☕️ قطعهای از کتاب
مقصد انسان، با توجه به خرد او آن است که با انسانهای دیگر در جامعه زندگانی کند و به یاری علم و هنر، خود را پرورش دهد، متمدن سازد و به سوی اخلاق ببرد. به دیگر سخن، انسان کار خود را چون چیزی که «هست» آغاز نمیکند بلکه باید از خود چیزی را بسازد که «باید باشد».
گرایش حیوانی او که «خود را به وسوسههای تنآسایی بسپارد» ممکن است بس نیرومند باشد؛ ولی تکلیف خردمندانۀ او آن است که «در نبرد فعال با مانعها، خود را شایستۀ مقام انسان بسازد.»
📕 #کانت
✍ #کارل_یاسپرس
@Library_Telegram
مقصد انسان، با توجه به خرد او آن است که با انسانهای دیگر در جامعه زندگانی کند و به یاری علم و هنر، خود را پرورش دهد، متمدن سازد و به سوی اخلاق ببرد. به دیگر سخن، انسان کار خود را چون چیزی که «هست» آغاز نمیکند بلکه باید از خود چیزی را بسازد که «باید باشد».
گرایش حیوانی او که «خود را به وسوسههای تنآسایی بسپارد» ممکن است بس نیرومند باشد؛ ولی تکلیف خردمندانۀ او آن است که «در نبرد فعال با مانعها، خود را شایستۀ مقام انسان بسازد.»
📕 #کانت
✍ #کارل_یاسپرس
@Library_Telegram
#یک_دقیقه_مطالعه
◇ اینها صدها بار بدترند!
علامه سید جلالالدین آشتیانی حکایت میکرد:
روزی برای وساطت فداییان اسلام؛ نزد آیتالله بروجردی رفتم و شفاعت آنان را کردم.
مرحوم بروجردی گفت: آنها چه میخواهند و چه میگویند؟!
گفتم: طالب حکومت اسلامی هستند
گفت: که چه شود!؟
که بیایند و مثلاً به جای اقبال، صدر اعظم شوند؟
آنگاه اشاره به پیرمردی که در کناری نشسته بود کرد و گفت:
آسید جلال، اگر این پیرمرد به جای اقبال (نخست وزیر وقت) بنشیند صدها بار از او بدتر میکند، حالا که میبینی اینگونه آرام نشسته است، فرصت ندارد!
📕 دوماهنامه بخارا - شماره 116
@Library_Telegram
◇ اینها صدها بار بدترند!
علامه سید جلالالدین آشتیانی حکایت میکرد:
روزی برای وساطت فداییان اسلام؛ نزد آیتالله بروجردی رفتم و شفاعت آنان را کردم.
مرحوم بروجردی گفت: آنها چه میخواهند و چه میگویند؟!
گفتم: طالب حکومت اسلامی هستند
گفت: که چه شود!؟
که بیایند و مثلاً به جای اقبال، صدر اعظم شوند؟
آنگاه اشاره به پیرمردی که در کناری نشسته بود کرد و گفت:
آسید جلال، اگر این پیرمرد به جای اقبال (نخست وزیر وقت) بنشیند صدها بار از او بدتر میکند، حالا که میبینی اینگونه آرام نشسته است، فرصت ندارد!
📕 دوماهنامه بخارا - شماره 116
@Library_Telegram
☕️ قطعهای از کتاب
شاید هر آدمی فقط دو سکونتگاه حقیقی داشته باشد: خانهی کودکی و قبر. تمام فضاهای دیگری که ساکنشان میشویم طیفی خاکستریاند از آن خانهی اول؛ تناوب محویاند از دیوارهایی که آخرش میرسند به گور یا گلدان خاکستر مرده: خردترین جزء از بینهایت تقسیمات فضا که بدن انسان میتواند در آن جا شود...
📕 #اگر_به_خودم_برگردم
✍ #والریا_لوئیزلی
@Library_Telegram
شاید هر آدمی فقط دو سکونتگاه حقیقی داشته باشد: خانهی کودکی و قبر. تمام فضاهای دیگری که ساکنشان میشویم طیفی خاکستریاند از آن خانهی اول؛ تناوب محویاند از دیوارهایی که آخرش میرسند به گور یا گلدان خاکستر مرده: خردترین جزء از بینهایت تقسیمات فضا که بدن انسان میتواند در آن جا شود...
📕 #اگر_به_خودم_برگردم
✍ #والریا_لوئیزلی
@Library_Telegram
👍1
#یک_دقیقه_مطالعه
اگر می خواهید تندرست بمانید :
1. احساساتتان را بیان کنید.
هیجانات و احساساتی که سرکوب یا پنهان شده باشند به بیماریهایی نظیر ورم معده، زخم معده، کمر درد و درد ستون فقرات منجر میشوند.
سرکوبی احساسات به مرور زمان حتی میتواند به سرطان هم بیانجامد. در آن زمان است که ما به سراغ یک محرم میرویم و رازها و خطاهای خود را با او در میان میگذاریم! گفتگو، صحبت کردن، کلمات وسیله درمانی قدرتمندی هستند.
2. تصمیمگیری کنید.
افراد دو دل و مردد دچار دلهره و اضطراب هستند. دو دلی و بیتصمیمی باعث میشود که مشکلات و نگرانیها روی هم انباشته شوند. تاریخ انسان بر اساس تصمیمگیریها ساخته شده است. تصمیمگیری دقیقاً به معنی چشمپوشی آگاهانه از بعضی مزایا و ارزشها برای به دست آوردن بعضی دیگر است.
افراد مردد در معرض بیماریهای معدی، دردهای عصبی و مشکلات پوستی قرار دارند.
3.به دنبال راه حلها باشید.
افراد منفی، مشکلات را بزرگ میکنند و راه حلها را نمییابند. آنها غم و غصه، شایعه و بدبینی را ترجیح میدهند. روشن کردن یک کبریت بهتر از تاسف خوردن از تاریکی است. زنبور، موجود کوچکی است اما یکی از شیرینترین چیزهای جهان را تولید میکند. ما همانی هستیم که میاندیشیم. افکار منفی باعث تولید انرژی منفی میشوند که آنها نیز به نوبه خود تبدیل به بیماری میگردند.
4. در زندگی اهل تظاهر نباشید.
کسی که واقعیت را پنهان نگاه میدارد، تظاهر میکند و همیشه میخواهد راحت و خوب و کامل به نظر دیگران برسد، در واقع بار سنگینی را بر دوش خود قرار میدهد. مثل یک مجسمه برنزی با پایههای گِلی. هیچ چیز برای سلامتی بدتر از نقاب به چهره داشتن و زندگی کردن با تظاهر نیست. این گونه افراد زرق و برق زیاد و ریشه و مایه اندکی دارند و مقصد آنها داروخانه، بیمارستان و درد است.
5. واقعیتها را بپذیرید.
سرباز زدن از پذیرش واقعیتها و عدم اتکاء به نفس، ما را از خودمان بیگانه میسازد. هسته اصلی یک زندگی سالم، یکی بودن و رو راست بودن با خود است. کسانی که این را نمیپذیرند، حسود، مقلد، مخرب و رقابت طلب میشوند. پذیرفتن انتقادها، کاری عاقلانه و ابزار درمانی خوبی است.
6. اعتماد کنید.
کسانی که به دیگران اعتماد ندارند نمیتوانند ارتباط خوبی با دیگران برقرار کنند و نمیتوانند رابطه پایدار و عمیقی با دیگران به وجودآورند!
📕 #هنر_تندرست_ماندن
✍ #دکتر_دراتسیو_وارلا
@Library_Telegram
اگر می خواهید تندرست بمانید :
1. احساساتتان را بیان کنید.
هیجانات و احساساتی که سرکوب یا پنهان شده باشند به بیماریهایی نظیر ورم معده، زخم معده، کمر درد و درد ستون فقرات منجر میشوند.
سرکوبی احساسات به مرور زمان حتی میتواند به سرطان هم بیانجامد. در آن زمان است که ما به سراغ یک محرم میرویم و رازها و خطاهای خود را با او در میان میگذاریم! گفتگو، صحبت کردن، کلمات وسیله درمانی قدرتمندی هستند.
2. تصمیمگیری کنید.
افراد دو دل و مردد دچار دلهره و اضطراب هستند. دو دلی و بیتصمیمی باعث میشود که مشکلات و نگرانیها روی هم انباشته شوند. تاریخ انسان بر اساس تصمیمگیریها ساخته شده است. تصمیمگیری دقیقاً به معنی چشمپوشی آگاهانه از بعضی مزایا و ارزشها برای به دست آوردن بعضی دیگر است.
افراد مردد در معرض بیماریهای معدی، دردهای عصبی و مشکلات پوستی قرار دارند.
3.به دنبال راه حلها باشید.
افراد منفی، مشکلات را بزرگ میکنند و راه حلها را نمییابند. آنها غم و غصه، شایعه و بدبینی را ترجیح میدهند. روشن کردن یک کبریت بهتر از تاسف خوردن از تاریکی است. زنبور، موجود کوچکی است اما یکی از شیرینترین چیزهای جهان را تولید میکند. ما همانی هستیم که میاندیشیم. افکار منفی باعث تولید انرژی منفی میشوند که آنها نیز به نوبه خود تبدیل به بیماری میگردند.
4. در زندگی اهل تظاهر نباشید.
کسی که واقعیت را پنهان نگاه میدارد، تظاهر میکند و همیشه میخواهد راحت و خوب و کامل به نظر دیگران برسد، در واقع بار سنگینی را بر دوش خود قرار میدهد. مثل یک مجسمه برنزی با پایههای گِلی. هیچ چیز برای سلامتی بدتر از نقاب به چهره داشتن و زندگی کردن با تظاهر نیست. این گونه افراد زرق و برق زیاد و ریشه و مایه اندکی دارند و مقصد آنها داروخانه، بیمارستان و درد است.
5. واقعیتها را بپذیرید.
سرباز زدن از پذیرش واقعیتها و عدم اتکاء به نفس، ما را از خودمان بیگانه میسازد. هسته اصلی یک زندگی سالم، یکی بودن و رو راست بودن با خود است. کسانی که این را نمیپذیرند، حسود، مقلد، مخرب و رقابت طلب میشوند. پذیرفتن انتقادها، کاری عاقلانه و ابزار درمانی خوبی است.
6. اعتماد کنید.
کسانی که به دیگران اعتماد ندارند نمیتوانند ارتباط خوبی با دیگران برقرار کنند و نمیتوانند رابطه پایدار و عمیقی با دیگران به وجودآورند!
📕 #هنر_تندرست_ماندن
✍ #دکتر_دراتسیو_وارلا
@Library_Telegram
مورخانی كه تاريخ زنديه را نوشته اند شكست محمدحسنخان رئيس وقت ايل قاجار را در جنگ با شيخ علی خان زند 13 بهمن سال 1136 هجری (2 فوريه 1758) ذکر کرده اند. در اين جنگ كه در مازندران، ناحيه اشرف (بهشهر) روي داد محمدحسنخان كشته شد و فتنه شمال پايان يافت.
شيخ علی خان سر ِ بريده محمدحسن خان را به شیراز نزد كريمخان فرستاد كه اين رادمرد از اين عمل به خشم آمد و ضمن ارسال يک نامهِ توبيخ برای شيخ علی خان، دستور داد كه سر ِ محمدحسن خان را با گلاب شستند و با تشريفات ويژه به خاک سپردند و برايش مراسم ترحيم رسمی (با شرکت مقامات) برپا داشتند.
کريمخان بسال 1705 ميلادی به دنيا آمد و در سال 1779 درگذشت و هيچگاه تاج بر سر ننهاد.
او خودرا وکیل ایرانیان معرفی می کرد، نه شاه آنها.
@Library_Telegram
شيخ علی خان سر ِ بريده محمدحسن خان را به شیراز نزد كريمخان فرستاد كه اين رادمرد از اين عمل به خشم آمد و ضمن ارسال يک نامهِ توبيخ برای شيخ علی خان، دستور داد كه سر ِ محمدحسن خان را با گلاب شستند و با تشريفات ويژه به خاک سپردند و برايش مراسم ترحيم رسمی (با شرکت مقامات) برپا داشتند.
کريمخان بسال 1705 ميلادی به دنيا آمد و در سال 1779 درگذشت و هيچگاه تاج بر سر ننهاد.
او خودرا وکیل ایرانیان معرفی می کرد، نه شاه آنها.
@Library_Telegram
🔴جشن باستانی #نوروز گرامی باد
جشن نوروز، جشن بهار و
سال ١۴۱۰۰ ایرانی اهورایی
سال ۷۰۴۳ آریایی میترایی
سال ۳۷۵۹ ایرانی مزدیسنی
سال ۲۵۸۰ ایرانی پادشاهی
بر شما ایرانیان نیک اندیش نیک سرشت و نژاده و تبارمند خجسته و شادباش میگویم.
در این جشن نوروز و سالنو ما برای شما:
١٢ ماه اندیشه نیک
۵۲ هفته گفتار نیک
۳۶۵ روز کردار نیک
٨٧۶٠ ساعت تندرستی و شادمانی
۵۲۵۶۰۰ دقیقه شیدایی و مهرورزی
۳۱۵۳۶۰۰۰ ثانیه آسایش و آرمش آرزومندیم.
اندیشهتان به شکوفایی و سرسبزی بهار باد.
دانایی و خردمندیتان، به پرباری تابستان باد.
زیبایی زندگیتان، به رنگارنگی پاییز باد.
راستی و درستیتان به سپیدی زمستان باد.
در این روزهای فرخنده نوروزی نیز درودی
به زیبایی ایرانزمین کهن پر گهرمان
به فرهنگ ناب ایرانزمینمان،
به تمدن بزرگ ایرانزمینمان،
به تاریخ کهن ایرانزمینمان،
به آیین نیک نیاکان ایرانیمان،
به شکوه و بزرگی ایرانزمینمان،
به اندیشه نیک، گفتار نیک، کردار نیک،
به آزادی، آبادانی، برابری، دادگری، راستی، درستی،
به آتش سپنت و گاتهای پاک سپنت اشوزرتشت،
به منشور آزادی حقوق بشر کوروش بزرگ،
به سرشت نیک و منش پاک ایرانی آریایی بر شما باد.
در آستانهی سال نو تو را میستایم که روی به آگاهی و دانایی و خردمندی آوردهای و راه آدمیگری را میپیمایی که انسانی و ایرانیست.
تو را میستایم که نیک میاندیشی، ایرانی و انسانی میاندیشی و از دشمن پرستی و بیگانه پرستی دوری میجویی و بیزاری. پس اندیشهی نیک را بر من فراز آور تا گفتار و کردار خود را با آن همساز کنم.
امیدواریم که در این سالنو
برخیها از دشمنپرستی، بیگانهپرستی، خودفروشی، میهنفروشی، خرافات، فرومایگی و... دست بردارند.
امیدواریم برخیها نگزارند که کسان و ناکسان، اهریمنان و دیوکامگان برای آنان تصمیم بگیرند و سرنوشت آنان را به دلخواه و به سود خود رقم بزنند.
امیدواریم بخشی از ایرانیان در جستجوی ریشه و پیشینه و شناسه ایرانی خود برآیند و بازیابند سپس دریابند و از ایرانیتبارانِ نیکوسرشت و نیکومنش باشند.
در پایان اینکه امیدوارم امسال سال آزادی و رهایی ایران و ایرانی از چنگال ستمگران، جنایتکاران، غارتگران، ویرانگران، متجاوزان، فریبکاران، دروغگویان، تباه کنندهگان و... باشد.
امیدوارم به میهن پرگهر اهوراییمان ایران، هرگز نیاید آفت، خشکسالی، ویروس، بیماری، فقر، بدبختی، دیکتاتوری، گرفتاری و...
برای کشور عزیزمان ایران کهن، سربلندی و سرافرازی و پایندهگی آرزومندیم
@Library_Telegram
جشن نوروز، جشن بهار و
سال ١۴۱۰۰ ایرانی اهورایی
سال ۷۰۴۳ آریایی میترایی
سال ۳۷۵۹ ایرانی مزدیسنی
سال ۲۵۸۰ ایرانی پادشاهی
بر شما ایرانیان نیک اندیش نیک سرشت و نژاده و تبارمند خجسته و شادباش میگویم.
در این جشن نوروز و سالنو ما برای شما:
١٢ ماه اندیشه نیک
۵۲ هفته گفتار نیک
۳۶۵ روز کردار نیک
٨٧۶٠ ساعت تندرستی و شادمانی
۵۲۵۶۰۰ دقیقه شیدایی و مهرورزی
۳۱۵۳۶۰۰۰ ثانیه آسایش و آرمش آرزومندیم.
اندیشهتان به شکوفایی و سرسبزی بهار باد.
دانایی و خردمندیتان، به پرباری تابستان باد.
زیبایی زندگیتان، به رنگارنگی پاییز باد.
راستی و درستیتان به سپیدی زمستان باد.
در این روزهای فرخنده نوروزی نیز درودی
به زیبایی ایرانزمین کهن پر گهرمان
به فرهنگ ناب ایرانزمینمان،
به تمدن بزرگ ایرانزمینمان،
به تاریخ کهن ایرانزمینمان،
به آیین نیک نیاکان ایرانیمان،
به شکوه و بزرگی ایرانزمینمان،
به اندیشه نیک، گفتار نیک، کردار نیک،
به آزادی، آبادانی، برابری، دادگری، راستی، درستی،
به آتش سپنت و گاتهای پاک سپنت اشوزرتشت،
به منشور آزادی حقوق بشر کوروش بزرگ،
به سرشت نیک و منش پاک ایرانی آریایی بر شما باد.
در آستانهی سال نو تو را میستایم که روی به آگاهی و دانایی و خردمندی آوردهای و راه آدمیگری را میپیمایی که انسانی و ایرانیست.
تو را میستایم که نیک میاندیشی، ایرانی و انسانی میاندیشی و از دشمن پرستی و بیگانه پرستی دوری میجویی و بیزاری. پس اندیشهی نیک را بر من فراز آور تا گفتار و کردار خود را با آن همساز کنم.
امیدواریم که در این سالنو
برخیها از دشمنپرستی، بیگانهپرستی، خودفروشی، میهنفروشی، خرافات، فرومایگی و... دست بردارند.
امیدواریم برخیها نگزارند که کسان و ناکسان، اهریمنان و دیوکامگان برای آنان تصمیم بگیرند و سرنوشت آنان را به دلخواه و به سود خود رقم بزنند.
امیدواریم بخشی از ایرانیان در جستجوی ریشه و پیشینه و شناسه ایرانی خود برآیند و بازیابند سپس دریابند و از ایرانیتبارانِ نیکوسرشت و نیکومنش باشند.
در پایان اینکه امیدوارم امسال سال آزادی و رهایی ایران و ایرانی از چنگال ستمگران، جنایتکاران، غارتگران، ویرانگران، متجاوزان، فریبکاران، دروغگویان، تباه کنندهگان و... باشد.
امیدوارم به میهن پرگهر اهوراییمان ایران، هرگز نیاید آفت، خشکسالی، ویروس، بیماری، فقر، بدبختی، دیکتاتوری، گرفتاری و...
برای کشور عزیزمان ایران کهن، سربلندی و سرافرازی و پایندهگی آرزومندیم
@Library_Telegram
👍1
☕️ قطعهای از کتاب
هیچ چیز در این زندگیِ گذرا ثابت و پایدار نیست: نه دردهای بی پایان، نه سُرور جاودانه، نه تأثیری دائمی، نه شور و هیجانی پایدار و نه تصمیم مهمی که بتوان برای زندگی گرفت! همه چیز در جریان زمان حل میشود.
لحظات، ذرات بیشُمار کوچکترین اجزا، کرمهای جوندهای هستند که هرآنچه عظیم و بدیع است نیست و نابود میکنند. در زندگی بشر هیچ چیز را نمیتوان جدی گرفت زیرا این غُبار ارزش آن را ندارد که به خاطرش به زحمت بیفتیم. چرا اشتیاق به این سیه روزیها تا ابد دوام بیاورد؟!
📕 #نامه_به_یوهانا_شوپنهاور
✍ #آرتور_شوپنهاور
@Library_Telegram
هیچ چیز در این زندگیِ گذرا ثابت و پایدار نیست: نه دردهای بی پایان، نه سُرور جاودانه، نه تأثیری دائمی، نه شور و هیجانی پایدار و نه تصمیم مهمی که بتوان برای زندگی گرفت! همه چیز در جریان زمان حل میشود.
لحظات، ذرات بیشُمار کوچکترین اجزا، کرمهای جوندهای هستند که هرآنچه عظیم و بدیع است نیست و نابود میکنند. در زندگی بشر هیچ چیز را نمیتوان جدی گرفت زیرا این غُبار ارزش آن را ندارد که به خاطرش به زحمت بیفتیم. چرا اشتیاق به این سیه روزیها تا ابد دوام بیاورد؟!
📕 #نامه_به_یوهانا_شوپنهاور
✍ #آرتور_شوپنهاور
@Library_Telegram
☕️ قطعهای از کتاب
بسیار مهم است که بگذارید بعضی چیزها از بین بروند. خودتان را از آنها رها سازید و از دستشان خلاص شوید. منتظر نباشید تا قدر تلاشهایتان را بشناسند و عشقتان را بفهمند.
در را ببندید،
آهنگ را عوض کنید،
خانهتکانی کنید،
گرد و غبارها را بتکانید،
از آنچه هستید دست بردارید
و
به آنچه که واقعا هستید روی آورید.
📕 #انسان_جدید_زندگی_جدید
✍ #پائولو_کوئيلو
@Library_Telegram
بسیار مهم است که بگذارید بعضی چیزها از بین بروند. خودتان را از آنها رها سازید و از دستشان خلاص شوید. منتظر نباشید تا قدر تلاشهایتان را بشناسند و عشقتان را بفهمند.
در را ببندید،
آهنگ را عوض کنید،
خانهتکانی کنید،
گرد و غبارها را بتکانید،
از آنچه هستید دست بردارید
و
به آنچه که واقعا هستید روی آورید.
📕 #انسان_جدید_زندگی_جدید
✍ #پائولو_کوئيلو
@Library_Telegram
سبک زندگی شما، مدل ۹۹ درجه است یا ۱۰۰ درجه⁉️
یک قانون ساده علمی وجود دارد که در ۹۹ درجه سانتیگراد آب داغ هست اما در ۱۰۰ درجه در حال جوش هست و بخار تولید میکند!
میدانید قدرتی که بخار دارد میتواند یک لوکوموتیو را به حرکت در بیاورد!
دقت کنید این همه تفاوت را فقط "یک درجه" ایجاد کرد!
سبک زندگی شما چگونه است؟
لوکوموتیو زندگی خودتان را چگونه حرکت میدهید؟
اصلاً لوکوموتیو شما حرکت میکند یا منتظر یک روز خوب هستید تا راه بیافتد؟
ماخیلی وقتها تصمیم به انجام کاری میگیریم و خوب هم تلاش میکنیم اما تلاشمان آن تلاش ۱۰۰ درجه سانتیگرادی نیست!
قبول دارید؟ پس یک مقدار فکر کنید و ببینید برای رسیدن به همین یک درجه بالاتر و دیدن نتایج متفاوت باید چه اقدامی انجام دهید؟
@Library_Telegram
یک قانون ساده علمی وجود دارد که در ۹۹ درجه سانتیگراد آب داغ هست اما در ۱۰۰ درجه در حال جوش هست و بخار تولید میکند!
میدانید قدرتی که بخار دارد میتواند یک لوکوموتیو را به حرکت در بیاورد!
دقت کنید این همه تفاوت را فقط "یک درجه" ایجاد کرد!
سبک زندگی شما چگونه است؟
لوکوموتیو زندگی خودتان را چگونه حرکت میدهید؟
اصلاً لوکوموتیو شما حرکت میکند یا منتظر یک روز خوب هستید تا راه بیافتد؟
ماخیلی وقتها تصمیم به انجام کاری میگیریم و خوب هم تلاش میکنیم اما تلاشمان آن تلاش ۱۰۰ درجه سانتیگرادی نیست!
قبول دارید؟ پس یک مقدار فکر کنید و ببینید برای رسیدن به همین یک درجه بالاتر و دیدن نتایج متفاوت باید چه اقدامی انجام دهید؟
@Library_Telegram
☕️ قطعهای از کتاب
مردم از روی غریزه به هر چیز ممنوع رغبت دارند، حتی به هر تهدیدی روی خوش نشان میدهند. وقتی چیزی ممنوع شد بیشتر به طرفش میروند ولو آن که تهدیدی به دنبالش باشد.
📕 #مردی_که_میخندد
✍ #ویکتور_هوگو
@Library_Telegram
مردم از روی غریزه به هر چیز ممنوع رغبت دارند، حتی به هر تهدیدی روی خوش نشان میدهند. وقتی چیزی ممنوع شد بیشتر به طرفش میروند ولو آن که تهدیدی به دنبالش باشد.
📕 #مردی_که_میخندد
✍ #ویکتور_هوگو
@Library_Telegram
✅ جامعه و موقعیت های دشوار
🔸در این موقعیت دشوار تاریخی و در آغاز سال ۱۴۰۰ ؛ کارکرد دولت و حاکمیت برای برون رفت از وضعیت پیش رو برای بسیاری ناامیدکننده است. برخی نیز نه احساس ناامیدی کامل می کنند و نه آنچنان امیدی به بهبود وضعیت در آینده نزدیک دارند. در این میان تکلیف جامعه با انبوهی از مشکلات چیست و چه نقشی در این موقعیت دشوار تاریخی بر دوش جامعه خواهد بود؟
این پرسش سخت را تنها از خودم و هم نوعانم می پرسم. از جامعه ی خسته ایران می پرسم؛ در این موقعیت دشوار تاریخی که اکنون در آستانه قرن جدید و سال ۱۴۰۰ رسیده ایم برای خود چه وظیفه ای در نظر گرفته ایم؟
در موقعیتی که بخش بزرگی از جامعه در فقرغوطه ور و حال خوشی ندارد ؛ آیا اصلا می شود کاری کرد و وظیفه ای برای خود متصور بود؟
فقط میدانیم تا رسیدن به دعای تحویل سال؛ "حول حالنا الی احسن الحال" فاصله زیادی داریم اما در این حالی که نیکو نیست آیا وظیفه ای داریم و یا در ناامیدی کامل، خود را محکوم به غرق شدن می دانیم؟
سال ۱۴۰۰ رسیده است و سختی های زیادی پشت سرگذاشته ایم؛ اما ملت های زیادی در همین وضعیت و حتی بدتر از آن، راه نجات و امید را بر خود نبستند و سخت تلاش کردند. آیندگان یک روز ما را در این موقعیت تاریخی دشوار خواهند سنجید و از ما سوال خواهند پرسید که چه کردید و چه باید می کردید اما نکردید؟
"نرم نرمک میرسد اینک بهار خوش به حال روزگار..." خوش به حال افرادی در جامعه که با همه دردهای مشترک، اگر هم شکسته اند اما پا پس نکشیده اند، کنش گر هستند و در برابر تاریخ خود را پاسخگو می دانند.
"نرم نرمک میرسد اینک بهار خوش به حال روزگار..."خوش به حال کسانی که اگر چه به قول مرتون جامعه شناس آمریکایی "فرصت های مشروع در جامعه را برای رسیدن به هدف، نابرابر" می دانند اما همچنان از اندک روزنه ای که هست بهره می گیرند و موقعیت خلق می کنند.
میدانم که اغلب افراد جامعه در تنگنا هستنداما مگر می شود تسلیم شد.یک حقیقت را هم می دانیم که در نهایت تمام علوم با یک "واقعیت عینی" روبرو هستند و نمی توان مشکلات را "ذهنی و تخیل مآبانه" مدیریت کرد و باید همه یک روز تسلیم علم باشیم و حقیقت آنچه هست و آنچه باید باشد را به چشم خود ببینیم.تا آن لحظه فرا نرسد تنگناها کمتر نمی شود.مسلم هست عده ای نمی خواهند آن لحظه فرا رسد ؛ اما وظیفه جامعه چیست؟باور کنیم خمودی و رکود چاره کار نیست.
بیایید در این سال و قرن جدید ، جدا از دولت ها و سیستم ها که هزار و یک نقد بر آنها هست و هزار ویک کار نکرده دارند ، به تشریح وضعیت خودمان برآییم. نقصان های کارکردهای حاکمیتی کم نیستند اما ما نمی توانیم تا ابد در غم و اندوه بمانیم و نگاهی تلخ بار به آنچه می گذرد داشته باشیم.باید هر یک از ما در جامعه کنونی ایران از خود بپرسیم دقیقا کجای این وضعیت از هم گسسته قرار داریم.
یقین بدانیم دستی از غیب برای حل مشکلات از راه نخواهد رسید.تنها میل و انگیزه و اراده کنشگری و مطالبه گری ماست که نجات بخش خواهد بود.حتی اگر ذات قدرت به سختی تغییری را بر تابد ، نباید ابتر و عاجز باشیم و تا همیشه در پیله ی انقیاد بمانیم.
در آغاز سال ۱۴۰۰ شرایط بر ما سخت تر از همیشه می گذرد اما هیچ برهان اخلاقی نمی گوید که از تعهد خود به آنچه می توانیم انجام دهیم بگریزیم ، حتی اگر توان مان ذره ای در برابر کوه مشکلات باشد.هیچ استدلال اخلاقی نمی گوید حالا که "اعتماد عمومی" بعنوان مهمترین مؤلفه سرمایه اجتماعی مدام در معرض آسیب های گوناگون قرار دارد، این امر بهانه مناسبی برای دست کشیدن از مسئولیت ها باشد.
از جامعه در این موقعیت دشوار تاریخی نمی توان انتظار داشت که برای اتوپیای مدینه فاضله مدام از خود هزینه کند؛اما می توانیم پله پله و آرام آرام امیدوار باشیم و به رشد نهادهای مدنی کمک کنیم ، در جامعه تاثیرگذار باشیم و بارقه های امیدکه به صورت اندک، اینجا و آنجا زائیده می شود را ارج بگذاریم. آیا شما راهی جزء این می شناسید؟!
✍️ سجادبهزادی
@Library_Telegram
🔸در این موقعیت دشوار تاریخی و در آغاز سال ۱۴۰۰ ؛ کارکرد دولت و حاکمیت برای برون رفت از وضعیت پیش رو برای بسیاری ناامیدکننده است. برخی نیز نه احساس ناامیدی کامل می کنند و نه آنچنان امیدی به بهبود وضعیت در آینده نزدیک دارند. در این میان تکلیف جامعه با انبوهی از مشکلات چیست و چه نقشی در این موقعیت دشوار تاریخی بر دوش جامعه خواهد بود؟
این پرسش سخت را تنها از خودم و هم نوعانم می پرسم. از جامعه ی خسته ایران می پرسم؛ در این موقعیت دشوار تاریخی که اکنون در آستانه قرن جدید و سال ۱۴۰۰ رسیده ایم برای خود چه وظیفه ای در نظر گرفته ایم؟
در موقعیتی که بخش بزرگی از جامعه در فقرغوطه ور و حال خوشی ندارد ؛ آیا اصلا می شود کاری کرد و وظیفه ای برای خود متصور بود؟
فقط میدانیم تا رسیدن به دعای تحویل سال؛ "حول حالنا الی احسن الحال" فاصله زیادی داریم اما در این حالی که نیکو نیست آیا وظیفه ای داریم و یا در ناامیدی کامل، خود را محکوم به غرق شدن می دانیم؟
سال ۱۴۰۰ رسیده است و سختی های زیادی پشت سرگذاشته ایم؛ اما ملت های زیادی در همین وضعیت و حتی بدتر از آن، راه نجات و امید را بر خود نبستند و سخت تلاش کردند. آیندگان یک روز ما را در این موقعیت تاریخی دشوار خواهند سنجید و از ما سوال خواهند پرسید که چه کردید و چه باید می کردید اما نکردید؟
"نرم نرمک میرسد اینک بهار خوش به حال روزگار..." خوش به حال افرادی در جامعه که با همه دردهای مشترک، اگر هم شکسته اند اما پا پس نکشیده اند، کنش گر هستند و در برابر تاریخ خود را پاسخگو می دانند.
"نرم نرمک میرسد اینک بهار خوش به حال روزگار..."خوش به حال کسانی که اگر چه به قول مرتون جامعه شناس آمریکایی "فرصت های مشروع در جامعه را برای رسیدن به هدف، نابرابر" می دانند اما همچنان از اندک روزنه ای که هست بهره می گیرند و موقعیت خلق می کنند.
میدانم که اغلب افراد جامعه در تنگنا هستنداما مگر می شود تسلیم شد.یک حقیقت را هم می دانیم که در نهایت تمام علوم با یک "واقعیت عینی" روبرو هستند و نمی توان مشکلات را "ذهنی و تخیل مآبانه" مدیریت کرد و باید همه یک روز تسلیم علم باشیم و حقیقت آنچه هست و آنچه باید باشد را به چشم خود ببینیم.تا آن لحظه فرا نرسد تنگناها کمتر نمی شود.مسلم هست عده ای نمی خواهند آن لحظه فرا رسد ؛ اما وظیفه جامعه چیست؟باور کنیم خمودی و رکود چاره کار نیست.
بیایید در این سال و قرن جدید ، جدا از دولت ها و سیستم ها که هزار و یک نقد بر آنها هست و هزار ویک کار نکرده دارند ، به تشریح وضعیت خودمان برآییم. نقصان های کارکردهای حاکمیتی کم نیستند اما ما نمی توانیم تا ابد در غم و اندوه بمانیم و نگاهی تلخ بار به آنچه می گذرد داشته باشیم.باید هر یک از ما در جامعه کنونی ایران از خود بپرسیم دقیقا کجای این وضعیت از هم گسسته قرار داریم.
یقین بدانیم دستی از غیب برای حل مشکلات از راه نخواهد رسید.تنها میل و انگیزه و اراده کنشگری و مطالبه گری ماست که نجات بخش خواهد بود.حتی اگر ذات قدرت به سختی تغییری را بر تابد ، نباید ابتر و عاجز باشیم و تا همیشه در پیله ی انقیاد بمانیم.
در آغاز سال ۱۴۰۰ شرایط بر ما سخت تر از همیشه می گذرد اما هیچ برهان اخلاقی نمی گوید که از تعهد خود به آنچه می توانیم انجام دهیم بگریزیم ، حتی اگر توان مان ذره ای در برابر کوه مشکلات باشد.هیچ استدلال اخلاقی نمی گوید حالا که "اعتماد عمومی" بعنوان مهمترین مؤلفه سرمایه اجتماعی مدام در معرض آسیب های گوناگون قرار دارد، این امر بهانه مناسبی برای دست کشیدن از مسئولیت ها باشد.
از جامعه در این موقعیت دشوار تاریخی نمی توان انتظار داشت که برای اتوپیای مدینه فاضله مدام از خود هزینه کند؛اما می توانیم پله پله و آرام آرام امیدوار باشیم و به رشد نهادهای مدنی کمک کنیم ، در جامعه تاثیرگذار باشیم و بارقه های امیدکه به صورت اندک، اینجا و آنجا زائیده می شود را ارج بگذاریم. آیا شما راهی جزء این می شناسید؟!
✍️ سجادبهزادی
@Library_Telegram
برگرفته از کتاب : « خاطرات ادبی و سیاسی و جوانی»
نویسنده : سعید نفیسی..
"مرحوم دهخدا پی در پی سیگار میکشید و خاکستر سیگار و چوب سوخته کبریت را هرجا میرسید میانداخت.
از عجایب این بود که قلم و دوات مرتبی نداشت و بارها شد که با سر سوخته کبریت چیزی نوشت و یادداشت کرد.
خدا میداند چند بار دیدم که در پی مداد خود میگردد و هرگز به یاد نمیآورد آن را کجا گذاشته است.
روی هر کاغذ پاره ای که مییافت یادداشت میکرد.
مکرر روی پاکت شیرینی یا میوه و روی کاغذ پارهای که سیگار در آن پیچیده بودند در حضور من چیزی مینوشت.
گاهی قوطی خالی کبریت را پاره میکرد و روی قسمت سفید آن یادداشتی میکرد."
تهران، 9 مهرماه 1338..
وصیت نامه علامه دهخدا روی قوطی سیگار :
فیشهای لغت دردست آقای دکتر معین خواهد بود. از الف تا یاء نوشته شده است. هیچ چیز از آن نباید افزود و کاست !
@Library_Telegram
نویسنده : سعید نفیسی..
"مرحوم دهخدا پی در پی سیگار میکشید و خاکستر سیگار و چوب سوخته کبریت را هرجا میرسید میانداخت.
از عجایب این بود که قلم و دوات مرتبی نداشت و بارها شد که با سر سوخته کبریت چیزی نوشت و یادداشت کرد.
خدا میداند چند بار دیدم که در پی مداد خود میگردد و هرگز به یاد نمیآورد آن را کجا گذاشته است.
روی هر کاغذ پاره ای که مییافت یادداشت میکرد.
مکرر روی پاکت شیرینی یا میوه و روی کاغذ پارهای که سیگار در آن پیچیده بودند در حضور من چیزی مینوشت.
گاهی قوطی خالی کبریت را پاره میکرد و روی قسمت سفید آن یادداشتی میکرد."
تهران، 9 مهرماه 1338..
وصیت نامه علامه دهخدا روی قوطی سیگار :
فیشهای لغت دردست آقای دکتر معین خواهد بود. از الف تا یاء نوشته شده است. هیچ چیز از آن نباید افزود و کاست !
@Library_Telegram
👍2❤1
عزم
آخرین قدم هایم را در حالی بر میداشتم که نفسهایم به شماره افتاده بودند و ریه هایم با حرص و ولع هر چه بیشتر سعی در گرفتن اکسیژن رقیق هوا در ارتفاع 3000 متری قله پر از برف ... بودند...
قامتم را که به موازات شیب کوهستان خم به جلو میرفت اینبار راست کردم و با نفسی عمیق دستانم را برای برداشتن عینک آفتابی مخصوص کوهنوردی بالا بردم-نگاه خسته ام را با لبخندی بر لب در امتداد کوهستان پر از برف به حرکت وا داشتم و فتح قله ای دیگر را در ذهنم ثبت کردم.
بخار ناشی از دم و بازدم هوای سرد در لحظه ای ایجاد و در کسری از ثانیه محو میشد و در عوض خاطره ای که هرگز در ذهنم خارج نمیشد را باز هم مرور کردم.
.....آن روز هوا نسبتا معتدل بود و من با وجود داشتن درد مختصری در کمرم که چند وقتی بود به مهمانی ستون فقراتم آمده بود راهی بازار شدم.
عرض خیابان را با نگاهی به چپ طی کردم، به نیمه خیابان نرسیدم که ناگاه طغیانی از درد را در کمرم احساس کردم-به حدی شدید بود که توان راه رفتن-ایستادن-برگشتن و هیچ حرکت دیگر حتی نشستن را نداشتم.
آری بدنم قفل قفل شده بود و قدمی که سعی در برداشتن داشتم میخ کوب شده بود.
آنروز به وضوح صدای راننده تاکسی که من جلویش در ابتدا سبز و سپس در همان لحظه خشک شده بودم را میشنیدم.
هوووی خانم میخوای خودکشی کنی بدبخت تر از من رو پیدا نکردی-برو کنار
برو که راهو بند آوردی و بعد صدای ممتدد بوووووق
نمیدانم چطور و چگونه خانواده ام به سراغ آمده بودند.
درد بی امان کمر توان راه رفتنم را از بین برده بودند و من ماندم و خانواده ای که سبد خرید بازار امروزم نگرانی برایشان بود.
افکار وحشتناکی به سراغ آمدند-آیا من برای همیشه فلج میشوم آیا ویلچر نشین خواهم شد، آیا اصلا در زیر عمل دوام خواهم آورد و هزاران سوالی دیگر.
در این بین تنها شوهرم حاج سیف الله دلداری و روحیه میداد و امید به بهبودم داشت.
تزریق آمپول دردم را تسکین داد و توانستم راه بروم.
مراجعات پزشکیم شروع شده بود و وفا داری و همدردی همسرم به اوج خود می رسید.
او اعتقاد داشت در کنار درمان-روزانه ساعتی را به پیاده روی بپردازیم
برای شروع از کوچه و خیابان خود اقدام کردیم و انصافا با همراهی سیف الله توانم دوچندان میشد. عجیب نیروی عشق و محبت را در پاهایم حس میکردم وقتی که شوهرم همراهم بود.
حس میکردم خیابان های اطراف توان مقابله با پاهای ما را ندارند و شروع کردیم به قدم نهادن تا خروجی شهر و این تمرین ها ادامه داشتند و من لذت میبردم از پیاده روی.
درد کمرم تسکین پیدا کرده بود و اینبار عزم را در کمر و پایم جزم کرده بودم برای رفتن به تپه های کوچک اطراف شهر.
باور نکردنی بود.. این من بودم که پیاده بهمراه همسرم از تپه ای بالا میرفتیم. از شدت ذوق گویی به معراج رفته بودم و در پوست خود نمیگنجیدم.
آنروز نگاهم را به سیف الله دوختم و همزمان کوه بالای شهر را در تیرس عزمم قرار دادم....
....کوه های شهرم دیگر کافی نبود-ما به کوه نوردانی حرفه ای تبدیل شده بودیم و با خرید تجهیزات این فن را حرفه ای دنبال میکردیم-دیگر تنها درمان نبود این یک مبارزه برای فتح کوه بود....
بلند ترین قله استان را هم فتح کردیم و بسراغ قله های استان های دیگر که پوشیده از برف بودند میرفتیم و یکی پس از دیگری را پشت سر مینهادیم..
و اینک باز هم من و سیف الله که دهه 5 ام عمرمان را میگذراندیم این قله پر از برف را با عزمی که در آمیخته با عشق و محبت همسرم بود فتح کردیم.
تنها معجزه امید و عشق میتوانست زنی 50 ساله که کمرش قفل شده بود را حالا بر فراز قله پر از برف..... قرار دهد..
@Library_Telegram
آخرین قدم هایم را در حالی بر میداشتم که نفسهایم به شماره افتاده بودند و ریه هایم با حرص و ولع هر چه بیشتر سعی در گرفتن اکسیژن رقیق هوا در ارتفاع 3000 متری قله پر از برف ... بودند...
قامتم را که به موازات شیب کوهستان خم به جلو میرفت اینبار راست کردم و با نفسی عمیق دستانم را برای برداشتن عینک آفتابی مخصوص کوهنوردی بالا بردم-نگاه خسته ام را با لبخندی بر لب در امتداد کوهستان پر از برف به حرکت وا داشتم و فتح قله ای دیگر را در ذهنم ثبت کردم.
بخار ناشی از دم و بازدم هوای سرد در لحظه ای ایجاد و در کسری از ثانیه محو میشد و در عوض خاطره ای که هرگز در ذهنم خارج نمیشد را باز هم مرور کردم.
.....آن روز هوا نسبتا معتدل بود و من با وجود داشتن درد مختصری در کمرم که چند وقتی بود به مهمانی ستون فقراتم آمده بود راهی بازار شدم.
عرض خیابان را با نگاهی به چپ طی کردم، به نیمه خیابان نرسیدم که ناگاه طغیانی از درد را در کمرم احساس کردم-به حدی شدید بود که توان راه رفتن-ایستادن-برگشتن و هیچ حرکت دیگر حتی نشستن را نداشتم.
آری بدنم قفل قفل شده بود و قدمی که سعی در برداشتن داشتم میخ کوب شده بود.
آنروز به وضوح صدای راننده تاکسی که من جلویش در ابتدا سبز و سپس در همان لحظه خشک شده بودم را میشنیدم.
هوووی خانم میخوای خودکشی کنی بدبخت تر از من رو پیدا نکردی-برو کنار
برو که راهو بند آوردی و بعد صدای ممتدد بوووووق
نمیدانم چطور و چگونه خانواده ام به سراغ آمده بودند.
درد بی امان کمر توان راه رفتنم را از بین برده بودند و من ماندم و خانواده ای که سبد خرید بازار امروزم نگرانی برایشان بود.
افکار وحشتناکی به سراغ آمدند-آیا من برای همیشه فلج میشوم آیا ویلچر نشین خواهم شد، آیا اصلا در زیر عمل دوام خواهم آورد و هزاران سوالی دیگر.
در این بین تنها شوهرم حاج سیف الله دلداری و روحیه میداد و امید به بهبودم داشت.
تزریق آمپول دردم را تسکین داد و توانستم راه بروم.
مراجعات پزشکیم شروع شده بود و وفا داری و همدردی همسرم به اوج خود می رسید.
او اعتقاد داشت در کنار درمان-روزانه ساعتی را به پیاده روی بپردازیم
برای شروع از کوچه و خیابان خود اقدام کردیم و انصافا با همراهی سیف الله توانم دوچندان میشد. عجیب نیروی عشق و محبت را در پاهایم حس میکردم وقتی که شوهرم همراهم بود.
حس میکردم خیابان های اطراف توان مقابله با پاهای ما را ندارند و شروع کردیم به قدم نهادن تا خروجی شهر و این تمرین ها ادامه داشتند و من لذت میبردم از پیاده روی.
درد کمرم تسکین پیدا کرده بود و اینبار عزم را در کمر و پایم جزم کرده بودم برای رفتن به تپه های کوچک اطراف شهر.
باور نکردنی بود.. این من بودم که پیاده بهمراه همسرم از تپه ای بالا میرفتیم. از شدت ذوق گویی به معراج رفته بودم و در پوست خود نمیگنجیدم.
آنروز نگاهم را به سیف الله دوختم و همزمان کوه بالای شهر را در تیرس عزمم قرار دادم....
....کوه های شهرم دیگر کافی نبود-ما به کوه نوردانی حرفه ای تبدیل شده بودیم و با خرید تجهیزات این فن را حرفه ای دنبال میکردیم-دیگر تنها درمان نبود این یک مبارزه برای فتح کوه بود....
بلند ترین قله استان را هم فتح کردیم و بسراغ قله های استان های دیگر که پوشیده از برف بودند میرفتیم و یکی پس از دیگری را پشت سر مینهادیم..
و اینک باز هم من و سیف الله که دهه 5 ام عمرمان را میگذراندیم این قله پر از برف را با عزمی که در آمیخته با عشق و محبت همسرم بود فتح کردیم.
تنها معجزه امید و عشق میتوانست زنی 50 ساله که کمرش قفل شده بود را حالا بر فراز قله پر از برف..... قرار دهد..
@Library_Telegram
❤1👍1
📕 مرشد و مارگاریتا
✍ میخائیل بولگاکف
🔃 عباس میلانی
کتاب مرشد و مارگاریتا اثر میخائیل بولگاکف با ترجمه عباس میلانی است؛ مارگریتا پروازش را از سر گرفت و دید رهبر ارکستر جاز که میکوشید با ارکستری که آهنگ لهستانی را مینواخت مبارزه کند، اکنون پشت سر او جنجالی راه انداخته بود و میخواست با پرتاب سنجها نوازندگان آن ارکستر را از نواختن بازدارد و آنها هم با اظهار ترسی خندهدار سرشان را میدزدیدند.
سر انجام رسیدند به پاگرد، همانجایی که «کروویف» شمع به دست توی تاریکی به استقبال مارگریتا آمده بود. اما حالا نور شدیدی که از لوسترهای کریستال خوشه مانند میتابید، چشمهایشان را خیره کرد. مارگریتا آنجا مستقر شد و ستونی از یاقوت کبود زیر بغلش قرار گرفت.
@Library_Telegram
✍ میخائیل بولگاکف
🔃 عباس میلانی
کتاب مرشد و مارگاریتا اثر میخائیل بولگاکف با ترجمه عباس میلانی است؛ مارگریتا پروازش را از سر گرفت و دید رهبر ارکستر جاز که میکوشید با ارکستری که آهنگ لهستانی را مینواخت مبارزه کند، اکنون پشت سر او جنجالی راه انداخته بود و میخواست با پرتاب سنجها نوازندگان آن ارکستر را از نواختن بازدارد و آنها هم با اظهار ترسی خندهدار سرشان را میدزدیدند.
سر انجام رسیدند به پاگرد، همانجایی که «کروویف» شمع به دست توی تاریکی به استقبال مارگریتا آمده بود. اما حالا نور شدیدی که از لوسترهای کریستال خوشه مانند میتابید، چشمهایشان را خیره کرد. مارگریتا آنجا مستقر شد و ستونی از یاقوت کبود زیر بغلش قرار گرفت.
@Library_Telegram
مرشد و مارگریتا - میخائیل بولگاکف.pdf
7 MB
📕 مرشد و مارگاریتا
✍ میخائیل بولگاکف
🔃 عباس میلانی
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_Bot
✍ میخائیل بولگاکف
🔃 عباس میلانی
➖➖➖➖➖➖➖➖➖
@Library_Telegram
کتابهای رایگان بیشتر در⬆️
درخواست کتاب⬇️
@Library_Telegram_Bot
👍4
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
آرزوها، سربازانِ سپاهِ زندگیِ ما هستند.
ما برای رسیدن به پیروزی، فوج فوج از خوبترین و محبوبترین سربازانِمان را در تمامیِ جبههها از دست میدهیم؛ دلاوران را، مؤمنان را، پاکبازان را، و شاید آنها را که اگر میماندند میتوانستند جهان را عوض کنند.
تو هرگز نمیتوانی در یک نبردِ سهمگین، با شاگردانِ سختِ شرورِ شیطان، روبرو شوی و در امتدادِ نبردی مداوم و سرسختانه، حتّی یک سرباز هم از دست ندهی.
📕 ابوالمشاغل
✍ نادر ابراهیمی
@Library_Telegram
ما برای رسیدن به پیروزی، فوج فوج از خوبترین و محبوبترین سربازانِمان را در تمامیِ جبههها از دست میدهیم؛ دلاوران را، مؤمنان را، پاکبازان را، و شاید آنها را که اگر میماندند میتوانستند جهان را عوض کنند.
تو هرگز نمیتوانی در یک نبردِ سهمگین، با شاگردانِ سختِ شرورِ شیطان، روبرو شوی و در امتدادِ نبردی مداوم و سرسختانه، حتّی یک سرباز هم از دست ندهی.
📕 ابوالمشاغل
✍ نادر ابراهیمی
@Library_Telegram
📚 قانون پناهگاه
کوهنوردان کوه های آلپ با رسیدن به نیمه ی راه ، در استراحتگاهی در آنجا استراحت می کنند.
صاحب آن استراحتگاه طی سالیان متوجه شده که اتفاق جالبی رخ می دهد
وقتی کوه نوردان وارد استراحتگاه می شوند و گرمای آتش را حس می کنند و بوی غذا به مشامشان می رسد ، برخی از آنان وسوسه می شوند و به همراهان خود می گویند
" می دانی فکر کنم بهتر است همین جا منتظر بمانم و شما به قله بروید و برگردید. وقتی برگشتید با هم پایین می رویم."
وقتی کنار آتش می نشینند و آواز می
خوانند ، جرقه ای از خشنودی آنان را فرا می گیرد.
در همین هنگام بقیه ی گروه لباس هایشان را می پوشند و مسیر خود را به سوی قله ادامه می دهند.
در ساعت بعد فضای شادی بخشی کنار آتش وجود دارد و اوقات خوبی را در مامن آرام خانه کوچک سپری می کنند.
اما حدودا سه ساعت بعد ، آرام می شوند و به سمت پنجره می روند و به بالای کوه می نگرند و در سکوت به دوستانشان که در حال بالا رفتن از قله هستند ، نگاه می کنند.
جوّ موجود در استراحتگاه از شادی و لذت به سکوت مرگبار و غم انگیز مراسم تشییع جنازه خودشان تبدیل می شود.متوجه می شوند که دوستانشان بهای رسیدن به قله را پرداخته اند.
چه اتفاقی افتاد؟
راحتی موقت پناهگاه باعث از دست دادن باور آنها به هدفشان شد.
این ، برای هر یک از ما نیز ممکن است اتفاق بیفتد.
آیا در زندگی ما پناهگاه هایی وجود دارد که مانع رسیدن به قله و از دست دادن هدفمان شود؟
زندگی از دو قسمت تشکیل شده است
قله ها و پناهگاه ها...
در پناهگاه امنیت و آسایش وجود دارد ،
خطری جان شما را تهدید نمی کند ، اما برای تجربه ناب زندگی و صعود کردن و قرار گرفتن در اوج ، باید با چالش قله رو به رو شد و بر آن غلبه کرد.
@Library_Telegram
کوهنوردان کوه های آلپ با رسیدن به نیمه ی راه ، در استراحتگاهی در آنجا استراحت می کنند.
صاحب آن استراحتگاه طی سالیان متوجه شده که اتفاق جالبی رخ می دهد
وقتی کوه نوردان وارد استراحتگاه می شوند و گرمای آتش را حس می کنند و بوی غذا به مشامشان می رسد ، برخی از آنان وسوسه می شوند و به همراهان خود می گویند
" می دانی فکر کنم بهتر است همین جا منتظر بمانم و شما به قله بروید و برگردید. وقتی برگشتید با هم پایین می رویم."
وقتی کنار آتش می نشینند و آواز می
خوانند ، جرقه ای از خشنودی آنان را فرا می گیرد.
در همین هنگام بقیه ی گروه لباس هایشان را می پوشند و مسیر خود را به سوی قله ادامه می دهند.
در ساعت بعد فضای شادی بخشی کنار آتش وجود دارد و اوقات خوبی را در مامن آرام خانه کوچک سپری می کنند.
اما حدودا سه ساعت بعد ، آرام می شوند و به سمت پنجره می روند و به بالای کوه می نگرند و در سکوت به دوستانشان که در حال بالا رفتن از قله هستند ، نگاه می کنند.
جوّ موجود در استراحتگاه از شادی و لذت به سکوت مرگبار و غم انگیز مراسم تشییع جنازه خودشان تبدیل می شود.متوجه می شوند که دوستانشان بهای رسیدن به قله را پرداخته اند.
چه اتفاقی افتاد؟
راحتی موقت پناهگاه باعث از دست دادن باور آنها به هدفشان شد.
این ، برای هر یک از ما نیز ممکن است اتفاق بیفتد.
آیا در زندگی ما پناهگاه هایی وجود دارد که مانع رسیدن به قله و از دست دادن هدفمان شود؟
زندگی از دو قسمت تشکیل شده است
قله ها و پناهگاه ها...
در پناهگاه امنیت و آسایش وجود دارد ،
خطری جان شما را تهدید نمی کند ، اما برای تجربه ناب زندگی و صعود کردن و قرار گرفتن در اوج ، باید با چالش قله رو به رو شد و بر آن غلبه کرد.
@Library_Telegram
بخند، نذار فك كنن برنده ميشن
هر جمعه بابام به کلوپ محلمون می رفت و نوار بوکس محمد علی کلی و جورج فورمن رو کرایه می کرد، مسابقه قهرمانی جهان بود، ما با هم اون بازی رو هزار بار دیدیم، حرف نداشت.
اولش فورمن تا جایی که می خورد علی رو زد، هوک چپ، هوک راست، شکم، زیر چونه، اما علی چسبیده بود به رینگ و می گفت" نا امیدم کردی پسر!"
فورمن چپ می زد، علی می خندید، فورمن راست می زد، علی می رقصید، رقص پاش بی نظیر بود، این کارش باعث می شد فورمن عصبی تر شه، تا اینکه آخر سر علی با یه هوک راست جانانه فورمن رو ناک اوت کرد.
همیشه وقتی بازی تموم میشد بابام بهم می گفت: ضربه وحشتناکی بود ولی علی با این ضربه برنده نشد، چیزی که اون رو برنده کرد رقصیدن و خنده هاش بود...بعد نوار رو در میاورد و با خودش می گفت: بذار هرچقدر که می خوان ضربه هاشون رو بزنن، اما بخند، نذار فکر کنن که برنده میشن، نذار فکر کنن که برنده میشن...
#روزبه_معین
@Library_Telegram
هر جمعه بابام به کلوپ محلمون می رفت و نوار بوکس محمد علی کلی و جورج فورمن رو کرایه می کرد، مسابقه قهرمانی جهان بود، ما با هم اون بازی رو هزار بار دیدیم، حرف نداشت.
اولش فورمن تا جایی که می خورد علی رو زد، هوک چپ، هوک راست، شکم، زیر چونه، اما علی چسبیده بود به رینگ و می گفت" نا امیدم کردی پسر!"
فورمن چپ می زد، علی می خندید، فورمن راست می زد، علی می رقصید، رقص پاش بی نظیر بود، این کارش باعث می شد فورمن عصبی تر شه، تا اینکه آخر سر علی با یه هوک راست جانانه فورمن رو ناک اوت کرد.
همیشه وقتی بازی تموم میشد بابام بهم می گفت: ضربه وحشتناکی بود ولی علی با این ضربه برنده نشد، چیزی که اون رو برنده کرد رقصیدن و خنده هاش بود...بعد نوار رو در میاورد و با خودش می گفت: بذار هرچقدر که می خوان ضربه هاشون رو بزنن، اما بخند، نذار فکر کنن که برنده میشن، نذار فکر کنن که برنده میشن...
#روزبه_معین
@Library_Telegram
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
منشأ تمام افکار و حرکات ما
چگونه دیدن خویشتن است.
تجربیات، موفقیتها، شکستها، افکاری که درباره خود داریم و واکنشهای دیگران نسبت به ما، همه و همه شکل دهنده تصویری هستند که از خویشتن در ذهن داریم و "اعتقاد به حقیقی بودن" این تصویر است که سبب میشود زندگی را دقیقاً در چارچوب آن به پیش ببریم.
جهان بازتابی از خود ماست وقتی از خود بیزارم از همه بیزاریم و وقتی به همین که هستیم عشق میورزیم تمام جهان به نظر فوقالعاده و دوست داشتنی میآید.
تصویری که انسان از خویشتن در ذهن دارد دقیقا تعیین میکند که چه رفتارهایی از او سر خواهد زد با چه کسانی دوستی خواهد کرد برای چه چیزهایی تلاش خواهد کرد و از چه چیزهایی اجتناب خواهد کرد.
📕 راز شاد زیستن
✍ #اندرو_متیوس
@Library_Telegram1
چگونه دیدن خویشتن است.
تجربیات، موفقیتها، شکستها، افکاری که درباره خود داریم و واکنشهای دیگران نسبت به ما، همه و همه شکل دهنده تصویری هستند که از خویشتن در ذهن داریم و "اعتقاد به حقیقی بودن" این تصویر است که سبب میشود زندگی را دقیقاً در چارچوب آن به پیش ببریم.
جهان بازتابی از خود ماست وقتی از خود بیزارم از همه بیزاریم و وقتی به همین که هستیم عشق میورزیم تمام جهان به نظر فوقالعاده و دوست داشتنی میآید.
تصویری که انسان از خویشتن در ذهن دارد دقیقا تعیین میکند که چه رفتارهایی از او سر خواهد زد با چه کسانی دوستی خواهد کرد برای چه چیزهایی تلاش خواهد کرد و از چه چیزهایی اجتناب خواهد کرد.
📕 راز شاد زیستن
✍ #اندرو_متیوس
@Library_Telegram1
#یک_دقیقه_مطالعه
کتابهای خوب را جدی بگیریم! کتابخوانی چیزی بسیار فراتر از یک ژست اجتماعی است.
«کتابها، که میتوان با هزینهای اندک خریدشان، به ما اجازه میدهند با صحّت بالا از گذشته اطلاعات کسب کنیم؛ حکمت گونهی ما را بهدست آوریم؛ دیدگاه دیگران را بفهمیم، نه فقط آنهایی که در قدرت هستند؛ همراه بهترین معلمان دربارهی بینشهایی بیاندیشیم که بهدشواری از طبیعت، از تمام سیارهی زمین و از تمام تاریخمان، گرفته شده است و آنها را مدیون بهترین اذهانی هستیم که تاکنون زیستهاند. کتابها اجازه میدهند انسانهایی که مدتها پیش مردهاند درون سرهای ما صحبت کنند. کتابها میتوانند همهجا ما را همراهی کنند. وقتی سرعت فهمیدنمان کم است، کتابها صبور اند، و اجازه میدهند بخشهای دشوار را هر تعداد بار که میخواهیم بخوانیم... کتابها کلید فهمیدن جهان و مشارکت در یک جامعهی دموکراتیک اند.»
#کارل_سیگن
@Library_Telegram
کتابهای خوب را جدی بگیریم! کتابخوانی چیزی بسیار فراتر از یک ژست اجتماعی است.
«کتابها، که میتوان با هزینهای اندک خریدشان، به ما اجازه میدهند با صحّت بالا از گذشته اطلاعات کسب کنیم؛ حکمت گونهی ما را بهدست آوریم؛ دیدگاه دیگران را بفهمیم، نه فقط آنهایی که در قدرت هستند؛ همراه بهترین معلمان دربارهی بینشهایی بیاندیشیم که بهدشواری از طبیعت، از تمام سیارهی زمین و از تمام تاریخمان، گرفته شده است و آنها را مدیون بهترین اذهانی هستیم که تاکنون زیستهاند. کتابها اجازه میدهند انسانهایی که مدتها پیش مردهاند درون سرهای ما صحبت کنند. کتابها میتوانند همهجا ما را همراهی کنند. وقتی سرعت فهمیدنمان کم است، کتابها صبور اند، و اجازه میدهند بخشهای دشوار را هر تعداد بار که میخواهیم بخوانیم... کتابها کلید فهمیدن جهان و مشارکت در یک جامعهی دموکراتیک اند.»
#کارل_سیگن
@Library_Telegram