🔺فرزند شهید باب میل جمهوری اسلامی چگونه است؟
✍️حسین قدیانی*

▫️خدا آن‌چه زیاد دیده، موی زن است؛ آن‌چه کم دیده، روی دراز مسئولین بی‌وطن است که با وجود این تورم تاریخی، عوض آن‌که خودشان را جریمه کنند، مردم را مجازات می‌کنند. نهی از منکر نکره‌ی خودشان شال را از سر زنان پرانده؛ منتقد را به اباحی‌گری متهم می‌کنند.خوب گوش کنید. این همه‌ی حرف آناهیتا شیرودی است: پدرم را هزینه‌ی این دین من‌درآوردی خودتان نکنید...

▫️هیهات! شیری به نام شیرودی به شهادت نرسید که جمهوری اسلامی از اقیانوس مصطفی چمران به گندآب مصطفی میرسلیم سقوط آزاد کند و در گذر از بهشتی به مصباح و طالقانیسم به طالبانیسم، یک اقلیت متحجر ماله‌کش را بر اکثریت حاکم کند. شیرودی نرفت تا امثال شریعت‌مداری دور از چشم شهدا دور بردارند و آن‌چه لایق اطرافیان خودشان است، نثار بانوان کشور کنند.

▫️فرزند شهید باب میل نظام حتی سورنا ستاری هم نیست؛ مهرداد بذرپاش است. تو به ساز جمهوری اسلامی برقص؛ ما یک ثانیه هم نمی‌گذاریم بی‌کار بمانی؛ ولو آن‌که در هیچ کدام از کارهایی که به تو می‌سپاریم، کم‌ترین تخصصی نداشته باشی. از نظر نظام، چنین فرزند شهیدی که هم در امور جوانان تخصص دارد، هم در صنعت خودروسازی، هم در کارهای رسانه‌ای، هم در دیوان محاسبات، هم در مسکن و شهرسازی و هم لابد در تولیت آستان جناب جرجیس، آبروی پدر خود را نبرده بل‌که آبروبر شهید آن فرزند شهیدی است که #حق بگوید و از #حقیقت دفاع کند. فرزند شهید محبوب جمهوری اسلامی خیلی فرقی با بز اخفش ندارد؛ فقط کافی است سالی چند بار بیاید شبکه‌ی افق و تأکید کند که نمازشب‌های پدرش ترک نمی‌شده و وصیت اول و آخرش #حجاب بوده و اگر هم به جبهه رفته، تنها به خاطر حکم امام خمینی بوده است.

@kherad_Jensi
https://t.me/WomenDemands

همه نیروهای #حق_التدریس را اخراج کردند

شهریور امسال برای خود من اخبار #اخراج اساتید حالا به هر دلیلی، خیلی سنگین بود.
ولی بخاطر اینکه از دیوار صدا در میاد از من نه، فکرش هم نمیکردم این سونامی روزی دامن مرا هم بگیرد آنهم نه به دلایل سیاسی و امثالهم بلکه فقط فقط بخاطر شرایط اقتصادی...

🔻بگذارید از یکم قبل تر براتون بگم. من و خیلی از فارغ التحصیلان دکتری هرکدوم چندسالی هست که بعنوان استاد حق التدریس #دانشگاه_آزاد تدریس میکنیم. شاید باورتون نشه ولی تمام این مدت حتی یک ریال هم دریافتی نداشتیم.
اگر از خودتون میپرسید که پس برای چی کار آنجا میکردید باید بهتون بگم خیلی از خانمها شاغلند بدون دریافتی خاصی. دلیل بیشترمان هم، پر کردن رزومه و علاقه به تدریس بود.
البته بین ما نیروی آقا هم بود اما اکثریت مان #خانم بودیم. حالا حدود یک هفته قبل از اینور و اونور مطلع شدم که همه مان را اخراج کردند. آنهم بدون یک نقطه سیاه در پرونده اخلاقی و سیاسی مان. همه مان را اخراج کردند و گفتند از حالا به بعد دانشجویان دکتری خودمان به مقطع ارشد و دانشجویان ارشدمان به مقطع کارشناسی درس خواهند داد.
در واقع یکجورهایی دارند با دانشجویان خودشان #تهاتر می کنند که در ازای دستمزد تدریس، شهریه کمتری پرداخت کنند.
یعنی به ما نیروهای اخراج شده بعد از اینهمه مدت تدریس یک ریال که ندادند هیچ اجازه تدریس راهم گرفتند.

🔻امروز انگار از این شوک سخت بیرون آمدم و با خودم گفتم دیگه لازم نکرده به جرم زن بودن همچنان سکوت کنم. اینهمه سال احترام نگه داشتیم و شکایت نکردیم نتیجه اش چی شد؟!
تا اونجایی که من خبر دارم تمام نیروی آقای حق التدریس حداقل در واحدی خودمم هستم، خودشان جاهای درست حسابی شاغل هستند برای همین بینشان کسی بابت این اتفاق شاکی نبود.
ولی این وسط امثال من و همکارانم که به عشق تدریس، خودمان را برای امرار معاش مشغول کار پاره وقت جاهای دیگر کردیم واقعا در حقمان جفا شد.
کاش مسئولین متوجه می شدند که بغل گوششان دانشگاه آزاد با آنهمه ثروت که از جیب دانشجویانش جمع می کند چه ظلمی در حق نیروهایش کرد.

🖊نویسنده نیروی سابق حق التدریس دانشگاه آزاد

@kherad_Jensi

زنانی که روی دیوارهای تهران نیستند

روی #دیوارهای_تهران، چهره‌های زیادی به شهر نگاه می‌کنند؛ اما #زنان کمتر در میان آن‌ها دیده می‌شوند.

گزارشی از «پیام ما» درباره پژوهش مرکز مطالعات و برنامه‌ریزی شهر تهران نشان می‌دهد از میان ۱۰۰ دیوارنگاره ثابتِ بررسی‌شده در معابر پرتردد و مرکزی پایتخت، ۱۵ اثر حاوی تصویر یا نمادی از زنان بوده‌اند.

این پژوهش دیوارنگاره‌های دوره ششم مدیریت شهری، از سال ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۴، را بررسی کرده است.

مساله فقط تعداد تصاویر نیست؛ این است که زنان چگونه تصویر می‌شوند. به‌گفته این پژوهش، #نقش‌های_خانوادگی و #مراقبتی در #دیوارنگاره‌ها دست بالا را دارند: #زن، #مادر یا #همسر_شهید است، کسی را بدرقه می‌کند، سوگوار است یا در نقش پزشک و پرستار از دیگران مراقبت می‌کند. در مقابل، بازنمایی زنان به‌عنوان کنشگر اجتماعی و سیاسی کمترین سهم را دارد.

گزارش می‌گوید زنان دانشجو، پژوهشگر، مدیر، ورزشکار و هنرمند معاصر کمتر به دیوارهای شهر راه یافته‌اند. تصویر دختران نوجوان و جوان نیز محدود است. پروین اعتصامی و بی‌بی مریم بختیاری از نمونه‌های معدودی هستند که با هویت فکری، فرهنگی یا تاریخی خودشان دیده می‌شوند، نه صرفاً در نسبت با یک مرد.

دیوارنگاره‌ها بخشی از تصویر عمومی شهرند. وقتی زنان در این تصویر عمدتاً در چند نقش محدود جای می‌گیرند، تنوع زندگی، کار و حضورشان در تهران دیده نمی‌شود. این در حالی است که، بنا بر گزارش «پیام ما»، اسناد مدیریت شهری از تکریم جایگاه زنان، #عدالت_جنسیتی در طراحی #فضاهای_شهری و #پرهیز از #تبعیض سخن می‌گویند.

پژوهشگران برای کم‌کردن این فاصله، بازنگری در فرایند طراحی و داوری دیوارنگاره‌ها و اصلاح برنامه‌های توسعه شهری را پیشنهاد کرده‌اند.

#حق_زنان_بر_شهر فقط حق حضور در خیابان نیست؛ حق دیده‌شدن در تصویری است که شهر از ساکنانش می‌سازد. زنانی که در تهران زندگی می‌کنند، نباید از روایت تصویری آن غایب بمانند.

@kherad_jensi
@womenwatcher

منبع: گزارش «پیام ما»