مادر جاویدنام آیدا عقیلی با روشن کردن شمع، یاد دخترش و دیگر جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه را گرامی داشت.
آیدا عقیلی، ۳۴ ساله و ساکن تهران، در دی‌ماه ۱۴۰۴ با اصابت گلوله جنگی به سرش کشته شد. تصویر پیکر او در میان تصاویری بود که آن روزها از پیکر جان‌باختگان در محوطه بیمارستان الغدیر تهران منتشر شد.
خانواده آیدا پس از چند روز بی‌خبری و جست‌وجو، سرانجام پیکرش را در میان اجساد منتقل‌شده به کهریزک پیدا و شناسایی کردند. او در بهشت زهرای تهران، قطعه ۳۲۶، ردیف ۲۰۴، شماره ۲۶ به خاک سپرده شد.

مادر جاویدنام کاوه افتخاری با روشن کردن شمع، یاد فرزندش و دیگر جاویدنامان ایران را گرامی داشت.
جاویدنام کاوه افتخاری، ۲۱ ساله، روز ۱۹ دی ۱۴۰۴ در محدوده نهم قلمِ محله شاهین‌ویلا هدف شلیک نیروهای حکومتی قرار گرفت. به روایت خانواده، تیراندازی از پشت‌بام مسجد نهم قلم و توسط تک‌تیرانداز انجام شد و گلوله به ناحیه قلب کاوه اصابت کرد. کاوه را به بیمارستان رساندند، اما او جان باخت؛ مادرش روایت کرده که فرزندش در آغوش او از دست رفت. پیکر کاوه روز ۲۰ دی به خانواده تحویل داده شد، اما اجازه خاکسپاری در کرج را ندادند. خانواده ناچار شدند پیکرش را به روستای مادری او، اوج قزوین، منتقل کنند و روز ۲۱ دی به خاک بسپارند.

جاویدنام امیررضا همت‌آزاد در جریان اعتراضات سراسری سال ۱۴۰۱، بر اثر ضربات شدید باتوم مأموران امنیتی به سرش به‌شدت مجروح شد و در بیمارستان شریعتی تهران به کما رفت. او پس از حدود سه ماه بیهوشی، روز ۱۸ اسفند ۱۴۰۱ بر اثر جراحات وارده جان باخت.
بر اساس گزارش‌های منتشرشده، نیروهای امنیتی خانواده او را برای جلوگیری از برگزاری مراسم خاکسپاری تحت فشار گذاشتند و تلاش کردند مرگ او را به سکته و خونریزی مغزی نسبت دهند.
مادر او، زهرا ملک‌نیا، از مادران دادخواه است که یاد فرزندش را زنده نگه داشته و پیگیر دادخواهی اوست.

سخنان حمیده مقدم، مادر جاویدنام بهنام لایق‌پور، بر مزار فرزندش
جاویدنام بهنام لایق‌پور، ۳۶ ساله و تتوآرتیست اهل رشت، روز ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ در جریان خیزش مهسا، از فاصله نزدیک هدف شلیک گلوله‌های ساچمه‌ای نیروهای امنیتی به گلو و سینه‌اش قرار گرفت. بر اساس روایت منتشرشده، مأموران با تهدید به تیراندازی اجازه ندادند کسی به بهنامِ مجروح نزدیک شود و به او کمک کند. زمانی که به بیمارستان رسید، جان باخته بود.
پیکر بهنام سه روز بعد به خانواده تحویل داده شد. خانواده به‌ناچار پیکر او را در آرامستان بهشت رضوان رشت به خاک سپردند؛ همچنین به آنها اعلام شده بود که اجازه برگزاری مراسم ندارند.

جاویدنام متین عباسی، ۱۹ ساله، در دی‌ماه ۱۴۰۴ در صباشهر شهریار هدف شلیک نیروهای حکومتی قرار گرفت. او روز ۱۸ دی با گلوله‌های ساچمه‌ای زخمی شد، اما روز بعد همراه خانواده‌اش دوباره به خیابان رفت. حوالی غروب ۱۹ دی، در بلوار تاجیک، از فاصله نزدیک و از پشت هدف شلیک گلوله جنگی قرار گرفت.
خانواده به‌دلیل حضور مأموران در بیمارستان‌ها، ابتدا متین را به خانه بردند و خدمات اولیه درمانی در منزل انجام شد. با وخامت حالش، بامداد روز بعد او را با نام مستعار به بیمارستان منتقل کردند. متین تحت عمل جراحی قرار گرفت، اما بر اثر شدت جراحات جان باخت. پیکرش روز ۲۵ دی در صباشهر به خاک سپرده شد.

جاویدنام محمد رادمان‌نیا، ۲۹ ساله, ورزشکار و بدنساز، اصالتاً اهل رباط‌میل اراک و ساکن تهران بود. او شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴، در خیابان طاووسیِ محله نظام‌آباد تهران، از پشت هدف گلوله جنگی نیروهای حکومتی قرار گرفت.
او به بیمارستان الغدیر منتقل شد، اما روز ۲۰ دی بر اثر شدت جراحات جان باخت.
پیکر محمد را با این شرط به خانواده تحویل دادند که در تهران به خاک سپرده نشود. خانواده او را در آرامستان رباط‌میل اراک به خاک سپردند. مادرش همچنان بر دادخواهی و پاسخگویی درباره کشته‌شدن فرزندش تأکید دارد.

جاویدنام محمدرضا کرمی، ۱۶ ساله و بوکسور اهل ملکشاهی در استان ایلام، روز ۱۳ دی ۱۴۰۴ با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی مجروح شد و دو روز بعد، در ۱۵ دی، بر اثر شدت جراحات در بیمارستان خمینی ایلام جان باخت.
تیراندازی نیروهای حکومتی به معترضان در ملکشاهی، شماری کشته و ده‌ها زخمی بر جا گذاشت. پس از انتقال مجروحان به بیمارستان، مأموران برای بازداشت تعدادی از آنها به این مرکز درمانی یورش بردند. بستگان مجروحان و شماری از اعضای کادر درمان در برابر آنها مقاومت کردند، اما نیروها با توسل به خشونت وارد محوطه شدند و در فضای بیمارستان گاز اشک‌آور شلیک کردند.

جاویدنام جواد حیدری، ۳۹ ساله, روز ۳۱ شهریور ۱۴۰۱ در جریان خیزش مهسا، در خیابان حکم‌آباد و نزدیکی پارک ملت قزوین هدف گلوله قرار گرفت و جان باخت.
بنا بر روایت منتشرشده، نیروهای امنیتی از پشت با گلوله جنگی به او شلیک کردند و به‌جای انتقال فوری به بیمارستان، او را به مقر فرماندهی نزدیک پارک بردند. جواد پس از وخامت حال و خون‌ریزی شدید به بیمارستان رجایی منتقل شد، اما رسیدگی دیرهنگام نتوانست جانش را نجات دهد.
خانواده پس از حدود ۲۴ ساعت بی‌خبری، پیگیر سرنوشت او شدند و برای دیدن آثار جراحت بر پیکرش، مانع خاکسپاری او توسط نیروهای امنیتی شدند. پیکر جواد در نهایت در زادگاهش، روستای رحمت‌آباد بزرگ قزوین، به خاک سپرده شد.

جاویدنام پارسا لوینیان، ۳۱ ساله و مکانیک خودرو اهل اصفهان، شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴، حوالی ساعت ۹ شب، در فلکه نوبهارِ محله خانه اصفهان، با شلیک مستقیم گلوله جنگی نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی به سینه‌اش کشته شد.
بر اساس روایت دریافتی، پیکر او بلافاصله به خانواده تحویل داده نشد. خانواده پس از حدود یک هفته انتظار و با سپردن تعهدات امنیتی توانستند پیکرش را تحویل بگیرند و در شرایط فشار و سکوت خبری به خاک بسپارند.

سال تحصیلی آغاز شده و در این کلاس، نام دانش‌آموزانی خوانده می‌شود که دیگر بازنمی‌گردند؛ کودکانی که باید پشت همین نیمکت‌ها می‌نشستند و فرصت بزرگ‌شدن پیدا می‌کردند.
جای خالی آنها تنها به سرکوب دی‌ماه ۱۴۰۴ مربوط نیست. در سال‌های مختلف، کودکان و نوجوانان در سراسر ایران قربانی خشونت نیروهای جمهوری اسلامی شده‌اند؛ در خیابان، هنگام بازگشت از مدرسه یا در کنار خانواده‌هایشان.
در آبان ۱۳۹۸، دست‌کم ۲۳ کودک و نوجوان به دست نیروهای امنیتی جان خود را از دست دادند. نیکتا اسفندانی، محمد داستان‌خواه، محسن محمدپور، امیررضا عبداللهی، آرمین قادری و علی غزلاوی از جان‌باختگان آن روزها بودند.
در خیزش ۱۴۰۱، نام‌هایی چون سارینا اسماعیل‌زاده، نیکا شاکرمی، سپهر مقصودی و کیان پیرفلک به این فهرست اضافه شدند؛ و در دی‌ماه ۱۴۰۴ نیز کودکان و نوجوانان دیگری جانشان را در سرکوب اعتراضات از دست دادند. این نام‌ها تنها بخشی از قربانیان‌اند.
خانواده‌های دادخواه با آغاز هر سال تحصیلی، جای خالی فرزندانی را یادآوری می‌کنند که حکومت فرصت زندگی و آینده را از آنها گرفت.