📚ليلاصادقى

266 views03:59

خاطرات من، نوشته پرتو نورى علا
نشر آسمانا، تورنتو، ٢٠٢٦

@LS_leilasadeghi

216 viewsedited 07:09

کتاب‌هاى خاطره نويسي، چیزی بیش از ثبت خاطره‌اند؛ نمونه‌های زنده‌ای از این که انسان چگونه تجربه‌های جمعی را در قالب روایت شخصی معنا می‌کند و به خاطر می‌سپارد. در دل روایت‌هایی که به رخدادهایی مانند جنگ شش‌روزه و بازتابش در ایران اشاره دارند، می‌توان دید که حافظه نه یک ضبط‌ کننده‌ی بی‌طرف، بلکه فرایندی انتخاب‌گر، هیجانی و روایت‌ساز است؛ جزئیات به ظاهر ساده به لنگرهایی تبدیل می‌شوند که تجربه را ماندگار می‌کنند. ارزش این نوع کتاب‌ها در این است که به ما اجازه می‌دهند بفهمیم انسان‌ها چگونه گذشته را بازسازی می‌کنند، چگونه معنا می‌دهند، و چگونه از دل تجربه‌های فردی، تصویری مشترک از یک زمانه شکل می‌گیرد.

بخشى از كتاب

در جنگ کوتاه مدت اما معروف شش روزه (از ۵ تا ۱۰ ژوئن ۱۹۶۷) میان اسرائیل و اعراب، حوادث پس از آنان، پیروزی اسرائیل و سرزمین‌های تازه اشغال شده، و در کنترل گرفتن مستقیم حدود یک میلیون عرب که در مناطق اشغال‌شده زندگی می‌کردند، خشم جهانی و نارضایتی مردم ایران نیز فراهم کرده بود. به‌ویژه اسرائیل تحت حمایت مستقیم آمریکا، و به تبع آن دوستی شاه با اسرائیل بود. مردم ایران، یکی از مشخص‌ترین مخالفت‌های خود با اسرائیل را در بازی تیم ملی فوتبال ایران در سال ۱۳۴۷ شمسی و در زمان میزبانی ایران از مسابقات جام ملت‌های آسیا نشان دادند.
در رقابت تیم ملی فوتبال ایران که در فینال به مصاف تیم اسرائیل رفت، ایران با دو گل بهزادی و قلیچ‌خانی، تیم ملی ایران را به عنوان قهرمان این دوره از جام ملت‌ها شناساند. تفوق ایران بر اسرائیل، مخالفان حکومت را به هیجان زایدالوصفی رساند. در حقیقت این بازی تنها به خاطر رقابت ورزشی‌اش مهم نبود. اعتراضات عده‌ای از تماشاگران حاضر در ورزشگاه با شعارهایی علیه مقامات اسرائیلی و محمدرضا پهلوی همراه شد. در خیابان‌ها نیز شادی مردم از این پیروزی ادامه داشت. آن شب من به همراه سندباد دو ساله به یک مهمانی فامیلی می‌رفتم. ماشینم در شلوغی و ازدحام، مثل سایر ماشین‌ها مجبور به توقف شد. در خیابان‌ها جای سوزن انداختن نبود. بی‌اغراق چیزی شبیه انقلاب سراسری مردم بود. اتومبیل‌ها قادر به جلو رفتن و حرکت نبودند. چراغ همه‌ی ماشین‌ها روشن بود، برف پاک‌کن‌ها حرکت می‌کرد، و بوق ماشین‌ها لحظه‌ای قطع نمی‌شد. ماشین فولکس واگن من درست در وسط این معرکه بود، مردم، مرا هم وادار کردند چراغ‌ها را روشن کرده و بوق بزنم. سندباد از همان سن عاشق فوتبال بود و خود را قلیچ‌خانی می‌نامید. آن شب او از شادی مردم، به به وجد آمده، در ماشین بالا و پائین می‌پرید. به خصوص فهمیده بود هیجان مردم به خاطر گل قلیچ‌خانی است. شب تاریخی عجیبی بود. جمعیت با دخالت پلیس پراکنده شد و ما با یک ساعت و نیم تأخیر به مهمانی رسیدیم.

شاه دستور داد بازیکنان تیم را برای تشویق به دربار دعوت کنند. ساواک به بازیکنان گفته بود شاه که با شما دست داد، دستش را ببوسید. از میان همه قلیچ‌خانی دست شاه را نبوسید، فکر می‌کنم در آخر صف، نیز یکی دیگر از بازیکنان دست شاه را نبوسیده بود. اما قلیچ‌خانی مورد شماتت ساواک و سخت‌گیری علیه او، واقع شد.

@LS_leilasadeghi

❤2

293 views07:10