خانوادهٔ جاویدنام محسن عباسی با حضور بر مزار جاویدنامان بنیامین علیزاده و مونا اسمی، یاد آن‌ها را گرامی داشتند و با خانواده‌هایشان دیدار کردند؛ خانواده‌هایی که در سوگ عزیزانشان، کنار یکدیگر ایستاده‌اند.
جاویدنام محسن عباسی، ۲۱ ساله، شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در اعتراضات مقابل کلانتری ۱۲ نجف‌آباد، با شلیک مستقیم نیروهای جمهوری اسلامی و اصابت دو گلولهٔ جنگی کشته شد. او اهل و ساکن نجف‌آباد اصفهان و صاحب کافه‌ای کوچک بود. خانواده‌اش همان شب پیکرش را تحویل گرفتند و در آرامستان شهرکرد به خاک سپردند.
جاویدنام مونا اسمی، ۳۸ ساله، اهل رشت و مادر پسری ۱۲ ساله بود. او روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در رشت، از پشت هدف شلیک مستقیم نیروهای جمهوری اسلامی قرار گرفت و کشته شد.
جاویدنام بنیامین علیزاده، نوجوان ۱۵ ساله و اهل سنگر در نزدیکی رشت، روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در اعتراضات خیابان باهنر رشت، با شلیک مستقیم نیروهای حکومتی از ناحیهٔ پا مجروح شد. او به دلیل تأخیر در رسیدگی و شدت خون‌ریزی، روی برانکارد بیمارستان جان باخت و پیکرش در سنگررود به خاک سپرده شد.

جاویدنام مهران تاجداری، ۲۶ ساله، روز ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در خیابان سهیلیان نارمک تهران، در حالی که همراه مادرش حدود ۵۰۰ متر با خانه فاصله داشت، هدف شلیک گلولهٔ نیروهای جمهوری اسلامی قرار گرفت. گلوله به گردنش اصابت کرد و او در آغوش مادرش بر زمین افتاد. مهران به بیمارستان منتقل شد، اما به کما رفت و پس از یک هفته بستری‌بودن، روز ۲۶ دی‌ماه جان باخت.
مهران دانش‌آموختهٔ مهندسی شهرسازی و دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه علم‌وصنعت ایران بود و در کنار تحصیل، یک شرکت ساختمانی را اداره می‌کرد و در زمینهٔ ساخت‌وساز و تأمین مصالح فعالیت داشت.
پیکر مهران در بهشت‌زهرای تهران، قطعهٔ ۱۱۲، ردیف ۹۱، شمارهٔ ۳۴ به خاک سپرده شد.

نفتالی بنت و یائیر لاپید با فهرست «با هم» برای کنار زدن نتانیاهو متحد شده‌اند. بنت در صدر فهرست است و هدف مشترکشان پایان حکومت نتانیاهوست.این اتحاد لزوماً احتمال تقابل با ایران را کم نمی‌کند. بنت سرنگونی جمهوری اسلامی را هدف راهبردی دولت آینده‌اش می‌داند و بر تمرکز بر ایران به‌جای نیروهای نیابتی تأکید دارد.

بر اساس گزارش دریافتی، خانه‌های مردم در کیان‌آباد شیراز، پشت کانون اصلاح و تربیت، تخریب شده‌اند. حکومت نمی‌تواند با عنوان «برخورد با ساخت‌وساز غیرمجاز»، خانه‌های مردم را ویران کند و دربارهٔ تصمیم خود و سرنوشت ساکنان پاسخ‌گو نباشد. اگر این ساختمان‌ها خارج از طرح هادی یا در مسیر سیلاب ساخته شده‌اند، نهادهای مسئول هنگام ساخت‌وساز کجا بودند؟ چه کسی باید پاسخ‌گوی کوتاهی آن‌ها باشد و چه برنامه‌ای برای تأمین سرپناه ساکنان وجود دارد؟ مسئولیت حکومت با فرستادن ماشین‌آلات تخریب تمام نمی‌شود؛ نمی‌توان تمام هزینه را به مردم تحمیل کرد و هیچ‌کس هم مسئولیت نپذیرد.

جاویدنام میلاد نعمتی، ۳۱ ساله، روز ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات در نازی‌آباد تهران، با شلیک مستقیم دو گلوله‌ی نیروهای حکومتی به گردنش کشته شد. خانواده‌اش پس از پنج روز بی‌خبری و جست‌وجو، پیکر او را در سردخانه‌ی کهریزک پیدا کردند.
میلاد ورزشکار، ساکن محله‌ی صالحین شهرری و صاحب مغازه‌ی شکلات‌فروشی در پاساژ اپال تهران بود. پدرش، ناصر، از ایثارگران جنگ ایران و عراق بود.
پیکر میلاد در بهشت‌زهرای تهران، قطعه‌ی ۲۳۸، ردیف ۸۰۱، شماره‌ی ۲۷ به خاک سپرده شد.

جاویدنام سجاد اصغری، ۳۳ ساله و اهل فردیس کرج، شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات، با شلیک دو گلوله‌ی نیروهای حکومتی کشته شد. او با دیدن نزدیک‌شدن نیروهای سرکوب، به دیگر معترضان هشدار داد که فرار کنند و خود را سپر آن‌ها کرد تا بتوانند جانشان را نجات دهند.
ساعاتی پیش از خروج سجاد از خانه، خبر کشته‌شدن پسرخاله‌اش در تهران به خانواده رسیده بود. خانواده از او خواستند بیرون نرود، اما سجاد نخواست در آن شرایط مردم را تنها بگذارد. نیمه‌شب، پس از ساعت‌ها بی‌خبری، تماسی از یک درمانگاه، مادر و خواهرش را به محل نگهداری پیکرش رساند.
سجاد دانش‌آموخته‌ی کارشناسی مدیریت صنعتی بود و در زمینه‌ی راه‌اندازی کافه و رستوران فعالیت می‌کرد. او تنها پسر خانواده و در آستانه‌ی ازدواج بود. پیکرش پس از پیگیری‌های دشوار خانواده در آرامستان بهشت علی کرج به خاک سپرده شد. پیکر سجاد پس از پیگیری‌های دشوار خانواده در آرامستان بهشت علی کرج به خاک سپرده شد.

کاشت ۱۶ هزار درخت به دست یک کشاورز طوالشی؛ تلاشی که با دریافت مدال طلای کشاورزی تقدیر شد.
در این گزارش تاریخی از «تونل زمان» منوتو، محمدرضاشاه پهلوی با کاشت یک نهال، مراسم درختکاری در جنوب تهران را آغاز می‌کند و از این کشاورز تقدیر می‌شود؛ روایتی از ادامه رسم دیرینه درختکاری در پایتخت و مناطق اطراف آن.

شهروندی با ارسال ویدیویی به گزارشگر من‌وتو، به افزایش تعرفه‌های ارتباطی اعتراض می‌کند و مسئولان را به جبران بی‌پولی خود از جیب مردم متهم می‌کند.
از بامداد جمعه اول آبان ۱۴۰۵، تعرفهٔ مکالمه، پیامک و اینترنت همراه اول و ایرانسل تا سقف ۴۰ درصد افزایش یافت؛ در حالی که کاربران همچنان از کندی، قطعی و ناپایداری اینترنت شکایت دارند. مردم باید برای همین خدمات نامطلوب، پول بیشتری بپردازند؛ آن هم وقتی تأمین هزینه‌های ضروری زندگی هر روز دشوارتر می‌شود. خانواده‌ای که برای اجاره، خوراک و درمان تحت فشار است، این افزایش هزینه را از کدام بخش زندگی‌اش کم کند؟
تأیید افزایش تعرفه بدون پاسخ‌گویی دربارهٔ کیفیت خدمات و توان پرداخت مردم، یعنی تحمیل هزینهٔ بیشتر به مشترکی که همچنان با همان مشکلات روبه‌روست.

خواهر جاویدنام علی قربانی به مناسبت زادروز برادرش نوشت: «آبان آمد و روز میلادت را با خود آورد، اما تو جاودانه شدی؛ فراتر از زمان، در قلب یک سرزمین…»
جاویدنام علی قربانی، اهل علی‌آباد کمین از توابع شهرستان پاسارگاد استان فارس، شامگاه ۱۸ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات مردمی، هدف شلیک گلوله‌ی جنگی قرار گرفت و با اصابت گلوله به قلبش کشته شد.
خانواده پیکر علی را به خانه بردند و از بیم آنکه نیروهای امنیتی آن را ببرند، تمام شب کنارش ماندند و روی سینه‌اش یخ گذاشتند. روز بعد، نیروهای امنیتی پیکرش را بردند. خانواده چند روز در بی‌خبری و بلاتکلیفی ماندند تا سرانجام تحویل پیکر به گرفتن تعهد و پذیرش محدودیت‌های مراسم خاکسپاری مشروط شد.
علی ساعت پنج بامداد ۲۴ دی‌ماه در زادگاهش، روستای علی‌آباد کمین، به خاک سپرده شد. خانواده اجازه‌ی اطلاع‌رسانی عمومی نداشتند و نیروهای امنیتی با استقرار خودروهای متعدد در اطراف محل، از حاضران فیلم‌برداری می‌کردند.
علی پدر نداشت و چند سال پیش مادرش را نیز از دست داده بود. با برادرش زندگی می‌کرد و نزدیکانش او را جوانی مهربان، زحمتکش و خانواده‌دوست توصیف کرده‌اند.