کیانوش سنجری، فعال دانشجویی و سیاسی، وبلاگ نویس و روزنامه نگار مستقل، چهارشنبه بیست و سوم آبان در اعتراض به حبس زندانیان سیاسی و «دیکتاتوری خامنه‌ای» خود را از بالکن طبقات بالای مجتمع چهارسو در تقاطع خیابان جمهوری و حافظ تهران به پایین پرتاب کرده و به زندگی خود پایان داد. آقای سنجری در صفحه ایکس خود نوشت "اگر تا ساعت ۷ غروب امروز چهارشنبه ۲۳ آبان سال ۱۴۰۳ فاطمه سپهری، نسرین شاکرمی، توماج صالحی و آرشام رضایی از زندان آزاد نشوند و خبر آزادی‌شان در سایت خبری قوه قضاییه منتشر نشود، من در اعتراض به دیکتاتوری خامنه‌ای و شرکایش به زندگی‌ام پایان خواهم داد." کیانوش سنجری که در ۱۷ سالگی برای اولین بار در سالگرد تیر ۱۳۷۸ (کوی دانشگاه تهران) بازداشت و چندین ماه در انفرادی به سر برد، حداقل ۹ بار بازداشت شده، ۲ سال زندانی سیاسی بوده و ۹ ماه از این مدت را در انفرادی بازداشتگاه های امنیتی ۲۰۹، بند ۲ الف، ۵۹ سپاه، ۲۴۰ و بازداشتگاه اداره اطلاعات پلیس امنیتی تهران بسر برده است. آقای سنجری در سال ۱۳۸۵ بعد از فشارهای شدید امنیتی مجبور به ترک ایران شده و ابتدا به کردستان عراق و سپس با کمک سازمان عفو بین الملل به نروژ منتقل شد. وی بعدها به آمریکا مهاجرت کرده و با صدای آمریکا همکاری داشته و گزارش هایی درباره وضعیت حقوق بشر و زندانیان سیاسی تهیه می کرد. وی در مهر ۱۳۹۵ با وجود خطرات احتمالی به جهت مراقبت از مادر بیمارش و به قول خودش "بیماری جنون وطن" تصمیم گرفت که به ایران بازگردد. آقای سنجری دو ماه بعد از ورود دستگیر و به ۱۱ سال زندان ( ۵ سال حبس تعزیری و ۶ سال حبس تعلیقی) و ۲ سال ممنوع الخروجی محکوم شد. در این دوران وی را به بیمارستان روانی امین آباد منتقل کرده و تحت فشارهای شدیدی قرار گرفت. کیانوش سنجری پس از چندین سال حبس و ممنوع الخروجی در اول فروردین ۱۴۰۱ ایران را دوباره ترک کرد اما بعد از مدت کوتاهی بازگشته و به فعالیت های حقوق بشری خود در ایران ادامه داد.

@iranhrdc
#کیانوش_سنجری