📘 کارگران جنسی و روزی که به‌راحتی از آن گذشتیم
✍🏻 #کتایون_مصری
🍂 دوم ژوئن هر سال را بنام کارگران جنسی نام‌گذاری کرده‌اند؛ کارگران یا تن‌فروشانی که در بسیاری از نقاط دنیا، منبع تولید درآمد و افزایش درآمد سرانۀ کشورها شده‌اند و بصورت صنعت سازمان‌یافته‌ای فعالیت می‌کنند. کشورها براساس شرایط فرهنگی، اجتماعی و سیاسی با پدیدۀ کارگری جنسی مواجهۀ متفاوتی دارند. مرور کوتاهی بر آمارهای جهانی نشان می‌دهد که در سال ۲۰۱۲ (که بنظر می‌رسد آخرین آمار احصاشده باشد) ۴۰ تا ۴۲ میلیون کارگر جنسی در دنیا فعال بوده و هستند که به‌نسبت جمعیتِ کشورها، برزیل با ۵۵۰ هزار روسپی، جمهوری کنگو با ۲.۹ میلیون، هند با ۶۶۰ هزار، تایلند با ۱۵۰ هزار و کامرون با ۱۱۰ هزار کارگر جنسی، بیشترین آمار را دارند.
🍂 اما در بین کشورهای نام‌آشنای اطراف ما، ترکیه بیش از ۱۰۰ هزار، امارات بیش از ۳۰ هزار، یمن ۵۴ هزار، بحرین ۱۳.۵ هزار، اسرائیل ۱۲ هزار، افغانستان ۱۳ هزار و آذربایجان ۲۵ هزار روسپی فعال دارد. متاسفانه با وجود اعلام این آمارها در سایت‌های معتبر، هنوز میزان کارگران جنسی در بسیاری از کشورها مانند ایران مشخص نیست و به‌بدلیل تابوی شدید اجتماعی، هیچ تحقیق فراگیری برای سرشماری کارگران جنسی انجام نشده‌است. در میان این کشورها، استرالیا، اتریش، بنگلادش، ترکیه، آلمان، یونان، لبنان، هلند، سوییس، تایوان و....تن‌فروشی را در سال‌های اخیر قانونی اعلام کرده‌اند و کارگران جنسی از حقوق مشروع برخوردارند. اما در ایران، براساس سفرنامۀ شاردن از دورۀ قاجاریه، نسبت به حضور روسپیان در جامعه، محدودیت ایجاد شد. قلعۀ شهر نو برای تجمیع روسپی‌های تهران، در زمان محمدعلی شاه قاجار شکل گرفت و تا پایان دوران پهلوی، بیش از ۴۰۰ خانه و حدود ۸۰۰ کارگر جنسی در آن فعال بودند. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، زنان روسپی، عنوان «زنان خیابانی» را گرفتند که هرازگاهی نیروی انتظامی، خبر از بازداشت و برخورد با جمعی از آنان را منتشر می‌کند.
🍂 نه‌تنها در ایران، که در تمام دنیا، کارگران جنسی، اعم از زن یا مرد، وجود دارند که براساس مقتضیات حقوقی، شرعی و فرهنگی، با آنان برخوردهای متفاوتی می‌شود. در ایران، آنچه تحقیقات پراکنده می‌گوید، مهمترین دلایل گرایش زنان به این کار در ۳۲ پاتوق پایتخت، «فقر، تأمین غذا، تأمین مواد مخدر، داشتن همسر زندانی و تجربۀ جنسی خاص» است. با وجودی که در ایران، هنوز قانون، روسپی‌گری را جرم‌انگاری نکرده و معلوم نیست کارگر جنسی، دقیقا چه مجازاتی دارد، وجود و افزایش این کارگران را نمی‌توان نادیده گرفت. بسیاری از آنان که ۳۰ درصد کارگران آسیایی هستند، به ویروس HIV آلوده‌اند. در ایران هنوز وضعیت سلامت زنان خیابانی، همان زنانی که در خیابان‌ها دیده می‌شوند و با کمتر چانه‌زنی، خدمات جنسی ارائه می‌دهند، بررسی نشده‌است. زنانی که به‌عمد دیده نمی‌شوند و جز مواد ۶۳۷ تا ۶۴۱ قانون مجازات اسلامی، که در مورد جرایم منافی عفت است، حتی نظام حقوقی کشور نیز آنها را نادیده می‌گیرد.
🍂 با وجودی که تصور می‌کنیم، مناسبت‌هایی مانند «روز کارگران جنسی»، هیچ ارتباطی به ما ندارد و شاید توجه به آن، باعث شیوع بیشتر این پدیده شود (رویه‌ای که ۴۰ سال آن را نسبت به آسیب‌های اجتماعی دنیال کرده‌ایم)، ولی روسپی‌گری با هر نام و صفتی، همچنان به بقا ادامه می‌دهد، وچه بسا عامل اشاعۀ برخی بیماری‌هاست.
#نقد_فرهنگ
➖➖➖
🌾 @Naqdagin
✍🏻 #کتایون_مصری
🍂 دوم ژوئن هر سال را بنام کارگران جنسی نام‌گذاری کرده‌اند؛ کارگران یا تن‌فروشانی که در بسیاری از نقاط دنیا، منبع تولید درآمد و افزایش درآمد سرانۀ کشورها شده‌اند و بصورت صنعت سازمان‌یافته‌ای فعالیت می‌کنند. کشورها براساس شرایط فرهنگی، اجتماعی و سیاسی با پدیدۀ کارگری جنسی مواجهۀ متفاوتی دارند. مرور کوتاهی بر آمارهای جهانی نشان می‌دهد که در سال ۲۰۱۲ (که بنظر می‌رسد آخرین آمار احصاشده باشد) ۴۰ تا ۴۲ میلیون کارگر جنسی در دنیا فعال بوده و هستند که به‌نسبت جمعیتِ کشورها، برزیل با ۵۵۰ هزار روسپی، جمهوری کنگو با ۲.۹ میلیون، هند با ۶۶۰ هزار، تایلند با ۱۵۰ هزار و کامرون با ۱۱۰ هزار کارگر جنسی، بیشترین آمار را دارند.
🍂 اما در بین کشورهای نام‌آشنای اطراف ما، ترکیه بیش از ۱۰۰ هزار، امارات بیش از ۳۰ هزار، یمن ۵۴ هزار، بحرین ۱۳.۵ هزار، اسرائیل ۱۲ هزار، افغانستان ۱۳ هزار و آذربایجان ۲۵ هزار روسپی فعال دارد. متاسفانه با وجود اعلام این آمارها در سایت‌های معتبر، هنوز میزان کارگران جنسی در بسیاری از کشورها مانند ایران مشخص نیست و به‌بدلیل تابوی شدید اجتماعی، هیچ تحقیق فراگیری برای سرشماری کارگران جنسی انجام نشده‌است. در میان این کشورها، استرالیا، اتریش، بنگلادش، ترکیه، آلمان، یونان، لبنان، هلند، سوییس، تایوان و....تن‌فروشی را در سال‌های اخیر قانونی اعلام کرده‌اند و کارگران جنسی از حقوق مشروع برخوردارند. اما در ایران، براساس سفرنامۀ شاردن از دورۀ قاجاریه، نسبت به حضور روسپیان در جامعه، محدودیت ایجاد شد. قلعۀ شهر نو برای تجمیع روسپی‌های تهران، در زمان محمدعلی شاه قاجار شکل گرفت و تا پایان دوران پهلوی، بیش از ۴۰۰ خانه و حدود ۸۰۰ کارگر جنسی در آن فعال بودند. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، زنان روسپی، عنوان «زنان خیابانی» را گرفتند که هرازگاهی نیروی انتظامی، خبر از بازداشت و برخورد با جمعی از آنان را منتشر می‌کند.
🍂 نه‌تنها در ایران، که در تمام دنیا، کارگران جنسی، اعم از زن یا مرد، وجود دارند که براساس مقتضیات حقوقی، شرعی و فرهنگی، با آنان برخوردهای متفاوتی می‌شود. در ایران، آنچه تحقیقات پراکنده می‌گوید، مهمترین دلایل گرایش زنان به این کار در ۳۲ پاتوق پایتخت، «فقر، تأمین غذا، تأمین مواد مخدر، داشتن همسر زندانی و تجربۀ جنسی خاص» است. با وجودی که در ایران، هنوز قانون، روسپی‌گری را جرم‌انگاری نکرده و معلوم نیست کارگر جنسی، دقیقا چه مجازاتی دارد، وجود و افزایش این کارگران را نمی‌توان نادیده گرفت. بسیاری از آنان که ۳۰ درصد کارگران آسیایی هستند، به ویروس HIV آلوده‌اند. در ایران هنوز وضعیت سلامت زنان خیابانی، همان زنانی که در خیابان‌ها دیده می‌شوند و با کمتر چانه‌زنی، خدمات جنسی ارائه می‌دهند، بررسی نشده‌است. زنانی که به‌عمد دیده نمی‌شوند و جز مواد ۶۳۷ تا ۶۴۱ قانون مجازات اسلامی، که در مورد جرایم منافی عفت است، حتی نظام حقوقی کشور نیز آنها را نادیده می‌گیرد.
🍂 با وجودی که تصور می‌کنیم، مناسبت‌هایی مانند «روز کارگران جنسی»، هیچ ارتباطی به ما ندارد و شاید توجه به آن، باعث شیوع بیشتر این پدیده شود (رویه‌ای که ۴۰ سال آن را نسبت به آسیب‌های اجتماعی دنیال کرده‌ایم)، ولی روسپی‌گری با هر نام و صفتی، همچنان به بقا ادامه می‌دهد، وچه بسا عامل اشاعۀ برخی بیماری‌هاست.
#نقد_فرهنگ
➖➖➖
🌾 @Naqdagin