⭕️ اعتراف ایران و فریبهای غرب
📌 ایران با قبول اشتباه برای همیشه عوض شده، ولی غرب هنوز فریبهایش را انکار میکند
♦️معروف است که چرچیل به استالین گفته بود: «در زمان جنگ، حقیقت آنقدر ارزشمند است که باید همیشه با مشتی دروغ از آن حفاظت کرد.» او این حرف را در روز ۳۰ نوامبر ۱۹۴۳ زد که دست بر قضا روز تولدش بود. میخواست به رهبر شوروی اهمیت فریب را در تدارک عملیات نورماندی موسوم به «روز دی» بفهماند. چنین بود که متفقین آلمانیها را فریب دادند. ورماختِ آلمان فکر میکرد نیروهای دشمن از شمال فرانسه وارد میشوند نه از سواحل نورماندی.
اما در تاریخ اخیر خاورمیانه معنای حقیقت و دروغ (حتی نفس عبارت «زمان جنگ») و مفید بودن این مفاهیم اینقدر عوض شدهاند که به کار بردن آن گفته چرچیل امروز دیگر غیرممکن است. ایران اخیرا -پس از اینکه با موشکهای ضدهوایی خود پرواز شماره ۷۵۲ هواپیمایی اوکراین را نابود کرد، اول دروغ گفت که هواپیما به خاطر مشکلات موتور خود سرنگون شده. هدف از این دروغ نه «رسیدگی» به حقیقت، که پاسداری از حکومت ایران بود که مبادا مردم حقیقت را بفهمند و تقصیر را به گردن آن بیندازند.
♦️اما بیایید به یاد داشته باشیم که ما غربیها هم به عدم صداقت خودمان (و لو رفتن آن) اینقدر عادت کردهایم که کلمه «دروغ» اصلا نگرانمان نمیکند. بگذارید سئوال صریحی بپرسم: از دور و بریهای ترامپ که بگذریم، واقعا کسی به «اطلاعاتی» که مدعی است قاسم سلیمانی میخواسته به چهار سفارتخانه آمریکا (یا پنج یا شش یا فلان) حمله یا منفجرشان کند، باور دارد؟
شاید راست باشد. شاید هم نباشد. اما من جوابهای شل و ول مارک اسپر، وزیر دفاع، و آدمهایش را که میبینم، حاضرم شرط بندم که این ماجرا قصهای ترامپی بوده، مخلوطی از هالیوود و بیحواسی و توییتهای اول صبح. اصلا برای کی مهم است که ماجرا حقیقت داشته باشد یا نه؟ سلیمانی آدم بدی بود. در غرب واقعا چه کسی از اینکه او را به قتل رساندهاند ناراحت است (بگذارید امروز حداقل یکبار از این کلمه قتل استفاده کنیم)؟ حتی بوریس جانسون هم گفت برای سلیمانی سوگواری نمیکند - گرچه هیچکس اصلا از او چنین تقاضایی نکرده بود. اگر آمریکا یا اسرائیل یا هر دو، سید حسن نصرالله، رهبر حزبالله لبنان، را ترور کنند هم او همین حرف را میزد (و احتمالا اگر این اتفاق هم بیفتد، همین حرف را هم میزند.)
♦️غریب است که در دنیایی که در آن ترور یک فرمانده نظامی عمل جنگی به حساب نمیآید، ما داریم کمکم این دروغها را میپذیریم. این دروغها عادی شدهاند و به شیوهای روزمره، به نوعی حتی قابل قبول مینمایند. البته که غرب امیدوار است دروغگوی ارشد سال آینده کنار برود. اما من آنقدرها از چنین چیزی مطمئن نیستم. و آن یکی کشوری که اهل دروغگویی است چطور؟ منظورم آن دولتی است که هرگز نیروهای ویژهاش را به اوکراین نفرستاد و هرگز هیچ نقشی (حتی یک درصد) در شلیک به آن یکی هواپیمای مسافربری، پرواز هواپیمایی مالزی شماره ۱۷، نداشت.
این صحنه را که بنگریم ایرانیها شاید به نظر خیلی هم پاک و تمیز بیایند. هر چه باشند حکومت مقدس در آخر بالاخره کوتاه آمد. اما پیش از این کار به کشف «گناه نخستین» رسید. عجب تجربهای!
♦️متن کامل این مطلب را در سایت ایندیپندنت فارسی بخوانید
🖌 نویسنده: رابرت فیسک
#ایران #غرب #تقابل #ایندیپندنت
#IndependentPersian
#IndyPersian
#ایندیپندنت_فارسی
📌 ایران با قبول اشتباه برای همیشه عوض شده، ولی غرب هنوز فریبهایش را انکار میکند
♦️معروف است که چرچیل به استالین گفته بود: «در زمان جنگ، حقیقت آنقدر ارزشمند است که باید همیشه با مشتی دروغ از آن حفاظت کرد.» او این حرف را در روز ۳۰ نوامبر ۱۹۴۳ زد که دست بر قضا روز تولدش بود. میخواست به رهبر شوروی اهمیت فریب را در تدارک عملیات نورماندی موسوم به «روز دی» بفهماند. چنین بود که متفقین آلمانیها را فریب دادند. ورماختِ آلمان فکر میکرد نیروهای دشمن از شمال فرانسه وارد میشوند نه از سواحل نورماندی.
اما در تاریخ اخیر خاورمیانه معنای حقیقت و دروغ (حتی نفس عبارت «زمان جنگ») و مفید بودن این مفاهیم اینقدر عوض شدهاند که به کار بردن آن گفته چرچیل امروز دیگر غیرممکن است. ایران اخیرا -پس از اینکه با موشکهای ضدهوایی خود پرواز شماره ۷۵۲ هواپیمایی اوکراین را نابود کرد، اول دروغ گفت که هواپیما به خاطر مشکلات موتور خود سرنگون شده. هدف از این دروغ نه «رسیدگی» به حقیقت، که پاسداری از حکومت ایران بود که مبادا مردم حقیقت را بفهمند و تقصیر را به گردن آن بیندازند.
♦️اما بیایید به یاد داشته باشیم که ما غربیها هم به عدم صداقت خودمان (و لو رفتن آن) اینقدر عادت کردهایم که کلمه «دروغ» اصلا نگرانمان نمیکند. بگذارید سئوال صریحی بپرسم: از دور و بریهای ترامپ که بگذریم، واقعا کسی به «اطلاعاتی» که مدعی است قاسم سلیمانی میخواسته به چهار سفارتخانه آمریکا (یا پنج یا شش یا فلان) حمله یا منفجرشان کند، باور دارد؟
شاید راست باشد. شاید هم نباشد. اما من جوابهای شل و ول مارک اسپر، وزیر دفاع، و آدمهایش را که میبینم، حاضرم شرط بندم که این ماجرا قصهای ترامپی بوده، مخلوطی از هالیوود و بیحواسی و توییتهای اول صبح. اصلا برای کی مهم است که ماجرا حقیقت داشته باشد یا نه؟ سلیمانی آدم بدی بود. در غرب واقعا چه کسی از اینکه او را به قتل رساندهاند ناراحت است (بگذارید امروز حداقل یکبار از این کلمه قتل استفاده کنیم)؟ حتی بوریس جانسون هم گفت برای سلیمانی سوگواری نمیکند - گرچه هیچکس اصلا از او چنین تقاضایی نکرده بود. اگر آمریکا یا اسرائیل یا هر دو، سید حسن نصرالله، رهبر حزبالله لبنان، را ترور کنند هم او همین حرف را میزد (و احتمالا اگر این اتفاق هم بیفتد، همین حرف را هم میزند.)
♦️غریب است که در دنیایی که در آن ترور یک فرمانده نظامی عمل جنگی به حساب نمیآید، ما داریم کمکم این دروغها را میپذیریم. این دروغها عادی شدهاند و به شیوهای روزمره، به نوعی حتی قابل قبول مینمایند. البته که غرب امیدوار است دروغگوی ارشد سال آینده کنار برود. اما من آنقدرها از چنین چیزی مطمئن نیستم. و آن یکی کشوری که اهل دروغگویی است چطور؟ منظورم آن دولتی است که هرگز نیروهای ویژهاش را به اوکراین نفرستاد و هرگز هیچ نقشی (حتی یک درصد) در شلیک به آن یکی هواپیمای مسافربری، پرواز هواپیمایی مالزی شماره ۱۷، نداشت.
این صحنه را که بنگریم ایرانیها شاید به نظر خیلی هم پاک و تمیز بیایند. هر چه باشند حکومت مقدس در آخر بالاخره کوتاه آمد. اما پیش از این کار به کشف «گناه نخستین» رسید. عجب تجربهای!
♦️متن کامل این مطلب را در سایت ایندیپندنت فارسی بخوانید
🖌 نویسنده: رابرت فیسک
#ایران #غرب #تقابل #ایندیپندنت
#IndependentPersian
#IndyPersian
#ایندیپندنت_فارسی
ایندیپندنت فارسی
رابرت فیسک | اعتراف ایران و فریبهای غرب
معروف است که چرچیل به استالین گفته بود: «در زمان جنگ، حقیقت آنقدر ارزشمند است که باید همیشه با مشتی دروغ از آن حفاظت کرد.» او این حرف را در روز ۳۰ نوامبر ۱۹۴۳ زد که دست بر قضا روز تولدش بود.
⭕️ زبانهای مادری در افغانستان در معرض تغییر
📌 در افغانستان زبانهای ملی به جای پالایش با هم رودررو شدهاند
♦️۲۱ فوریه روز جهانی زبانهای مادری است. این روز توسط یونسکو در سال ۱۹۹۹ برای کمک به تنوع زبانی و فرهنگی نامگذاری شده است. اما دلیل نامگذاری این روز بر میگردد به مبارزات مردم بنگلادش برای وجه رسمی دادن به زبان بنگالی. در سال ۱۹۵۲ دانشجویان دانشگاههای داکا پایتخت بنگلادش که در آن زمان استقلال خود را هنوز به دست نیاورده بود و با نام پاکستان شرقی از آن یاد میشد، برای رسمیت بخشیدن به زبان بنگالی به عنوان دومین زبان پس از «اردو» در پاکستان، تظاهرات مسالمتآمیزی به راه انداختند. اما پلیس پاکستان بر تظاهراتکنندگان آتش گشود و عدهای را کشت. پس از استقلال این کشور از پاکستان و بر اساس درخواست این کشور، یونسکو در هفدهم نوامبر سال ۱۹۹۹ روز جهانی زبان مادری را در ۲۱ فوریه تصویب کرد و از سال ۲۰۰۰، این روز در بیشتر کشورهای جهان تجلیل میشود.
♦️ بر اساس دیدگاه آنان، زبان «دری» چهارچوب خاص خود را دارد که آن را از زبان «فارسی» که گویشورانش در ایران است، متمایز میسازد. این مسئله، محور جداسازی زبان فارسی به «دری» و «فارسی» شد. فرهنگیان فارسیزبان در تقابل با این دیدگاه، بحث یکی بودن کامل زبان دری و فارسی را مطرح کردند و این دونام را مترادف هم دانستند. از این جا بود که تنشهای زبانی در افغانستان وارد عرصههای سیاسی نیز شد. تا جایی که دولت حتی کمیسیونی را برای سرهسازی زبان دری از فارسی ایجاد کرد. وظیفه این کمیسیون آن بود که واژههایی را که به گفته اهل سیاست، «ایرانی» است و در زبان دری بستری ندارد، از زبان دری بیرون کنند. این مسئله تا امروز به عنوان یک چالش عمده میان گویشوران دو زبان فارسی و پشتو در افغانستان باقی مانده است.
♦️در سایه همین وضعیت، وزارت فرهنگ افغانستان چند سال پیش از احتمال نابودی تعدادی از زبانها و گویشهای بومی آن کشور خبر داد. البته توجه وزارت فرهنگ افغانستان بیشتر به سوی زبانهای بومی با گویشوران اندک بود. اما واقعیت این است که زبانهای رسمی افغانستان، مانند پشتو و فارسی دری، نیز از ورطه خطر دور نیستند و میروند که به دلیل هجوم زبانهای دیگر، بنمایههای تاریخی خود را از دست بدهند.
♦️متن کامل این مطلب را در سایت ایندیپندنت فارسی بخوانید
🖌 فریدون آژند
#زبان_مادری #پارسی #پارسی_دری #افغانستان #تقابل
#IndependentPersian
#IndyPersian
#ایندیپندنت_فارسی
📌 در افغانستان زبانهای ملی به جای پالایش با هم رودررو شدهاند
♦️۲۱ فوریه روز جهانی زبانهای مادری است. این روز توسط یونسکو در سال ۱۹۹۹ برای کمک به تنوع زبانی و فرهنگی نامگذاری شده است. اما دلیل نامگذاری این روز بر میگردد به مبارزات مردم بنگلادش برای وجه رسمی دادن به زبان بنگالی. در سال ۱۹۵۲ دانشجویان دانشگاههای داکا پایتخت بنگلادش که در آن زمان استقلال خود را هنوز به دست نیاورده بود و با نام پاکستان شرقی از آن یاد میشد، برای رسمیت بخشیدن به زبان بنگالی به عنوان دومین زبان پس از «اردو» در پاکستان، تظاهرات مسالمتآمیزی به راه انداختند. اما پلیس پاکستان بر تظاهراتکنندگان آتش گشود و عدهای را کشت. پس از استقلال این کشور از پاکستان و بر اساس درخواست این کشور، یونسکو در هفدهم نوامبر سال ۱۹۹۹ روز جهانی زبان مادری را در ۲۱ فوریه تصویب کرد و از سال ۲۰۰۰، این روز در بیشتر کشورهای جهان تجلیل میشود.
♦️ بر اساس دیدگاه آنان، زبان «دری» چهارچوب خاص خود را دارد که آن را از زبان «فارسی» که گویشورانش در ایران است، متمایز میسازد. این مسئله، محور جداسازی زبان فارسی به «دری» و «فارسی» شد. فرهنگیان فارسیزبان در تقابل با این دیدگاه، بحث یکی بودن کامل زبان دری و فارسی را مطرح کردند و این دونام را مترادف هم دانستند. از این جا بود که تنشهای زبانی در افغانستان وارد عرصههای سیاسی نیز شد. تا جایی که دولت حتی کمیسیونی را برای سرهسازی زبان دری از فارسی ایجاد کرد. وظیفه این کمیسیون آن بود که واژههایی را که به گفته اهل سیاست، «ایرانی» است و در زبان دری بستری ندارد، از زبان دری بیرون کنند. این مسئله تا امروز به عنوان یک چالش عمده میان گویشوران دو زبان فارسی و پشتو در افغانستان باقی مانده است.
♦️در سایه همین وضعیت، وزارت فرهنگ افغانستان چند سال پیش از احتمال نابودی تعدادی از زبانها و گویشهای بومی آن کشور خبر داد. البته توجه وزارت فرهنگ افغانستان بیشتر به سوی زبانهای بومی با گویشوران اندک بود. اما واقعیت این است که زبانهای رسمی افغانستان، مانند پشتو و فارسی دری، نیز از ورطه خطر دور نیستند و میروند که به دلیل هجوم زبانهای دیگر، بنمایههای تاریخی خود را از دست بدهند.
♦️متن کامل این مطلب را در سایت ایندیپندنت فارسی بخوانید
🖌 فریدون آژند
#زبان_مادری #پارسی #پارسی_دری #افغانستان #تقابل
#IndependentPersian
#IndyPersian
#ایندیپندنت_فارسی
ایندیپندنت فارسی
زبانهای مادری در افغانستان در معرض تغییر
۲۱ فوریه روز جهانی زبانهای مادری است. این روز توسط یونسکو در سال ۱۹۹۹ برای کمک به تنوع زبانی و فرهنگی نامگذاری شده است. اما دلیل نامگذاری این روز بر میگردد به مبارزات مردم بنگلادش برای وجه رسمی