشن مهرگان دیرینه گی به اندازه ایزد منسوب به خود دارد. تا آنجا که جستارهای نوشته شده موجود نشان می‌دهد، دیرینگیِ این جشن دستکم تا دوران فریدون باز می‌گردد. شاهنامه فردوسی به روشنی به این جشن کهن و پیدایش آن در دوران فریدون اشاره کرده است:
به روز خجسته سرِ مهر ماه                 
به سر بر نهاد آن کـیانی کلاه
زمانه بی اندوه گشت از بدی               
گرفتند هر کس ره بخردی
دل از داوری‌ها بپرداختند                     
به آیین یکی جشن نو ساختند
نشستند فرزانگان شادکام                  
گرفتند هر یک ز یاقوت جام
میِ روشن و چهره ی شاه نو              
جهان نو ز داد از سرِ ماه نو
بفرمود تا آتش افروختند                      
همه عنبر و زعفران سوختند
پرستیدن مهرگان دین اوست                تن‌آسانی و خوردن آیین اوست
اگر یادگارست ازو ماه و مهر                 
بکوش و به رنج ایچ منمای چهر
شاهنامه فردوسی، ویرایش جلال خالقی مطلق
👑
آیین‌های جشن مهرگان
در مجموع و بطور خلاصه، جشن مهرگان، جشن نیایش به پیشگاه «مهر ایزد» ایزد روشنایی و پیمان و درستی و محبت، ایزد بزرگ و کهن ایرانیان و همه مردمانِ سرزمین‌هایی از هند تا اروپا، به هنگام اعتدال پاییزی در نخستین روز مهرماه و در حدود دو هزار سال پیش در مهر روز از مهرماه، برابر با شانزدهم مهرماهِ گاهشماری ایرانی (هجری خورشیدی فعلی) برگزار می‌شود.
آنگونه که از مجموع منابع موجود، همچون نگاره‌ها و متون باستانی و نوشته‌های تاریخ نویسان و دانشمندان کهن ایرانی و غیر ایرانی (مانند فردوسی، بیرونی، ثعالبی، جهانگیری، اسدیِ توسی، هرودوت، کتسیاس، فیثاغورث، . . .) و نیز آثار چامه سرایان و ادیبان (مانند جاحظ، رودکی، فرخی، منوچهری، سعدسلمان، . . .) دریافته می‌شود؛ مردمان در این روز تا اندازه امکان با جامه‌های ارغوانی (یا دستکم با آرایه‌های ارغوانی) بر گرد هم می‌آمده‌اند؛ در حالی که هر یک، چند «نبشته شادباش» یا به گفته امروزی‌، کارت تبریک برای پیشکش به همراه داشته‌اند. این شادباش‌ها را معمولاً با بویی خوش همراه می‌ساخته و در لفافه‌ای زیبا می‌پیچیده‌اند.
در میان خوان یا سفره مهرگانی که از پارچه‌ای ارغوانی رنگ تشکیل شده بود؛ گل «همیشه شکفته» می‌نهادند و پیرامون آنرا با گل‌های دیگر آذین می‌کردند. امروزه نمی‌دانیم که آیا گل همیشه شکفته، نام گلی بخصوص بوده است یا نام عمومیِ گل‌هایی که برای مدت طولانی و گاه تا چندین ماه شکوفا می‌مانند.
در پیرامون این گل‌ها، چند شاخه درخت گز، هوم یا مورد نیز می‌نهادند و گونه‌هایی از میوه‌های پاییزی که ترجیحاً به رنگ سرخ باشد به این سفره اضافه می‌شد. میوه‌هایی مانند: سنجد، انگور، انار، سیب، به، ترنج (بالنگ)، انجیر، بادام، پسته، فندق، گردو، کُـنار، زالزالک، ازگیل، خرما، خرمالو و چندی از بوداده‌ها همچون تخمه و نخودچی.
👑
جشن مهرگان متعلق به فرشته بزرگ مهر است و برابر با مهرروز (شانزدهم مهر) است و برابر گاهنمای کنونی دهم مهر می باشد ، اين جشن فرخنده و زيبا در گذشته ميان ايرانيان جایگاهی بسيار ارجمند در اندازه #نوروزباستانی داشت و همانگونه که ايرانيان نوروز را بواسطه پايان سرما و آغاز بهار جشن می گيرند ، مهرگان را نيز در نيمه سال و با پايان فصل گرما و آغاز سرما جشن می گرفتند، آداب و رسوم آن بسيار شبيه به نوروز است و همانطور که نوروز را به  پادشاه افسانه ای ايران جمشيد نسبت می دهند ، مهرگان را نيز به فتح و پيروزی فريدون ديگر قهرمان ايرانی بر ضحاک نسبت داده می شود ولی در حالت کلی چون ايزد مهر نزد کليه اقوام آريايی سابقه ای ديرين دارد و کهن ترین آيين آرياييان می باشد نزد هر دو دسته ايرانيان و هندوان در يک روز گرامی داشته می شود  و مهر در زبان سانسکريت نیز به چم دوستی است و در ويد نسک مذهبی برهمنان مانند اوستا ايزد روشنايی و فروغ می باشد و زرتشتيان به پرستشگاه خويش درب مهر گويند ، هر دو جشن مهرگان و نوروز  از آثار درخشان و جاودان ايران زمين هستند و برماست که اين دو ميراث گرانقدر نياکانمان را همچون دو گنجينه گرانبها سينه به سينه و نسل به نسل انتقال دهيم  چرا کهکیستی و پهنای مرز ايران زمين را اين دو جشن به وضوح نشان می دهد و هر کجا نوروز و مهرگان جشن گرفته شود آنجا ايران است و هر که ايندو جشن با شکوه و زيبا را برگزار کند ايرانی. مهرگان و نوروز در کنار يکديگر هزاران سال است که همانند دو  ستون محکم و استوار پايه های استقلال و فرهنگ ايرانی را نگاهداری نموده اند.

مهرگان بر همه ایرانیان نژاده و آریاییان در سرتاسر گیتی خجسته و همایون باد .

🔗 پیرامون این جشن بزرگ درتارنمای رسمی جنبش بیشتر بخوانید
https://iircf.com/?page_id=433

پاینده ایران
#جاویدشاه