⭕️حمله گاندوها به کودکان بلوچ
⭕️ وضعیت بحرانی #سیستان و #بلوچستان


♦️در پی بارندگی شدید در استان سیستان و بلوچستان، سد پیشین در جنوب استان سرریز شده و رودخانه کاجو در قصرقند طغیان کرده که موجب آمدن سیل به خانه و زندگی مردم شده است. این سد ۱۷۵میلیون متر مکعب ظرفیت آب دارد.

♦️در پی این حادثه، نیازها و کمبودهای مردم این استان بیش از پیش نمایان شده است. به طور مثال حدود ۴۰ روستا با سکنه ۱۳ هزار نفری به دلیل نبودن یک پل بر روی رودخانه کاجو در سیلاب گرفتار شده‌اند و طبق گزارش‌ها تاکنون یک مادر باردار و ۲ فرد دیگر دچار عقرب گزیدگی شده اند که هیچ‌گونه دسترسی به امدادرسانان پزشکی ندارند. به گفته معاون عملیاتی امداد و نجات استان سیستان و بلوچستان، به علت قطع تمامی راه‌های ارتباطی یک فروند بالگرد برای امداد رسانی هوایی به منطقه اعزام شده است. نیروهای امدادی برای امداد رسانی به بعضی از روستاها رفته‌اند ولی به علت عدم آنتن دهی موبایل با آنها نمی‌توان ارتباط گرفت.
📝ادامه مطلب...
@indypersian

⭕️ سیستان و بلوچستان غیر از هوا، آب هم ندارد

📌 خواست ایران اجرای قرارداد 1351 با افغانستان، و انتقال بدون مشکل حقابۀ هیرمند است

♦️عبدالرحمن شهنوازی در گفتوگو با ایرنا دربارۀ شرایط افراد بستری شده گفت: «این افراد به دلیل عوارض تنفسی، چشمی، و قلبی ناشی از طوفان به بیمارستانها، مراکز درمانی و پایگاههای اورژانس مراجعه کردند و 79 نفر از این افراد بستری و 386 نفر به صورت سرپایی درمان شده اند».

♦️شیرعلی کوهکن، عضو هیئت علمی سازمان تحقیقات آموزش و ترویج کشاورزی کشور، در گفتوگو با خبرگزاری دانشجو دربارۀ حقابۀ هیرمند میگوید: «حقابۀ هیرمند یا تالاب هامون از زمان دولت‌های قاجار تا به امروز کشوقوس‌های زیادی داشته است. در نهایت، در سال ۱۳۵۱ پروتکلی آماده شد و به امضای دو دولت ایران و افغانستان رسید».

♦️بنا به پروتکل سال 1351، میزان حقابۀ ایران به طور متوسط ۲۶ مترمکعب در ثانیه محاسبه شده که در مجموع سالیانه بالغ بر حدوداً ۸۲۰ میلیون مترمکعب می‌شود. افغانستان از سال ۱۳۷۶ تا به امروز به این معاهده عمل نکرده است.

♦️متن کامل این مطلب را در سایت ایندیپندنت فارسی بخوانید


#سیستان #بلوچستان #آلوده‌گی‌هوا #گزارش


#IndependentPersian
#IndyPersian
#ایندیپندنت_فارسی

⭕️ سیستان و بلوچستان و هرمزگان، اسیر فقر و طلسم محرومیت

📌 کپرنشینی با ساخت خانه‌های سیمانی از بین نمی‌رود؛ آنچه باید نابود شود، فقر است



♦️مرگ دو کودک بر اثر عقرب‌گزیدگی در ماه‌های اخیر، بار دیگر نگاه‌ها را متوجه مسئله‌ کپرنشینی و مشکلات مردم کپرنشین مناطق محروم کرده است. محرومانی که سال‌هاست در سه استان کرمان، سیستان و بلوچستان و هرمزگان اسیر فقری گزنده هستند و نیش عقرب تنها یکی از بی‌شمار مشکلات کشنده‌ای‌ست که آنان در این سالیان بر پوست فرتوت خود دیده‌اند. مناطقی طلسم شده که ریشه فقر و محرومیت آنان در نخستین سال‌های پس از انقلاب، فساد رژیم گذشته و وجود خوانین معرفی می‌شد، با گذشت زمان دچار فراموشی شدند تا روالِ زوال همیشگی خود را شاهد باشند. نبود امکانات اولیه نظیر جاده و آب و برق سبب شده است تا میزان مرگ و میر کودکان و زنان باردار در این سالیان رو به افزایش بگذارد و باعث شود تا ساکنان خانه‌ خرمایی، دو راه پیش روی خود ببینند: مهاجرت، یا انتظار برای مرگ خویش.

♦️در اسفندماه ۱۳۵۹، «مرتضی آوینی» به همراه تیمی از سازمان جهادسازندگی برای ساخت مستندی به منطقه‌ای کوهستانی در شمال غربی هرمزگان پای می‌گذارد؛ منطقه‌ای فراموش شده که مردمش کپرنشینند و از امکانات اولیه زندگی محروم. با پخش مستند او با عنوان «گمگشته‌های دیار فراموشی» از صداوسیماست که نام بشاگرد بر سر زبان‌ها می‌افتد و به نمادی از فقر بدل می‌شود. تصاویری سیاه و سفید از مردمی که هسته‌های خرما را آرد می‌کنند تا با نان هسته خرما و خمیر آن خود را سیر کنند، بشاگرد را بدل به کانون فقر ایران می‌کند. کانونی که آوینی در مستند خود شرم‌زده از وجود این میزان از فقر، خود و مسئولان را خواب‌زده‌هایی عنوان می‌کند که اکنون با دیدن این وضعیت وخیم از خواب بیدار شده‌اند و وعده می‌دهد که بشاگرد دیگر دیار فراموشی نیست.

♦️نزدیک به سی کودک در این چند ساله بر اثر نیش عقرب جان خود را از دست داده‌اند؛ کودکانی که پیش از نیش عقرب، از نیش فقر مرده بودند. کودکانی فراموش شده که همچون والدین خود، در کپرها حیاتی از سر اجبار و محرومیت را می‌گذرانند. نبودِ شغل و درآمدی هر چند کوچک، کپرنشینی آنها را تداوم بخشیده و آنها را به زندگی میان شاخ و برگ خرما عادت داده است. افرادی که زمانی نه چندان دور باغ و زمین و کشاورزی داشتند، به مرور زمان و با خشکسالی‌های متوالی از تنها منبع درآمد خود نیز دست‌شان کوتاه ماند تا در شرایط دشوار معیشتی قرار گیرند. با چنین شرایطی و در کنار نبودِ امکانات اولیه است که آنها بیش از پیش خود را فراموش‌شده می‌بینند. نه کسی آنها را می‌بیند و نه آنها کسی را می‌بینند. فراموش‌شدگان در کپرهای حصیری می‌مانند تا بلایی از راه برسد و دوباره برای چند روز به نان و نوایی برسند. با اخبار مرگ و میر کودکان و یا سیل و آتش و عقرب و اردوهای جهادی است که آنها دوباره در رسانه ظاهر می‌شوند و به امید از بین رفتن نیازشان به کپرها، چشم به دوربین‌ها می‌دوزند. کپرنشینی اما با از بین رفتن کپرها و ساخت خانه‌های سیمانی نیز از بین نمی‌رود، زیرا آنچه باید نابود شود، در قدم اول فقر است و موانع پرشمار بر سر راه اشتغال و راه‌های ارتباط. آن‌ها برای دوباره زنده شدن و به یادآورده شدن، نیازمند دستیابی به حداقل امکانات لازم برای ارتقای زندگی خود هستند: آب، راه و برق. تا کودکانی که با ترس و لرز در این کپرها کودکی می‌کنند، به این دلخوشی کوچک زنده بمانند و پادزهری حداقلی در برابر نیش محرومیت داشته باشند.

♦️متن کامل این مطلب را در سایت ایندیپندنت فارسی بخوانید

🖌 هادی کی‌کاووسی

#محرومیت #فقر #سیستان #کپرنشینی


#IndependentPersian
#IndyPersian
#ایندیپندنت_فارسی

به گزارش منابع خبری در سیستان و بلوچستان 4 مهرماه 1400 در اثر تصادف پمج خودرو سوخت بر در منوجان بلوچستان دچار حریق شدند. این تصادف در محدوده روستای محمد آباد رخ داده است.
#ایندیپندنت_فارسی #سیستان_بلوچستان