زنانی که روی دیوارهای تهران نیستند
روی #دیوارهای_تهران، چهره‌های زیادی به شهر نگاه می‌کنند؛ اما #زنان کمتر در میان آن‌ها دیده می‌شوند.
گزارشی از «پیام ما» درباره پژوهش مرکز مطالعات و برنامه‌ریزی شهر تهران نشان می‌دهد از میان ۱۰۰ دیوارنگاره ثابتِ بررسی‌شده در معابر پرتردد و مرکزی پایتخت، ۱۵ اثر حاوی تصویر یا نمادی از زنان بوده‌اند.
این پژوهش دیوارنگاره‌های دوره ششم مدیریت شهری، از سال ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۴، را بررسی کرده است.
مساله فقط تعداد تصاویر نیست؛ این است که زنان چگونه تصویر می‌شوند. به‌گفته این پژوهش، #نقش‌های_خانوادگی و #مراقبتی در #دیوارنگاره‌ها دست بالا را دارند: #زن، #مادر یا #همسر_شهید است، کسی را بدرقه می‌کند، سوگوار است یا در نقش پزشک و پرستار از دیگران مراقبت می‌کند. در مقابل، بازنمایی زنان به‌عنوان کنشگر اجتماعی و سیاسی کمترین سهم را دارد.
گزارش می‌گوید زنان دانشجو، پژوهشگر، مدیر، ورزشکار و هنرمند معاصر کمتر به دیوارهای شهر راه یافته‌اند. تصویر دختران نوجوان و جوان نیز محدود است. پروین اعتصامی و بی‌بی مریم بختیاری از نمونه‌های معدودی هستند که با هویت فکری، فرهنگی یا تاریخی خودشان دیده می‌شوند، نه صرفاً در نسبت با یک مرد.
دیوارنگاره‌ها بخشی از تصویر عمومی شهرند. وقتی زنان در این تصویر عمدتاً در چند نقش محدود جای می‌گیرند، تنوع زندگی، کار و حضورشان در تهران دیده نمی‌شود. این در حالی است که، بنا بر گزارش «پیام ما»، اسناد مدیریت شهری از تکریم جایگاه زنان، #عدالت_جنسیتی در طراحی #فضاهای_شهری و #پرهیز از #تبعیض سخن می‌گویند.
پژوهشگران برای کم‌کردن این فاصله، بازنگری در فرایند طراحی و داوری دیوارنگاره‌ها و اصلاح برنامه‌های توسعه شهری را پیشنهاد کرده‌اند.
#حق_زنان_بر_شهر فقط حق حضور در خیابان نیست؛ حق دیده‌شدن در تصویری است که شهر از ساکنانش می‌سازد. زنانی که در تهران زندگی می‌کنند، نباید از روایت تصویری آن غایب بمانند.
@kherad_jensi
@womenwatcher
منبع: گزارش «پیام ما»
روی #دیوارهای_تهران، چهره‌های زیادی به شهر نگاه می‌کنند؛ اما #زنان کمتر در میان آن‌ها دیده می‌شوند.
گزارشی از «پیام ما» درباره پژوهش مرکز مطالعات و برنامه‌ریزی شهر تهران نشان می‌دهد از میان ۱۰۰ دیوارنگاره ثابتِ بررسی‌شده در معابر پرتردد و مرکزی پایتخت، ۱۵ اثر حاوی تصویر یا نمادی از زنان بوده‌اند.
این پژوهش دیوارنگاره‌های دوره ششم مدیریت شهری، از سال ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۴، را بررسی کرده است.
مساله فقط تعداد تصاویر نیست؛ این است که زنان چگونه تصویر می‌شوند. به‌گفته این پژوهش، #نقش‌های_خانوادگی و #مراقبتی در #دیوارنگاره‌ها دست بالا را دارند: #زن، #مادر یا #همسر_شهید است، کسی را بدرقه می‌کند، سوگوار است یا در نقش پزشک و پرستار از دیگران مراقبت می‌کند. در مقابل، بازنمایی زنان به‌عنوان کنشگر اجتماعی و سیاسی کمترین سهم را دارد.
گزارش می‌گوید زنان دانشجو، پژوهشگر، مدیر، ورزشکار و هنرمند معاصر کمتر به دیوارهای شهر راه یافته‌اند. تصویر دختران نوجوان و جوان نیز محدود است. پروین اعتصامی و بی‌بی مریم بختیاری از نمونه‌های معدودی هستند که با هویت فکری، فرهنگی یا تاریخی خودشان دیده می‌شوند، نه صرفاً در نسبت با یک مرد.
دیوارنگاره‌ها بخشی از تصویر عمومی شهرند. وقتی زنان در این تصویر عمدتاً در چند نقش محدود جای می‌گیرند، تنوع زندگی، کار و حضورشان در تهران دیده نمی‌شود. این در حالی است که، بنا بر گزارش «پیام ما»، اسناد مدیریت شهری از تکریم جایگاه زنان، #عدالت_جنسیتی در طراحی #فضاهای_شهری و #پرهیز از #تبعیض سخن می‌گویند.
پژوهشگران برای کم‌کردن این فاصله، بازنگری در فرایند طراحی و داوری دیوارنگاره‌ها و اصلاح برنامه‌های توسعه شهری را پیشنهاد کرده‌اند.
#حق_زنان_بر_شهر فقط حق حضور در خیابان نیست؛ حق دیده‌شدن در تصویری است که شهر از ساکنانش می‌سازد. زنانی که در تهران زندگی می‌کنند، نباید از روایت تصویری آن غایب بمانند.
@kherad_jensi
@womenwatcher
منبع: گزارش «پیام ما»
👍39👎5❤2