🔴 درگذشت یوسف مجیدزاده؛ باستان‌شناسی که نگاه ما به تمدن ایران باستان را دگرگون کرد
🎥 از کشف آثار شگفت‌انگیز جیرفت تا توقف کاوش‌های یکی از مهم‌ترین محوطه‌های باستانی ایران
✍️ حسن ظهوری | گزارش تصویری عصر ایران
🔹 یوسف مجیدزاده، باستان‌شناس برجسته ایرانی و از چهره‌های اثرگذار پژوهش‌های باستان‌شناسی ایران، درگذشت.
نام او بیش از هر چیز با کاوش‌های تمدن باستانی جیرفت و محوطه کنارصندل در جنوب کرمان پیوند خورده است؛ پژوهش‌هایی که پرسش‌های تازه‌ای درباره تاریخ شهرنشینی، شبکه‌های ارتباطی و پیدایش خط در فلات ایران مطرح کردند.
🔻 ۱. جیرفت؛ بازنگری در جغرافیای تمدن‌های باستانی
کاوش‌های مجیدزاده در حوزه هلیل‌رود و محوطه کنارصندل، مجموعه‌ای از آثار معماری، اشیای سنگی و یافته‌های باستان‌شناختی را در کانون توجه پژوهشگران قرار داد.
این یافته‌ها نشان دادند که جنوب‌شرق ایران در هزاره سوم پیش از میلاد، منطقه‌ای برخوردار از فعالیت‌های فرهنگی و ارتباطات گسترده بوده است.
مجیدزاده بر اهمیت جیرفت در تاریخ تمدن‌های کهن تأکید می‌کرد و یافته‌های آن را دلیلی برای بازنگری در برخی برداشت‌های رایج از مراکز اولیه تمدن می‌دانست.
🔻 ۲. «خط شرق» و معمای نوشته‌های باستانی
یکی از بحث‌برانگیزترین بخش‌های پژوهش‌های جیرفت، کشف نشانه‌ها و آثار کتیبه‌مانندی بود که پرسش‌هایی درباره نظام‌های نوشتاری کهن در شرق ایران برانگیخت.
تعبیرهایی مانند «خط شرق» و «حلقه گمشده تمدن بشریت» در معرفی رسانه‌ای این کشفیات به کار رفته‌اند.
بااین‌حال، خوانش، تاریخ‌گذاری و جایگاه این نشانه‌ها در تاریخ پیدایش خط، همچنان موضوع بررسی و اختلاف‌نظر علمی است؛ بنابراین نباید این تعبیرها را به معنای اثبات قطعی وجود یک خط مستقل یا کشف منشأ تمدن بشری تلقی کرد.
🔻 ۳. توقف کاوش‌ها در سال ۱۳۸۶
در گزارش حسن ظهوری آمده است که کاوش‌های مجیدزاده در سال ۱۳۸۶، در دوران ریاست‌جمهوری محمود احمدی‌نژاد، به‌طور ناگهانی متوقف شد.
در روایت‌های مربوط به این تصمیم، نام حمید بقایی، از مدیران وقت سازمان میراث فرهنگی، نیز مطرح شده است.
این توقف، پرسشی مهم درباره تأثیر تصمیم‌های اداری و مدیریتی بر تداوم پروژه‌های علمی بلندمدت به میان می‌آورد.
بااین‌حال، تعیین مسئولیت دقیق اشخاص و دلایل تصمیم، به اسناد و روایت‌های قابل بررسی نیاز دارد.
🔻 ۴. میراثی فراتر از یک محوطه باستانی
اهمیت فعالیت‌های مجیدزاده تنها به کشف آثار تاریخی محدود نمی‌شود.
پژوهش‌های او توجه عمومی و دانشگاهی را به ظرفیت‌های باستان‌شناسی جنوب‌شرق ایران جلب کرد و ضرورت حفاظت از محوطه‌ها، مقابله با حفاری غیرمجاز و استمرار پژوهش‌های میدانی را برجسته ساخت.
تاریخ تمدن ایران، تاریخی محدود به چند پایتخت و مرکز شناخته‌شده نیست؛ بخش مهمی از آن همچنان در محوطه‌های کمتر کاوش‌شده نهفته است.
✳️ سخن پایانی
درگذشت یوسف مجیدزاده فرصتی است برای بازاندیشی در یک مسئله اساسی:
آیا نهادهای فرهنگی و علمی ایران می‌توانند پژوهش‌های بلندمدت باستان‌شناسی را مستقل از تغییر دولت‌ها و مدیران حفظ کنند؟
بزرگداشت یک باستان‌شناس، تنها یادکرد نام و کشفیات او نیست؛ پاسداری از محوطه‌های تاریخی و فراهم‌کردن امکان تداوم پژوهش‌های علمی نیز بخشی از احترام به میراث اوست.
🎥 تماشای گزارش تصویری حسن ظهوری در عصر ایران
#یوسف_مجیدزاده #جیرفت #کنارصندل #هلیل_رود #باستان_شناسی #میراث_فرهنگی #تاریخ_ایران #تمدن_ایران
#فرهیختگان روزن آگاهی

🔴 رابرت گرین را با مداد بخوانیم، نه با ایمان
📚 قوانین طبیعت انسان | بخش هفتم و پایانی
✍️ علیرضا معینی
آیا خواندن کتابی درباره رفتار انسان، ما را در شناخت دیگران تواناتر می‌کند؟
و آیا هجده «قانون» رابرت گرین واقعاً می‌توانند پیچیدگی شخصیت انسان را توضیح دهند؟
علیرضا معینی در پایان معرفی مفصل کتاب قوانین طبیعت انسان، به این پرسش‌ها بازمی‌گردد.
پاسخ او نه پذیرش بی‌چون‌وچرای گرین است و نه کنار گذاشتن کتاب.
ارزش اصلی کتاب در ساختن چارچوبی برای مشاهده رفتار انسان است، نه اثبات هجده قانون قطعی علمی.
گرین برای توضیح دیدگاه‌هایش از تاریخ، زندگی‌نامه‌ها، فلسفه و روان‌شناسی استفاده می‌کند. روایت‌های تاریخی او می‌توانند جذاب و روشنگر باشند، اما یک مثال تاریخی به‌تنهایی برای اثبات یک قانون عمومی کافی نیست.
انسان‌ها در فرهنگ‌ها، موقعیت‌ها و شرایط متفاوت، یکسان رفتار نمی‌کنند.
با این ملاحظه، کتاب می‌تواند در زندگی روزمره کاربرد داشته باشد.
در خانواده، به ما یادآوری می‌کند که پشت یک رفتار ظاهراً نامعقول ممکن است ترس یا نیازی ناشناخته وجود داشته باشد.
در مدیریت، اهمیت احترام، هویت و احساس دیده‌شدن را برجسته می‌کند.
در تجارت و مذاکره، توجه ما را به نقش هیجان، غرور و برداشت افراد از موقعیت خود جلب می‌کند.
در سیاست نیز نشان می‌دهد که برای فهم رفتار جمعی، توجه به ترس، هویت، خشم و تعلق گروهی ضروری است؛ هرچند این عوامل به‌تنهایی جای تحلیل تاریخ، اقتصاد و نهادها را نمی‌گیرند.
اما چگونه باید این کتاب نسبتاً حجیم را خواند؟
معینی پیشنهاد می‌کند ابتدا منطق کلی کتاب را بشناسیم، سپس مقدمه و هجده قانون آن را بخوانیم و در مرحله بعد، سراغ فصل‌هایی برویم که با مسائل زندگی خودمان ارتباط بیشتری دارند.
او برای خواندن هر قانون سه پرسش پیشنهاد می‌کند:
۱. گرین دقیقاً چه ادعایی مطرح می‌کند؟
۲. برای توضیح آن چه شواهد و مثال‌هایی می‌آورد؟
۳. آیا این الگو را در زندگی خود دیده‌ام؟
البته یک پرسش چهارم نیز ضروری است: آیا شواهدی وجود دارد که ادعای گرین را محدود یا نقض کند؟
معینی روش مطلوب مطالعه کتاب را در عبارتی به‌یادماندنی خلاصه می‌کند:
«باید آن را با مداد در دست خواند، نه با ایمان.»
یعنی خواننده حق دارد زیر جمله‌ها خط بکشد، در حاشیه پرسش بنویسد و حتی با نویسنده مخالفت کند.
اما شاید مهم‌ترین نکته یادداشت در پایان آن باشد.
معینی می‌نویسد که هدف از شناخت رفتار انسان نباید صرفاً یافتن راه‌هایی برای کنترل دیگران باشد. شناخت خود نیز به همان اندازه اهمیت دارد.
کسی که خشم، حسادت و غرور خود را نمی‌شناسد، ممکن است در داوری درباره دیگران نیز خطا کند.
و شاید بهترین روش خواندن کتاب این نباشد که پس از هر فصل بگوییم:
«عجب! فلانی دقیقاً همین‌طور است.»
بلکه گاهی کتاب را ببندیم و از خود بپرسیم:
«نکند این فصل درباره خود من بود؟»
📚 قوانین طبیعت انسان، رابرت گرین
✍️ معرفی و بررسی: علیرضا معینی
🔹 پایان پرونده هفت‌قسمتی فرهیختگان
#رابرت_گرین #علیرضا_معینی #نقد_کتاب #کتابخوانی #خودشناسی #تفکر_انتقادی
#فرهیختگان راهی به رهایی

🔴 «یک غافلگیری بزرگ رخ خواهد نمود»؛ چرا اطاعت لزوماً به معنای رضایت نیست؟
📗 فرسایش مشروعیت، ترس از آینده و معمای تغییر سیاسی
✍️ مرضیه حاجی‌هاشمی
🔹 چرا یک اقلیت کوچک حاکم می‌تواند بر مجموعه‌ای بسیار بزرگ‌تر از نیروهای نظامی، امنیتی، انتظامی و اداری فرمان براند، حتی زمانی که مشروعیت سیاسی آن فرسوده شده و ناکارآمدی ساختار آشکار است؟
مرضیه حاجی‌هاشمی در یادداشت «یک غافلگیری بزرگ رخ خواهد نمود» با بهره‌گیری از نظریه‌های جامعه‌شناسی سیاسی، به بررسی سازوکارهای تداوم قدرت و شرایط احتمالی تغییر سیاسی می‌پردازد.
پرسش محوری نویسنده این است: چه عواملی همکاری نیروهای درون ساختار قدرت را تداوم می‌بخشند و چگونه ممکن است نارضایتی‌های پراکنده به کنشی هماهنگ تبدیل شوند؟
🔻 ۱. اطاعت از قدرت، الزاماً نشانه اعتقاد به آن نیست
«ماکس وبر» در تحلیل سلطه، میان باور به مشروعیت یک نظم و انگیزه‌های عملی اطاعت تمایز می‌گذارد.
افراد ممکن است از یک حکومت اطاعت کنند، نه به این دلیل که آن را مشروع می‌دانند، بلکه به علت:
▪️ وابستگی اقتصادی و شغلی
▪️ ترس از مجازات
▪️ ملاحظات شخصی و خانوادگی
▪️ عادت به نظم موجود
▪️ نگرانی از پیامدهای تغییر
بنابراین، تداوم همکاری کارکنان و نهادهای حکومتی را نمی‌توان به‌خودی‌خود نشانه رضایت سیاسی آنان دانست.
از سوی دیگر، نارضایتی نیز لزوماً به معنای آمادگی برای مخالفت آشکار نیست.
🔻 ۲. ترس از آینده؛ عاملی برای حفظ وضع موجود
نویسنده به یکی از موانع مهم تغییر سیاسی اشاره می‌کند: نگرانی نیروهای درون ساختار از سرنوشت خود در نظم آینده.
ممکن است برخی اعضای نهادهای نظامی، امنیتی و اداری از وضع موجود ناراضی باشند، اما بیم داشته باشند که در صورت تغییر حکومت، بدون توجه به مسئولیت فردی آنان با مجازات جمعی مواجه شوند.
در چنین وضعیتی، حتی فردی که نسبت به نظم موجود انتقاد دارد، ممکن است ماندن را کم‌خطرتر از خروج بداند.
از این منظر، وجود چشم‌اندازی معتبر از دادرسی عادلانه، تفکیک مسئولیت‌های فردی و پرهیز از مجازات جمعی می‌تواند در ارزیابی افراد از آینده تأثیرگذار باشد.
البته پاسخ‌گویی در برابر نقض حقوق شهروندان نیز از مطالبات اساسی جامعه است و نباید با مصونیت از مسئولیت اشتباه گرفته شود.
🔻 ۳. مسئله هماهنگی؛ وقتی همه منتظر دیگران‌اند
مرضیه حاجی‌هاشمی با ارجاع به «تیمور کوران» و کتاب حقایق نهان، دروغ‌های عیان، به تفاوت میان ترجیحات خصوصی و رفتار علنی می‌پردازد.
ممکن است افراد بسیاری در خلوت از وضع موجود ناراضی باشند، اما هیچ‌یک ندانند دیگران تا چه اندازه در این نارضایتی سهیم‌اند.
هر فرد نگران است که اگر پیش‌قدم شود، دیگران همراهی نکنند و او به‌تنهایی با پیامدهای آن روبه‌رو شود.
در نتیجه، سکوت عمومی ممکن است ادامه یابد، حتی اگر نارضایتی گسترده باشد.
اما نویسنده تأکید می‌کند:
«سکوت عمومی الزاماً بیانگر رضایت نیست، همان‌طور که نارضایتی پنهان نیز به‌خودی‌خود نشانه آمادگی برای کنش جمعی محسوب نمی‌شود.»
🔻 ۴. نخبگان سیاسی و بدنه اجرایی؛ مسئله اعتماد متقابل
بخش دیگری از مقاله به رابطه میان نخبگان سیاسی، نیروهای اداری و امنیتی و بدیل‌های سیاسی می‌پردازد.
نویسنده معتقد است که این گروه‌ها ممکن است هرکدام ظرفیت‌هایی متفاوت داشته باشند:
▪️ نخبگان سیاسی از تجربه حکمرانی و شناخت ساختارهای نهادی برخوردارند.
▪️ بدنه اداری و اجرایی، دانش عملیاتی و ظرفیت اجرای تصمیم‌ها را در اختیار دارد.
▪️ نیروهای سیاسی جایگزین ممکن است از حمایت اجتماعی برخوردار باشند، اما توانایی آنان برای اداره کشور باید برای دیگر بازیگران قابل ارزیابی باشد.
مشکل زمانی پدید می‌آید که هر گروه درباره آمادگی، توانایی و تعهد گروه‌های دیگر تردید داشته باشد.
در چنین شرایطی، حتی وجود نارضایتی مشترک نیز لزوماً به همکاری مؤثر نمی‌انجامد.
🔻 ۵. گذار سیاسی؛ فراتر از توافق چند چهره سیاسی
نویسنده با اشاره به نظریه‌های «دانکوارت روستو»، «خوان لینز» و «آلفرد استپان» توضیح می‌دهد که گذار سیاسی صرفاً به توافق نخبگان محدود نیست.
نهادهای اداری، نیروهای نظامی و امنیتی و گروه‌های مختلف اجتماعی نیز در پایداری یا ناپایداری یک نظم سیاسی نقش دارند.
در این میان، دو نگرانی باید هم‌زمان در نظر گرفته شوند:
نگرانی نیروهای درون ساختار: آیا در نظم آینده حقوق و مسئولیت‌های آنان به‌صورت عادلانه بررسی خواهد شد؟
نگرانی جامعه: آیا توافق‌های سیاسی به تداوم امتیازات گذشته و مصونیت عاملان نقض حقوق شهروندان منجر خواهد شد؟
به باور نویسنده، بدون اعتماد به قواعد مشترک و تعهدات متقابل، عبور از این دو نگرانی دشوار خواهد بود.
🔻 ۶. چرا تغییرات سیاسی گاهی غافلگیرکننده‌اند؟
جمع‌بندی مقاله بر نقش انتظارات متقابل تأکید دارد.

ممکن است نارضایتی برای مدتی طولانی وجود داشته باشد، اما به دلیل ترس، بی‌اعتمادی و دشواری هماهنگی، به تغییر رفتار جمعی منجر نشود.
بااین‌حال، اگر شرایطی پدید آید که بازیگران مختلف نسبت به امکان همکاری و رفتار دیگران اطمینان بیشتری پیدا کنند، تحولاتی که پیش‌تر دور از انتظار به نظر می‌رسیدند، ممکن است با سرعت رخ دهند.
نویسنده در پایان می‌نویسد:
«گاهی این همکاری با فراهم شدن بستر مناسب، بسیار سریع به وقوع می‌پیوندد و یک غافلگیری بزرگ رخ خواهد نمود.»
✳️ سخن پایانی
نکته اصلی این تحلیل آن است که میان فرسایش مشروعیت یک حکومت و تغییر سیاسی، رابطه‌ای ساده، مستقیم و اجتناب‌ناپذیر وجود ندارد.
ترس از آینده، وابستگی‌های نهادی، هزینه‌های فردی و نبود اعتماد متقابل می‌توانند همکاری با نظم موجود را حتی در شرایط نارضایتی تداوم بخشند.
در مقابل، تغییر انتظارات و شکل‌گیری اعتماد میان بازیگران مختلف ممکن است معادلات سیاسی را دگرگون کند.
بااین‌همه، عنوان مقاله را باید بیانگر یک امکان تحلیلی دانست، نه پیش‌بینی قطعی وقوع تحول سیاسی در زمانی مشخص.
📖 مطالعه متن اصلی در کانال مرضیه حاجی‌هاشمی
#مرضیه_حاجی_هاشمی #جامعه_شناسی_سیاسی #مشروعیت_سیاسی #گذار_دموکراتیک #کنش_جمعی #ماکس_وبر #تیمور_کوران #جامعه_مدنی #تحولات_سیاسی
#فرهیختگان روزن آگاهی

🔴 محرومیت فرزاد کلبعلی از تدریس در دانشگاه تهران؛ اختلاف بر سر آزادی بیان و استقلال دانشگاه
📗 از حمایت از دانشجویان تا اتهام فعالیت سیاسی؛ روایت‌های متفاوت درباره کنارگذاشتن یک مدرس دانشگاه
🔹 بنا بر گزارش کانال تلگرامی «دانشجویان متحد»، فرزاد کلبعلی، استاد مدعو دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، از ادامه تدریس محروم شده و اجازه ورود به دانشگاه را نیز ندارد.
این رسانه دانشجویی علت کنارگذاشتن کلبعلی را حمایت او از دانشجویان عنوان کرده است.
در مقابل، رسانه‌های نزدیک به جریان اصولگرا، اتهاماتی درباره مواضع سیاسی و فعالیت‌های او مطرح کرده‌اند.
🔻 ۱. نقش بسیج دانشجویی در کنارگذاشتن مدرس
به گزارش «دانشجویان متحد»، بسیج دانشکده حقوق و علوم سیاسی اعلام کرده که محرومیت کلبعلی با پیگیری‌های این تشکل صورت گرفته است.
در گزارش منتشرشده همچنین آمده که بسیج دانشکده، ضمن استقبال از این تصمیم، به دیگر استادان و دانشجویان هشدار داده و اعلام کرده اجازه نخواهد داد فضای دانشگاه به شرایط پیش از ۹ اسفند بازگردد.
بااین‌حال، درباره جزئیات تصمیم اداری و مرجع رسمی صادرکننده آن، اطلاعات مستقلی در متن گزارش ارائه نشده است.
🔻 ۲. روایت رسانه‌های اصولگرا چیست؟
«همشهری آنلاین» با اشاره به اظهارات سیاسی کلبعلی، او را به استفاده از عبارت‌های «توهین‌آمیز و براندازانه» در فضای رسانه‌ای متهم کرده است.
این رسانه همچنین تأکید کرده که کلبعلی هیچ‌گاه عضو هیئت علمی رسمی دانشگاه تهران نبوده است.
البته رسمی‌نبودن استخدام یک مدرس، به‌تنهایی توضیح‌دهنده علت کنارگذاشتن او از تدریس یا ممنوعیت احتمالی ورودش به دانشگاه نیست.
از سوی دیگر، «رجانیوز» نیز پیش‌تر خواستار برخورد وزارت علوم با کلبعلی شده و کلاس‌های او را محل فعالیت سیاسی علیه نظام توصیف کرده بود؛ ادعاهایی که در متن نقل‌شده، مستندات مستقلی برای آنها ارائه نشده است.
🔻 ۳. مخالفت با جمهوری اسلامی، مخالفت با حمله نظامی نیست
یکی از نکات قابل‌توجه در مواضع منتشرشده از فرزاد کلبعلی، تفکیک نقد ساختار سیاسی ایران از حمایت از مداخله نظامی خارجی است.
او در برنامه «میز جنگ و مسئله ایران»، ضمن بیان انتقادهای ساختاری خود از حاکمیت، با حمله نظامی اسرائیل به ایران مخالفت کرده بود.
کلبعلی در این برنامه تأکید کرده بود که چنین حملاتی را اقدامی برای آزادی مردم ایران یا گذار به دموکراسی نمی‌داند و معتقد است شهروندان ایرانی قربانیان اصلی جنگ خواهند بود.
او همچنین نگرانی‌هایی درباره تجزیه ایران و گسترش نفوذ راهبردی آمریکا و اسرائیل مطرح کرده بود.
🔻 ۴. پرسش اصلی؛ حدود آزادی بیان در دانشگاه کجاست؟
این ماجرا پرسش‌هایی درباره استقلال دانشگاه و حقوق حرفه‌ای مدرسان ایجاد می‌کند.
آیا بیان دیدگاه سیاسی خارج از کلاس درس می‌تواند مبنای محرومیت از تدریس قرار گیرد؟
چه نهادی صلاحیت تصمیم‌گیری درباره ادامه همکاری با یک مدرس را دارد؟
آیا تصمیم‌های مربوط به فعالیت آموزشی بر اساس معیارهای علمی و حرفه‌ای اتخاذ می‌شوند یا فشارهای سیاسی نیز در آنها نقش دارند؟
پاسخ به این پرسش‌ها مستلزم شفاف‌سازی دانشگاه تهران درباره وضعیت همکاری، علت قطع تدریس و ادعای ممنوعیت ورود کلبعلی است.
✳️ سخن پایانی
ماجرای فرزاد کلبعلی، فارغ از موافقت یا مخالفت با دیدگاه‌های سیاسی او، بحثی مهم درباره نسبت آزادی بیان، استقلال دانشگاه و حقوق مدرسان مطرح می‌کند.
دانشگاه زمانی می‌تواند عرصه گفت‌وگوی علمی و نقد آزاد باشد که اختلاف‌نظر سیاسی، به‌خودی‌خود جایگزین معیارهای روشن آموزشی و حرفه‌ای نشود.
در عین حال، داوری قطعی درباره علت این محرومیت نیازمند انتشار توضیحات رسمی دانشگاه و بررسی مستندات مربوط است.
📰 منابع گزارش: دانشجویان متحد، همشهری آنلاین و رجانیوز؛ بر اساس متن ارسالی.
#فرزاد_کلبعلی #دانشگاه_تهران #آزادی_آکادمیک #استقلال_دانشگاه #آزادی_بیان #حقوق_استادان #علوم_سیاسی #وزارت_علوم
#فرهیختگان روزن آگاهی

🔴 ژان‌لوک ملانشون: حمله به ایران غیرقانونی بود؛ مخالفت با یک حکومت، مجوز بمباران یک کشور نیست
🎥 انتقاد سیاستمدار فرانسوی از اقدامات نظامی آمریکا علیه ایران
🔹 ژان‌لوک ملانشون، رهبر جریان چپ‌گرای «فرانسه تسلیم‌ناپذیر» و نامزد پیشین انتخابات ریاست‌جمهوری فرانسه، در اظهاراتی با انتقاد از حملات نظامی آمریکا به ایران، تأکید کرد که اختلاف با حکومت یک کشور نمی‌تواند توجیهی برای حمله نظامی به آن باشد.
🔻 ملانشون می‌گوید:
«به ایران به‌طور غیرقانونی حمله شد؛ فارغ از اینکه چه نظری درباره دولت آن داشته باشید.»
او در ادامه تصریح می‌کند:
«صرفِ اینکه از دولتی خوشتان نمی‌آید، به شما این حق را نمی‌دهد که آن را محاصره کنید، پیرامونش را بمباران نمایید و مدارس، جاده‌ها و پل‌هایش را ویران کنید.»
ملانشون این اقدامات را به آمریکا نسبت می‌دهد و مشروعیت آنها را زیر سؤال می‌برد.
🔻 تمایز میان مخالفت با حکومت و حقوق یک ملت
محور اصلی سخنان ملانشون، تفکیک دو موضوع است:
▪️ حق انتقاد از حکومت‌ها: مخالفت با سیاست‌های داخلی یا خارجی یک دولت.
▪️ محدودیت توسل به زور: ضرورت رعایت قواعد حقوق بین‌الملل و حفاظت از غیرنظامیان و زیرساخت‌های غیرنظامی.
بر اساس منشور ملل متحد، توسل به زور علیه کشورها اصولاً ممنوع است، مگر در چارچوب استثناهای شناخته‌شده‌ای مانند دفاع مشروع طبق ماده ۵۱ یا مجوز شورای امنیت.
همچنین حقوق بشردوستانه بین‌المللی، حمله عمدی به غیرنظامیان و اهداف غیرنظامی را ممنوع می‌کند. ارزیابی حقوقی هر حمله مشخص، نیازمند بررسی شرایط و شواهد مربوط به همان حمله است.
✳️ نکته محوری
مخالفت با یک حکومت، به‌خودی‌خود مجوز جنگ علیه کشور و مردم آن نیست.
سخنان ملانشون یادآور یکی از مباحث بنیادین حقوق بین‌الملل است: اختلافات سیاسی میان دولت‌ها نباید به نادیده‌گرفتن قواعد توسل به زور و تعهدات مربوط به حفاظت از غیرنظامیان بینجامد.

🎥 منبع: ویدیو ژان‌لوک ملانشون.

#ژان_لوک_ملانشون #ایران #فرانسه #آمریکا #حقوق_بین_الملل #منشور_ملل_متحد #حقوق_بشردوستانه #جنگ_و_صلح
#فرهیختگان روزن آگاهی

علی و شیوا جاوید
مشهد. دی‌ماه خونین ۱۴۰۴

#فرهیختگان با یاد فرزندان ایران

🔴 از «کاغذپاره» خواندن قطعنامه‌ها تا «کاغذپاره» خواندن تفاهم‌نامه اسلام‌آباد
📗 واکنش سیدمحمد صحفی به انتقاد علیرضا زاکانی از توافق آتش‌بس
🔹 سیدمحمد صحفی در واکنش به اظهارات منتسب به علیرضا زاکانی، شهردار تهران، درباره تفاهم‌نامه اسلام‌آباد، از تناقض در موضع‌گیری نسبت به اسناد و توافق‌های سیاسی انتقاد کرد.
🔻 زاکانی چه گفته است؟
بر اساس متن منتشرشده، زاکانی گفته است:
«دولت مجوز مذاکره همزمان با جنگ را داشت اما برخلاف آن آتش‌بس کردند و همین باعث شد کاغذپاره اسلام‌آباد امضا شود!»
این اظهارات، علاوه بر انتقاد از محتوای تفاهم‌نامه، پرسشی درباره حدود اختیارات دولت در مذاکرات و تصمیم‌گیری برای آتش‌بس مطرح می‌کند.
🔻 پاسخ سیدمحمد صحفی
صحفی با یادآوری ادبیات سیاسی گذشته درباره قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل می‌نویسد:
«قبلاً قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل علیه ایران را کاغذپاره می‌نامیدند.»
او سپس با اشاره به آنچه هماهنگی دولت، شورای عالی امنیت ملی و موافقت رهبری در روند دستیابی به تفاهم‌نامه می‌خواند، می‌افزاید:
«حالا اقدام هماهنگ دولت، شعام و اذن رهبر که با امضای دو رئیس‌جمهور تبدیل به سند ملی شده را کاغذپاره می‌نامند.»
صحفی در پایان، با لحنی کنایه‌آمیز می‌پرسد:
«چنین اتحاد و انسجامی را کجا سراغ دارید؟»
🔻 اختلاف بر سر یک توافق یا اختلاف در ساختار تصمیم‌گیری؟
این جدل، دو مسئله متفاوت را پیش می‌کشد:
▪️ نقد محتوای توافق: ارزیابی اینکه تفاهم‌نامه اسلام‌آباد چه تعهدات، امتیازها و پیامدهایی برای ایران دارد.
▪️ نقد فرایند تصمیم‌گیری: بررسی اینکه تصمیم به آتش‌بس در چه چارچوب حقوقی و با تأیید کدام نهادهای مسئول اتخاذ شده است.
انتقاد از یک توافق، به‌خودی‌خود به معنای مخالفت با ساختار تصمیم‌گیری نیست؛ همان‌طور که تأیید یک توافق از سوی نهادهای رسمی، آن را از نقد عمومی بی‌نیاز نمی‌کند.
بااین‌حال، ارزیابی ادعای خروج دولت از حدود مجوز مذاکره، نیازمند دسترسی به متن مصوبات و مستندات رسمی است.
✳️ پرسش اصلی
آیا اختلاف بر سر تفاهم‌نامه اسلام‌آباد، اختلافی درباره منافع ملی و مفاد توافق است یا بازتابی از شکاف سیاسی میان جریان‌های درون حاکمیت؟
پاسخ مستند به این پرسش، نیازمند انتشار جزئیات توافق و روشن‌شدن روند تصویب آن است.
📚 منبع: واکنش سیدمحمد صحفی به اظهارات منتسب به علیرضا زاکانی، بر اساس متن ارسالی.
#سیدمحمد_صحفی #علیرضا_زاکانی #تفاهم_نامه_اسلام_آباد #آتش_بس #سیاست_خارجی #شورای_عالی_امنیت_ملی #ایران
#فرهیختگان روزن آگاهی

🔴 وارونگی هرم مازلو؛ وقتی تورم، انسان را از آموزش و سلامت به جنگ برای بقا می‌کشاند
📗 تورم مزمن چگونه نیازهای اساسی را تهدید می‌کند و زمینه‌ساز وابستگی اقتصادی و حامی‌پروری می‌شود؟
✍️ محسن راجی اسدآبادی | پژوهشگر اقتصاد بخش عمومی
📰 روزنامه دنیای اقتصاد
🔹 در نظریه مشهور آبراهام مازلو، نیازهای انسان در سلسله‌مراتبی از نیازهای فیزیولوژیک و امنیت تا تعلق، احترام و خودشکوفایی قرار می‌گیرند.
اما وقتی تورم مزمن و کاهش قدرت خرید، حتی تأمین غذا و مسکن را دشوار می‌کند، چه بر سر آموزش، سلامت، امنیت و امکان پیشرفت اجتماعی می‌آید؟
محسن راجی اسدآبادی در مقاله «وارونگی هرم مازلو» توضیح می‌دهد که چگونه بحران اقتصادی می‌تواند اولویت‌های زندگی شهروندان را دگرگون و آنان را از مسیر توسعه فردی و اجتماعی به تلاش روزمره برای بقا بازگرداند.
🔻 ۱. از خودشکوفایی تا دغدغه نان شب
در یک اقتصاد باثبات، تأمین نیازهای اولیه می‌تواند زمینه‌ساز سرمایه‌گذاری خانواده‌ها در آموزش، سلامت، مهارت‌آموزی و مشارکت اقتصادی شود.
اما با افزایش شدید قیمت‌ها، خانوار ناچار است منابع محدود خود را دوباره تقسیم کند.
به تعبیر نویسنده، در چنین شرایطی «هرم مازلو وارونه می‌شود»؛ یعنی به‌جای حرکت به سوی نیازهای بالاتر، خانواده‌ها برای حفظ ابتدایی‌ترین نیازهای خود تلاش می‌کنند.
این تعبیر، استعاره‌ای برای توضیح پیامدهای تورم است، نه ادعای تغییر علمی ساختار نظریه مازلو.
🔻 ۲. تورم چگونه آینده را قربانی امروز می‌کند؟
نویسنده با اشاره به تجربه اقتصادهای تورم‌زده، از جمله ونزوئلا، زیمبابوه و لبنان، هشدار می‌دهد که تورم شدید تنها قدرت خرید امروز را کاهش نمی‌دهد؛ بلکه ظرفیت رشد آینده را نیز تخریب می‌کند.
او به افزایش چشمگیر تورم مواد غذایی در ایران نیز اشاره دارد.
در تحلیل مقاله، هنگامی که هزینه خوراک و نیازهای فوری سهم بیشتری از درآمد خانوار را می‌بلعد، مخارجی مانند آموزش و سلامت در معرض کاهش قرار می‌گیرند.
خانواده‌ای که امروز برای تأمین غذا از درمان یا آموزش فرزند خود می‌زند، ممکن است فردا با فقر عمیق‌تر و فرصت‌های محدودتری روبه‌رو شود.
🔻 ۳. از فقر معیشتی تا حامی‌پروری سیاسی
یکی از محورهای مهم مقاله، رابطه میان ناامنی اقتصادی و شکل‌گیری شبکه‌های وابستگی است.
نویسنده از مفهوم «حامی‌پروری» استفاده می‌کند؛ وضعیتی که در آن دسترسی به منابع، فرصت‌ها و حمایت‌ها می‌تواند به روابط شخصی و شبکه‌های قدرت وابسته شود.
در چنین شرایطی، به‌جای برخورداری شهروندان از حقوق اجتماعی شفاف و عمومی، امکان دارد برخی گروه‌ها برای رفع نیازهای ضروری خود به واسطه‌ها و صاحبان نفوذ متکی شوند.
از نگاه نویسنده، این فرایند به تشدید نابرابری و تقویت شبکه‌های الیگارشیک می‌انجامد.
🔻 ۴. چرا کمک‌های مقطعی کافی نیستند؟
راجی اسدآبادی معتقد است خروج از چرخه تورم، فساد و حامی‌پروری با اقدامات کوتاه‌مدت به‌تنهایی امکان‌پذیر نیست.
او بر ضرورت تغییر قواعد حکمرانی اقتصادی و شکل‌گیری دولتی توانمند تأکید می‌کند؛ دولتی که بتواند ثبات اقتصادی ایجاد کند و دسترسی شهروندان به فرصت‌ها و حمایت‌های اجتماعی را بهبود بخشد.
🔻 ۵. چهار محور پیشنهادی برای خروج از بحران
نویسنده چهار مسیر به‌هم‌پیوسته را مطرح می‌کند:
▪️ سیاست‌گذاری مشارکتی: حضور مؤثر جامعه و ذی‌نفعان در تصمیم‌گیری‌های اقتصادی.
▪️ توانمندسازی: افزایش فرصت‌های واقعی برای اشتغال، مهارت‌آموزی و استقلال اقتصادی.
▪️ تقویت تأمین اجتماعی: حفاظت از خانوارها در برابر فقر، بیماری و شوک‌های معیشتی.
▪️ تعاملات بین‌المللی سازنده: فراهم‌کردن شرایط مناسب‌تر برای رونق کسب‌وکار و کاهش فشارهای اقتصادی.
✳️ سخن پایانی
پیام اصلی مقاله آن است که تورم تنها یک شاخص اقتصادی نیست؛ می‌تواند به بحرانی در کیفیت زندگی، فرصت‌های انسانی و مناسبات اجتماعی تبدیل شود.
وقتی بخش بزرگی از توان خانوار صرف تأمین نیازهای اولیه می‌شود، فرصت آموزش، درمان، خلاقیت و مشارکت مولد نیز محدودتر خواهد شد.
از این منظر، مبارزه با تورم و ایجاد امنیت معیشتی، نه صرفاً اقدامی پولی و مالی، بلکه بخشی از سیاست توسعه انسانی است.
📖 مطالعه متن کامل مقاله در دنیای اقتصاد
#محسن_راجی_اسدآبادی #هرم_مازلو #تورم #اقتصاد_ایران #فقر #نابرابری #حامی_پروری #تأمین_اجتماعی #توسعه_انسانی
#فرهیختگان روزن آگاهی

🔴 کلاب‌هاوس فارسی؛ وقتی ستایش و تخریب دو روی یک سکه می‌شوند
📗 روایتی از مناسبات متناقض، تملق، تخریب و بی‌اعتمادی در فضای مجازی فارسی‌زبان
✍️ مجید تفرشی | پژوهشگر تاریخ
🔹 فضای مجازی فارسی‌زبان، به‌ویژه اتاق‌های گفت‌وگوی سیاسی در کلاب‌هاوس، تا چه اندازه عرصه گفت‌وگوی آزاد و صادقانه است و تا چه اندازه میدان رقابت‌های شخصی، تخریب و مناسبات پشت‌پرده؟
مجید تفرشی در یادداشتی با عنوان «مختصری درباره وضع فضای مجازی/ کلاب‌هاوس ایرانی و فارسی‌زبان»، از تجربه‌هایی سخن می‌گوید که به باور او، تصویری متناقض و گاه هراس‌آور از روابط میان برخی فعالان این فضا ارائه می‌کند.
🔻 از تعریف‌های اغراق‌آمیز تا تخریب پشت‌پرده
تفرشی روایت می‌کند که در یکی از نشست‌های کلاب‌هاوس، چند نفر به‌شدت از او تمجید کرده‌اند؛ اما بعداً دریافته است که به ادعای او، یکی از همان افراد برای برگزاری اتاقی علیه او و طرح اتهام و توهین پول پرداخت کرده است.
او همچنین می‌گوید در نشستی دیگر، افرادی که پیوسته او را «استاد» خطاب می‌کردند، بنا بر مستنداتی که یکی از دوستانش نشان داده، در پی گزارش‌دهی گروهی برای مسدودشدن حساب کاربری‌اش بوده‌اند.
🔻 هشدارهایی که به ضد خود تبدیل می‌شوند
در دو تجربه دیگر، تفرشی از کسانی می‌نویسد که ابتدا او را از هم‌نشینی یا گفت‌وگو با برخی افراد برحذر داشته‌اند، اما مدتی بعد خودشان در نشست‌هایی دیگر به ستایش همان اشخاص پرداخته‌اند.
این روایت‌ها، فارغ از امکان داوری مستقل درباره اشخاص و انگیزه‌هایشان، مسئله‌ای مهم را پیش می‌کشند:
در فضایی که موضع‌گیری‌ها به‌سرعت تغییر می‌کنند، چگونه می‌توان میان نقد صادقانه، اختلاف‌نظر واقعی و مناسبات فرصت‌طلبانه تمایز گذاشت؟
🔻 نتیجه‌ای از تجربه شخصی
تفرشی در پایان یادداشت خود می‌نویسد:
«خلاصه که در این اوضاع بلبشوی فضای مجازی فارسی، نه از فحاشی‌ها باید غمگین شد، نه از مدایح خوشحال شد و نه خیلی درگیر نصایح و هشدارها ماند.»
✳️ تأملی درباره فرهنگ گفت‌وگو
این یادداشت، بیش از آنکه گزارشی قابل تعمیم به همه کاربران کلاب‌هاوس باشد، روایتی شخصی از بی‌اعتمادی و تناقض در بخشی از فضای مجازی فارسی‌زبان است.
بااین‌حال، پرسش آن فراتر از یک شبکه اجتماعی است: وقتی تحسین و تخریب، جای نقد مستدل و گفت‌وگوی مسئولانه را بگیرند، چه بر سر اعتماد عمومی و امکان گفت‌وگوی سازنده می‌آید؟
📚 منبع: یادداشت «مختصری درباره وضع فضای مجازی/ کلاب‌هاوس ایرانی و فارسی‌زبان» نوشته مجید تفرشی.
#مجید_تفرشی #کلاب_هاوس #فضای_مجازی #شبکه_های_اجتماعی #فرهنگ_گفتگو #اخلاق_رسانه #اعتماد_اجتماعی
#فرهیختگان روزن آگاهی

🔴 از پاریس تا تهران؛ احضار روح انقلاب ۵۷
📗 چرا اعتراضات فرانسه در شبکه‌های اجتماعی فارسی‌زبان به مناقشه‌ای درباره انقلاب ایران تبدیل شده است؟
✍️ صلاح‌الدین خدیو
🔹 نزدیک به نیم‌قرن پس از انقلاب ۱۳۵۷، تحولات سیاسی فرانسه بار دیگر به عرصه‌ای برای بازخوانی آن انقلاب تبدیل شده است؛ این بار نه از منظر روشنفکرانی چون میشل فوکو، بلکه در جدال روایت‌های سیاسی ایرانیان در شبکه‌های اجتماعی.
صلاح‌الدین خدیو در یادداشتی با عنوان «از پاریس تا تهران؛ احضار روح انقلاب ۵۷» به مقایسه اعتراضات فرانسه با انقلاب ایران و تفاوت بنیادین میان اعتراض در نظام‌های دموکراتیک و انقلاب در نظام‌های غیردموکراتیک می‌پردازد.
🔻 ۱. وقتی پاریس به آینه تهران ۵۷ تبدیل می‌شود
به نوشته خدیو، بخشی از جریان سلطنت‌طلب در فضای مجازی می‌کوشد اعتراضات فرانسه را با روایتی خاص از انقلاب ایران توضیح دهد: ائتلاف نیروهای چپ و اسلام‌گرا برای ایجاد آشوب و بی‌ثباتی.
حضور جریان‌های چپ، اتحادیه‌های کارگری، گروه‌های دانش‌آموزی، مسلمانان و پرچم فلسطین در برخی اعتراضات فرانسه، به عناصر این مقایسه تبدیل شده‌اند.
نویسنده معتقد است این روایت، پیچیدگی‌های تاریخی انقلاب ۵۷ را نادیده می‌گیرد و به بازتولید نظریه «ارتجاع سرخ و سیاه» نزدیک می‌شود؛ تعبیری که در ادبیات سیاسی حکومت پهلوی برای توصیف مخالفان چپ و مذهبی به کار می‌رفت.
🔻 ۲. جنگ روایت‌ها و قدرت شبکه‌های اجتماعی
خدیو یادآور می‌شود که روایت رسمی جمهوری اسلامی نیز در دهه‌های گذشته، اغلب تصویری یکسره منفی از دوران پهلوی ارائه کرده است.
از نگاه او، غلبه روایت‌های تبلیغاتی بر تاریخ‌نگاری مستند، زمینه را برای شکل‌گیری روایت‌های ساده‌ساز و متقابل فراهم کرده است.
او همچنین بر تغییر جایگاه رسانه‌ها تأکید می‌کند: شبکه‌های اجتماعی اکنون نقش مهمی در شکل‌دادن به افکار عمومی دارند؛ نقشی که پیش‌تر عمدتاً در اختیار دولت‌ها و رسانه‌های رسمی بود.
🔻 ۳. تفاوت اصلی فرانسه و ایران ۵۷ چیست؟
محور مرکزی یادداشت، تفاوت میان تغییر دولت و تغییر نظام سیاسی است.
به باور خدیو، در دموکراسی‌های برخوردار از نهادهای تثبیت‌شده، اعتراضات گسترده ممکن است به سقوط دولت، انتخابات زودهنگام یا اصلاحات سیاسی بینجامد، اما لزوماً به فروپاشی ساختار حکومت منتهی نمی‌شود.
او برای توضیح این تمایز، به تجربه مه ۱۹۶۸ فرانسه اشاره می‌کند؛ جنبشی که با وجود گستردگی اعتراضات، به براندازی نظام سیاسی نینجامید.
این تحلیل البته به معنای ناممکن‌بودن تغییرات بنیادین در همه دموکراسی‌ها نیست؛ بلکه بر نقش نهادهای انتخابی، سازوکارهای قانونی و ظرفیت اصلاح تأکید دارد.
🔻 ۴. دموکراسی‌ها هم بیمار می‌شوند
نویسنده هشدار می‌دهد که دموکراسی‌های معاصر با مشکلات جدی، از جمله رشد ملی‌گرایی افراطی، سیاست هویت و فرسایش نهادهای سیاسی روبه‌رو هستند.
بااین‌حال، استدلال او این است که مزیت اصلی دموکراسی نه مصونیت از بحران، بلکه امکان نقد، اصلاح و بازسازی درونی است.
در این چارچوب، راه مواجهه با بحران‌های فرانسه را باید در اصلاحات سیاسی و اقتصادی و بازنگری در ساختارهای حکمرانی جست‌وجو کرد، نه الزاماً در انقلاب.
🔻 ۵. اصلاح یا انقلاب؛ مسئله‌ای فراتر از فرانسه
خدیو در پایان می‌پرسد: هنگامی که سازوکارهای قانونی و نهادی برای تغییر و اصلاح وجود دارند، چرا جامعه باید هزینه‌های سنگین یک گسست انقلابی را بپذیرد؟
به بیان او:
«وقتی علاج کار با اصلاح ممکن شود چه نیاز به انقلاب و جراحی‌های دردناک که چه‌بسا از عوارض و اشتباهات احتمالی آن نه تنها نسل انقلاب بلکه نسل‌های دیگر هم بسوزند.»
✳️ پرسش برای تأمل
آیا مقایسه اعتراضات امروز فرانسه با انقلاب ۱۳۵۷ به فهم بهتر تاریخ کمک می‌کند، یا تفاوت‌های ساختاری دو جامعه را زیر سایه شباهت‌های ظاهری پنهان می‌سازد؟
📖 مطالعه یادداشت اصلی صلاح‌الدین خدیو
#صلاح_الدین_خدیو #انقلاب_۵۷ #فرانسه #دموکراسی #اصلاحات_سیاسی #جنبش_اجتماعی #میشل_فوکو #تاریخ_معاصر
#فرهیختگان روزن آگاهی

🔴 فرمانده‌ای که عاشق شهادت است، ممکن است سربازانش را به کشتن دهد!
✍🏻 حسین انتظامی
🔹 «فرمانده‌ای که همه همّ و غمّش شهادت باشد، نیروها را به کشتن می‌دهد و دشمن را پیروز می‌گرداند.»
این هشدار صریح حسین انتظامی، پرسشی اساسی درباره مسئولیت صاحبان قدرت پیش می‌کشد: آیا یک فرمانده حق دارد آرمان شخصی خود را به سرنوشت نیروهایش تحمیل کند؟
🔹 انتظامی تأکید می‌کند که چنین رفتاری نه مرگ‌آگاهی و نه مصداق «اِحدی‌الحُسنیَین»، بلکه نوعی خودخواهی است؛ تا جایی که حتی شهید محسوب‌شدن چنین فردی را نیز قطعی نمی‌داند.
اما نقد او فقط متوجه فرماندهان نظامی نیست.
🔹 «رئیس زاهد هم سازمان خود را به فنا خواهد داد.»
به باور انتظامی، مدیری که خود ساده‌زیست است، نباید فقر و محرومیت را به زیردستانش تحمیل کند. زهد شخصی مدیر می‌تواند فضیلت باشد؛ اما وظیفه مدیریتی او افزایش رفاه کسانی است که مسئولیتشان را بر عهده دارد، نه ترویج و توزیع فقر.
🔻 از دل این دو مثال، یک اصل مهم بیرون می‌آید:
فضیلت شخصی، وقتی به اجبار برای دیگران تبدیل شود، ممکن است به ضد خود بدل شود.
فرمانده مسئول حفظ جان نیروهایش است و مدیر مسئول بهبود زندگی کارکنانش؛ نه اینکه از آنان بخواهد هزینه آرمان‌ها و انتخاب‌های شخصی او را بپردازند.
💬 شما چه فکر می‌کنید؟ مرز میان فداکاری یک مسئول و قربانی‌کردن دیگران به نام آرمان‌ها کجاست؟
📖 یادداشت اصلی حسین انتظامی
#حسین_انتظامی #مسئولیت_مدیران #فرماندهی #شهادت #ساده_زیستی #رفاه_عمومی #منتخب_فرهیختگان
#فرهیختگان روزن آگاهی

🔴 معرفی و بررسی کتاب «درس‌گفتارهایی در دین‌داری عقلی و اَقلّی»
📚 با حضور دکتر عبدالکریم سروش
🔹 نشستی برای معرفی و بررسی کتاب «درس‌گفتارهایی در دین‌داری عقلی و اَقلّی» با حضور دکتر عبدالکریم سروش، فیلسوف و پژوهشگر دین، به‌صورت آنلاین برگزار می‌شود.
این نشست فرصتی برای آشنایی با مباحث کتاب و گفت‌وگو درباره دین‌داری، عقلانیت و نسبت آن‌ها در اندیشه دینی است.
📅 زمان برگزاری: شنبه ۲ آبان ۱۴۰۵
🕤 ساعت ۲۱:۳۰ به وقت تهران
🌐 محل برگزاری: آنلاین
🔗 راه‌های شرکت در نشست:
🎙 ورود از طریق کلاب‌هاوس
💻 ورود از طریق گوگل‌میت
#عبدالکریم_سروش #دین_داری_عقلی #دین_داری_اقلی #معرفی_کتاب #فلسفه_دین #نشست_آنلاین
#فرهیختگان روزن آگاهی

🔴 از آلامودوم تا زاگرس؛ فاصله واقعیت جنگ با روایت هالیوودی
📗 سهند ایرانمهر در نقد روایت آمریکایی از عملیات نجات در ایران
✍️ سهند ایرانمهر
🔹 مرگ یک نظامی آمریکایی در جریان یک نمایش پیش از مسابقه فوتبال در تگزاس، دستمایه یادداشتی از سهند ایرانمهر درباره تفاوت واقعیت‌های فیزیکی جنگ با روایت‌های قهرمانانه از عملیات نظامی آمریکا در ایران شده است.
🔻 حادثه در ورزشگاه آلامودوم
به نوشته ایرانمهر، گروهبان «ایان پترسون» هنگام اجرای فرود نمایشی با طناب از ارتفاع حدود ۵۲ متری در ورزشگاه آلامودومِ سن‌آنتونیو جان باخت.
نویسنده این حادثه را با روایت منتشرشده از یک عملیات نجات آمریکایی در ایران مقایسه می‌کند.
🔻 روایت سقوطی با سرعت بیش از ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت
ایرانمهر به ادعای افسر آمریکایی موسوم به «براوو» اشاره می‌کند که بنا بر روایت نقل‌شده، با چتر آسیب‌دیده و سرعت برخورد تخمینی ۱۱۳ تا ۱۶۱ کیلومتر بر ساعت سقوط کرده، زنده مانده و سپس خود را به خط‌الراسی در ارتفاع ۲۱۳۴ متری رسانده است.
نویسنده با کنار هم گذاشتن این دو روایت، درباره میزان واقع‌نمایی داستان‌های قهرمانانه جنگ پرسش می‌کند.
البته مقایسه دو حادثه با شرایط فنی متفاوت، به‌تنهایی نمی‌تواند صحت یا نادرستی روایت عملیات نجات را اثبات کند؛ برای چنین داوری‌ای به گزارش‌های مستقل، اطلاعات پزشکی و جزئیات عملیاتی نیاز است.
🔻 وقتی جنگ به روایت سینمایی تبدیل می‌شود
ایرانمهر همچنین به خبر ساخت فیلمی درباره عملیات نجات در ایران توسط مایکل بی، کارگردان مجموعه «ترنسفورمرز»، اشاره می‌کند.
او این موضوع را در چارچوب نقد تصویرسازی رسانه‌ای از جنگ قرار می‌دهد؛ تصویری که به باور نویسنده، ممکن است پیچیدگی‌ها، ناکامی‌ها و هزینه‌های واقعی عملیات نظامی را زیر سایه قهرمان‌سازی قرار دهد.
🔻 از واقعیت میدان تا تصویر قدرت
ایرانمهر در پایان می‌نویسد:
«فاصله واقعیت بی‌روتوش تا روایت هالیوودی از جنگ، از آلامودوم تا کوه‌های زاگرس است.»
او با لحنی انتقادی، میان تجربه جنگ و تصویر آمریکا به‌عنوان حامی مردم ایران و پیروز مطلق آن فاصله می‌گذارد.
✳️ پرسشی فراتر از یک فیلم
روایت جنگ، تنها بازگویی رخدادهای نظامی نیست؛ انتخاب اینکه کدام صحنه‌ها برجسته شوند، کدام شکست‌ها در حاشیه بمانند و چه کسانی قهرمان معرفی شوند، در شکل‌گیری حافظه عمومی نقش دارد.
اما نقد روایت‌های رسمی و سینمایی نیز زمانی اعتبار بیشتری پیدا می‌کند که میان واقعیت‌های مستند، ادعاهای تأییدنشده و تفسیر سیاسی تمایز بگذارد.
📖 یادداشت اصلی سهند ایرانمهر
#سهند_ایرانمهر #آمریکا #ایران #جنگ #عملیات_نجات #هالیوود #مایکل_بی #رسانه_و_جنگ
#فرهیختگان روزن آگاهی

🔴 هشدار درباره قطع درختان پارک جنگلی لویزان؛ درختان را با کامیون می‌برند!
🎥 گزارش زینب رحیمی از انتقال تنه درختان در پارک جنگلی لویزان تهران
🔹 زینب رحیمی، خبرنگار محیط‌زیست، با انتشار ویدئویی نسبت به قطع درختان در پارک جنگلی لویزان هشدار داده و نوشته است:
«درختان را بار کامیون می‌کنند و می‌برند.»
🔻 پارک جنگلی لویزان یکی از عرصه‌های مهم فضای سبز تهران است و هرگونه قطع گسترده درختان در آن، پرسش‌هایی جدی درباره حفاظت از پوشش گیاهی پایتخت ایجاد می‌کند.
🔻 در این زمینه، چند موضوع نیازمند پاسخ‌گویی شفاف مسئولان شهرداری و نهادهای متولی است:
▪️ چه تعداد درخت قطع شده و علت قطع آن‌ها چه بوده است؟
▪️ آیا درختان خشک، بیمار یا خطرآفرین بوده‌اند یا درختان سالم نیز قطع شده‌اند؟
▪️ مجوزهای لازم برای قطع و انتقال درختان از سوی کدام مرجع صادر شده است؟
▪️ چه برنامه‌ای برای جبران آسیب احتمالی به پوشش درختی پارک وجود دارد؟
⚠️ انتشار تصاویر انتقال تنه درختان، به‌تنهایی علت و قانونی یا غیرقانونی بودن قطع آن‌ها را مشخص نمی‌کند؛ اما ضرورت بررسی مستقل و اطلاع‌رسانی عمومی را از میان نمی‌برد.
🌳 حفاظت از درختان شهری، حفاظت از سلامت شهروندان و حق عمومی برخورداری از محیط‌زیست سالم است.
🎥 ویدئوی همراه: گزارش منتشرشده از سوی زینب رحیمی
#پارک_جنگلی_لویزان #قطع_درختان #زینب_رحیمی #محیط_زیست #شهرداری_تهران #فضای_سبز #حق_بر_محیط_زیست
#فرهیختگان روزن آگاهی

🔴 پوری سلطانی از مرتضی کیوان می‌گوید؛ صدایی از حافظه روشنفکری ایران
🎙 انتشار نخستین بخش از تاریخ شفاهی پوری سلطانی، به مناسبت سالروز اعدام مرتضی کیوان
🔹 به مناسبت ۲۷ مهرماه، سالروز اعدام مرتضی کیوان، سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران نخستین نوار از مجموعه گفت‌وگوهای تاریخ شفاهی با پوری سلطانی را برای نخستین بار منتشر کرده است؛ روایتی از زندگی یکی از پیشگامان کتابداری نوین ایران و خاطرات او از همسرش، مرتضی کیوان.
🔻 پنج نشست برای ثبت یک زندگی
این گفت‌وگوها در سال ۱۳۸۴، طی پنج جلسه و با مصاحبه‌گری پیمانه صالحی انجام شده‌اند.
نوار نخست به زندگی پوری سلطانی و خاطرات او از مرتضی کیوان اختصاص دارد؛ دو چهره که سرگذشتشان با تاریخ فرهنگی و سیاسی ایران معاصر پیوند خورده است.
🔻 پوری سلطانی؛ از تجربه فقدان تا خدمت به فرهنگ
پوری سلطانی از پیشگامان کتابداری نوین ایران بود. او با آموزش نسل‌هایی از کتابداران، مشارکت در تدوین ابزارهای سازمان‌دهی منابع فارسی و سال‌ها فعالیت در مرکز خدمات کتابداری و کتابخانه ملی، سهم مهمی در توسعه دانش کتابداری و سامان‌دهی میراث مکتوب ایران داشت.
زندگی او همچنین با یکی از تلخ‌ترین رخدادهای تاریخ روشنفکری ایران گره خورده بود: اعدام همسرش، مرتضی کیوان.
🔻 مرتضی کیوان؛ روشنفکری در میانه ادبیات و سیاست
مرتضی کیوان، منتقد ادبی و روزنامه‌نگار، از چهره‌های فعال محافل ادبی و روشنفکری دهه ۱۳۳۰ بود.
او با نویسندگان و شاعرانی چون احمد شاملو و هوشنگ ابتهاج دوستی داشت و در پیوند دادن حلقه‌های ادبی آن دوران نقشی مؤثر ایفا می‌کرد.
کیوان در ۲۷ مهر ۱۳۳۳، در جریان سرکوب‌های سیاسی پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، اعدام شد.
🔻 چرا تاریخ شفاهی اهمیت دارد؟
اسناد رسمی، تاریخ رویدادها را ثبت می‌کنند؛ اما تاریخ شفاهی فرصتی است برای شنیدن تجربه زیسته کسانی که آن رویدادها را از نزدیک لمس کرده‌اند.
خاطرات پوری سلطانی می‌تواند در کنار دیگر اسناد و روایت‌ها، به شناخت بهتر زندگی مرتضی کیوان، مناسبات روشنفکری دهه ۱۳۳۰ و تأثیر رویدادهای سیاسی بر زندگی شخصی و فرهنگی آن نسل کمک کند.
🔹 بنا بر اعلام منتشرشده، بخش‌های بعدی این مجموعه در آبان‌ماه، به مناسبت سالروز درگذشت پوری سلطانی، منتشر خواهد شد.
🎙 فایل همراه: نخستین بخش از گفت‌وگوی تاریخ شفاهی پوری سلطانی
📚 منبع: سازمان اسناد و کتابخانه ملی ایران
#پوری_سلطانی #مرتضی_کیوان #تاریخ_شفاهی #کتابخانه_ملی_ایران #پیمانه_صالحی #احمد_شاملو #هوشنگ_ابتهاج #تاریخ_معاصر #کودتای_۲۸_مرداد
#فرهیختگان روزن آگاهی

🔴 آیشمن با لباس مبدل؟! وقتی استدلال جای اندیشیدن را می‌گیرد
📗 در باب استحاله اندیشه، ابتذال شر و زوال قوه داوری
✍️ افسانه نجاتی | نشریه ایران فردا
🔹 آیا ممکن است کسی همچنان از آزادی، عدالت، اخلاق و حقیقت سخن بگوید، اما در عمل توان داوری مستقل خود را از دست داده باشد؟
افسانه نجاتی در جستار «آیشمن با لباس مبدل؟!» با طرح این پرسش، به یکی از مسائل بنیادین فلسفه اخلاق و سیاست می‌پردازد: تفاوت میان اندیشیدن برای کشف حقیقت و استدلال‌کردن برای توجیه باورهای ازپیش‌پذیرفته‌شده.
🔻 ۱. وقتی ذهن فعال است، اما اندیشه متوقف شده است
نویسنده میان «تولید استدلال» و «اندیشیدن» تمایز می‌گذارد.
ممکن است فردی پیوسته مطالعه کند، از تاریخ و فلسفه شاهد بیاورد و استدلال‌هایی پیچیده ارائه دهد، اما هیچ‌یک از این فعالیت‌ها به بازنگری در باورهایش منجر نشوند.
در چنین وضعیتی، استدلال دیگر ابزاری برای آزمودن حقیقت نیست؛ به وسیله‌ای برای دفاع از موضعی تبدیل می‌شود که پیشاپیش درست فرض شده است.
مسئله فقط این نیست که چه اندازه می‌اندیشیم؛ مسئله این است که آیا اجازه می‌دهیم اندیشه، باورهای خودمان را نیز به پرسش بکشد؟
🔻 ۲. استحاله اندیشه؛ تغییر عقیده یا تغییر معیار حقیقت؟
نجاتی تأکید می‌کند که تغییر موضع سیاسی لزوماً نشانه فرصت‌طلبی نیست؛ انسان می‌تواند بر اثر تجربه و شواهد تازه، دیدگاه خود را اصلاح کند.
مسئله از جایی آغاز می‌شود که معیارهای داوری همراه با تعلقات سیاسی تغییر می‌کنند، بی‌آنکه دلیلی برای این تغییر ارائه شود.
رفتاری که دیروز محکوم بود، امروز به نام «ضرورت تاریخی» توجیه می‌شود؛ ادعایی که از مخالفان برای اثباتش سند می‌خواستیم، وقتی از سوی هم‌فکرانمان مطرح می‌شود، بی‌نیاز از بررسی تلقی می‌گردد.
🔻 ۳. هانا آرنت و مسئله «ابتذال شر»
نویسنده برای توضیح این وضعیت به اندیشه هانا آرنت و تحلیل او از محاکمه آدولف آیشمن رجوع می‌کند.
آرنت در مفهوم «ابتذال شر» توجه را به وضعیتی جلب کرد که در آن، فرد ممکن است به‌جای مواجهه اخلاقی با پیامد اعمال خود، پشت زبان وظیفه، قانون، اطاعت و دستور پنهان شود.
این مفهوم نه به معنای کوچک‌شمردن جنایت‌های آیشمن است و نه نفی مسئولیت او؛ بلکه هشداری درباره خطر امتناع از اندیشیدن و داوری مستقل است.
نجاتی نیز تصریح می‌کند که عنوان «آیشمن با لباس مبدل» برای همانندسازی اشخاص امروز با یک جنایتکار نازی به کار نرفته، بلکه استعاره‌ای از باقی‌ماندن ظاهر اندیشه در کنار زوال داوری مستقل است.
🔻 ۴. معیار دوگانه؛ نشانه‌ای از اسارت اندیشه در تعلقات سیاسی
یکی از مثال‌های محوری جستار، مواجهه متفاوت با خشونت سیاسی است.
چرا ممکن است خشونت یک حکومت را محکوم کنیم، اما رفتاری مشابه از سوی جریان محبوبمان را با توسل به ضرورت مبارزه توجیه کنیم؟
البته شرایط تاریخی، اهداف، پیامدها و موقعیت قربانیان در ارزیابی اخلاقی اهمیت دارند؛ اما این تفاوت‌ها باید با استدلال روشن شوند، نه صرفاً با تقسیم عاملان به «خودی» و «غیرخودی».
معیار اخلاقی زمانی اعتبار دارد که بتوان آن را درباره خودی‌ها و مخالفان، با حساسیت و دقتی یکسان به کار برد.
🔻 ۵. آزمون واقعی اندیشه چیست؟
از دل این جستار می‌توان پرسشی اساسی بیرون کشید:
آیا حاضریم همان شواهد، همان معیارهای اخلاقی و همان سخت‌گیری انتقادی را که درباره مخالفان به کار می‌بریم، درباره باورها و جریان سیاسی مطلوب خود نیز اعمال کنیم؟
اگر پاسخ منفی باشد، ممکن است به‌جای اندیشیدن، تنها مشغول ساختن توجیه‌های پیچیده‌تری برای تعلقات خود باشیم.
✳️ برای تأمل
خطر زوال اندیشه همیشه با خاموش‌شدن زبان عقل آغاز نمی‌شود؛ گاهی درست زمانی پدیدار می‌شود که استدلال‌ها فراوان‌اند، اما هیچ استدلالی اجازه ندارد باور محبوب ما را تغییر دهد.
📖 مطالعه متن کامل جستار
📚 منبع: نشریه ایران فردا
#افسانه_نجاتی #هانا_آرنت #آیشمن #ابتذال_شر #فلسفه_اخلاق #تفکر_انتقادی #داوری_اخلاقی #ایران_فردا
#فرهیختگان روزن آگاهی

🔴 از شبح مارکس تا هشدار آرنت؛ خشونت خیابانی و سرنوشت انقلاب‌ها
📗 تأملی درباره اعتراضات اروپا، خشونت سیاسی و دو نگاه متفاوت به انقلاب
🔹 تصاویری منتسب به اعتراضات شهر میلان ایتالیا، همراه با روایت‌هایی از تخریب خودروها، شکستن ویترین فروشگاه‌ها و استفاده پلیس از گاز اشک‌آور، بار دیگر بحثی قدیمی را پیش می‌کشد: آیا خشونت می‌تواند راهی برای تولد نظمی عادلانه‌تر باشد یا خود به مانعی در برابر آزادی تبدیل می‌شود؟
🔻 مارکس؛ انقلاب و زایش نظم تازه
کارل مارکس و فریدریش انگلس، «مانیفست حزب کمونیست» را با جمله مشهور «شبحی بر فراز اروپا در گشت‌وگذار است؛ شبح کمونیسم» آغاز کردند.
مارکس همچنین در کتاب «سرمایه» نوشت:
«خشونت، مامای هر جامعه کهنی است که جامعه‌ای نو را آبستن است.»
این عبارت در اندیشه مارکس به نقش زور در دگرگونی‌های تاریخی اشاره دارد؛ هرچند نمی‌توان آن را به‌سادگی تأییدی بر هر شکل از خشونت خیابانی دانست.
🔻 هانا آرنت؛ انقلاب، آزادی و خطر خشونت
هانا آرنت در کتاب «درباره انقلاب»، با مقایسه تجربه انقلاب‌های فرانسه و آمریکا، به پیامدهای سیاسی خشونت و ارعاب می‌پردازد.
در خوانش آرنت، مسئله بنیادین انقلاب تنها سرنگونی نظم پیشین نیست؛ بلکه تأسیس آزادی و ایجاد نهادهایی است که بتوانند آن را پایدار نگه دارند.
از این منظر، خشونت ممکن است قدرتی را متزلزل کند، اما به‌خودی‌خود نمی‌تواند جایگزین نهادسازی و کنش سیاسی آزاد شود.
🔻 اعتراض در اروپا؛ میان حق اعتراض و تخریب
در متن منتشرشده، از ناآرامی‌هایی در میلان و تخریب اموال در جریان اعتراضات سخن گفته شده است.
بااین‌حال، زمان دقیق تصاویر، هویت افراد حاضر و ابعاد رخداد هنوز در این گزارش مستقلاً احراز نشده است؛ بنابراین نمی‌توان از آن نتیجه گرفت که اعتراضات شهر از کنترل خارج شده یا تمامی معترضان در خشونت مشارکت داشته‌اند.
حق اعتراض مسالمت‌آمیز و مسئولیت پاسخ‌گویی به خشونت، دو موضوع متمایزند که باید هم‌زمان مورد توجه قرار گیرند.
🔻 پرسشی برای اندیشیدن
مقایسه مارکس و آرنت ما را با مسئله‌ای همچنان زنده روبه‌رو می‌کند:
آیا دگرگونی سیاسی را باید با شدت گسست از نظم موجود سنجید، یا با توانایی آن در ایجاد آزادی، عدالت و نهادهای پایدار؟
📚 توییت اکبر گنجی

#کارل_مارکس #هانا_آرنت #اروپا #ایتالیا #میلان #خشونت_سیاسی #انقلاب #حق_اعتراض #اکبرگنجی #فلسفه_سیاسی
#فرهیختگان روزن آگاهی

🔴 مغازله ونزوئلا با اسرائیل؛ معضلۀ چپ‌نبودن «محور مقاومت»
📗 نقد رضا نساجی بر چپ اردوگاهی، اقتدارگرایی و تناقض میان شعارهای ضدامپریالیستی و عملکرد دولت‌ها
✍️ رضا نساجی
🔹 آیا مخالفت یک حکومت با آمریکا، به‌تنهایی نشانه چپ‌گرایی، عدالت‌خواهی یا دفاع از منافع مردم است؟ و اگر همان حکومت روزی با آمریکا یا اسرائیل به توافق برسد، هواداران ایدئولوژیک آن چه واکنشی نشان خواهند داد؟
رضا نساجی در یادداشت «مغازله ونزوئلا با اسرائیل و معضلۀ چپ نبودن محور مقاومتی» از همین پرسش آغاز می‌کند و به نقد آنچه «چپ اردوگاهی» و «محور مقاومتی» می‌نامد، می‌پردازد.
🔻 ۱. وفاداری به آرمان یا وفاداری به حکومت؟
نساجی معتقد است برخی جریان‌های سیاسی، حمایت خود از دولت‌های مدعی مقابله با آمریکا را نه بر اساس عملکرد آن‌ها در زمینه آزادی، عدالت اجتماعی و حقوق شهروندان، بلکه بر پایه وفاداری به یک اردوگاه سیاسی تعریف می‌کنند.
به باور او، چنین وفاداری‌ای ممکن است حتی پس از تغییر جهت سیاست خارجی دولت محبوب نیز ادامه پیدا کند.
نویسنده این رفتار را نوعی فرقه‌گرایی سیاسی می‌داند؛ وضعیتی که در آن، دفاع از یک حکومت بر سنجش انتقادی عملکرد آن تقدم می‌یابد.
🔻 ۲. چرا ونزوئلا در مرکز این بحث قرار دارد؟
نساجی با اشاره به تحولات سیاسی آمریکای لاتین، میان دولت‌های راست‌گرای برآمده از رقابت انتخاباتی و حکومت‌هایی که به باور او سازوکارهای رقابت آزاد و گردش قدرت را محدود کرده‌اند، تمایز می‌گذارد.
او استدلال می‌کند که ملاک ارزیابی یک حکومت نباید صرفاً چپ یا راست بودن، یا نزدیکی و دوری آن از واشنگتن باشد؛ بلکه باید میزان پاسخ‌گویی، آزادی‌های سیاسی، استقلال نهادها و امکان گردش قدرت را نیز سنجید.
🔻 ۳. آیا ضدامپریالیسم بدون عدالت اجتماعی معنا دارد؟
یکی از محورهای اصلی یادداشت، نقد حکومت‌هایی است که با شعار مقابله با امپریالیسم مشروعیت سیاسی می‌طلبند، اما به ادعای نویسنده، در داخل کشور با تمرکز قدرت، فساد، رانت و سرکوب منتقدان روبه‌رو هستند.
نساجی به‌ویژه بر این تناقض تأکید می‌کند که نیروهای چپ مستقل نیز ممکن است از سوی دولت‌هایی محدود شوند که خود را انقلابی یا سوسیالیست معرفی می‌کنند.
در این نگاه، مخالفت با آمریکا به‌خودی‌خود تضمینی برای عدالت اقتصادی، دموکراسی یا استقلال واقعی جامعه نیست.
🔻 ۴. رابطه با اسرائیل و آزمون سازگاری سیاسی
نویسنده با اشاره به گزارش‌ها و ادعاهایی درباره تلاش برای تجدید روابط ونزوئلا و اسرائیل، این موضوع را آزمونی برای سنجش مواضع هواداران حکومت ونزوئلا می‌داند.
او می‌پرسد اگر حکومتی که سال‌ها با ادبیات ضدامپریالیستی معرفی شده، به همکاری با قدرت‌های پیش‌تر مخالف خود روی آورد، آیا حامیانش همچنان همان معیارهای گذشته را به کار خواهند بست؟
جزئیات مطرح‌شده در یادداشت درباره مذاکرات، حضور اشخاص و توافق‌های احتمالی نیازمند راستی‌آزمایی مستقل است و نباید صرفاً بر اساس این متن، قطعی تلقی شود.
🔻 ۵. نقد دو روایت متقابل درباره ونزوئلا
نساجی هم‌زمان دو رویکرد را نقد می‌کند:
▪️ رویکردی که مداخله آمریکا و تغییر حکومت از بیرون را راه‌حل مسائل ونزوئلا و الگویی برای دیگر کشورها معرفی می‌کند.
▪️ رویکردی که تداوم حاکمیت موجود را صرفاً به دلیل سابقه تقابل با آمریکا، نشانه مقاومت و استقلال می‌داند.
از نگاه نویسنده، هر دو روایت می‌توانند مطالبات نیروهای مستقل و دموکراسی‌خواه را به حاشیه برانند.
🔻 ۶. مسئله اصلی؛ مردم یا اردوگاه‌های قدرت؟
پرسش محوری یادداشت این است که در کشاکش دولت‌ها و قدرت‌های خارجی، جایگاه حقوق سیاسی، آزادی تشکل‌یابی، عدالت اقتصادی و مطالبات مردم کجاست؟
در این چارچوب، نقد سلطه‌جویی خارجی و نقد اقتدارگرایی داخلی، دو موضع الزاماً متضاد نیستند.
✳️ برای تأمل
آیا یک جریان سیاسی می‌تواند هم با مداخله خارجی مخالف باشد و هم حکومت مدعی مقاومت را به دلیل فساد، تبعیض و محدودکردن آزادی‌ها نقد کند؟
یادداشت رضا نساجی پاسخی مثبت به این امکان می‌دهد و بر ضرورت استقلال معیارهای عدالت‌خواهانه از وفاداری به دولت‌ها و بلوک‌های قدرت تأکید می‌کند.
📚 منبع: یادداشت «مغازله ونزوئلا با اسرائیل و معضلۀ چپ نبودن محور مقاومتی»، رضا نساجی.
🔗 مطلب مرتبط درباره منتقدان چاویست انتخابات ونزوئلا
#رضا_نساجی #ونزوئلا #اسرائیل #آمریکای_لاتین #چپ_اردوگاهی #محور_مقاومت #دموکراسی #عدالت_اجتماعی #ضدامپریالیسم
#فرهیختگان روزن آگاهی

🔴 ولی نصر هشدار داد: جنگ بعدی ممکن است آغاز بحرانی بزرگ‌تر در خاورمیانه باشد
از ویرانی منطقه تا پیامدهای ماندگار برای اقتصاد جهانی
🎙 ولی نصر | تحلیلگر روابط بین‌الملل
🔹 ولی نصر با هشدار درباره احتمال بازگشت ایالات متحده به جنگ، معتقد است نشانه‌های موجود از خطر ورود به مرحله‌ای تازه و گسترده‌تر از درگیری حکایت دارند.
به باور او، دور بعدی جنگ ممکن است نه‌تنها برای ایران، بلکه برای سراسر خاورمیانه پیامدهایی سنگین‌تر داشته باشد.
🔹 نصر هشدار می‌دهد که تشدید درگیری الزاماً به پایان بحران منجر نخواهد شد؛ بلکه ممکن است سرآغاز بی‌ثباتی گسترده‌تری باشد که آثار آن از مرزهای منطقه فراتر رود و اقتصاد جهانی را نیز تحت تأثیر قرار دهد.
🔹 به ارزیابی این تحلیلگر، واشنگتن و اسرائیل در پی واردکردن ضربات سنگین‌تر به ایران هستند؛ بااین‌حال، او احتمال تحقق هدفِ ازپادرآوردن ایران را پایین می‌داند.
در چنین سناریویی، خطر آن است که پیش از شکل‌گیری چشم‌اندازی برای پایان جنگ، منطقه با ویرانی‌های گسترده‌تری روبه‌رو شود.
🔻 پرسش اساسی اینجاست:
اگر حملات نظامی نتوانند به اهداف سیاسی موردنظر برسند، چه چیزی مانع تبدیل یک جنگ محدود به بحرانی طولانی و منطقه‌ای خواهد شد؟
و مهم‌تر اینکه، هزینه انسانی و اقتصادی چنین محاسباتی را چه کسانی خواهند پرداخت؟
💬 نظر شما چیست؟ آیا تشدید فشار نظامی می‌تواند به پایان منازعه منجر شود یا خطر گسترش جنگ را افزایش می‌دهد؟
📖 منبع نقل اظهارات: فرارو
#ولی_نصر #ایران #خاورمیانه #آمریکا #اسرائیل #جنگ #دیپلماسی #امنیت_منطقه‌ای #صدای_فرهیختگان
#فرهیختگان روزن آگاهی