در کشوری که حتی آرامگاه‌ها از هجوم امنیتی در امان نیستند، برافراشتن دوباره‌ی سنگ مزار #عرفان_خزایی، نه‌ فقط یک حرکت نمادین، بلکه فریادی‌ست علیه فراموشی تحمیلی.

نیروهای امنیتی نیمه‌شب بر مزارش یورش بردند و سنگ قبرش را شکستند ،اقدامی که نه‌ تنها توهینی آشکار به حرمت کشته شدگان و خانواده‌های داغ‌دار است، بلکه سندی دیگر بر سرکوب و نقض مستمر حقوق انسانی در جمهوری اسلامی‌ ست.
اما در برابر این هراس حکومتی از نام جان‌باختگان، خانواده‌ عرفان با صلابت ایستادند. سنگ مزار او دوباره حک شد.
برادر او نیز در یادداشتی نوشت:
«سه سال است که زندگی کردن را فراموش کرده‌ایم و در غم عرفان مچاله شده‌ایم. هرچه زمان گذشت، فشارها و سختی‌ها بیشتر شد. امروز که سنگ مزارت را دوباره بر جای گذاشتیم، زخم‌هایمان عمیق‌تر شد اما استوارتر ایستادیم. زخم‌های پی‌درپی ما را قوی‌تر کرده است. عرفان جان، همان‌طور که مادر دل‌شکسته‌ام فریاد زد، تو حق زندگی داشتی اما از تو گرفته شد. بدان که حتی یک لحظه هم فراموشت نکردیم. یاد تمام جاویدنام‌ها گرامی باد. از همه کسانی که این سه سال در کنار ما بودند صمیمانه سپاسگزاریم.»

#زن_زندگی_آزادی
#هم_آوا