کولبرنیوز | Kolbarnews

شاهو محمودی

اسماعیل بخشی و سپیده قلیان، یعنی یک کارگر با مطالبات حداقلی و یک فعال حقوق کارگری، پیش از آنکه حتی یک دقیقه در یک دادگاه حتی نمایشی با حضور دستکم یک قاضی یا حتی ماکت یک قاضی حاضر شوند، توسط رسانه‌ی انحصاری و نظامی-عقیدتی جمهوری اسلامی با تعداد کثیری از اتهامات نامرتبط قضاوت شدند و با این شیوه مضحک هم اعترافات شان و برگه‌های بازجویی‌شان و زندگی‌ شخصی‌شان عمومی شد.
آنهم درست زمانی که تصویر بابک زنجانی و صدها اختلاس‌گر و دزد و فاسق اقتصادی دیگر که رگ و ریشه‌ای در نهاد قدرت دارند هنوز هم با روپوش از آن رسانه‌ها نمایش داده میشود و اسامی‌شان هم بطور اختصاری عنوان میشود. تجربه چهل ساله رمالی و شعبده بازی این رسانه‌ها اثبات کرده که هر زمان خطر واقعی از یک منطقه واقعی، مرکز قدرت را بطور بالفعل تهدید میکند، رسته‌ی پیاده‌نظام رسانه‌های وابسته پیشقدم میشوند و امنیتی‌ها جاپای آنها را دنبال میکنند. انگار اساسا کارکرد این مستند سازی‌ها بیشتر از هر چیز یک تفاهم‌نامه یا بخش‌نامه حکومتی است که به لایه‌ها و سطوح دیگر نظام برای همسو شدن صادر میشود اما بطور تصادفی و جهت تسریع در انتقال بخشنامه آن را بطور عمومی پخش میکنند تا مخاطبان خاص کدهایش را باز کنند. وگرنه کسی نمی‌تواند باور کند مخاطب این فکاهی مردم ایران است.

به هر حال؛ حاکمیت قاطعانه میخواهد با نهایت کینه و بغض، کارگرها را تهدید و به روشهای همسو سرکوب و ساکت و خفه کند چون در حال حاضر تنها جریانهایی که در صفوف اول، آمادگی و توان برهم‌ریختن نظم پلیسی و میلیشیایی فرماسیون مسلط را دارند، جریانهای متعلق به دسته‌های کارگران و کشاورزان و بطور کلی رهاشدگان در اقتصاد انحصاری بیست سال گذشته هستند و بس‌. در رده‌ی دوم نیز، روشنفکران و دگراندیشان و فعالانی که حول مطالبات و افق‌های این کارگران جمع شده‌اند مشمول این غضب کور حاکم میشوند. اسماعیل و سپیده دو نماینده‌ی آشکار این جریانها هستند که به معنای واقعی کلمه روی دست حاکم مانده‌اند. یک روز دستگیر میکند و شکنجه، یکروز هیات تحقیق درباره شکنجه می فرستد. روز دیگر اعترافاتشان را پخش میکند و به زمین و زمان میزند تا ثابت کند از بیگانه خط میگیرند و روز دیگر وقتی که ایده‌اش میسوزد و جواب نمی‌گیرد، دوباره دستگیر میکند و شکنجه. هر چه هست نباید کار به دادگاهی بکشد که در آن چند کارگر بخاطر احقاق بدیهی‌ترین و ساده‌ترین حقوقشان توسط نظام ولایی به شلاق و زندان و چه بسا اعدام محکوم میشوند. آنها نمیخواهند مسئولیت شکنجه و شلاق زدن بر بدن گرسنگانی را که به دست ایشان گرسنه شده و بخاطر تقاضای نان، کار، آزادی به شلاق بسته شده‌اند را به عهده بگیرند. پس چاره این است که ابتدا، مجرم را از ماهیت کارگری‌اش تهی کنند و از آنها جاسوس و وابسته بسازند که با این سیرک مضحک «طراحی سوخته» کردند و سپس، بعد از یک ضرب شصت وحشیانه دوباره بر آنها لباس کارگری بپوشاند تا کارگران دیگر را ساکت نگه دارد، که به زودی نوبت به آن هم می‌رسد. اما اگر بخشی و قلیان یک تنه و با دست خالی توانستند این همه هزینه روی دست چپ و راست نظام ولایی بگذارند، لابد در این تخاصم جدید که از دی ماه پارسال شروع شد، اسماعیل ‌های دیگری هم از راه می‌رسند و ظاهرا این آغاز ماجراست. ماجرایی که بسیار بیشتر از چهل سال عمر دارد و بیش از صد سال است لاینحل باقی مانده است.
@kolbarnews
#kolbarnews

1.04K views17:41