اگر اسلحه راه‌حل نیست، چه چیزی می‌تواند قدرت سیاسی بسازد؟ نگاهی به مقاومت مدنی، سازماندهی و تبدیل نارضایتی پراکنده به نیرویی ماندگار

آمریکا دور تازه‌ای از تحریم‌ها علیه خودرو، راه‌آهن و فولاد ایران وضع کرده است. هدف، بستن مسیرهای درآمدی و تجاری‌ای است که می‌توانند جایگزین نفت شوند.

جاویدنام محراب دولت‌پناه، ۳۴ ساله و اهل هشتپر تالش، روز ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ در جریان اعتراضات مردمی در مرکز این شهر، از فاصله نزدیک هدف شلیک مستقیم مأموران امنیتی به سر قرار گرفت. ابتدا به بیمارستان شهید نورانی تالش منتقل شد و به دلیل وخامت وضعیتش، به بیمارستان پورسینای رشت انتقال یافت. محراب پس از چند روز کما جان باخت، اما بنا بر گزارش‌ها، مقام‌های امنیتی خبر مرگش را با چند روز تأخیر، در ۷ مهر، به خانواده اعلام کردند.
او در بازار ماهی و صادرات آن به جمهوری آذربایجان فعالیت می‌کرد.
تحویل پیکر جاویدنام محراب دولت‌پناه با فشارهای امنیتی و مطالبه پول تحت عنوان «هزینه بیمارستان و گلوله» همراه بود. پس از پیگیری‌های خانواده، پیکر او تحویل داده شد و روز ۱۱ مهر ۱۴۰۱ در آرامستان زادگاهش، روستای تازه‌آباد تالش، به خاک سپرده شد.
خانواده محراب با وجود تهدیدهای امنیتی، برای پیگیری کشته‌شدن او در مراجع قضایی شکایت ثبت کردند. آنها همچنین به یاد او درختی بر مزارش کاشتند.

جاویدنام مهرزاد نظری، اهل نورآباد ممسنی، شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴، نزدیک ساختمان سپاه از فاصله‌ای نزدیک هدف گلوله قرار گرفت. به گفته نزدیکانش، پس از مجروح شدن بارها گفته بود: «تو چشمام نگاه کرد و شلیک کرد.» خانواده از بیم بازداشت او در بیمارستان، مهرزاد را به روستای بردنگان، زادگاه پدری‌اش، منتقل کردند. او بر اثر خون‌ریزی شدید و جراحات داخلی، در شرایطی که امکانات پزشکی کافی در دسترس نبود، جان باخت.
مهرزاد به طبیعت و حیوانات علاقه داشت و هنگام آتش‌سوزی‌ها داوطلبانه برای مهار آتش کمک می‌کرد. سوارکار، شناگر و تیراندازی ماهر بود.
نیروهای امنیتی ابتدا از تحویل پیکر مهرزاد خودداری کردند. روز خاکسپاری نیز مأموران تلاش کردند پیکرش را از خانواده و مردم بردنگان بگیرند و ادامه مراسم را به گرفتن تعهد از خانواده مشروط کردند. پدرش خواسته بود او را بدون غسل، نماز و مراسم مذهبی حکومتی در مراسخون به خاک بسپارند. 
تشییع و مراسم چهلم مهرزاد با موسیقی، رقص سوگ و شاهنامه‌خوانی برگزار شد.

دیدار مادر جاویدنام پارسا امینی با خانواده‌های جاویدنامان رامسر بر سر مزار عزیزانشان.
او با انتشار این ویدیو نوشت که در نخستین پنج‌شنبه‌ای که بر مزار پارسا نبود، به دیدار خانواده‌های داغدار رامسر رفت: «انگار ما فامیل هم بودیم، از یک خانواده بزرگ؛ دردمان یکی بود.»
مادر پارسا از دلتنگی بی‌پایان برای فرزندانشان گفت و نوشت که در آغوش گرفتن یکدیگر، کمی از سنگینی این درد کم می‌کرد.

محمدپارسا امینی، نوجوان ۱۷ ساله اهل فردیس کرج، شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در محدوده فلکه پنجم فردیس، هنگام کمک به یک مجروح، هدف شلیک گلوله قرار گرفت و جان باخت. او متولد ۵ آذر ۱۳۸۷، کوچک‌ترین فرزند و تنها پسر خانواده بود؛ نوجوانی که برای رسیدن به استقلال مالی کار می‌کرد و بخشی از درآمدش را به حمایت از کودکان کار اختصاص می‌داد.

In January 2026, Iran’s internet was shut down. With no foreign journalists on the ground and no independent reporting, much of what happened was recorded by the people who were there. Across the country, people filmed protests, shootings, arrests, the wounded, the dead and the aftermath. Their footage reached the outside world in fragments, often without clear dates, locations or context.

This Is Our Story brings these images together with first-hand accounts from eyewitnesses, survivors and bereaved families, revealing how events unfolded and what people experienced. The documentary restores context to isolated clips, preserves testimony and creates a fuller record of what happened. English subtitles make that record accessible beyond Iran.
All four episodes are available on Manoto’s youtube channel (bio).

آمریکا در حال تقویت چشمگیر حضور نظامی خود در خاورمیانه است؛ از اعزام هزاران نیروی بیشتر و یک ناو هواپیمابر دیگر تا گروه آبی‌ـ‌خاکی و تفنگداران دریایی. این آرایش، دامنه گزینه‌های واشنگتن را از دفاع هوایی و حفاظت از کشتیرانی تا حملات گسترده‌تر و عملیات محدود زمینی افزایش می‌دهد. با این حال، افزایش نیروها به‌تنهایی به معنای تصمیم برای آغاز جنگ نیست؛ بلکه نشان می‌دهد آمریکا در حال آماده‌کردن ظرفیت لازم برای سناریوهای مختلف در صورت تشدید درگیری است.

The Daily Mail’s latest episode of Deep Dive features Manoto’s four-part documentary, This Is Our Story, built around more than 2,000 videos smuggled out of Iran and first-hand accounts documenting the protests and the deadly crackdown.

Daily Mail journalists Andrew Jehring and Natalie Lisbona examine footage from the documentary, the stories of those caught up in the violence, and why these events received limited international attention.

All four episodes of This Is Our Story, with English subtitles, are available now on ManotoTV on YouTube.

———

دیلی‌میل در تازه‌ترین قسمت از برنامه «دیپ دایو» به مستند چهارقسمتی منوتو پرداخته است:

This Is Our Story

مستندی که با بیش از دو هزار ویدیوی خارج‌شده از ایران و روایت‌های دست‌اول، اعتراضات و سرکوب خونین آن را روایت می‌کند.

اندرو جهرینگ و ناتالی لیسبونا از دیلی‌میل با بررسی تصاویر این مستند، به روایت قربانیان و چرایی بازتاب محدود این وقایع در رسانه‌های بین‌المللی پرداخته‌اند.

هر چهار قسمت این مستند با زیرنویس انگلیسی در ManotoTV در یوتیوب در دسترس است.

Footage smuggled out of Iran reveals the scale of the violence during the protests. In its latest Deep Dive, the Daily Mail speaks to journalists who examined footage featured in Manoto’s four-part documentary, This Is Our Story, documenting the events through videos and first-hand accounts from inside Iran.

All four episodes of This Is Our Story, with English subtitles, are available now on @manototv on YouTube.

———

تصاویر خارج‌شده از ایران، ابعاد خشونت در جریان اعتراضات را به تصویر می‌کشند. دیلی‌میل در تازه‌ترین قسمت «دیپ دایو» با خبرنگارانی گفت‌وگو کرده که تصاویر منتشرشده در مستند چهارقسمتی منوتو را بررسی کرده‌اند؛ مستندی که با ویدیوها و روایت‌های دست‌اول از داخل ایران، وقایع اعتراضات را روایت می‌کند.

هر چهار قسمت مستند

This Is Our Story

با زیرنویس انگلیسی در کانال @manototv در یوتیوب در دسترس است.

یک اپوزیسیون جدی فقط با مخالفت با حکومت تعریف نمی‌شود؛ ارزش‌هایش باید در رفتار اعضا، شیوه تصمیم‌گیری، میزان تحمل نقد و ساختار سازمانی‌اش دیده شود. در این پادکست، با تمرکز بر نمونه بلاروس و اشاره به کوبا و لهستان، درباره دموکراسی، پاسخگویی، انضباط و ضرورت شکل‌گیری یک تشکیلات واقعی صحبت می‌کنیم.

جاویدنام عرفان قلی‌پور، ۲۸ ساله، مکانیک و اهل روستای کمانگرکلای بابل در استان مازندران، شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی مقابل کلانتری ۱۱ بابل، هدف شلیک مستقیم گلوله به سر قرار گرفت. او پس از چند ساعت کما، بر اثر شدت جراحات جان باخت.
بنا بر گزارش‌های رسیده، نهادهای حکومتی تحویل پیکر عرفان را به پرداخت پول مشروط کردند و پیکرش چند ساعت دیگر در بیمارستان نگه داشته شد. خانواده او همچنین تحت فشار نیروهای امنیتی مجبور شدند علت جان‌باختنش را «سکته» اعلام کنند.
پیکر عرفان در آرامستان کمانگرکلای بابل به خاک سپرده شد.

صحبت‌های مادر جاویدنام سعید شیرالی در مراسم زادروز فرزندش.
جاویدنام سعید شیرالی، ۲۲ ساله، روز ۱۸ دی ۱۴۰۴ در خیابان آزادی تهران، با شلیک مستقیم نیروهای جمهوری اسلامی جان باخت. بنا بر گزارش‌های رسیده، سه گلوله به پهلوی او اصابت کرد.
پیکر سعید ابتدا در اختیار نهادهای امنیتی بود و تنها لباس‌ها و وسایل شخصی‌اش را به خانواده تحویل دادند.

جاویدنام علی پوراکرمی، ۲۱ ساله، اهل تهران و تنها فرزند خانواده، روز ۲۰ دی ۱۴۰۴ در شرق تهران توسط نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی بازداشت شد.
به روایت خانواده، در پاسخ به پیگیری‌هایشان گفته بودند نگران نباشند و علی صبح آزاد خواهد شد. اما روز بعد، ۲۱ دی، خبر جان‌باختنش را به آنها دادند و پیکرش را تحویل دادند. بنا بر همین روایت، پیکر علی در محدوده اتوبان امام علی تهران پیدا شده بود.
علت مرگ او «ایست قلبی» اعلام شد؛ توضیحی که خانواده آن را محل تردید می‌دانند. چگونگی جان‌باختن علی پس از بازداشت و آنچه در فاصله بازداشت تا تحویل پیکرش رخ داده، همچنان روشن نیست.