یک کوهنورد در اقدامی ارزشمند، قله دماوند، بلندترین قله ایران، را به یاد بابک فتح کرد؛ جوانی که عشق به طبیعت و کوهنوردی بخش جدایی‌ناپذیر زندگی‌اش بود و خودش نیز در زمان حیاتش این قله را فتح کرده بود.

بابک صادقی محسنی جوان ۳۱ ساله ی طبیعتگرد و کوهنورد، در ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴، در جریان اعتراضات تهران، با شلیک نیروهای مسلح جمهوری اسلامی کشته شد.

این بار دماوند فقط مقصد نبود؛ نام و یاد بابک هم تا ارتفاع ۵۶۱۰ متری رفت، تا یادش در بلندای ایران زنده بماند.

در چهارمین سالگرد کشته‌شدن جاویدنام رحیم کلیج، خواهرش با تهیه غذا برای حیوانات، یاد برادرش را گرامی داشت. او نوشت: «بی تو ۴ سال گذشت… اگر ۴۰ سال هم بگذرد، داغ تو تا ابد تازه‌ست، جان خواهر.»
جاویدنام رحیم کلیج، ۲۷ ساله و اهل قائم‌شهر، دانش‌آموخته کاردانی نرم‌افزار و صاحب مغازه تعمیرات تلفن همراه بود. به ورزش و طبیعت علاقه داشت و برای آینده‌اش برنامه می‌ریخت. عاشق حیوانات، به‌ویژه سگ‌ها بود و سگی به نام «سیتا» داشت که به هم بسیار وابسته بودند.
رحیم روز ۳۰ شهریور ۱۴۰۱، پس از پایان کار، به جمع معترضان پیوست و در نزدیکی کلانتری ۱۱ قائم‌شهر هدف گلوله‌های جنگی و ضربات متعدد قرار گرفت و جان باخت. نیروهای امنیتی خانواده‌اش را تحت فشار گذاشتند تا مسئولیت کشته‌شدن او را به معترضان نسبت دهند، اما خانواده این روایت را نپذیرفت. تحویل پیکر و خاکسپاری او نیز با محدودیت‌های امنیتی همراه بود.

گزارش تورم شهریور مرکز آمار از شتاب گرفتن افزایش قیمت‌ها در پایان تابستان حکایت دارد؛ گزارشی که در برخی شاخص‌ها با روایت بانک مرکزی هم‌خوان نیست.
اما برای خانوارها، فشار گرانی در هزینه‌های روزمره معنا پیدا می‌کند: پول بیشتری برای خوراک، مسکن و درمان می‌پردازند و در مقابل، توان تأمین نیازهایشان کمتر می‌شود. تداوم تورم، خانواده‌ها را ناچار کرده از کیفیت و مقدار خریدشان کم کنند یا برخی نیازهای ضروری را به تعویق بیندازند.
گزارش‌ها و تجربه‌های خود از گرانی و تأثیر آن بر زندگی روزمره‌تان را، از هر شهر و منطقه‌ای که هستید، برای «گزارشگر» بفرستید.

جاویدنام علی هاشمی مطلق، ۳۲ ساله، از ایل بختیاری و ساکن اندیمشک، شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴ در خیابان سینای اندیمشک با شلیک مستقیم نیروهای امنیتی کشته شد.
علی شب پیش از آن نیز از ناحیه کمر با گلوله‌های ساچمه‌ای زخمی شده بود، اما دوباره به خیابان رفت. به گفته نزدیکانش، سه گلوله جنگی به مچ پای راست، پشت ران راست و پهلوی چپ او اصابت کرد
خانواده علی پیشنهاد نهادهای امنیتی برای معرفی او به‌عنوان «بسیجی» یا «شهید حکومتی» را نپذیرفتند. پیکرش ساعت ۳ بامداد ۲۲ دی، با حضور شمار محدودی از اعضای خانواده و بستگان، تحت تدابیر شدید امنیتی و بدون اجازه برگزاری مراسم عمومی، در بهشت زهرای اندیمشک به خاک سپرده شد.

مادر جاویدنام محمدجواد خلیلی اردلی، جایی را می‌بوسد که فرزندش مقابل چشمان او هدف گلوله قرار گرفت و جان باخت.
جاویدنام محمدجواد خلیلی اردلی، اهل اردل و ساکن اصفهان، روز ۱۹ دی ۱۴۰۴ هدف شلیک مأموران جمهوری اسلامی قرار گرفت. پیکرش پس از سه روز به خانواده تحویل داده شد و در فضایی کاملاً امنیتی، با حضور محدود اعضای خانواده، در آرامستان شهر اردل در چهارمحال و بختیاری به خاک سپرده شد.
او دانش‌آموخته کاردانی بود و در زمینه واردات لوازم جانبی تلفن همراه فعالیت می‌کرد.
مراسم چهلم او با حضور گسترده مردم و اجرای آیین بختیاری «کُتل‌بندی» برگزار شد. به گفته خانواده، نهادهای حکومتی برخلاف خواست آنها، نام محمدجواد را در فهرست رسمی «شهدا» قرار داده‌اند.

جاویدنام جواد یوسفی، ۳۳ ساله و اهل رشت، روز ۱۹ دی ۱۴۰۴ در چهارراه میکائیل، هدف تیراندازی نیروهای جمهوری اسلامی قرار گرفت. سه گلوله جنگی به قفسه سینه‌اش اصابت کرد. او را به بیمارستان پورسینا رساندند و تحت عمل جراحی قرار گرفت، اما حوالی ساعت ۴ بامداد بر اثر شدت جراحات جان باخت.
جواد چند سال کار کرده بود تا بتواند کارواش خودش را راه‌اندازی کند؛ کسب‌وکاری که حاصل تلاش او برای ساختن زندگی‌اش بود.
به گفته نزدیکانش، خانواده برای تحویل گرفتن پیکر او با تهدید و محدودیت روبه‌رو شدند. مأموران شرط گذاشته بودند که خاکسپاری شبانه و بدون مراسم برگزار شود و هشدار داده بودند اگر صدای گریه یا شیون بلند شود، پیکر جواد را پس می‌گیرند و خودشان دفن می‌کنند.
پیکر او شامگاه ۲۱ دی به خانواده تحویل داده شد و در آرامستان باغ رضوان رشت به خاک سپرده شد.

اگر اسلحه راه‌حل نیست، چه چیزی می‌تواند قدرت سیاسی بسازد؟ نگاهی به مقاومت مدنی، سازماندهی و تبدیل نارضایتی پراکنده به نیرویی ماندگار

آمریکا دور تازه‌ای از تحریم‌ها علیه خودرو، راه‌آهن و فولاد ایران وضع کرده است. هدف، بستن مسیرهای درآمدی و تجاری‌ای است که می‌توانند جایگزین نفت شوند.

جاویدنام محراب دولت‌پناه، ۳۴ ساله و اهل هشتپر تالش، روز ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ در جریان اعتراضات مردمی در مرکز این شهر، از فاصله نزدیک هدف شلیک مستقیم مأموران امنیتی به سر قرار گرفت. ابتدا به بیمارستان شهید نورانی تالش منتقل شد و به دلیل وخامت وضعیتش، به بیمارستان پورسینای رشت انتقال یافت. محراب پس از چند روز کما جان باخت، اما بنا بر گزارش‌ها، مقام‌های امنیتی خبر مرگش را با چند روز تأخیر، در ۷ مهر، به خانواده اعلام کردند.
او در بازار ماهی و صادرات آن به جمهوری آذربایجان فعالیت می‌کرد.
تحویل پیکر جاویدنام محراب دولت‌پناه با فشارهای امنیتی و مطالبه پول تحت عنوان «هزینه بیمارستان و گلوله» همراه بود. پس از پیگیری‌های خانواده، پیکر او تحویل داده شد و روز ۱۱ مهر ۱۴۰۱ در آرامستان زادگاهش، روستای تازه‌آباد تالش، به خاک سپرده شد.
خانواده محراب با وجود تهدیدهای امنیتی، برای پیگیری کشته‌شدن او در مراجع قضایی شکایت ثبت کردند. آنها همچنین به یاد او درختی بر مزارش کاشتند.

جاویدنام مهرزاد نظری، اهل نورآباد ممسنی، شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، نزدیک ساختمان سپاه از فاصله‌ای نزدیک هدف گلوله قرار گرفت. به گفته نزدیکانش، پس از مجروح شدن بارها گفته بود: «تو چشمام نگاه کرد و شلیک کرد.» خانواده از بیم بازداشت او در بیمارستان، مهرزاد را به روستای بردنگان، زادگاه پدری‌اش، منتقل کردند. او بر اثر خون‌ریزی شدید و جراحات داخلی، در شرایطی که امکانات پزشکی کافی در دسترس نبود، جان باخت.
مهرزاد به طبیعت و حیوانات علاقه داشت و هنگام آتش‌سوزی‌ها داوطلبانه برای مهار آتش کمک می‌کرد. سوارکار، شناگر و تیراندازی ماهر بود.
نیروهای امنیتی ابتدا از تحویل پیکر مهرزاد خودداری کردند. روز خاکسپاری نیز مأموران تلاش کردند پیکرش را از خانواده و مردم بردنگان بگیرند و ادامه مراسم را به گرفتن تعهد از خانواده مشروط کردند. پدرش خواسته بود او را بدون غسل، نماز و مراسم مذهبی حکومتی در مراسخون به خاک بسپارند. 
تشییع و مراسم چهلم مهرزاد با موسیقی، رقص سوگ و شاهنامه‌خوانی برگزار شد.

دیدار مادر جاویدنام پارسا امینی با خانواده‌های جاویدنامان رامسر بر سر مزار عزیزانشان.
او با انتشار این ویدیو نوشت که در نخستین پنج‌شنبه‌ای که بر مزار پارسا نبود، به دیدار خانواده‌های داغدار رامسر رفت: «انگار ما فامیل هم بودیم، از یک خانواده بزرگ؛ دردمان یکی بود.»
مادر پارسا از دلتنگی بی‌پایان برای فرزندانشان گفت و نوشت که در آغوش گرفتن یکدیگر، کمی از سنگینی این درد کم می‌کرد.

محمدپارسا امینی، نوجوان ۱۷ ساله اهل فردیس کرج، شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در محدوده فلکه پنجم فردیس، هنگام کمک به یک مجروح، هدف شلیک گلوله قرار گرفت و جان باخت. او متولد ۵ آذر ۱۳۸۷، کوچک‌ترین فرزند و تنها پسر خانواده بود؛ نوجوانی که برای رسیدن به استقلال مالی کار می‌کرد و بخشی از درآمدش را به حمایت از کودکان کار اختصاص می‌داد.

In January 2026, Iran’s internet was shut down. With no foreign journalists on the ground and no independent reporting, much of what happened was recorded by the people who were there. Across the country, people filmed protests, shootings, arrests, the wounded, the dead and the aftermath. Their footage reached the outside world in fragments, often without clear dates, locations or context.

This Is Our Story brings these images together with first-hand accounts from eyewitnesses, survivors and bereaved families, revealing how events unfolded and what people experienced. The documentary restores context to isolated clips, preserves testimony and creates a fuller record of what happened. English subtitles make that record accessible beyond Iran.
All four episodes are available on Manoto’s youtube channel (bio).

آمریکا در حال تقویت چشمگیر حضور نظامی خود در خاورمیانه است؛ از اعزام هزاران نیروی بیشتر و یک ناو هواپیمابر دیگر تا گروه آبی‌ـ‌خاکی و تفنگداران دریایی. این آرایش، دامنه گزینه‌های واشنگتن را از دفاع هوایی و حفاظت از کشتیرانی تا حملات گسترده‌تر و عملیات محدود زمینی افزایش می‌دهد. با این حال، افزایش نیروها به‌تنهایی به معنای تصمیم برای آغاز جنگ نیست؛ بلکه نشان می‌دهد آمریکا در حال آماده‌کردن ظرفیت لازم برای سناریوهای مختلف در صورت تشدید درگیری است.