▪️ در میانه اعتراضات دی‌ماه تهران، نام سیاوش شیرزاد به فهرست جان‌باختگان پیوست؛ نامی که از بوکان برخاسته بود و در خیابان‌های پایتخت بر زمین افتاد.
۳۸ سال داشت؛ متأهل و پدر یک فرزند. اما آنچه از او باقی ماند، تنها یک مشخصات فردی نبود، بلکه روایتی شد از نسلی که در برابر سرکوب ایستاد.

پنجشنبه ۱۸ دی‌ماه، شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر به جان او نشست. گلوله‌ای که قرار بود خاموش کند، نامش را ماندگارتر کرد.

چهل روز بعد، در ۲۸ بهمن‌ماه، خانواده و نزدیکانش علی‌رغم تهدیدهای امنیتی، بر مزار او گرد آمدند. لباس کوردی پوشیدند، سرود «ای شهیدان» خواندند و شعار «شهید نمی‌میرد» سر دادند.

پدرش در همان مراسم جمله‌ای گفت که به سرعت در میان حاضران پیچید:
«سیاوش تا امروز فرزند من و مادرش حلیمه بود؛ از این پس فرزند نیشتمان است.»

این جمله، سوگ یک خانواده را به حافظه جمعی یک ملت پیوند زد.

سیاوش شیرزاد، شهروند ۳۸ ساله کورد اهل بوکان، در جریان اعتراضات دی‌ماه در تهران جان باخت. بنا بر گزارش‌های موجود، وی روز پنجشنبه ۱۸ دی‌ماه بر اثر شلیک مستقیم نیروهای سرکوبگر هدف گلوله قرار گرفت و در پی جراحات ناشی از اصابت گلوله جان خود را از دست داد.

#سیاوش_شیرزاد
#ژینا_امینی
#کوردستان

@kolbarnews