📨علیه غیر تشریفاتی بودن📨
منصوری بروجنی
مدتها بود قصد داشتم، نقدی در کلیت جنبش/شورش اخیر بنویسم (فارغ از جزئیات سؤالبرانگیزی که بسیاری از دلدادگان این قضیه ترجیح میدهند خود را در برابر آنها به ندیدن بزنند یا بدتر توجیهشان کنند یا بسیار بدتر، تمجیدشان کنند) اما به دلیل یکی از شواهدی که میترسیدم ذکرش رافع مانعی ذهنی برای بیاحترامی به دانشگاه شود، منتظر سپری شدن ۱۶ آذر بودم؛ اما همین که ۱۶ آذر گذشت با خبری مواجه شدم که باز هم آن نقد را به تأخیر انداخت.
و امّا بعد؛ قانون امری است شکلی. آنچه حقوقدانان بدان میپردازند عمدتاً راجع به تشریفات و شکل قضایاست. محتوای قانون، این که چه چیزی هنجار باشد و مورد حمایت، مسئلهای فرهنگی است که از طریق سازکارهای تصمیمگیری جمعی دربارهٔ آن توافق میشود؛ اگر این چنین هم نبود، گو نباش، اگر صرفاً تشریفات قانونی در کار باشد، هدف قانون محقق میشود. محتوای قانون یا هنجارها از منطقهای تا منطقهٔ دیگر؛ از فرهنگی تا فرهنگ دیگر، از قلمروی تا قلمرو دیگر و از زمانی تا زمان دیگر متفاوت میشود و این محتوا اهمیت چندانی ندارد؛ بر خلاف آنچه عموم مردم تصور میکنند، کیفیت قانون امری راجع به ایدئولوژی و عقیده نیست؛ بلکه عمدتاً راجع به تشریفات و شکل است.
قانونیسازی هنجارها نیز چیزی جز تحلیل امور انتزاعی و ذهنی به عناصری عینی نیست. همه چیز به شکل فروکاسته میشود. پیچیدگی حقوق، شناخت معماری پیچیدهای از فرمهاست که در موقعیتهای مختلف بر یکدیگر حاکم میشوند. نظام حقوقی به ناچار تنها بر اجتهادهای آدمیان -با هزار هزار خلقت متمایز- و اعتمادها مبتنی است، تنها با ارزیابی شکلی میتوان قانونی بودن را ارزید. دیوان عالی کشور با آن طمطراق، عموماً راجع به اجتهادهای قضات تالی و محتوای پرونده نظر نمیدهد؛ بلکه آن را از حیث رعایت شکلهای قانونی برمیرسد. آیا فاصلهٔ زمانی بین ابلاغ و جلسهٔ دادگاه رعایت شد؟ آیا طرفین پرونده فرصت ابراز ادلهٔشان را یافتند؟ آیا قاضی آداب جلسهٔ رسیدگی را به جا آورد؟ اگر نگویم مطلقاً، تقریباً پروندهها در دیوان عالی کشور از این حیث بررسی نمیشوند که این استدلال چه طور بود یا آن استدلال وجهی داشت یا نه، بلکه قضاتش به همین امور تشریفاتی و شکلی میپردازند و مو از ماست میکشند.
در وجدان عمومی ایران، تشریفات اموری بیاهمیت، دردسرآفرین، بیفایده و هزینهزا تلقی میشوند. امّا، قضات تنها در عالیترین درجات فضل و تجربه، شایستگی تمحّض در بررسی شکلی پروندهها را مییابند. هزار نکتهٔ باریکتر ز مو اینجاست: در همین امور بیاهمیت، همین مواعد، همین کیفیت ابلاغها، همین مدت رسیدگی، همین آداب و رسوم بررسی. بله، بدون خواندن کامل یک پرونده نمیتوان قضاوت کرد، امّا گاهی نادرستی حکم از متن آن پیداست. شاید برای حقوقنخواندهها عجیب باشد، امّا گاهی حتّی طول زمان رسیدگی تا اجرای حکم نیز زمینهٔ ارزیابی میشود. این خصلت تشریفات است که رویهها و سوابق مبتنی بر آن نیز یکشکل میشوند.
لذا سرعتهای سرسامآور در رسیدگی و اجرای حکم پروندههایی با مجازات غیر قابل برگشت، هر حقوقخواندهای را دچار تنرعشه و دلهره میکند. در مجرم بودن قمهکش حرفی نیست، اما آیا تشریفات رسیدگی حسب سوابق و رویههای چنین اتهامی مراعات شده اند؟ بماند که احدی نمیتواند فقه خوانده باشد یا حقوق بداند و از نسبت دادن شدیدترین مجازات موجود به عملی با آسیب جانی مادون اتلاف نفس و نقص عضو متعجب نشود.
آری قانون ابزار سیاست است و در خدمت سیاستمداران، اما همانگونه که در فرستهٔ قبلی گفتم چنانچه سیاستمداران خود حرمت این امامزاده را پاس بدارند. این فراستی است که از پس سالها شناخت واقعگرایانه مناسبات سیاسی بر زبان مارتین لاگلین جاری میشود که «قیود میتوانند قدرت بیشتری تولید کنند». قاضیان حکیمان درگاه قدرتند؛ آنها نباید تسلیم و مطیع مجریان و سیاستمداران باشند بلکه باید چون پیران فرتوت که هیچ شمشیری در دستشان جنبیدن نمیگیرد، بر آتش احساسات عوام و خواص آب بریزند که هر چیزی را تشریفات و آدابی است و این آداب با سرعت و بیمبالاتی سازگار نیست.
لازم نیست با حرف حکمرانی نو و صبوری برای آغاز اصلاح حکمرانی کام مردم را شیرین کرد، حتّی لازم نیست سیاستمداران را عوض کرد. تنها پایندی به همان چیزی که حقوقدانان پس از هزاران سال تجربه دریافته اند، کفایت میکند: به شکلها، به فرمها، به تشریفاتی که همین نظم موجود لازم میآورد، به شکل رسیدگی، به شکل اعتراض، به شکل آزادی، به شکل استقلال قاضی، به شکل حق انتخاب وکیل. اینها همه شکلی اند، فارغ از محتوا و محملشان. کاش من هم به شکل قضایا پایبند بودم و اخبار این رسیدگیها را جدیتر میگرفتم و زودتر چیزی مینوشتم.
https://virgool.io/tammat/formalism-zww90mmbpwtl
#فرهیختگان راهی به رهایی
منصوری بروجنی
مدتها بود قصد داشتم، نقدی در کلیت جنبش/شورش اخیر بنویسم (فارغ از جزئیات سؤالبرانگیزی که بسیاری از دلدادگان این قضیه ترجیح میدهند خود را در برابر آنها به ندیدن بزنند یا بدتر توجیهشان کنند یا بسیار بدتر، تمجیدشان کنند) اما به دلیل یکی از شواهدی که میترسیدم ذکرش رافع مانعی ذهنی برای بیاحترامی به دانشگاه شود، منتظر سپری شدن ۱۶ آذر بودم؛ اما همین که ۱۶ آذر گذشت با خبری مواجه شدم که باز هم آن نقد را به تأخیر انداخت.
و امّا بعد؛ قانون امری است شکلی. آنچه حقوقدانان بدان میپردازند عمدتاً راجع به تشریفات و شکل قضایاست. محتوای قانون، این که چه چیزی هنجار باشد و مورد حمایت، مسئلهای فرهنگی است که از طریق سازکارهای تصمیمگیری جمعی دربارهٔ آن توافق میشود؛ اگر این چنین هم نبود، گو نباش، اگر صرفاً تشریفات قانونی در کار باشد، هدف قانون محقق میشود. محتوای قانون یا هنجارها از منطقهای تا منطقهٔ دیگر؛ از فرهنگی تا فرهنگ دیگر، از قلمروی تا قلمرو دیگر و از زمانی تا زمان دیگر متفاوت میشود و این محتوا اهمیت چندانی ندارد؛ بر خلاف آنچه عموم مردم تصور میکنند، کیفیت قانون امری راجع به ایدئولوژی و عقیده نیست؛ بلکه عمدتاً راجع به تشریفات و شکل است.
قانونیسازی هنجارها نیز چیزی جز تحلیل امور انتزاعی و ذهنی به عناصری عینی نیست. همه چیز به شکل فروکاسته میشود. پیچیدگی حقوق، شناخت معماری پیچیدهای از فرمهاست که در موقعیتهای مختلف بر یکدیگر حاکم میشوند. نظام حقوقی به ناچار تنها بر اجتهادهای آدمیان -با هزار هزار خلقت متمایز- و اعتمادها مبتنی است، تنها با ارزیابی شکلی میتوان قانونی بودن را ارزید. دیوان عالی کشور با آن طمطراق، عموماً راجع به اجتهادهای قضات تالی و محتوای پرونده نظر نمیدهد؛ بلکه آن را از حیث رعایت شکلهای قانونی برمیرسد. آیا فاصلهٔ زمانی بین ابلاغ و جلسهٔ دادگاه رعایت شد؟ آیا طرفین پرونده فرصت ابراز ادلهٔشان را یافتند؟ آیا قاضی آداب جلسهٔ رسیدگی را به جا آورد؟ اگر نگویم مطلقاً، تقریباً پروندهها در دیوان عالی کشور از این حیث بررسی نمیشوند که این استدلال چه طور بود یا آن استدلال وجهی داشت یا نه، بلکه قضاتش به همین امور تشریفاتی و شکلی میپردازند و مو از ماست میکشند.
در وجدان عمومی ایران، تشریفات اموری بیاهمیت، دردسرآفرین، بیفایده و هزینهزا تلقی میشوند. امّا، قضات تنها در عالیترین درجات فضل و تجربه، شایستگی تمحّض در بررسی شکلی پروندهها را مییابند. هزار نکتهٔ باریکتر ز مو اینجاست: در همین امور بیاهمیت، همین مواعد، همین کیفیت ابلاغها، همین مدت رسیدگی، همین آداب و رسوم بررسی. بله، بدون خواندن کامل یک پرونده نمیتوان قضاوت کرد، امّا گاهی نادرستی حکم از متن آن پیداست. شاید برای حقوقنخواندهها عجیب باشد، امّا گاهی حتّی طول زمان رسیدگی تا اجرای حکم نیز زمینهٔ ارزیابی میشود. این خصلت تشریفات است که رویهها و سوابق مبتنی بر آن نیز یکشکل میشوند.
لذا سرعتهای سرسامآور در رسیدگی و اجرای حکم پروندههایی با مجازات غیر قابل برگشت، هر حقوقخواندهای را دچار تنرعشه و دلهره میکند. در مجرم بودن قمهکش حرفی نیست، اما آیا تشریفات رسیدگی حسب سوابق و رویههای چنین اتهامی مراعات شده اند؟ بماند که احدی نمیتواند فقه خوانده باشد یا حقوق بداند و از نسبت دادن شدیدترین مجازات موجود به عملی با آسیب جانی مادون اتلاف نفس و نقص عضو متعجب نشود.
آری قانون ابزار سیاست است و در خدمت سیاستمداران، اما همانگونه که در فرستهٔ قبلی گفتم چنانچه سیاستمداران خود حرمت این امامزاده را پاس بدارند. این فراستی است که از پس سالها شناخت واقعگرایانه مناسبات سیاسی بر زبان مارتین لاگلین جاری میشود که «قیود میتوانند قدرت بیشتری تولید کنند». قاضیان حکیمان درگاه قدرتند؛ آنها نباید تسلیم و مطیع مجریان و سیاستمداران باشند بلکه باید چون پیران فرتوت که هیچ شمشیری در دستشان جنبیدن نمیگیرد، بر آتش احساسات عوام و خواص آب بریزند که هر چیزی را تشریفات و آدابی است و این آداب با سرعت و بیمبالاتی سازگار نیست.
لازم نیست با حرف حکمرانی نو و صبوری برای آغاز اصلاح حکمرانی کام مردم را شیرین کرد، حتّی لازم نیست سیاستمداران را عوض کرد. تنها پایندی به همان چیزی که حقوقدانان پس از هزاران سال تجربه دریافته اند، کفایت میکند: به شکلها، به فرمها، به تشریفاتی که همین نظم موجود لازم میآورد، به شکل رسیدگی، به شکل اعتراض، به شکل آزادی، به شکل استقلال قاضی، به شکل حق انتخاب وکیل. اینها همه شکلی اند، فارغ از محتوا و محملشان. کاش من هم به شکل قضایا پایبند بودم و اخبار این رسیدگیها را جدیتر میگرفتم و زودتر چیزی مینوشتم.
https://virgool.io/tammat/formalism-zww90mmbpwtl
#فرهیختگان راهی به رهایی
ویرگول
علیه غیر تشریفاتی بودن
آنچه حقوقدانان بدان میپردازند عمدتاً راجع به تشریفات و شکل قضایاست. محتوای قانون، این که چه چیزی هنجار باشد و مورد حمایت، مسئلهای فرهنگ…
👍3
✅گزارش تحقیقی رویترز: «نوبیتکس»، خانواده خرازی و مصونیت از تحریم آمریکا
خبرگزاری رویترز در یک گزارش تحقیقی مفصل فاش کرد که دو برادر از خاندان بانفوذ «خرازی» بنیانگذاران صرافی رمزارز «نوبیتکس» هستند؛ پلتفرمی که اکنون بزرگترین صرافی ارز دیجیتال ایران محسوب میشود و به گفته رویترز، به یکی از مسیرهای اصلی دور زدن تحریمهای آمریکا تبدیل شده است.
بر اساس این گزارش، «علی خرازی» و «محمد خرازی» که در اسناد شرکت با نام خانوادگی جایگزین «آقامیر» فعالیت میکردند، نوبیتکس را در سال ۲۰۱۸ تأسیس کردند. این صرافی اکنون مدعی داشتن ۱۱ میلیون کاربر است؛ رقمی معادل بیش از ۱۰ درصد جمعیت ایران. رویترز میگوید نوبیتکس حدود ۷۰ درصد تراکنشهای رمزارزی ایران را مدیریت میکند.
ارتباط خاندان خرازی با رهبری جمهوری اسلامی
رویترز تأکید کرده خاندان خرازی از نزدیکترین حلقههای قدرت در جمهوری اسلامی است و با رهبر جمهوری اسلامی پیوند خانوادگی دارد.
طبق این گزارش:
پدربزرگ برادران خرازی، «محسن خرازی»، عضو مجلس خبرگان بوده و به نوشته رسانههای ایرانی، زمانی استاد «مجتبی خامنهای» رهبر جدید جمهوری اسلامی بوده است.
پدر آنها، «آیتالله باقر خرازی»، بنیانگذار تشکلی موسوم به «حزبالله ایران» و از نیروهای دخیل در شکلگیری سپاه پاسداران پس از انقلاب ۱۳۵۷ معرفی شده است.
عمه این دو برادر نیز همسر برادر مجتبی خامنهای است.
رویترز همچنین نوشته خاندان خرازی در دهههای گذشته در سمتهای کلیدی مذهبی، امنیتی و دیپلماتیک حضور داشتهاند.
در گزارش آمده که پس از کشته شدن علی خامنهای در حمله هوایی ابتدای جنگ ایران و آمریکا-اسرائیل، سپاه پاسداران کنترل بیشتری بر اقتصاد و ساختار امنیتی ایران به دست آورده و نقش شبکههای مالی موازی از جمله نوبیتکس پررنگتر شده است.
انتقال صدها میلیون دلار برای نهادهای تحریمشده
بر اساس تحقیقات رویترز و دادههای شرکتهای تحلیل بلاکچین، نوبیتکس در سالهای اخیر دهها تا صدها میلیون دلار تراکنش مرتبط با نهادهای تحریمشده جمهوری اسلامی را پردازش کرده است؛ از جمله:
بانک مرکزی ایران
سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
شبکههای مالی مرتبط با حوثیهای یمن
شرکت تحلیلی Elliptic اعلام کرده بانک مرکزی ایران بین نوامبر ۲۰۲۴ تا ژوئن ۲۰۲۵ بیش از ۵۰۰ میلیون دلار رمزارز خریداری کرده که حدود ۳۴۷ میلیون دلار آن از طریق نوبیتکس منتقل شده است.
شرکت Crystal Intelligence نیز گفته در دوران جنگ اخیر، نوبیتکس حتی در زمان قطع گسترده اینترنت در ایران فعال مانده و بیش از ۱۰۰ میلیون دلار تراکنش پردازش کرده است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
خبرگزاری رویترز در یک گزارش تحقیقی مفصل فاش کرد که دو برادر از خاندان بانفوذ «خرازی» بنیانگذاران صرافی رمزارز «نوبیتکس» هستند؛ پلتفرمی که اکنون بزرگترین صرافی ارز دیجیتال ایران محسوب میشود و به گفته رویترز، به یکی از مسیرهای اصلی دور زدن تحریمهای آمریکا تبدیل شده است.
بر اساس این گزارش، «علی خرازی» و «محمد خرازی» که در اسناد شرکت با نام خانوادگی جایگزین «آقامیر» فعالیت میکردند، نوبیتکس را در سال ۲۰۱۸ تأسیس کردند. این صرافی اکنون مدعی داشتن ۱۱ میلیون کاربر است؛ رقمی معادل بیش از ۱۰ درصد جمعیت ایران. رویترز میگوید نوبیتکس حدود ۷۰ درصد تراکنشهای رمزارزی ایران را مدیریت میکند.
ارتباط خاندان خرازی با رهبری جمهوری اسلامی
رویترز تأکید کرده خاندان خرازی از نزدیکترین حلقههای قدرت در جمهوری اسلامی است و با رهبر جمهوری اسلامی پیوند خانوادگی دارد.
طبق این گزارش:
پدربزرگ برادران خرازی، «محسن خرازی»، عضو مجلس خبرگان بوده و به نوشته رسانههای ایرانی، زمانی استاد «مجتبی خامنهای» رهبر جدید جمهوری اسلامی بوده است.
پدر آنها، «آیتالله باقر خرازی»، بنیانگذار تشکلی موسوم به «حزبالله ایران» و از نیروهای دخیل در شکلگیری سپاه پاسداران پس از انقلاب ۱۳۵۷ معرفی شده است.
عمه این دو برادر نیز همسر برادر مجتبی خامنهای است.
رویترز همچنین نوشته خاندان خرازی در دهههای گذشته در سمتهای کلیدی مذهبی، امنیتی و دیپلماتیک حضور داشتهاند.
در گزارش آمده که پس از کشته شدن علی خامنهای در حمله هوایی ابتدای جنگ ایران و آمریکا-اسرائیل، سپاه پاسداران کنترل بیشتری بر اقتصاد و ساختار امنیتی ایران به دست آورده و نقش شبکههای مالی موازی از جمله نوبیتکس پررنگتر شده است.
انتقال صدها میلیون دلار برای نهادهای تحریمشده
بر اساس تحقیقات رویترز و دادههای شرکتهای تحلیل بلاکچین، نوبیتکس در سالهای اخیر دهها تا صدها میلیون دلار تراکنش مرتبط با نهادهای تحریمشده جمهوری اسلامی را پردازش کرده است؛ از جمله:
بانک مرکزی ایران
سپاه پاسداران انقلاب اسلامی
شبکههای مالی مرتبط با حوثیهای یمن
شرکت تحلیلی Elliptic اعلام کرده بانک مرکزی ایران بین نوامبر ۲۰۲۴ تا ژوئن ۲۰۲۵ بیش از ۵۰۰ میلیون دلار رمزارز خریداری کرده که حدود ۳۴۷ میلیون دلار آن از طریق نوبیتکس منتقل شده است.
شرکت Crystal Intelligence نیز گفته در دوران جنگ اخیر، نوبیتکس حتی در زمان قطع گسترده اینترنت در ایران فعال مانده و بیش از ۱۰۰ میلیون دلار تراکنش پردازش کرده است.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍3
سالهاست که چند و چون و دامنه و عمق رواج نام جعلی و فیک به جای نام واقعی و رسمی خلیج فارس در عرصه سیاسی، آکادمیک، رسانهای و افکار عمومی را رصد و پیگیری میکنم.
این که به دلایل مختلف مخالفان و نادیده گیرندگان سیاسی، فرهنگی و رسانهای منطقهای و بینالمللی هویت و تاریخ ایران و نام جاودان خلیج فارس، سعی در استفاده از نام مجعول برای این منطقه دارند، یا این که حتی برخی از کشورهای عرب مدعی دوستی با ایران (از قبیل سوریه اسد، عراق پسابعثی، لبنان و یمن تحت امر ائتلاف حوثیان) هم ابایی از به کار بردن نام جعلی ندارند هم واقعیتی تکراری و تلخ است.
ولی ساعتی قبل، سنا نیوز ایجنسی، خبرگزاری رسمی حکومت یمن تحت امر نیروهای حوثی، در خبری، به دروغ و بیشرافتی رسانهای، با نقل قول مستقیم نادرست از سوی رییس قوه قضاییه ایران نوشت:
Mohseni Ejei: Arabian Gulf Will Remain the Homeland of Iran, a Nation with a Long history
محسنی اژهای: خلیج عربی وطن ایران، ملتی با تاریخ طولانی است.
این نوع حقهبازی رسانهای و جعل خبر از سوی ایرانهراسان و ایران ستیزان هم حتی عجیب است.
ولی انجام ایننوع نادرستیهای ضدایرانی از سوی مدعیان دوستی با ایران عجیبتر است.
مساله دیگر غفلت و بیاعتنایی دوایر رسمی و وزارت خارجه به این نوع رفتارهای نادرست ضدعلمی و ایرانستیزانه و سکوت و بیتوجهی به آنها است.
روز ملی خلیج فارس مبارک باد
https://www.saba.ye/en/news3695881.htm
مجید تفرشی
#فرهیختگان راهی به رهایی
این که به دلایل مختلف مخالفان و نادیده گیرندگان سیاسی، فرهنگی و رسانهای منطقهای و بینالمللی هویت و تاریخ ایران و نام جاودان خلیج فارس، سعی در استفاده از نام مجعول برای این منطقه دارند، یا این که حتی برخی از کشورهای عرب مدعی دوستی با ایران (از قبیل سوریه اسد، عراق پسابعثی، لبنان و یمن تحت امر ائتلاف حوثیان) هم ابایی از به کار بردن نام جعلی ندارند هم واقعیتی تکراری و تلخ است.
ولی ساعتی قبل، سنا نیوز ایجنسی، خبرگزاری رسمی حکومت یمن تحت امر نیروهای حوثی، در خبری، به دروغ و بیشرافتی رسانهای، با نقل قول مستقیم نادرست از سوی رییس قوه قضاییه ایران نوشت:
Mohseni Ejei: Arabian Gulf Will Remain the Homeland of Iran, a Nation with a Long history
محسنی اژهای: خلیج عربی وطن ایران، ملتی با تاریخ طولانی است.
این نوع حقهبازی رسانهای و جعل خبر از سوی ایرانهراسان و ایران ستیزان هم حتی عجیب است.
ولی انجام ایننوع نادرستیهای ضدایرانی از سوی مدعیان دوستی با ایران عجیبتر است.
مساله دیگر غفلت و بیاعتنایی دوایر رسمی و وزارت خارجه به این نوع رفتارهای نادرست ضدعلمی و ایرانستیزانه و سکوت و بیتوجهی به آنها است.
روز ملی خلیج فارس مبارک باد
https://www.saba.ye/en/news3695881.htm
مجید تفرشی
#فرهیختگان راهی به رهایی
SabaNet - Yemen News Agency
Mohseni Ejei: Persian Gulf Will Remain Homeland of Iran, Nation with Long History
The head of Iran's judiciary, Gholam Hossein Mohseni Ejei, stated that the Persian Gulf will remain the homeland of Iran, a powerful nation with a long history.
🔥2
در این ماههای سخت و بد، در میانهٔ آوارِ اخبار و هجومِ وحشتهای بینام، مرغِ یاکریمی در کنجِ خانهٔ ما لانه کرد. پیشِ چشمِ ما خاشاک آورد، جوجههایش را زایید و حالا چنان با طمأنینه مراقبشان است که گویی امنترین نقطهٔ جهان را یافته است.
میگویند در تاریخِ هزارانسالهٔ بشر، رویهمرفته ۲۶۸ سال بوده که جنگی در کار نبوده!...
پیداست که سهمِ من و ما از زندگی، قرار نیست در همان معدود سالهای آرام بگذرد.
در مقالات شمس آمده است که یکبار موسی نزد خدا رفت و پرسید: «یا رب، فایده چه باشد چون فرعون قبول نخواهد کردن؟» خداوند در پاسخ گفت: «تو از آنِ خود فرو مگذار، بگو.»
به گمان من، تمامِ معنای زندگی همین «بهرغمِ همهچیز زیستن» است. همینکه به موازاتِ هزارویک مصیبتِ کوچک و بزرگ، تو از آنِ خود فرو نگذاری و کارِ خودت را بکنی.
همینکه پدافند بزند، موشک بترکاند، یاکریم بزاید، ما وصلت کنیم و دکاندارِ سرِ کوچه میوههایش را دستمال بکشد.
بهرغمِ تمامِ آنچه بر ما رفته و تمام دردهایی که در سالها و ماههای پیشِ رو آبستنِ آنیم، به جوجههای کنجِ خانه نگاه میکنم و زادن، ساختن و حتی در «شور و شعف» ماندن را با خودم مرور میکنم.
بیش از هر زمانی برایم پررنگ است که زیستن در این روزگار را با تعابیر پرطمطراقی مانندِ دهنکجی به آشوبِ هستی یا کنشی شجاعانه و آنارشیستیک آغشته نکنم و رنجهای این دوران را هم رنجهایی منحصربهفرد نپندارم.
به رسمیت شناختنِ سادگی و عمقِ «معمولی بودن»، بزرگترین درسِ زندگیِ من تا این سن و سال بوده است.
کمال طیبی
#فرهیختگان روزن آگاهی
میگویند در تاریخِ هزارانسالهٔ بشر، رویهمرفته ۲۶۸ سال بوده که جنگی در کار نبوده!...
پیداست که سهمِ من و ما از زندگی، قرار نیست در همان معدود سالهای آرام بگذرد.
در مقالات شمس آمده است که یکبار موسی نزد خدا رفت و پرسید: «یا رب، فایده چه باشد چون فرعون قبول نخواهد کردن؟» خداوند در پاسخ گفت: «تو از آنِ خود فرو مگذار، بگو.»
به گمان من، تمامِ معنای زندگی همین «بهرغمِ همهچیز زیستن» است. همینکه به موازاتِ هزارویک مصیبتِ کوچک و بزرگ، تو از آنِ خود فرو نگذاری و کارِ خودت را بکنی.
همینکه پدافند بزند، موشک بترکاند، یاکریم بزاید، ما وصلت کنیم و دکاندارِ سرِ کوچه میوههایش را دستمال بکشد.
بهرغمِ تمامِ آنچه بر ما رفته و تمام دردهایی که در سالها و ماههای پیشِ رو آبستنِ آنیم، به جوجههای کنجِ خانه نگاه میکنم و زادن، ساختن و حتی در «شور و شعف» ماندن را با خودم مرور میکنم.
بیش از هر زمانی برایم پررنگ است که زیستن در این روزگار را با تعابیر پرطمطراقی مانندِ دهنکجی به آشوبِ هستی یا کنشی شجاعانه و آنارشیستیک آغشته نکنم و رنجهای این دوران را هم رنجهایی منحصربهفرد نپندارم.
به رسمیت شناختنِ سادگی و عمقِ «معمولی بودن»، بزرگترین درسِ زندگیِ من تا این سن و سال بوده است.
کمال طیبی
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤3👍2
پزشکیان بمناسبت روز معلم: امید ایران فرزندانی هستند که شما پرورش میدهید
رئیس جمهور: اگر در میدان دفاع از کشور شاهد صحنههایی هستیم که جهانیان را به شگفتی واداشته، مدیون معلمانی هستیم که به فرزندانمان درس ایمان، فداکاری، انسانیت و ایراندوستی دادهاند.
آینده ایران با همدلی، محبت و گذشت ساخته میشود. امید ایران فرزندانی هستند که شما پرورش میدهید، روزتان گرامی باد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
رئیس جمهور: اگر در میدان دفاع از کشور شاهد صحنههایی هستیم که جهانیان را به شگفتی واداشته، مدیون معلمانی هستیم که به فرزندانمان درس ایمان، فداکاری، انسانیت و ایراندوستی دادهاند.
آینده ایران با همدلی، محبت و گذشت ساخته میشود. امید ایران فرزندانی هستند که شما پرورش میدهید، روزتان گرامی باد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
🕊1
از دیکتاتوری جنگ تا دیکتاتوری جو _ ۲.۷
گدار
صحبتهای امین بزرگیان در کلاب گدار:
در این جمعبندی، امین بزرگیان با نگاهی نظری به مفهوم «دیکتاتوری جو» توضیح میدهد که چگونه در هر جامعهای یک گفتمان میتواند دست بالا را پیدا کند و از طریق فشار اجتماعی، امکان بیان دیدگاههای دیگر را محدود کند. او با ارجاع به متفکرانی مانند جان استوارت میل، هایدگر، فوکو و هانا آرنت نشان میدهد که این پدیده صرفاً به قدرت سیاسی محدود نیست، بلکه میتواند از درون جامعه و از طریق اکثریت شکل بگیرد و به حذف فردیت و اندیشه مستقل منجر شود. بزرگیان تأکید میکند که خطر اصلی زمانی است که افراد اندیشیدن را به دیگران واگذار میکنند و جامعه به سمت همرنگی و خودفریبی حرکت میکند. او در نهایت «شجاعت دانستن» و حفظ نگاه انتقادی را به عنوان راهی برای مقابله با این وضعیت معرفی میکند و بر ضرورت ایجاد فضاهایی برای گفتوگوی آزاد و چندلایه تأکید دارد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
در این جمعبندی، امین بزرگیان با نگاهی نظری به مفهوم «دیکتاتوری جو» توضیح میدهد که چگونه در هر جامعهای یک گفتمان میتواند دست بالا را پیدا کند و از طریق فشار اجتماعی، امکان بیان دیدگاههای دیگر را محدود کند. او با ارجاع به متفکرانی مانند جان استوارت میل، هایدگر، فوکو و هانا آرنت نشان میدهد که این پدیده صرفاً به قدرت سیاسی محدود نیست، بلکه میتواند از درون جامعه و از طریق اکثریت شکل بگیرد و به حذف فردیت و اندیشه مستقل منجر شود. بزرگیان تأکید میکند که خطر اصلی زمانی است که افراد اندیشیدن را به دیگران واگذار میکنند و جامعه به سمت همرنگی و خودفریبی حرکت میکند. او در نهایت «شجاعت دانستن» و حفظ نگاه انتقادی را به عنوان راهی برای مقابله با این وضعیت معرفی میکند و بر ضرورت ایجاد فضاهایی برای گفتوگوی آزاد و چندلایه تأکید دارد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
👍1
ماندانا سالاری معلم دبستان میناب که دانشآموزانش را در بغل گرفت و جایی برای دخترش نماند و همه باهم پرکشیدند.
#فرهیختگان روزن آگاهی
#فرهیختگان روزن آگاهی
❤6
هانس-گئورگ گادامر، فیلسوف آلمانی و از چهرههای برجسته هرمنوتیک فلسفی، نقش بنیادینی در بازاندیشی مفهوم گفتوگو در عرصهی فهم و اخلاق ایفا کرد.
او با اثر مهم خود «حقیقت و روش» (Wahrheit und Methode)، سنت فهم متون، فرهنگ و تجربه انسانی را از تفسیر صرف به یک رخداد گفتوگو محور بدل ساخت.
برای گادامر، فهم نه انتقال یکسویه معنا، بلکه فرآیندی زنده، باز و دیالوگمحور است که میان افقهای متفاوت شکل میگیرد.
گادامر باور داشت که ما همواره درون یک سنت زبانی، تاریخی و فرهنگی زندگی میکنیم و فهمیدن، یعنی گفتوگو کردن با این سنتها. از دید او، گفتوگو تنها ابزار انتقال اطلاعات نیست، بلکه رخدادی است که در آن سوژه و ابژه به تعامل و تأثیر متقابل میرسند. این دیدگاه، فهم را از یک فرآیند مکانیکی یا نسبیگرایانه، به حرکتی پویا و اخلاقی تبدیل میکند؛ حرکتی که مستلزم گشودگی، احترام به دیگری و پذیرش پیشداوریهای سازنده است.
گفتوگو در هرمنوتیک گادامر، بیش از یک روش، نوعی رویکرد به جهان است: رویکردی که در آن هیچکس صاحب حقیقت مطلق نیست و معنا در فضای اشتراک افقها پدید میآید. این نگاه، بهویژه در عرصه اخلاق، سیاست، دین و تفاهم بینفرهنگی اهمیت مییابد؛ جایی که پیشفرضها، هویتها و زبانهای گوناگون به مواجههای سازنده نیاز دارند.
گفتوگوی واقعی نزد گادامر، مستلزم آمادگی برای تغییر خود در مواجهه با دیگری است.
میراث گادامر، بازاندیشی در نسبت میان فهم، زبان و دیگری است؛ رویکردی که اخلاق گفتوگو را نه تنها برای تفسیر متن، بلکه برای همزیستی انسانی ضروری میداند.
او ما را دعوت میکند به شنیدن، به باز بودن در برابر تجربههای متفاوت، و به مشارکت در گفتوگویی که نه پایان دارد و نه صاحب مطلق. به تعبیر او، حقیقت در گفتوگو ظهور میکند، نه بیرون از آن.
یادداشت وارده
#فرهیختگان راهی به رهایی
او با اثر مهم خود «حقیقت و روش» (Wahrheit und Methode)، سنت فهم متون، فرهنگ و تجربه انسانی را از تفسیر صرف به یک رخداد گفتوگو محور بدل ساخت.
برای گادامر، فهم نه انتقال یکسویه معنا، بلکه فرآیندی زنده، باز و دیالوگمحور است که میان افقهای متفاوت شکل میگیرد.
گادامر باور داشت که ما همواره درون یک سنت زبانی، تاریخی و فرهنگی زندگی میکنیم و فهمیدن، یعنی گفتوگو کردن با این سنتها. از دید او، گفتوگو تنها ابزار انتقال اطلاعات نیست، بلکه رخدادی است که در آن سوژه و ابژه به تعامل و تأثیر متقابل میرسند. این دیدگاه، فهم را از یک فرآیند مکانیکی یا نسبیگرایانه، به حرکتی پویا و اخلاقی تبدیل میکند؛ حرکتی که مستلزم گشودگی، احترام به دیگری و پذیرش پیشداوریهای سازنده است.
گفتوگو در هرمنوتیک گادامر، بیش از یک روش، نوعی رویکرد به جهان است: رویکردی که در آن هیچکس صاحب حقیقت مطلق نیست و معنا در فضای اشتراک افقها پدید میآید. این نگاه، بهویژه در عرصه اخلاق، سیاست، دین و تفاهم بینفرهنگی اهمیت مییابد؛ جایی که پیشفرضها، هویتها و زبانهای گوناگون به مواجههای سازنده نیاز دارند.
گفتوگوی واقعی نزد گادامر، مستلزم آمادگی برای تغییر خود در مواجهه با دیگری است.
میراث گادامر، بازاندیشی در نسبت میان فهم، زبان و دیگری است؛ رویکردی که اخلاق گفتوگو را نه تنها برای تفسیر متن، بلکه برای همزیستی انسانی ضروری میداند.
او ما را دعوت میکند به شنیدن، به باز بودن در برابر تجربههای متفاوت، و به مشارکت در گفتوگویی که نه پایان دارد و نه صاحب مطلق. به تعبیر او، حقیقت در گفتوگو ظهور میکند، نه بیرون از آن.
یادداشت وارده
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
👍2
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
امارات متحده عربی دهها هزار تن از پاکستانیهای پیرو مذهب شیعه را از این کشور اخراج کرده است؛ اما ماجرا به اینجا ختم نمیشود، چرا که امارات نهتنها آنها را دیپورت کرده، بلکه تمامی ثروت، حسابهای بانکی و داراییهایی را که با رنج و زحمت بهدست آورده بودند، از آنها سلب کرده و آنها را عملاً با دست خالی به پاکستان بازگردانده است.
https://x.com/i/status/2050281531076383184
#فرهیختگان راهی به رهایی
https://x.com/i/status/2050281531076383184
#فرهیختگان راهی به رهایی
😱2
روز معلم،
بهانهایست برای یادآوری چیزی که معمولاً در هیاهوی زندگی فراموش میشود:
اینکه بسیاری از آنچه امروز «میفهمیم»،
«میتوانیم»،
و حتی «میشویم»،
ردی از یک معلم دارد.
معلمها همیشه فقط درس نمیدهند؛
گاهی فقط یک جمله میگویند و سالها در ذهن میماند،
گاهی فقط یک نگاهِ بهموقع،
یک تشویقِ ساده،
یا حتی یک سکوتِ معنادار،
مسیر یک زندگی را عوض میکند.
در سرزمینی که روزهایش همیشه آسان نبوده،
این ایستادنِ آرام و بیهیاهوی معلمها،
شاید یکی از مهمترین شکلهای امید بوده است.
روز معلم،
یادِ همهی آنهاییست که بیسروصدا
آینده را در ذهنها میکارند.
با احترام و قدردانی.
تحریریه #فرهیختگان
بهانهایست برای یادآوری چیزی که معمولاً در هیاهوی زندگی فراموش میشود:
اینکه بسیاری از آنچه امروز «میفهمیم»،
«میتوانیم»،
و حتی «میشویم»،
ردی از یک معلم دارد.
معلمها همیشه فقط درس نمیدهند؛
گاهی فقط یک جمله میگویند و سالها در ذهن میماند،
گاهی فقط یک نگاهِ بهموقع،
یک تشویقِ ساده،
یا حتی یک سکوتِ معنادار،
مسیر یک زندگی را عوض میکند.
در سرزمینی که روزهایش همیشه آسان نبوده،
این ایستادنِ آرام و بیهیاهوی معلمها،
شاید یکی از مهمترین شکلهای امید بوده است.
روز معلم،
یادِ همهی آنهاییست که بیسروصدا
آینده را در ذهنها میکارند.
با احترام و قدردانی.
تحریریه #فرهیختگان
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفتوگو و خرد آغاز میشود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاعتر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفتوگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
❤2👍1🕊1
ما رعیت محروم از اینترنت
سعید معدنی
بعد از دوماه دوباره به همت و لطف یکی از دوستان به اینترنت و فضای مجازی از جمله تلگرام و... وصل شدهام. انگار ما جماعتی بودیم که مارا به زور از شهر اقامت مجازی محروم و دور کردند. اکنون که بعد از دوماه آمدهام، برخی کانالها و گروهها در همان ۹ اسفند ( ۲۸ فوریه) منجمد ماندهاند. برخی هم چه در قالب روزنامهنگار و یا در قالب رانت و ویژهخوار در این فضاها مانده و فعالیت های خود را داشتهاند. البته گروهی هم در میانه جنگ در جستجوی خرید اکانت بودند و موفق شدهاند هراز گاهی به این دیار دورافتاده سری بزنند.
چند روز پیش یکی از دوستانم کمک کرد تا بعد از ۶۰ روز دوباره صفحه کانال خود و گروهها و کانالهای فیلتر شده را ببینم. هم خوشحال شدم و هم غمگین. غمگین از این محرومیت تحمیلی. نمی دانم ما چه شانسی داشتیم که همیشه باید از ابزار های مدرن به بهانه های مختلف و بعضاً واهی محروم میماندیم و همچنان محرومیم. از ویدئوی سالهای نوجوانی و جوانیمان گرفته تا ماهواره و اکنون فضای مجازی و اینترنت بینالمللی در سالهای آستانه پیری. ما رعیت محروم، دست مان به جایی وصل نیست تا بگوییم به خدا ضررهای این محرومیت چهل و اندی ساله از مواهب مدرنیته خیلی خیلی بیشتر از مزایای آن است. اما خب کسی صدایمان را نمیشنود.
بهرحال ما جهان سومی هستیم و تحت حاکمیت حکومت هایی با تفکر جهان سومی، و تقدیر و سرنوشت مان چنین رقم خورده است.
۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
سعید معدنی
بعد از دوماه دوباره به همت و لطف یکی از دوستان به اینترنت و فضای مجازی از جمله تلگرام و... وصل شدهام. انگار ما جماعتی بودیم که مارا به زور از شهر اقامت مجازی محروم و دور کردند. اکنون که بعد از دوماه آمدهام، برخی کانالها و گروهها در همان ۹ اسفند ( ۲۸ فوریه) منجمد ماندهاند. برخی هم چه در قالب روزنامهنگار و یا در قالب رانت و ویژهخوار در این فضاها مانده و فعالیت های خود را داشتهاند. البته گروهی هم در میانه جنگ در جستجوی خرید اکانت بودند و موفق شدهاند هراز گاهی به این دیار دورافتاده سری بزنند.
چند روز پیش یکی از دوستانم کمک کرد تا بعد از ۶۰ روز دوباره صفحه کانال خود و گروهها و کانالهای فیلتر شده را ببینم. هم خوشحال شدم و هم غمگین. غمگین از این محرومیت تحمیلی. نمی دانم ما چه شانسی داشتیم که همیشه باید از ابزار های مدرن به بهانه های مختلف و بعضاً واهی محروم میماندیم و همچنان محرومیم. از ویدئوی سالهای نوجوانی و جوانیمان گرفته تا ماهواره و اکنون فضای مجازی و اینترنت بینالمللی در سالهای آستانه پیری. ما رعیت محروم، دست مان به جایی وصل نیست تا بگوییم به خدا ضررهای این محرومیت چهل و اندی ساله از مواهب مدرنیته خیلی خیلی بیشتر از مزایای آن است. اما خب کسی صدایمان را نمیشنود.
بهرحال ما جهان سومی هستیم و تحت حاکمیت حکومت هایی با تفکر جهان سومی، و تقدیر و سرنوشت مان چنین رقم خورده است.
۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۵
#فرهیختگان راهی به رهایی
😢4❤2
Telegram
آرشیو
داستان رپ لگویی
ایرانیها واقعاً درباره آمریکایی ها چه فکری میکنند؟ (داستان رپ لگویی)
از خیابانهای تهران
تا بلوارهای دیسی.
این مسئله نفرت نیست
بلکه درباره حقیقت است.
من روح تو را دوست دارم,
آمریکا,
اما نمیتوانم بر تختت تحملت کنم.
گوش کن.
گوش کن. من در تهران بیدار میشوم،
اما لباسهای تو را میپوشم.
آهنگ وو-تنگ گوش میدهم
وقتی که دستانم را میشویم.
از تبلیغاتی که مردِ کتپوش میدهد.
من میوه فرهنگت را دوست دارم
فقط ریشهاش را نه.
از دخالت خارجیات.
من با فیلمهایت بزرگ شدم.
در آرزوی نیویورک، نورها و رینگها.
از آزادی که موعظه میکنی.
جاز و بلوزت را دوست دارم
اما از اینکه رهبرانت اخبار مرا
به عنوان هدف، عدد،
و خطری در پرونده قرار میدهند بیزارم.
آه،
وقتی ما فقط دو کودکیم
که بزرگتر میشویم.
سرزمین آزادان را دوست دارم,
اما نه آن مردان در راهروها.
روح خیابانت را دوست دارم
نه بلندی دیوارهایت.
بین پرچم تو و خانه من،
پلی از طلا ساخته شده.
اما رهبرانت هر داستانی
که تعریف کردیم را میسوزانند.
آره، من عاشق ستارهها هستم. اما من
از خطوطی که روی پوستم میکشند بیزارم.
از آزادی حرف میزنی،
اما دروازه را قفل میکنی.
با تحریمهایی که به نخبگان اثر نمیگذارد،
فقط سفره را نشانه میگیرند.
سفره مادری در اصفهان که تلاش میکند
نان تهیه کند.
رهبرانت دنبال تاجاند،
اما کارگر را هدف میگیرند.
رویای آمریکایی، کار و پیشرفتتان را دوست دارم.
اما فشار حداکثری تحریمهایتان
فقط یک مرگ تدریجی است.
دارو کمیاب است
و ارزش پول به کف رسیده.
چطور میتوانم برای عقاب تشویق کنم
وقتی دارد مرا به زمین میکوبد؟
قلب مردمتان، تلاششان و استقامتشان را دوست دارم.
اما برای پنتهاوس کاخ سفیدتان،
هیچ محبتی ندارم.
سرزمین آزادگان را دوست دارم,
اما نه آن مردی که در راهروهاست.
من به روح خیابان علاقه دارم،
نه بلندی دیوارهایت.
بین پرچم تو و خانه من، پلی از طلاست.
اما رهبرانت هر داستانی که ما
گفتهایم را آتش میزنند.
آره، بیا کتابها را باز کنیم،
بیا برگردیم به منبع.
قبل از بحران گروگانگیری
و چرخهی زور.
پنجاهوسه را به یاد بیاور، مصدق و کودتا.
رهبرانت دموکراسی را شکستند
قبل از اینکه نوپا باشد.
من عاشق 'ما مردم' هستم که بر طومارت نوشته شده.
اما سازمان سیا نقشی کاملاً متفاوت ایفا کرد.
تو شاهی منصوب کردی و بعد
وانمود میکنی تعجب کردی.
وقتی آتشی که تو روشن کردی،
درست در چشمانت میسوزد.
من عاشق قانون اساسیام،
آنطور که منظور شده بود.
اما نه آنطور که رهبرانت
بدون رضایت مردم عمل میکنند.
آره، آره، من فامیلهایی در کالیفرنیا دارم
و دوستانی در دیترویت.
جایی که دلهایی در پنتاگون
دنبال نقاط ضعف برای سوءاستفاده میگردند.
آنها میخواهند ما نفرت داشته باشیم،
میخواهند دیواری شیشهای بینمان باشد.
اما ما هر دو فقط قربانیان یک طبقه حاکم هستیم.
من اعتراضاتت را دوست دارم،
شیوهای که به خیابان میروی.
تا به رهبرانت بگویی که
دروغهایشان کهنه شده است.
ما یک مبارزه را داریم،
فقط زیر آسمانهایی متفاوت.
در جستوجوی حقیقت در میان جنگلی از دروغها هستیم.
روح آمریکایی را دوست دارم،
سرزنده و عمیق است.
اما لابی طرفدار جنگتان
تمام جهان را به گریه میاندازد.
پس این یک خداحافظی مرگبار نیست،
بلکه زندگی تا ژرفترین لایههاست.
پلی ساختهشده با هنر،
نه وسیلهای برای جنگ.
پهپادهایتان را در انبار نگه دارید،
تهدیدهایتان را کنار بگذارید.
من سرزمینت را دوست دارم،
مثل اینکه دارم یاد میگیرم خودم را دوست داشته باشم.
اما برای مردانِ پشت میزهای بلند،
دلالانِ رنج.
میراثتان زنگزده است
و سودتان آلوده شده است.
هیپهاپ، شاعرها
و ساحل اقیانوس آرام را نگاه میدارم.
اما سایه امپراتوری تو،
ما دیگه نمیخوایمش.
آره.
صلح برای برانکس,
صلح برای شیراز.
یک جهان، دو قفس,
وقت شکستن میلههاست.
در توییتر
#فرهیختگان راهی به رهایی
از خیابانهای تهران
تا بلوارهای دیسی.
این مسئله نفرت نیست
بلکه درباره حقیقت است.
من روح تو را دوست دارم,
آمریکا,
اما نمیتوانم بر تختت تحملت کنم.
گوش کن.
گوش کن. من در تهران بیدار میشوم،
اما لباسهای تو را میپوشم.
آهنگ وو-تنگ گوش میدهم
وقتی که دستانم را میشویم.
از تبلیغاتی که مردِ کتپوش میدهد.
من میوه فرهنگت را دوست دارم
فقط ریشهاش را نه.
از دخالت خارجیات.
من با فیلمهایت بزرگ شدم.
در آرزوی نیویورک، نورها و رینگها.
از آزادی که موعظه میکنی.
جاز و بلوزت را دوست دارم
اما از اینکه رهبرانت اخبار مرا
به عنوان هدف، عدد،
و خطری در پرونده قرار میدهند بیزارم.
آه،
وقتی ما فقط دو کودکیم
که بزرگتر میشویم.
سرزمین آزادان را دوست دارم,
اما نه آن مردان در راهروها.
روح خیابانت را دوست دارم
نه بلندی دیوارهایت.
بین پرچم تو و خانه من،
پلی از طلا ساخته شده.
اما رهبرانت هر داستانی
که تعریف کردیم را میسوزانند.
آره، من عاشق ستارهها هستم. اما من
از خطوطی که روی پوستم میکشند بیزارم.
از آزادی حرف میزنی،
اما دروازه را قفل میکنی.
با تحریمهایی که به نخبگان اثر نمیگذارد،
فقط سفره را نشانه میگیرند.
سفره مادری در اصفهان که تلاش میکند
نان تهیه کند.
رهبرانت دنبال تاجاند،
اما کارگر را هدف میگیرند.
رویای آمریکایی، کار و پیشرفتتان را دوست دارم.
اما فشار حداکثری تحریمهایتان
فقط یک مرگ تدریجی است.
دارو کمیاب است
و ارزش پول به کف رسیده.
چطور میتوانم برای عقاب تشویق کنم
وقتی دارد مرا به زمین میکوبد؟
قلب مردمتان، تلاششان و استقامتشان را دوست دارم.
اما برای پنتهاوس کاخ سفیدتان،
هیچ محبتی ندارم.
سرزمین آزادگان را دوست دارم,
اما نه آن مردی که در راهروهاست.
من به روح خیابان علاقه دارم،
نه بلندی دیوارهایت.
بین پرچم تو و خانه من، پلی از طلاست.
اما رهبرانت هر داستانی که ما
گفتهایم را آتش میزنند.
آره، بیا کتابها را باز کنیم،
بیا برگردیم به منبع.
قبل از بحران گروگانگیری
و چرخهی زور.
پنجاهوسه را به یاد بیاور، مصدق و کودتا.
رهبرانت دموکراسی را شکستند
قبل از اینکه نوپا باشد.
من عاشق 'ما مردم' هستم که بر طومارت نوشته شده.
اما سازمان سیا نقشی کاملاً متفاوت ایفا کرد.
تو شاهی منصوب کردی و بعد
وانمود میکنی تعجب کردی.
وقتی آتشی که تو روشن کردی،
درست در چشمانت میسوزد.
من عاشق قانون اساسیام،
آنطور که منظور شده بود.
اما نه آنطور که رهبرانت
بدون رضایت مردم عمل میکنند.
آره، آره، من فامیلهایی در کالیفرنیا دارم
و دوستانی در دیترویت.
جایی که دلهایی در پنتاگون
دنبال نقاط ضعف برای سوءاستفاده میگردند.
آنها میخواهند ما نفرت داشته باشیم،
میخواهند دیواری شیشهای بینمان باشد.
اما ما هر دو فقط قربانیان یک طبقه حاکم هستیم.
من اعتراضاتت را دوست دارم،
شیوهای که به خیابان میروی.
تا به رهبرانت بگویی که
دروغهایشان کهنه شده است.
ما یک مبارزه را داریم،
فقط زیر آسمانهایی متفاوت.
در جستوجوی حقیقت در میان جنگلی از دروغها هستیم.
روح آمریکایی را دوست دارم،
سرزنده و عمیق است.
اما لابی طرفدار جنگتان
تمام جهان را به گریه میاندازد.
پس این یک خداحافظی مرگبار نیست،
بلکه زندگی تا ژرفترین لایههاست.
پلی ساختهشده با هنر،
نه وسیلهای برای جنگ.
پهپادهایتان را در انبار نگه دارید،
تهدیدهایتان را کنار بگذارید.
من سرزمینت را دوست دارم،
مثل اینکه دارم یاد میگیرم خودم را دوست داشته باشم.
اما برای مردانِ پشت میزهای بلند،
دلالانِ رنج.
میراثتان زنگزده است
و سودتان آلوده شده است.
هیپهاپ، شاعرها
و ساحل اقیانوس آرام را نگاه میدارم.
اما سایه امپراتوری تو،
ما دیگه نمیخوایمش.
آره.
صلح برای برانکس,
صلح برای شیراز.
یک جهان، دو قفس,
وقت شکستن میلههاست.
در توییتر
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤1👍1🔥1
زیدآبادی: عقل سلیم حکم میکند که به هر حیلتی گریبان خود را از دست ترامپ رها سازیم
احمد زیدآبادی در کانال تلگرامش نوشت:
▫️اکنون در ایالات متحدهٔ آمریکا با دیوانه در کاخ سفید روبروئیم که نه خودش خجل است و نه متأسفانه قوم و خویشش!
▫️منظورم از قوم و خویشش همان اعضای حزب جمهوریخواه در کنگره است که هر چه این دیوانه میگوید، ابراز شادی میکنند و برایش کف میزنند!
▫️میگوید؛ ایران را به جهنمی از انفجار تبدیل خواهد کرد، ابراز شادی میکنند! میگوید؛ نفت ایران را مثل دزدان دریایی دزدیده است، برایش دست میزنند!
▫️گویا خداوند مقرر کرده است که افول تمدن آمریکا به دست این دیوانه رقم بخورد!
▫️این دیوانه اما اکنون گریبان کشور ما را دودستی گرفته است. عقلِسلیم حکم میکند که به هر حیلتی گریبان خود را از دست او رها سازیم تا دیوانگی خود را در جای دیگری به نمایش بگذارد!
#فرهیختگان راهی به رهایی
احمد زیدآبادی در کانال تلگرامش نوشت:
▫️اکنون در ایالات متحدهٔ آمریکا با دیوانه در کاخ سفید روبروئیم که نه خودش خجل است و نه متأسفانه قوم و خویشش!
▫️منظورم از قوم و خویشش همان اعضای حزب جمهوریخواه در کنگره است که هر چه این دیوانه میگوید، ابراز شادی میکنند و برایش کف میزنند!
▫️میگوید؛ ایران را به جهنمی از انفجار تبدیل خواهد کرد، ابراز شادی میکنند! میگوید؛ نفت ایران را مثل دزدان دریایی دزدیده است، برایش دست میزنند!
▫️گویا خداوند مقرر کرده است که افول تمدن آمریکا به دست این دیوانه رقم بخورد!
▫️این دیوانه اما اکنون گریبان کشور ما را دودستی گرفته است. عقلِسلیم حکم میکند که به هر حیلتی گریبان خود را از دست او رها سازیم تا دیوانگی خود را در جای دیگری به نمایش بگذارد!
#فرهیختگان راهی به رهایی
❤8👎2
فضای نزدیک به زمین، خطرناکترین جای منظومه شمسی است
▫️خطرناکترین مکان در منظومه شمسی، فضایی است که درست بالای سر ما قرار دارد. اطراف زمین منطقهای نسبتا نازک از فضا وجود دارد که برای زندگی مدرن حیاتی است. این همان جایی است که ماهوارهها تنها چند صد مایل بالاتر از سطح زمین در مدار پایین زمین (LEO) و دورتر در مدارهای زمینثابت و مدار میانی زمین میچرخند.
▫️فضای نزدیک به زمین به طور فزایندهای شلوغ شده است؛ نه فقط با ماهوارههای فعال، بلکه با زبالهها. تنها در مدار پایین زمین میلیونها قطعه زباله وجود دارد، که بیشترشان با سرعتی چند برابر یک گلوله حرکت میکنند.
▫️ماهوارههای ازکارافتاده فراواناند. قطعات حاصل از برخوردهای اخیر این منطقه را پوشاندهاند. خردهریزهای فلزی و حتی ذرات رنگ با سرعتی تا ۲۸ هزار کیلومتر در ساعت حرکت میکنند، و فقط وسعت فضا آنها را از برخورد با هم جدا نگه میدارد.
▫️در چنین سرعتهایی، حتی یک جسم کوچک انرژی جنبشی عظیمی دارد. برخورد با تکهای زباله به اندازه یک پیچ میتواند یک ماهواره کوچک را نابود کند. /سیتنا
#فرهیختگان راهی به رهایی
▫️خطرناکترین مکان در منظومه شمسی، فضایی است که درست بالای سر ما قرار دارد. اطراف زمین منطقهای نسبتا نازک از فضا وجود دارد که برای زندگی مدرن حیاتی است. این همان جایی است که ماهوارهها تنها چند صد مایل بالاتر از سطح زمین در مدار پایین زمین (LEO) و دورتر در مدارهای زمینثابت و مدار میانی زمین میچرخند.
▫️فضای نزدیک به زمین به طور فزایندهای شلوغ شده است؛ نه فقط با ماهوارههای فعال، بلکه با زبالهها. تنها در مدار پایین زمین میلیونها قطعه زباله وجود دارد، که بیشترشان با سرعتی چند برابر یک گلوله حرکت میکنند.
▫️ماهوارههای ازکارافتاده فراواناند. قطعات حاصل از برخوردهای اخیر این منطقه را پوشاندهاند. خردهریزهای فلزی و حتی ذرات رنگ با سرعتی تا ۲۸ هزار کیلومتر در ساعت حرکت میکنند، و فقط وسعت فضا آنها را از برخورد با هم جدا نگه میدارد.
▫️در چنین سرعتهایی، حتی یک جسم کوچک انرژی جنبشی عظیمی دارد. برخورد با تکهای زباله به اندازه یک پیچ میتواند یک ماهواره کوچک را نابود کند. /سیتنا
#فرهیختگان راهی به رهایی
🔥2
محمدرضا جلائیپور در گفتوگو با روزنامه فرهیختگان: فروپاشیباوری و انگارهء «دیگه تمومه ماجرا» مبتنی بر شناخت تجربهبنیاد از جامعه و حکومت ایران نیست
جلاییپور در پاسخ به این سؤال که جامعه متکثر ایرانی حاضر در خیابان را باید چگونه تحلیل کرد، گفت: «فروپاشیباوری (چه اجتماعی، چه سیاسی و چه اقتصادی) و انگاره «دیگه تمومه ماجرا» مبتنی بر شناخت تجربهبنیاد از جامعه و حکومت ایران نبود. یکی از واقعیتهای جامعه ایران تکثر آن و فقدان «اکثریت سیاسی» است. با این حال در همین جامعه متکثر و چندپاره از نظر گرایش سیاسی، اکثریتی بزرگ کاملاً ضد تجاوز به ایران و پای کار دفاع میهنی است. در خیابان هم برای اولینبار در تاریخ ایران و جهان شاهد دو ماه تجمعهای حفاظت از ایران در صدها شهر کشوریم که نقشی تعیینکننده در ناممکن کردن چند هدف کلیدی متجاوزان داشت.»
خیابان باید فراگیرتر و تکثرپذیرتر شود
جلاییپور در توضیح اینکه نظام سیاسی میبایست از ظرفیت ایجاد شده در خیابان چگونه استفاده کند، گفت: «تریبون میادین و بازنماییاش در صداوسیما لازم است بسیار بیش از اکنون تکثرپذیر و فراگیر شود. هنر و ادبیات، نمادهای همبستگیساز فراگیر (از جمله نماد کولهپشتی به یاد کودکان میناب، ترانههای ملی، سخنرانان ملی به ویژه از میان هنرمندان و ورزشکاران و طیف وسیعتری از نیروهای سیاسی)، جلب مشارکت نهادهای مدنی و پرهیز از مزاحمت صوتی در ساعات خواب شهروندان یا تضعیف دیپلماسی و هر آنچه احساس مصادره خیابان به سود یک گروه سیاسی ایجاد میکند یا به بخشی از جمعیت احساس به رسمیتشناختهنشدن میدهد، میتواند به این هدف کمک کند.»
خیابان، پشتوانه میدان و دیپلماسی
جلاییپور در توضیح اینکه وظیفه سیاستمداران در حال حاضر چیست نیز گفت: «اینکه خیابان پشتوانه میدان و دیپلماسی و تقویت همه مؤلفههای قدرت ملی شود و اینکه طیف فراگیرتر و متکثرتری بتوانند در خیابان در محافظت از ایران مشارکت کنند، از جمله بستگی به مشارکتجویی و نقشآفرینی فعالانهتر و مؤثرتر تعداد بیشتری از چهرههای هنری و فرهنگی و سیاسی با گرایشهای متنوع دارد. هنوز بخش بزرگی از چهرههای شاخص هنری و فرهنگی گویی نتوانستهاند از اسارت خطاهای تحلیلی خلاص شوند و در این هنگامه ملی با ارتفاعگیری ملی نقش فضاسازتری ایفا کنند. برعکسِ نگرانیِ از فحش خوردن در بخشی از چهرهها، تجربه تأثیر امثال محسن چاوشی و علی قمصری و عبدالکریم سروش و بسیاری از آنچه در کمپین «به نام ایران» تجربه کردیم، نشان میدهد اتفاقاً کنش مؤثرتر هنرمندان و روشنفکران در شرایط کنونی مورد استقبال و تحسین هم قرار میگیرد.»
جامعه و حکومت ایران در «بقا» قدرتمند است
برخی روشنفکران در این اتفاق عظیم مردمی از جامعه جاماندند، جلاییپور در توضیح چرایی این اتفاق گفت: «به نظرم جز خطاهای تحلیلی و راهبردی و فقدان آمادگی برای اصلاح پارهای انگارهها بر اساس تجارب و واقعیتها (از جمله اینکه جنگ نشان داد نه جامعه ایران و نه حکومت «ضعیف» و نزدیک به فروپاشی نیست و «قدرت بقا»ی قابل اعتنایی دارد)، بخشی از ماجرا هم عارضه مشاهده از دور است. مثلاً اگر ناظران همت کنند و چندین شب و به نحو مشارکتی تجمعهای خیابانی، میادین متنوع را تجربه کنند، متوجه میشوند پارهای از کلیشههایی که ذکر میشود دقیق نیست. مثلاً از نزدیک خواهند دید حتی مداحان میاندار در بخشی از میادین یکدست نیستند و چند نوعاند (نزدیک به پایداری، نزدیک به قالیباف و نزدیک به میانه و غلبه با میانهترها است)؛ زنان اکثریت جمعیت و لیدر هستند؛ نوعی حس عاملیت جمعی در اقشار محروم در دفاع از ایران در حال شکلگیری است و شهروندان مذهبی و سنتیتر در همین میادین در حال تمرین پذیرش دیگری و زبان و مناسک ملیترند؛ ولی متأسفانه صداوسیما اصلاً این تنوع را بازنمایی نمیکند.»
https://farhikhtegandaily.com/news-paper/3557?page_param=2
#فرهیختگان راهی به رهایی
جلاییپور در پاسخ به این سؤال که جامعه متکثر ایرانی حاضر در خیابان را باید چگونه تحلیل کرد، گفت: «فروپاشیباوری (چه اجتماعی، چه سیاسی و چه اقتصادی) و انگاره «دیگه تمومه ماجرا» مبتنی بر شناخت تجربهبنیاد از جامعه و حکومت ایران نبود. یکی از واقعیتهای جامعه ایران تکثر آن و فقدان «اکثریت سیاسی» است. با این حال در همین جامعه متکثر و چندپاره از نظر گرایش سیاسی، اکثریتی بزرگ کاملاً ضد تجاوز به ایران و پای کار دفاع میهنی است. در خیابان هم برای اولینبار در تاریخ ایران و جهان شاهد دو ماه تجمعهای حفاظت از ایران در صدها شهر کشوریم که نقشی تعیینکننده در ناممکن کردن چند هدف کلیدی متجاوزان داشت.»
خیابان باید فراگیرتر و تکثرپذیرتر شود
جلاییپور در توضیح اینکه نظام سیاسی میبایست از ظرفیت ایجاد شده در خیابان چگونه استفاده کند، گفت: «تریبون میادین و بازنماییاش در صداوسیما لازم است بسیار بیش از اکنون تکثرپذیر و فراگیر شود. هنر و ادبیات، نمادهای همبستگیساز فراگیر (از جمله نماد کولهپشتی به یاد کودکان میناب، ترانههای ملی، سخنرانان ملی به ویژه از میان هنرمندان و ورزشکاران و طیف وسیعتری از نیروهای سیاسی)، جلب مشارکت نهادهای مدنی و پرهیز از مزاحمت صوتی در ساعات خواب شهروندان یا تضعیف دیپلماسی و هر آنچه احساس مصادره خیابان به سود یک گروه سیاسی ایجاد میکند یا به بخشی از جمعیت احساس به رسمیتشناختهنشدن میدهد، میتواند به این هدف کمک کند.»
خیابان، پشتوانه میدان و دیپلماسی
جلاییپور در توضیح اینکه وظیفه سیاستمداران در حال حاضر چیست نیز گفت: «اینکه خیابان پشتوانه میدان و دیپلماسی و تقویت همه مؤلفههای قدرت ملی شود و اینکه طیف فراگیرتر و متکثرتری بتوانند در خیابان در محافظت از ایران مشارکت کنند، از جمله بستگی به مشارکتجویی و نقشآفرینی فعالانهتر و مؤثرتر تعداد بیشتری از چهرههای هنری و فرهنگی و سیاسی با گرایشهای متنوع دارد. هنوز بخش بزرگی از چهرههای شاخص هنری و فرهنگی گویی نتوانستهاند از اسارت خطاهای تحلیلی خلاص شوند و در این هنگامه ملی با ارتفاعگیری ملی نقش فضاسازتری ایفا کنند. برعکسِ نگرانیِ از فحش خوردن در بخشی از چهرهها، تجربه تأثیر امثال محسن چاوشی و علی قمصری و عبدالکریم سروش و بسیاری از آنچه در کمپین «به نام ایران» تجربه کردیم، نشان میدهد اتفاقاً کنش مؤثرتر هنرمندان و روشنفکران در شرایط کنونی مورد استقبال و تحسین هم قرار میگیرد.»
جامعه و حکومت ایران در «بقا» قدرتمند است
برخی روشنفکران در این اتفاق عظیم مردمی از جامعه جاماندند، جلاییپور در توضیح چرایی این اتفاق گفت: «به نظرم جز خطاهای تحلیلی و راهبردی و فقدان آمادگی برای اصلاح پارهای انگارهها بر اساس تجارب و واقعیتها (از جمله اینکه جنگ نشان داد نه جامعه ایران و نه حکومت «ضعیف» و نزدیک به فروپاشی نیست و «قدرت بقا»ی قابل اعتنایی دارد)، بخشی از ماجرا هم عارضه مشاهده از دور است. مثلاً اگر ناظران همت کنند و چندین شب و به نحو مشارکتی تجمعهای خیابانی، میادین متنوع را تجربه کنند، متوجه میشوند پارهای از کلیشههایی که ذکر میشود دقیق نیست. مثلاً از نزدیک خواهند دید حتی مداحان میاندار در بخشی از میادین یکدست نیستند و چند نوعاند (نزدیک به پایداری، نزدیک به قالیباف و نزدیک به میانه و غلبه با میانهترها است)؛ زنان اکثریت جمعیت و لیدر هستند؛ نوعی حس عاملیت جمعی در اقشار محروم در دفاع از ایران در حال شکلگیری است و شهروندان مذهبی و سنتیتر در همین میادین در حال تمرین پذیرش دیگری و زبان و مناسک ملیترند؛ ولی متأسفانه صداوسیما اصلاً این تنوع را بازنمایی نمیکند.»
https://farhikhtegandaily.com/news-paper/3557?page_param=2
#فرهیختگان راهی به رهایی
👎8❤2