🎧 قیام ملی و طنین‌اندازیِ شعارِ «جاویدشاه»
— دلایل انفعالِ قشرِ خاکستری در براندازی

🎙#اشکان

🔸در این صوت به بررسی مفهوم «قشر خاکستری» پرداخته می‌شود؛ گروهی از کنشگران اجتماعی که اگرچه دارای گرایش‌های انتقادی و بعضاً براندازانه نسبت به ساختار سیاسی جمهوری اسلامی هستند و تمایلی به هم‌ذات‌پنداری با بدنه‌ی حاکمیت ندارند، اما هم‌زمان از انتخاب، تعهد و هم‌راستایی با جریان‌ها و گروه‌بندی‌های سیاسی مشخص نیز امتناع می‌ورزند.

🔺این وضعیت دوگانه، در سطح عمل سیاسی به بازتولید نوعی کنش‌گری منفعل یا تعلیق‌شده منجر می‌شود که پیامدهای قابل توجهی برای پویایی تحولات سیاسی و اجتماعی به همراه دارد.

@fargasht22

📻 در باب قیامِ ملی
📕گونه‌شناسی مخالفان پهلوی
📕پله‌پله تا فورانِ «جاویدشاه» در خیابان‌های ایران
— چه زمانی «پارادیمِ انقلابِ ۵۷» متلاشی شد؟

📻 مرگ بر سه سید فاطمی؛ خمینی و خامنه‌ای، خاتمی!
— معنایِ پدیدارشناختیِ «جاوید شاه»؛ فراتر از نوستالژی، علیه قطعِ تاریخی
📕نبرد نابرابر؛ چرا پهلوی‌ستیزی فاقد «اراده‌ی موسس» است؟
📘نبرد پرولتاریا علیه چپ
📕میراثِ ویرانی؛ وقتی عدالت‌خواهی انتزاعی، مسیر توسعه را سد می‌کند
📕کلکسیونِ وقاحت

.


#نقد_فرهنگ #اپوزیشنقد #ایران #سیاست

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

تو جنبش ژینا تبریزی‌ها می‌گفتن ما گی‌رتی‌ایم! خودمونو قاطی این بی‌ناموسیا نمی‌کنیم، مشکل ما گرونیه نه حجاب! حالا که سوژه اعتراضات گرونیه هم دارن زیر پرچم تراختور قلیون می‌کشن. می‌گفتن دختره کرد بوده برای همین کردها جوشی شدن، دعوای اینا و نظامه، به ما مربوط نیست. حالا که تظاهرات حول پهلوی کردستیزه، کردها بازم فعالند و تبریز رفته رو اسکرین‌سیور.

انشالله همینجا پرونده «ترک اصیل» بسته بشه و بریم مرحله بعد.

✍🏻 #اریک [نویسنده خود ترک زبان است]
‌ @anarchonomy

.


#نقد_فرهنگ

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 رسواییِ اپستین و غرب گناهکار

🔻این ویدیو که قسمت ۲۹۷ از برنامه «بکل وضوح» (با وضوح کامل) به میزبانی رشید حمامی (معروف به #اخ_الرشید) است، به تحلیل واکنش‌های جهان اسلام به رسوایی‌های جفری اپستین می‌پردازد.

🎭 ۱. نقد واکنش‌های «شادی از مصیبت» در شرق

🔹 ادعای برتری اخلاقی: رشید با نمایش توییت‌ها و سخنان چهره‌هایی چون جهاد حلس، محمد المختار الشنقیطی، عبدالله رشدی، ایاد قنیبی و حاتم الحوینی نشان می‌دهد که چطور این افراد از پرونده اپستین برای «بهیمه» (حیوان) خواندن غرب استفاده می‌کنند.

🔹 ارتباط با دموکراسی: او نقد می‌کند که برخی مبلغان (مانند ایاد قنیبی) مدعی‌اند پرونده اپستین نتیجه حتمی دموکراسی و حاکمیت انسان به جای خداست.

🔹 نفاق در استفاده از ابزار: رشید به این نکته اشاره می‌کند که این منتقدان در حالی غرب را لجن‌زار می‌خوانند که از پلتفرم‌ها (ایکس، فیس‌بوک)، تکنولوژی و حتی ویزای همان کشورها استفاده می‌کنند.

⚖️ ۲. شفافیت غرب در برابر پنهان‌کاری شرق

🔹 چه کسی اپستین را لو داد؟ استدلال اصلی رشید این است که اپستین توسط خودِ سیستم قضایی، روزنامه‌نگاران و نهادهای قانونی غرب رسوا، محاکمه و زندانی شد. او می‌پرسد: «کدام حاکم یا صاحب‌قدرت در جهان اسلام را سراغ دارید که پرونده‌اش توسط وزارت عدل خودش منتشر شود، حتی اگر نام رئیس‌جمهور در آن باشد؟»

🔹 عقیده «ستر» (پوشاندن): او تضاد بین شفافیت غربی و آموزه «اذا بلیتُم فاستتروا» (اگر به گناه دچار شدید، پنهانش کنید) را بررسی می‌کند و معتقد است در جهان اسلام فجایع مشابهی رخ می‌دهد اما به دلیل سیستم پنهان‌کاری، هرگز علنی نمی‌شود.

📜 ۳. مقایسه‌های تاریخی و فقهی (بخش جنجالی)

🔹 اپستینِ مغرب (حاج ثابت): رشید داستان «حاج ثابت» (کمیسر پلیس مراکشی در دهه ۹۰) را روایت می‌کند که به بیش از ۱۶۰۰ دختر تجاوز کرده و فیلم گرفته بود. او تأکید می‌کند که این فرد یک مسلمانِ «حاجی» بود و سیستم برای جلوگیری از رسوایی شخصیت‌های بزرگتر، به سرعت او را اعدام و فیلم‌ها را نابود کرد.

🔹 نقد قوانین فقهی: او مدعی است که در برخی مذاهب فقهی (مانند مالکی)، مجازات تجاوز به یک دختر می‌تواند صرفاً پرداخت «مهرالمثل» (جریمه مالی) باشد، در حالی که در غرب مجازات‌های سنگین حبس ابد وجود دارد.

🔹 تاریخ و برده‌داری: رشید با نشان دادن نقاشی‌های تاریخی، یادآوری می‌کند که این «غربِ بهیمه» بود که برده‌داری و خرید و فروش زنان را در بازارهای شرق متوقف کرد، در حالی که در متون قدیمی، بررسی فیزیکی کنیزان توسط خریداران امری رایج بود.

🏝 ۴. شباهت سازی «جزیره اپستین» و «بهشت اسلامی»

🔹 ادعای جسورانه: در یکی از تندترین بخش‌های تحلیل، رشید مدعی می‌شود که توصیفات بهشت در متون سنتی (باغ‌های زیرزمینی، حوریان دست‌نخورده، شراب و لذات ابدی) شباهت ساختاری به همان چیزی دارد که اپستین در جزیره‌اش فراهم کرده بود. او می‌گوید کسانی که به دنبال آن بهشت هستند، نباید از اپستین بابت فراهم کردن نسخه‌ی زمینی‌اش انتقاد کنند.

💎 ۵. نتیجه‌گیری نهایی برنامه

📍 برتری سیستم قانونی: رشید نتیجه می‌گیرد که با وجود وجود افراد فاسد در هر دو سو، سیستم قانونی و اخلاق مدنی غرب در محافظت از کودکان، حقوق زنان و شفافیت، فرسنگ‌ها از مدعیان فعلی در شرق جلوتر است.

📍 عقده حقارت: او این حجم از هجمه به غرب را ناشی از «عقده حقارت» و تلاش برای پوشاندن عقب‌ماندگی‌های علمی و حقوقی در جوامع اسلامی می‌داند.

🔻اخ الرشید
📺 کتاب «اسلام، اسرائیل و غرب»

📕اسلام ناب و اسرائیل در ترازو
📕غرب‌ستیزی از راه یهودستیزی
📕شوروی و «آرمان فلسطین»
📺 «دوئلِ روز»
📓«اساساً نسل‌کشی»
📓«جنگ تنبیهی اسرائیل علیه فلسطینیان در غزه»
📓من پژوهشگر جنگم، در غزه نسل‌کشی وجود ندارد
📕‍چرخش‌گفتمانیِ نسل‌های نوی ایران
📺 ریشه‌های غرب‌ستیزی ج.ا (۱)، (۲)

.


#نقد_اسلام #نقد_فرهنگ

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📘مرگِ «مرگ‌پرستی»، تولدِ «الهیاتِ زندگی»

✍🏻 #حامد_کناری‌وند

🍂 ​آنچه بر سر مزار جان‌باختگانِ ما می‌گذرد، دیگر "عزاداری" نیست؛ یک "گسستِ آیینی" (Ritualistic Rupture) تمام‌عیار است. ما در حال تماشای پایانِ یک عصرِ هزارساله و آغازِ یک رنسانسِ ایرانی هستیم.
​
🍂 ​«در روانشناسیِ ناخودآگاهِ جمعیِ ما، "مرگ" همواره با "ترس"، "طلبِ بخشش" و "واسطه‌گریِ کلماتِ عربی" گره خورده بود. حتی بی‌اعتقادترین‌ها هم محضِ احتیاط، برای "آن‌طرف" فاتحه‌ای نذر می‌کردند. اما چه شد که این‌بار، مادران و پدران داغدار، آن "توشه‌ی آخرت" را دور ریختند و به جایش "رقص" را برگزیدند؟

🍂 ​پاسخ در یک حقیقتِ روان‌شناختی هولناک نهفته است: وقتی "قاتل" با همان آیات و صلوات ماشه را می‌کشد، "مقتول" دیگر نمی‌تواند با زبانِ قاتل بدرقه شود.

🍂 این خانواده‌ها دچارِ یک "شناختِ شهودی" شده‌اند: آن‌ها می‌دانند کلماتی که وردِ زبانِ جلاد است، نمی‌تواند آرام‌بخشِ روحِ قربانی باشد. پس آن‌ها "زبانِ دینِ رسمی" را که به ابزارِ مرگ تبدیل شده، پس زدند و به "زبانِ جهانیِ زندگی" (رقص و موسیقی) پناه بردند.

​🍂 این رقصِ بر سرِ مزار، بی‌احترامی به مُرده نیست؛ بلکه "تقدس‌زدایی از مرگِ ایدئولوژیک" است. این رنسانسِ ماست: بازگشت از "آسمان‌های ترسناک" به "زمینِ گرم و زنده".

🍂 آن‌ها می‌رقصند تا بگویند: "تو جانش را گرفتی، اما شوری که در رگ‌هایش بود را نمی‌توانی بگیری." این دیگر پایانِ خط نیست؛ این اعلامِ پیروزیِ "فرهنگِ زندگی" بر "فرهنگِ شهادت‌طلبی" است. تاریخ خواهد نوشت: ایرانیان، قومی بودند که حتی مرگ را هم از چنگالِ استبداد بیرون کشیدند و آن را دوباره "انسانی" کردند.

📕رقص سوگ
📺 پایانِ سلطۀ شیعه‌گری در مراسم جاویدنام‌های میهن‌پرست
📻 سوگواری برای قهرمانان در یونان باستان

🔻بدعت عزا و مازوخیسم
📺 جنونِ رنج‌پرستی و بدعت‌های شیعه
🚩چرا شیعه رنج می‌بَرَد و می‌چشاند؟
📕روان‌کاویِ «دلهرۀ مرگ» در ساختارهای ایدئولوژیک
📺 مازوخیسم شیعه سادیسم را می‌زاید
📺 شیعه و جنونِ خودآزاری و غم‌پرستی
📺 تاریخچۀ شکل‌گیری اجزایِ عزاداری محرم
📺 مریم رجوی و ذهنِ چندپارۀ شیعه😅
📺 نگاه انتقادیِ مولوی به حسین‌بن‌علی و شیعه‌گری/عزاپرستی
📺 بدعت در دین و تقلید صفویه از مسیحیت
📕تبارشناسی عزاداری توسط دکتر علی شریعتی

.


#حکومت_اسلامی #نقد_شیعه #رنسانس_ایرانی #نقد_فرهنگ

➖➖➖

🌾@Naqdagin

📺 در وضعیت استیصال، رویاهای دیگری را بفهمیم!

🎙#اسد_امیدی

🔻گفتم:

«بنخفتی شهر!
همه شب
به نجوا
نگرانِ چه بودی؟»

🔻گفتند:

«برآمدنِ روز را
به دعا
شب‌زنده‌داری کردیم.
مگر به یُمنِ دعا
آفتاب
برآید»

.


#نقد_فرهنگ #زیست‌روان

➖➖➖

🌾@Naqdagin

📘درباره‌ی ویدیوی احترام به عقاید (پس از واکنشِ نامعقول و ناشیانه‌ی علی کریمی)

🔻ضمن ارج نهادن به دغدغه‌مندی و نیات دلسوزانه‌ی این بانوی محترم، ذکر چند نکته‌ی تحلیلی برای شفاف‌سازیِ بحث و جلوگیری از خلط مفاهیم، ضروری به نظر می‌رسد:

۱. تفکیک «احترام به انسان» از «احترام به عقیده»
گزاره‌ی «باید به تمام عقاید احترام گذاشت» از منظر منطقی و اخلاقی مخدوش است. عقاید، ایده‌ها و افکار، مقدساتِ مصون از خطا نیستند؛ بلکه پدیده‌هایی بشری‌اند که باید زیر تیغ نقد، پرسشگری و راستی‌آزمایی قرار گیرند. برای مثال، باوری که «کودک‌همسری» را مجاز می‌شمارد، صرفاً یک «تفاوتِ سلیقه» نیست؛ بلکه ایده‌ای مخرب و خطرناک است که تجاوز به جسم و روان کودک را تئوریزه و اخلاقی جلوه می‌دهد. در برابر چنین باورهای آسیب‌زایی، سکوت یا احترام معنایی ندارد. وظیفه‌ی مدنی و انسانیِ ماست که این عقاید را با صریح‌ترین، مستدل‌ترین و بُرنده‌ترین بیان‌ها به چالش بکشیم. نقدِ بی‌رحمانه‌ی ایده‌ها، موتور محرکِ پیشرفت و حقوق بشر است.

۲. برابری خدشه‌ناپذیرِ حقوق شهروندی
هرچند عقاید با یکدیگر برابر نیستند و برخی از نظر عقلی و اخلاقی برتر از برخی دیگرند، اما انسان‌ها با هر عقیده‌ای، در پیشگاه قانون و حقوق بشر کاملاً برابرند. داشتن یک عقیده‌ی نادرست، خرافی یا حتی ارتجاعی، مادامی که به اقدام عملی علیه حقوق و امنیت دیگران منجر نشود، باعث سلب حقوق شهروندی، آزادی بیان یا کرامت انسانیِ آن فرد نخواهد شد. جامعه‌ی دموکراتیک موظف است از حقوق مدنیِ انسانی که حتی با عقایدش عمیقاً مخالف است، دفاع کند.

۳. درکِ همدلانه نسبت به پیروانِ عقاید (توجه به جبر محیطی)
در مسیر نقدِ تندترین عقاید، باید مراقب بود که شخصیتِ خودِ افراد هدف تخریب و تحقیر قرار نگیرد. بسیاری از باورها، انتخابِ آگاهانه و آزادانه‌ی افراد نیستند؛ بلکه محصول جبر جغرافیا، تربیتِ موروثی و القائات محیطی از دوران کودکی‌اند. بنابراین، به جای حمله به «فرد معتقد» و برچسب‌زدن به او، باید با رویکردی آسیب‌شناسانه ریشه‌های شکل‌گیری آن باور را درک کرد. نوک پیکانِ حمله باید به سمت «خودِ عقیده» و «نهادهای تولیدکننده‌ی آن» باشد، نه انسانی که خود در واقع قربانیِ ناآگاهِ آن ساختار فکری است.

۴. پرهیز از کنش‌های نامعقول و غیرپراگماتیک (محاسبه‌ی هزینه-فایده)
نقد رادیکال، تاریخی و علمیِ متون و باورهای مقدس، یک ضرورت روشنفکرانه است؛ اما اعمالی که صرفاً با هدف توهین و تحقیرِ نمادهای مقدس‌پنداشته (مثل سوزاندن کتب) انجام می‌شوند، از منظر عمل‌گرایانه (پراگماتیک) خطای استراتژیک هستند. این‌گونه رفتارها معمولاً هیچ دستاوردِ معرفتی یا روشنگرانه‌ای ندارند. نتیجه‌ی آن‌ها غالباً جریحه‌دار شدن شدید عواطف توده‌ها، بسته شدنِ بابِ گفت‌وگو، ایجاد مظلوم‌نمایی برای نهادهای سرکوب‌گر مذهبی، و تشدیدِ تعصباتِ کور است. وقتی کفه «تولید رنج، کینه و هزینه‌ی اجتماعی» بسیار سنگین‌تر از کفه «آگاهی‌بخشی» باشد، یک کنشگر خردمند از آن روش دوری می‌جوید.

.


#اپوزیشنقد #نقد_ادیان #نقد_فرهنگ

➖➖➖

🌾@Naqdagin

📺 ریشه‌یابی روان‌شناختی و تاریخی زن‌ستیزی: از ترس پنهان تا فرافکنی بیرونی

🔸این ویدیو به بررسی عمیق پدیده زن‌ستیزی (Misogyny) بر اساس دیدگاه‌های انسان‌شناختی دیوید گیلمور، نظریات روان‌کاوی و شواهد تاریخی می‌پردازد تا پاسخی برای یک پرسش باستانی بیابد: چرا مردان در طول تاریخ، هم‌زمان که به زنان جذب می‌شوند، از آن‌ها می‌ترسند و این ترس را به شکل نفرت بروز می‌دهند؟

🧠 ریشه‌های روانی: بحران جدایی از مادر

قصه از اولین تجربه هر پسر از دنیا آغاز می‌شود؛ یعنی مادر. مادر منبع مطلق غذا، عشق، بقا و آرامش است. نوزاد در ماه‌های اول زندگی، هویتی مشترک با مادر دارد که روان‌شناسان آن را «هویت پیشازنانه» می‌نامند. اما برای اینکه یک پسر به «مرد» تبدیل شود، باید از این جهان زنانه جدا شود.

🔸این جدایی یک قطع عضو روانی است. پسر مجبور است برای کسب هویت مردانه، تمام نشانه‌های زنانگی و وابستگی را در درون خود سرکوب کند. این فرآیند با درد، خشم و یک تضاد دائمی همراه است:

🔹 میل قهقرایی: تمایل ناخودآگاه برای بازگشت به آغوش امن و بی‌مسئولیت مادر.

🔹 ترس از بلعیده شدن: وحشت از اینکه نزدیکی به زن، هویت مردانه را ذوب کرده و او را دوباره ضعیف و وابسته کند.

🛡 مکانیزم دفاعی: فرافکنی و بیرونی‌سازی
بسیاری از مردان توانایی درک این تضاد درونی را ندارند. ذهن برای رهایی از این اضطراب، دشمن درونی (ترس از ضعف و وابستگی) را به یک دشمن بیرونی (زن) تبدیل می‌کند. به این فرآیند «فرافکنی» می‌گویند؛ یعنی مرد چون از بخش‌های لطیف و آسیب‌پذیر درون خودش می‌ترسد، زن را موجودی خطرناک و تهدیدآمیز جلوه می‌دهد.

🌍 شواهد انسان‌شناسی: ترسی فراتر از فرهنگ
برخلاف تصور بسیاری که زن‌ستیزی را محصول جوامع مدرن یا سرمایه‌داری می‌دانند، تحقیقات دیوید گیلمور نشان می‌دهد این یک پدیده جهانی و مستقل از نوع جامعه است:

🔺 قبایل گینه نو: مردان قبایل ملانزی باور دارند تماس با زن می‌تواند پوست آن‌ها را ذوب کند و نیروی حیاتشان را بمکد.

🔺 قبیله اتورو: مردان برای حفظ انرژی حیات خود، بخش بزرگی از سال را از زنان دوری می‌کنند.

🔺 جوامع صلح‌جو و مادرسالار: حتی در قبایل صلح‌جویی مثل «سه‌ماهی» در مالایا یا جوامع مادرسالار، این ترس پنهان از قدرت مخرب زنانه دیده می‌شود.

📚 تجلی در فلسفه، مذهب و ادبیات

🔻در جوامع غربی و پیشرفته، ترس فیزیکی جای خود را به ترس اخلاقی و روانی داده است:

📜 فلسفه: آرتور شوپنهاور زنان را موجوداتی فریبکار می‌دانست که ضعف فیزیکی خود را با دروغ جبران می‌کنند. فریدریش نیچه نیز معتقد بود هنر بزرگ زن، دروغ‌گویی است.

📖 مذهب: در بسیاری از ادیان، زن به عنوان منشأ گناه یا موجودی که مرد را از مسیر حق منحرف می‌کند (مانند حوا یا افسون‌گران بودایی) معرفی شده است. اسقف‌های قرون وسطی زن را «شر شیرین» توصیف می‌کردند.

🎭 ادبیات: شکسپیر معتقد بود ما از چیزی متنفر می‌شویم که از آن می‌ترسیم. اسطوره جعبه پاندورا یا پریان دریایی که ملوانان را به کام مرگ می‌کشند، همگی نماد ترس از فریبندگی و نابودی توسط زن هستند.

👨‍👦 نقش حیاتی پدر در حل بحران

تحقیقات نشان می‌دهد حضور و مشارکت فعال پدر کلید اصلی حل این چرخه است. پدر به عنوان یک الگو، به پسر کمک می‌کند تا بدون خشم و خشونت از مادر جدا شود و هویت مستقل خود را بسازد. بدون حضور آگاهانه‌ی پدر، فرآیند جدایی از مادر ناقص می‌ماند و احتمال تبدیل شدن ترس‌های درونی به نفرت بیرونی افزایش می‌یابد.

💡 نتیجه‌گیری: آگاهی به عنوان پل ارتباطی

زن‌ستیزی در واقع نقابی است برای پنهان کردن نیاز عمیق و ترس از ضعف. مردانی که بیشترین نفرت را نسبت به زنان ابراز می‌کنند، در واقع بیشترین درگیری را با بخش‌های سرکوب‌شده‌ی درون خود دارند. راه حل نه در جنگ با دنیای بیرون، بلکه در روبرو شدن با خود است.

پذیرش بخش‌های آسیب‌پذیر و لطیف وجود، مردانگی را نه در فاصله گرفتن از زن، بلکه در کامل شدن انسانی تعریف می‌کند. تا زمانی که این آگاهی درونی حاصل نشود، جهان برای مرد همچنان جایی خطرناک به نظر می‌رسد، اما با این شناخت، ترس می‌تواند به پلی برای درک، ارتباط و رشد تبدیل شود.

.


#نقد فرهنگ #زنان #زیست‌روان #نقد_ادیان

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

🎥 افسانۀ «انسانِ خودساخته»

🔸این ویدئو به بررسی نقادانه یکی از اساسی‌ترین پیش‌فرض‌های دنیای مدرن می‌پردازد: «اینکه انسان موجودی کاملاً مستقل و خودساخته است / یا باید باشد». استیون وست در این پادکست، با تکیه بر آرای آلسدیر مک‌اینتایر (فیلسوف اخلاق) در کتاب «حیوانات عقلانیِ وابسته» (Dependent Rational Animals)، این تصویرِ لیبرالیستی را به چالش می‌کشد.

🟢 ۱. نقد «تصویر عامیانه» از انسان
در نگاهِ مرسوم دنیای مدرن (متأثر از لیبرالیسم)، «انسان خوب» کسی است که:

کاملاً مستقل، رقابت‌جو و خودکفا باشد.
هیچ وابستگی به دیگران نداشته باشد و اگر به کمک نیاز داشت، آن را نوعی شکست یا شرمساری بداند. به‌عنوان یک «سنگ‌بنای ثابت» برای دیگران عمل کند، نه کسی که خود نیاز به حمایت دارد.

🔺مک‌اینتایر این تصویر را ناقص و ناعادلانه می‌داند. او استدلال می‌کند که این تصویر تنها وضعیت یک انسانِ بالغ در «دوره کوتاهی از زندگی‌اش» است و واقعیتِ بیولوژیکی و اخلاقیِ زندگی انسان را نادیده می‌گیرد.

🔵 ۲. «حیوانات عقلانیِ وابسته»: تعریفِ واقعی ما
🔻مک‌اینتایر می‌گوید

حقیقت این است که ما «حیوانات عقلانیِ وابسته» هستیم.

وابستگی بیولوژیک: ما در کودکی کاملاً وابسته هستیم و در پیری نیز (اغلب) دچار وابستگیِ نامتقارن به دیگران می‌شویم.

وابستگی در طول زندگی: حتی در دوران اوجِ سلامت و توانایی، ما همچنان به شبکه عظیمی از دیگران (آموزگاران، مراقبان، پزشکان و...) وابسته هستیم. کسی که فکر می‌کند کاملاً مستقل است، در واقع توهم دارد و وابستگی‌های خود را نادیده می‌گیرد.

🟡 ۳. فضایلِ «وابستگیِ تصدیق‌شده»
اخلاق لیبرالیستی عمدتاً بر فضایلِ افرادِ «سالم و مستقل» (مانند عدالت، شجاعت و خردِ کاربردی) تمرکز دارد. مک‌اینتایر معتقد است ما به دسته‌ای دیگر از فضایل نیاز داریم که برای بقای جامعه حیاتی هستند:

1️⃣ سخاوت (Generosity) و خیرخواهی (Beneficence): تلاش برای رفع نیازِ دیگران.

2️⃣ میسریکوردیا (Misericordia): یک مفهوم توماسی (از توماس آکویناس) به معنای «شفقتِ قلبی» که با «عقلانیت عملی» ترکیب شده است. یعنی به جای برخوردِ احساسیِ کورکورانه، باید طوری به دیگران کمک کنیم که به جای آسیب زدن، به رشد و شکوفایی آن‌ها کمک کند.

🔴 ۴. عقلانیت: مهارتی کسب‌شدنی، نه ذاتی
ویدئو با نقد این باور که «انسان با عقلانیتِ ویژه متولد می‌شود»، تأکید می‌کند:

عقلانیت، مهارتی است که در یک «بسترِ امن» و از طریق آموزش و مراقبت کسب می‌شود.

کودکی که در محیطی امن رشد کند، در بزرگسالی عقلانیتِ عملیِ بسیار بالاتری نسبت به کسی دارد که در محیطی پر از آسیب (تروما) رشد کرده است.

نتیجه: وابستگی به دیگران، مانعِ استقلال نیست؛ بلکه «پیش‌شرطِ دستیابی به استقلال و عقلانیت» است.

🟣 ۵. شبکه «داد و ستد» در برابر «قرارداد»
مک‌اینتایر اخلاقِ قرارداد‌محورِ مدرن (که همه چیز باید در آن برابر و مبادله‌ای باشد) را ناکافی می‌داند.

در اخلاقِ سنتی (آریستوتلی-توماسی)، نیازِ یک انسان به تنهایی «دلیل کافی» برای کمک به اوست. در دنیای مدرن، ما به دنبالِ «توجیهی اخلاقی» یا «قراردادی» برای کمک هستیم (مثلاً: آیا این کار طبق قانون است؟ آیا این کار به نفع من است؟).

شبکه‌های بخشش: ما در شبکه‌هایی زندگی می‌کنیم که در آن «دادن و گرفتن» همیشه مساوی نیست. والدینی که به فرزندِ بیمارشان می‌رسند، حساب‌وکتابِ «سود و زیان» نمی‌کنند. این روابطِ مبتنی بر وابستگی، «ذاتیِ» انسان است و نباید آن را فداکاریِ قهرمانانه دانست، بلکه باید آن را «ماهیتِ زندگیِ مشترک» دانست.

💡 نتیجه‌گیری: سنجشِ اخلاقیِ یک جامعه
مک‌اینتایر پیشنهاد می‌دهد برای سنجشِ سلامتِ یک جامعه، به جای نگاه به «GDP» یا «موفقیتِ افرادِ قدرتمند»، به این سوال پاسخ دهیم:

«آیا ضعیف‌ترین و وابسته‌ترین اعضای این جامعه، می‌توانند به عنوان شهروندانی کامل و دارای کرامت زندگی کنند؟»

📌🔺اگر جامعه‌ای برای افرادِ دارای معلولیت یا سالمندانِ وابسته، فضا و بسترِ مناسب (فیزیکی و اخلاقی) فراهم نمی‌کند، آن جامعه از نظر مک‌اینتایر در سنجشِ اخلاقی شکست خورده است، حتی اگر از نظر اقتصادی بسیار قدرتمند باشد.

پیام نهایی:
پذیرشِ این حقیقت که ما همگی حیواناتِ «عقلانیِ وابسته» هستیم، نه تنها باعث شرمساری نیست، بلکه نقطه شروعِ ساختنِ جامعه‌ای است که در آن «شکوفاییِ انسانی» برای همه ممکن می‌شود، نه فقط برای افرادِ «سالم و مستقل»ِ خیالی.

📺 «چرا؟ هدف جهان»
📺 فلسفۀ ذن‌بودیسم
📺 به همین دلیل نمی‌توانم مذهبی باشم!

📺 خدا و رنج (مناظره)
📺 چرا شما «تمامِ موجوداتِ آگاه»اید؟
📺 مرتدانی که بیش از حد به خدا نزدیک شدند - تصوف چیست؟
📺 ذهن‌آگاهی، نا-دوگانگی و توهم خود
📺 شناخت افلاطون جهان را تغییر داد

.


#فلسفیدن #نقد_فرهنگ

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📘 بررسی تداوم نهادهای علمی در غرب و گسست تاریخی آن‌ها در ایران
(۲/۲)
هجوم‌های ویرانگر اعراب، مغول‌ها، تیموریان، افغان‌ها و جنگ‌های پی‌درپی داخلی، بارها زیرساخت‌های تمدنی ایران را با خاک یکسان کرد. در حمله مغول، کتابخانه‌های عظیم نیشابور، ری و مرو سوزانده شدند و اساتید به قتل رسیدند. این گسست‌های فیزیکی، امکان انباشت تاریخی علم را از بین می‌برد.

🧠 ۴. تغییرات معرفت‌شناختی و فکری
در تمدن ایرانی - عربی، پس از یک دوران طلایی (قرون ۳ تا ۵ هجری)، توازن میان «علوم عقلی» (فلسفه، ریاضیات، نجوم، پزشکی) و «علوم نقلی» (فقه، کلام، تفسیر) به هم خورد. نهادهایی که توانستند در ایران تاریخچه‌ای طولانی و پیوسته داشته باشند، «حوزه‌های علمیه» بودند (مانند حوزه علمیه نجف یا اصفهان و قم) که تمرکز آن‌ها بر علوم دینی بود. این نهادها به دلیل حمایت مستقیم توده‌های مردم و استقلال مالی نسبی از دولت‌ها (از طریق وجوهات شرعی)، توانستند صدها سال دوام بیاورند. اما نهادهایی که متولی علوم تجربی، مهندسی و علوم انسانیِ سکولار بودند، پایگاه اجتماعی و مالی مستقلی نداشتند و با قطع حمایت حکومت، از بین می‌رفتند.

💡 نتیجه‌گیری

تداوم ۴۰۰ ساله نهادی مانند کالج گرشام، تنها نتیجه علاقه‌مندی غربی‌ها به علم نیست؛ بلکه محصول یک «اکوسیستم توسعه‌یافته» است. این اکوسیستم شامل قانون‌مداری، استقلال نهادهای مدنی از حکومت، امنیت ژئوپلیتیک و احترام به مالکیت خصوصی (حتی مالکیت اموال وقف شده پس از مرگ شخص) است.
در ایران، نبودِ امنیت پایدار، اقتصاد دولتی، مصادره‌های تاریخی و وابستگی همه‌چیز به اراده شخصی حاکمان، باعث شد تا تمدن ما به جای یک حرکت خطی و پیوسته، حرکتی سینوسی (اوج‌گیری‌های مقطعی و سقوط‌های ویرانگر) را تجربه کند و نهادهای علمی نتوانند ریشه‌های چندصد ساله بدوانند.

.


#نقد_فرهنگ

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 نقاط عطف زندگی #حامد_عبدالصمد

🔻این ویدیو مصاحبه‌ای مفصل با حامد عبدالصمد، نویسنده و روشنفکر مصری-آلمانی، در تورنتو است که در آن به بررسی مراحل مختلف زندگی، تحولات فکری و روان‌شناختی خود می‌پردازد:

👶 دوران کودکی و نخستین پرسش‌ها:
او در روستایی در ریف مصر و در خانواده‌ای مذهبی رشد کرد؛ پدرش امام جماعت مسجد بود که به او قرآن و اصول خطابه را آموخت. یکی از نخستین جرقه‌های پرسشگری در ذهن او، تغییر اجباری سبک زندگی مادرش (از یک زن مدرن قاهره‌ای به زنی محجبه تحت فشار جامعه سنتی روستا) بود. او از همان کودکی روحیه‌ای پرسشگر و منتقد داشت و داستان جستجوی ابراهیم برای یافتن خدا، نخستین الگوی تمرد فکری او شد.

🏙 هجرت به قاهره و دوره‌های سرگردانی فکری:
او برای تحصیل در دانشگاه (رشته ادبیات انگلیسی و فرانسوی) به قاهره رفت. برای فاصله گرفتن از مذهب سنتی پدرش، ابتدا به مارکسیسم گرایش پیدا کرد، اما به سرعت متوجه تناقضات و نگاه طبقاتی و غیرواقعی روشنفکران مارکسست آن زمان شد. پس از مرگ ناگهانی دایی جوانش و تجربه بحران وجودی، مدتی به اخوان‌المسلمین پیوست؛ چرا که رویکرد انقلابی آن‌ها را شبیه به مارکسیسم اما با رنگ‌وبوی بومی می‌دید. اما طولی نکشید که با دیدن روحیه نفاق، دروغ و سلب فردیت در این گروه، برای همیشه از جریان‌های سازمانی و ایدیولوژیک جدا شد.

مهاجرت به آلمان و بحران اکتئاب (افسردگی شدید):🇩🇪
در سن ۲۲-۲۳ سالگی به آلمان مهاجرت کرد. مواجهه با واقعیت‌های جامعه آلمان و فروریختن تصورات فانتزی که از طریق ادبیات و فلسفه داشت، او را دچار شوک کرد. او در آلمان تمام «شما those» یا بهانه‌های بیرونی (مانند فشار پدر یا جامعه) را از دست داد و با خودش روبه‌رو شد. این مواجهه باعث بروز افسردگی حاد و دو اقدام ناموفق برای پایان دادن به زندگی‌اش در یک دریاچه یخ‌زده (بحيرة الموت) شد.

او معتقد است افسردگی حاصل گره خوردن «نارضایتی شدید» با «عجز و ناتوانی شدید» است. او در نهایت با کمک روان‌درمانی و دارودرمانی و پذیرش این واقعیت که انسان نباید در اوج ناامیدی تصمیمات حیاتی بگیرد، نجات یافت.

📦 پروژه «صندوق اسلام» و نقد تراث:
عبدالصمد پس از بهبود، شروع به نقد خود و گذشته‌اش کرد و سپس این روش نقد ساختاری را روی سنت و تراث اسلامی پیاده کرد.

او ریشه بسیاری از مشکلات جوامع خاورمیانه (مانند عقده‌های روانی، ترس و سرکوب زنان و کودکان) را در ساختار تربیتی برخاسته از خوانش‌های دینی می‌داند. برنامه معروف او به نام «صندوق الإسلام» با هدف ساده‌سازی این مفاهیم برای مخاطب عام آغاز شد و جریانی از نقد راه انداخت.

❤️ تاثیر عشق و رسیدن به آرامش:
او در پایان مصاحبه از تاثیر عمیق عشق در تغییر شخصیتش می‌گوید. عبدالصمد معتقد است عشق انسان را از منیت (ایگو)، نرجسیت (خودشیفتگی) و خشم نجات می‌دهد، به زندگی معنا می‌بخشد و به انسان یاد می‌دهد که لذت واقعی در بخشش و داد‌و‌ستد عاطفی است. او اکنون به یک صلح درونی رسیده و خوشحال است که از «دریاچه مرگ» عبور کرده تا بتواند امروز زندگی را تجربه کند.

🔻مجموعۀ صندوقچۀ اسلام
📺 اسلام و مافیا (یک) (دو)
📺 محمد شخصیتی تاریخی؟ (یک) (دو)
📺 تحولات و نقاط عطف زندگی محمد
📺 مرگِ محمد، ریشۀ اختلافاتِ تاریخی
📺 وصیتِ محمد
📺 زندگی‌نامۀ محمد
📺 اصل و نسبِ محمد
📺 ساخت و مرمت خانۀ کعبه
📺 رویش اسلام و حکومت بیزانس
📺 پیروزیِ محمد
📺 محمد و یهود
📺 «گناهِ» آمنه و «نبوغِ» خدیجه
📺 زینب: زنی که محمد را شکست داد!
📺 چرا ازدواج با عایشه؟
📺 مقدمه‌ای بر زبان قرآن و کلمات بیگانه در آن
📺 راز وحی: قرآن از کجا آمده؟
📺 مراحل تطور قرآن در دورهٔ مکی

🔻حامد عبدالصمد
📺 افسانهٔ ایران‌ستیز فیل
📺 «دوئلِ روز»
📺 چرا اسلام در برپایی حکومت شکست خورده‌است؟
📻 زوال جهانِ اسلام؛ یک پیش‌بینی (۱|۲|۳)

.


#تجربه_زیسته #نقد_اسلام #نقد_فرهنگ

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 پاتوژن‌های فکریِ نابودگرِ غرب
(۳/۳)
🎙#گاد_سعد

📚 زندگینامه و پیشینه شخصی
گاد سعد (Gad Saad) در ۱۳ اکتبر ۱۹۶۴ در بیروت لبنان متولد شد. در اواسط دهه ۱۹۷۰، با اوج‌گیری جنگ داخلی لبنان و تشدید خطرات برای اقلیت‌های مذهبی، خانواده او مجبور به ترک وطن شدند. آن‌ها در سال ۱۹۷۵ به مونترال کانادا مهاجرت کردند.

سعد بارها در مصاحبه‌ها و کتاب‌هایش اشاره کرده که تجربه فرار از یک جامعه جنگ‌زده و فروپاشیده، تاثیر عمیقی بر شکل‌گیری دیدگاه‌های او درباره آزادی بیان، خطرات فرقه‌گرایی و ارزش‌های لیبرال کلاسیک غربی داشته است.

او تحصیلات دانشگاهی خود را در دانشگاه مک‌گیل کانادا آغاز کرد و لیسانس ریاضیات و کامپیوتر و سپس فوق‌لیسانس مدیریت بازرگانی (MBA) را از این دانشگاه دریافت کرد. او سپس به آمریکا رفت و دکتری خود را در رشته مدیریت بازرگانی (با تمرکز بر رفتار مصرف‌کننده و روان‌شناسی تکاملی) از دانشگاه معتبر کرنل (Cornell University) اخذ نمود.

🧠 جایگاه علمی و رویکرد پژوهشی
گاد سعد به عنوان یکی از پیشگامان کاربرد «روان‌شناسی تکاملی» در علم بازاریابی و رفتار مصرف‌کننده شناخته می‌شود. او سال‌ها به عنوان استاد تمام در دانشکده بازرگانی جان ملسون در دانشگاه کنکوردیا (مونترال) فعالیت کرد و اخیراً به دانشگاه میسیسیپی در ایالات متحده منتقل شده است.

حوزه پژوهشی او بررسی این موضوع است که چگونه تکامل زیستی، ژنتیک و غرایز بقا و تولیدمثل انسان، بر تصمیم‌گیری‌ها، ترجیحات خرید و رفتارهای روزمره او در جوامع مدرن تاثیر می‌گذارند. او معتقد است بسیاری از رفتارهای مصرف‌کننده (مانند تمایل به خرید کالاهای تجملاتی یا انتخاب‌های غذایی) ریشه در سازگاری‌های تکاملی نیاکان ما دارد.

🛡 دیدگاه‌های فکری و مبارزه با «انگل‌های ذهنی»
در خارج از محیط آکادمیک، گاد سعد به عنوان یکی از چهره‌های برجسته جریان «راست میانه»، «لیبرال کلاسیک» و منتقدان سرسخت جریان‌های چپ نو و «ووکیسم» (Wokeism) شناخته می‌شود. او خود را عضوی از جریان "Intellectual Dark Web" (شبکه تاریک روشنفکری - در کنار چهره‌هایی چون جوردن پیترسون، سم هریس و بن شاپیرو) می‌داند که با سانسور و اصلاح‌طلبی افراطی سیاسی مبارزه می‌کنند.

🔻محور اصلی انتقادات او در سال‌های اخیر بر دو مفهوم استوار است:

📌 ۱. انگل‌های فکری (Idea Pathogens):
سعد در کتاب معروف خود «ذهن پارازیتی» استدلال می‌کند که

برخی از مکاتب فکری مدرن مانند پست‌مدرنیسم، نظریه انتقادی نژاد، نسبیت‌گرایی فرهنگی و رادیکال‌فمینیسم، مانند ویروس‌ها و انگل‌های بیولوژیکی عمل می‌کنند. این ایده‌ها وارد مغز افراد (به‌ویژه در دانشگاه‌ها) می‌شوند و سیستم ایمنی عقلانی و توانایی تفکر منطقی فرد را نابود می‌کنند تا جایی که شخص واقعیات علمی و زیستی واضح (مانند تفاوت‌های بیولوژیک زن و مرد) را انکار می‌کند.

📌 ۲. همدلی بیمارگونه یا انتحاری:
او معتقد است غرب در دام نوعی همدلی افراطی و بی‌منطق افتاده است. در این دیدگاه، تمایل شدید به «آسیب نرساندن به احساسات دیگران» و «پذیرش بی‌قید و شرط همه‌چیز به نام تنوع فرهنگی»، باعث شده که جوامع غربی چشم خود را بر روی خطرات واقعی (مانند ایدئولوژی‌های تمامیت‌خواه یا رفتارهای ضد آزادی) ببندند و عملاً دست به خودکشی فرهنگی و تمدنی بزنند.

📚 کتاب‌های برجسته
او نویسنده مقالات علمی متعدد و چندین کتاب تاثیرگذار است:

🔹 The Evolutionary Bases of Consumption (2007): بررسی ریشه‌های تکاملی رفتار مصرف‌کننده.

🔹 The Consuming Instinct (2011): کتابی با زبان ساده‌تر که نشان می‌دهد چگونه غرایز تکاملی (مانند بقا، جفت‌گیری و پیوندهای فامیلی) بازار جهانی را هدایت می‌کنند.

🔹 The Parasitic Mind (2020): معروف‌ترین کتاب او که به بررسی نحوه نابودی تفکر انتقادی توسط ایدئولوژی‌های چپ افراطی می‌پردازد.

🔹 The Happiness Mindset (2023): کتابی که در آن با استفاده از اصول روان‌شناسی تکاملی، راهکارهایی را برای انتخاب‌های درست در زندگی و رسیدن به رضایت درونی ارائه می‌دهد.

🎙 فعالیت رسانه‌ای و پادکست
گاد سعد حضور بسیار فعالی در رسانه‌های اجتماعی دارد. کانال یوتیوب و پادکست او با نام The Saad Truth مخاطبان زیادی دارد. او در این برنامه‌ها با دانشمندان، فیلسوفان و تحلیل‌گران سیاسی گفتگو می‌کند. ویژگی بارز اجرای او، استفاده گسترده از «طنز گزنده، سارکاسم (تمسخر) و کاریکاتور کردن ایده طرف مقابل» است. او معتقد است بهترین راه برای رسوا کردن ایده‌های احمقانه، خندیدن به آن‌هاست. او همچنین بارها به عنوان مهمان در پادکست‌های معروفی چون جو روگان (The Joe Rogan Experience) حضور یافته است.

📺 کتاب «اسلام، اسرائیل و غرب»
📺 رسواییِ اپستین و غرب گناهکار
📕ریشه‌های غربی: نهادینه‌شدنِ دوگانگیِ کلیسا و دولت
📺 ریشه‌های غرب‌ستیزی ج.ا (۱)، (۲)

.


#نقد_فرهنگ #نقد_چپ

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 فکر می‌کردم در حالِ تحصیلِ ادبیاتم، اشتباه می‌کردم!
—چگونه ووکیزم دانشگاه‌های برتر و صنعت نشر را نابود کرد؟

🔸 این ویدیو مصاحبه‌ای است با لیسا لایز (Lisa Liez)، نویسنده خبرنامه Substack با عنوان Pens and Poison و فارغ‌التحصیل رشته ادبیات انگلیسی از دانشگاه کلمبیا. او در این پادکست به نقد شدید ساختار ایدئولوژیک دپارتمان‌های ادبیات در دانشگاه‌های غربی و وضعیت صنعت نشر می‌پردازد.

🔻خلاصه نکات کلیدی این گفتگو به شرح زیر است، متن مشروح‌تر همراه با نکات جالب بیشتر، در تلگراف (مشاهده‌ی فوری) خواندنی‌ست:

🏛 تبدیل دپارتمان‌های ادبیات به ابزار ایدئولوژی

👈 لیسا تجربه خود در دانشگاه کلمبیا را بازگو می‌کند؛ جایی که به گفته او، به جای آموزش خودِ ادبیات و زیبایی‌شناسی آن، «ایدئولوژی» تدریس می‌شود.

👈 او به عنوان نمونه تعریف می‌کند که در امتحان مربوط به نمایشنامه «رؤیای شب نیمه تابستان» اثر شکسپیر، به دلیل عدم اشاره به موضوعات مربوط به تمایلات کوییر (Queer Desire)، از او نمره کم شده است. در مقابل، برای یک نمایشنامه دیگر شکسپیر (شب دوازدهم)، متنی کاملاً همسو با نگاه استاد نوشت و نمره کامل دریافت کرد؛ موضوعی که از نظر او نشان‌دهنده حذف خلاقیت و اجبار دانشجویان به تکرار طوطی‌وار نظرات اساتید است.

📚 غلبه نظریه بر متن اصلی (حذف آثار کلاسیک)
👈 او اشاره می‌کند که در دپارتمان‌های ادبیات، مطالعه متون اصلی کلاسیک به حاشیه رفته و در عوض، متون نظریه‌پردازانی چون کارل مارکس، جودیت باتلر و ادوارد سعید به عنوان منابع اجباری تدریس می‌شوند. لیسا این وضعیت را

به «مطالعه درباره بتهوون، بدون هرگز گوش دادن به موسیقی او» تشبیه می‌کند.

👈 او همچنین به حذف موقت کتاب «مسخ» اثر اووید از چارت درسی به دلیل شکایت و آسیب روانی (Trigger) برخی دانشجویان از محتوای اساطیری آن اشاره کرده و آن را آسیبی بزرگ به درک تاریخ ادبیات می‌داند.

🏢 الگوهای سوسیالیستی در دانشگاه‌ها و صنعت نشر
👈 لیسا با اشاره به پیشینه خانوادگی خود (فرار والدینش از اتحاد جماهیر شوروی)، شباهت لیست‌های درسی دانشگاه‌های گران‌قیمت آمریکا با دوره‌های مارکسیسم-لنینیسم شوروی سابق را تکان‌دهنده توصیف می‌کند.

👈 او ساختار رفاهی و هزینه‌های پنهان دانشگاه‌ها را عامل شکل‌گیری یک ذهنیت سوسیالیستی کاذب در دانشجویان می‌داند که فکر می‌کنند همه خدمات در زندگی باید «رایگان» باشد.

👈 به باور او، همین فارغ‌التحصیلان وارد صنعت نشر بزرگ (مانند انتشارات پنگوئن) شده و به عنوان گزینش‌گر (Gatekeeper)، از چاپ کتاب‌هایی که خارج از چارچوب‌های فکری چپ یا موضوعات هویتی و جنسیتی باشند، جلوگیری می‌کنند. این سوگیری تجاری باعث ریزش مخاطبان واقعی کتاب‌خوان و ضرر مالی ناشران شده است.

📱 عصر تیک‌تاک و افت کیفیت نگارش
👈 او از رویکرد جدید ناشران گله می‌کند که تمایلی به چاپ رمان‌های عمیق و روان‌شناختی ندارند و فقط به دنبال طرح‌های داستانی پرسرعت و سطحی (Plot-forward) هستند که برای نسل جدید در فضای مجازی (بخصوص بخش BookTok) جذاب باشد.

🤖 چالش هوش مصنوعی و آینده نویسندگی
👈 لیسا که مدیر موسسه مشاوره تحصیلی Invictus Prep نیز هست، اشاره می‌کند نسل جدید دانشجویان حتی زمانی که خودشان متنی را می‌نویسند، به دلیل مصرف مداوم خلاصه‌ها و کپشن‌های تولیدشده توسط هوش مصنوعی، لحنی کاملاً شبیه به ChatGPT پیدا کرده‌اند.

👈 او پیش‌بینی می‌کند در آینده، کسانی که توانایی نگارش عمیق، انسانی و فراتر از سطح هوش مصنوعی را داشته باشند، به یک کالای بسیار کمیاب و ارزشمند در بازار کار تبدیل خواهند شد، زیرا نوشتن در واقع فرآیند یادگیریِ چگونه اندیشیدن است.

🌐 مطالعهٔ ادامه و متن کامل
⏰ زمان تقریبی مطالعه: ۱۰ دقیقه
🔖 ۱۴۷۷ کلمه

📺 پاتوژن‌های فکریِ نابودگرِ غرب
📻 ووک چیست؟
📻 ماجرای یک بوکسور جنجالی
📻 ووک‌ها در سینما دنبال چه هستند؟
📕ووک و نقش کشیش‌های تکه‌تکه‌ساز
📕ژیژک: ووک و نوعی «جزم‌اندیشی سکولار»
📺 گفتگوی یک فعالِ چپ‌ ووک با منتقدان

.


#نقد_فرهنگ #نقد_چپ

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 در ستایشِ شکست

💡 مقدمه
این ویدیو به بررسی کتاب چهار جلدی «در ستایش شکست» اثر «تاسیکا براداتان» با حضور استاد #مصطفی_ملکیان می‌پردازد. این مجموعه که در اصل یک جلد بوده، در ایران توسط نشر اطراف به چهار بخش تقسیم شده است.

کتاب در فضایی متولد شده که جوامع مدرن بیش از حد بر موفقیت، ثروت و دستاورد تأکید دارند. براداتان معتقد است که شکست را نمی‌توان از زندگی حذف کرد و ترس مبالغه‌آمیز ما از شکست، غیرمنطقی است. او به جای ستایش کورکورانه شکست، بر «سودمندی‌های» آن تمرکز دارد و معتقد است در هر شکست، فرصتی برای رشد وجود دارد.

📚 معرفی چهار مجلد کتاب
✅ ۱. باختن به بدن:
این بخش به ناتوانی‌های جسمی، بیماری و پیری می‌پردازد. درس اصلی آن این است که بدن همیشگی نیست؛ پس تا سالم است باید قدر آن را دانست، با دیگران احساس برابری کرد (چون همه در معرض بیماری هستند) و هویت خود را صرفاً با بدن یکی ندانست.

✅ ۲. ویرانه‌های شکست سیاسی:
تحلیلی از شکست سیاستمداران بزرگ (چه مثبت مانند گاندی و چه منفی مانند لنین یا هیتلر). پیام این بخش این است که ایدئولوژی‌ها باید در برابر واقعیت‌ها خاضع باشند و نمی‌توان انسان‌ها را به یک شکل (یونیفرم) درآورد.

✅ ۳. جماعت بازندگان:
به شکست در رقابت‌های اجتماعی (ثروت، شهرت، قدرت و...) می‌پردازد. نویسنده می‌گوید در این مسابقات، حتی اگر برنده هم شویم، بسیاری از روابط انسانی و همدلی‌ها را از دست می‌دهیم و همیشه رقیب قدرتمندتری در افق پیدا می‌شود.

✅ ۴. باختن از مرگ:
مواجهه با حتمی بودن مرگ. درس این بخش این است که آگاهی از مرگ به زندگی معنا می‌دهد، ما را به استفاده بهینه از فرصت‌ها وامی‌دارد و با ایجاد فروتنی، ریشه تکبر و عجب را می‌سوزاند.

✍️ معرفی نویسنده و کتب دیگر
تاسیکا براداتان (Costica Bradatan) یک فیلسوف و نویسنده رومانیایی‌تبار آمریکایی است که در حوزه فلسفه اگزیستانسیال و اندیشه‌های سیاسی فعالیت می‌کند. او به دلیل نگاه جسورانه به مفاهیم انسانی و ارتباط دادن فلسفه با تجربیات زیسته مشهور است.

🔻از دیگر آثار مهم او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
✨ مردن برای ایده‌ها: زندگی‌های پرخطر فیلسوفان؛ در این کتاب، او به سرنوشت فیلسوفانی می‌پردازد که جان خود را در راه اندیشه‌هایشان از دست داده‌اند.

🔍 نکته پایانی از نگاه استاد ملکیان
اگرچه ساختار کتاب گاهی پراکنده است و ممکن است برخی مخاطبان آن را بدبینانه یا آزاردهنده بدانند، اما به عقیده استاد ملکیان، این اثر یک «آنتی‌تز» ضروری برای فرهنگِ موفقیت‌محورِ امروز است.

این کتاب تلنگری است تا انسان از گردابِ رقابت‌های پوچ فاصله بگیرد و به سمت «فروتنی وجودی» حرکت کند؛ بزرگ‌ترین فضیلتی که می‌تواند در برابر بزرگ‌ترین رذیلت (یعنی تکبر و عجب) قرار گیرد.

.


#معرفی_کتاب #نقد_فرهنگ

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

❓آموزش رسمی با فرزندانمان چه می‌کند؟

🔻دوست من در کانال همسایه، مطلبی چند قسمتی درباره آموزش رسمی و درس‌هایی که به فرزندان ما می‌آموزد، آماده کرده است. جزئیات آن در خور توجه بوده و از جنبه‌ای کمتر آشنا به آن پرداخته است. در آن می‌خوانیم:

در مباحث عمومی، هنگامی که بحث از آموزش و پرورش به میان می‌آید، عموماً مردم پرسش‌هایی نظیر این پرسش‌ها را مدّنظر قرار می‌دهند: آیا آموزش و پرورش باید خصوصی‌سازی شود؟ چگونه آموزش و پرورش ملّی تأسیس کنیم که برای تمامی کودکان و فرهنگ‌های ایرانی مناسب باشد؟ آیا درست است که برای آموزش و پرورش مالیات بگیریم؟ و هزاران مسئله دیگر از این دست یا در این باره.

من در این مطلب نمی‌خواهم به هیچ یک از این مطالب بپردازم زیرا آن‌ها را حواشی‌‌ای بر مسئله اصلی میدانم و پرداختن به حواشی را، پیش از روشن شدن مسئله اصلی، بیراهه ارزیابی می‌کنم.

مسئله اصلی که باید بدان پرداخت روش آموزش رسمی کنونی است. به عبارت دیگر؛ پیش از اینکه ثمرات، فرضیات و کارکرد این آموزش مشخّص شود، صحبت از خصوصی‌سازی با ملّی‌سازی آن کژراهه‌ای بیش نیست.

جان کلامی که می‌خواهم آن را با شما در میان بگذارم این است: آموزش و پرورش کنونی ما بیمار است و این بیماری امری تصادفی یا عارضی نیست بلکه از ماهیت این آموزش ناشی می‌شود. به عبارت دیگر؛ حرف من این است که تمامی مباحث پیرامون بد کارکردنِ آموزش و پرورش فعلی بیهوده است زیرا آموزش کنونی دارد کار خود را به خوبی انجام می‌دهد:

تولید انسان‌هایی میان‌مایه و بیمار.

تا این مسئله به درستی تشخیص داده نشود صحبت درباره سایر مسائل حاشیه است:

روش جاری آموزشی روشی است ضد زندگی، ضد خانواده، ضدّ انسانیت. درواقع، روش جاری آموزشی درحال تخریب زندگی و آینده و همچنین نابودی رشد و شکوفایی کودکان ماست.

👇🔗دسترسی کامل به مطلب:

مقدمه؛ درس‌های آموزش رسمی به فرزندانمان

درس اول: همواره راه خود در جهان را گم کنید

درس دوم: چگونه یک برده خوب باشید

درس سوم: به درک! چیز با اهمیتی در جهان وجود ندارد

درس چهارم: شما هیچ حقوقی ندارید

درس پنجم: همواره مقلد بمانید

درس ششم: همیشه محتاج تایید دیگران باشید

درس هفتم: حریم خصوصی حرف مفت است!

جمع‌بندی

@Mehrannotes

📺 چرا مدارس کلاهبرداری‌ای بزرگ‌اند؟
📺 مرگ از طریقِ بروکراسی
📺 چگونه پول جای خدا را گرفت
📺 مردی که ایمان را به علم تبدیل کرد
📺 «بهشت گمشده»: کتاب مقدسِ جوامع مخفی

.


#نقد_فرهنگ #تفکر_انتقادی

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📺 🧠 پوسیدگی مغز چیز جدیدی نیست؛ تاریخ راه مبارزه با آن را نشان می‌دهد

1️⃣ ریشه‌های تاریخی و فلسفی توجه و ذهن

مفهوم توجه (Attention) و وضعیت ذهن از گذشته‌های بسیار دور، موضوعی حیاتی برای متفکران تاریخ غرب بوده است. در سنت‌های کلاسیک، کیفیت توجه یک فرد، امری فرعی یا تصادفی نبوده، بلکه بازتاب مستقیمی از انضباط درونی و شخصیت (Character) او به شمار می‌آمده است. متفکران گذشته بر این باور بودند که انسان وظیفه‌ای اخلاقی برای ورزش دادن و به کار انداختن ذهن خود دارد؛ به طوری که گناه تنبلی (Sloth) را همان‌قدر که به بدن مربوط می‌دانستند، برای عقل و هوش نیز صادق می‌دیدند.

💡 ایده‌های فرعی و دیدگاه فیلسوفان:

🧠 افلاطون (Plato) و پویایی روح: افلاطون معتقد بود که افکار ما مستقیماً روی روح اثر می‌گذارند. او روح را به «چشم» تشبیه می‌کرد؛ وقتی چشم به چیزی می‌نگرد که حقیقت و روشنایی بر آن می‌تابد، درک می‌کند و می‌فهمد، اما وقتی به سمت تاریکی و امور فانی می‌رود، دچار توهم و عقاید سطحی می‌شود. در نتیجه، روح دائماً توسط چیزی که به آن می‌اندیشد شکل می‌گیرد.

🏛 نظام آموزشی یونان (Paideia): این ایده افلاطونی اساس نظام تربیتی یونان باستان را تشکیل می‌داد. یونانیان باور داشتند هر چیزی که کودک مصرف می‌کند (از داستان‌ها و موسیقی گرفته تا تصاویر اطرافش) مستقیماً شخصیت او را می‌سازد. به همین دلیل در رساله «جمهور»، افلاطون پیشنهاد اخراج برخی شاعران (مانند هومر) را مطرح کرد، چون خدایان هومری را دمدمی‌مزاج و جنجالی می‌دانست که جوانان را در مسیر غلطی بار می‌آوردند.

👑 مارکوس آئورلیوس (Marcus Aurelius) و رنگ‌آمیزی روح: این امپراتور و فیلسوف رواقی در کتاب «تاملات» به خود یادآوری می‌کند که ذهن شبیه افکار روزمره و عادت‌های فکری‌اش می‌شود؛ در واقع «روح با رنگ افکارش رنگ‌آمیزی می‌شود». او در میان جنگ و مسئولیت‌های سنگین سیاسی، انضباط درون را حفظ می‌کرد.

🌾 ارسطو (Aristotle) و ارزش تامل: ارسطو در کتاب «اخلاق نیکوماخوس» استدلال می‌کند که تامل و تفکر عمیق (Contemplation)، بالاترین فعالیت در دسترس انسان و خالص‌ترین ابراز هویت انسانی است. از نگاه ارسطویی، حواس‌پرتی‌های مزمن امروزی صرفاً کاهش بهره‌وری نیستند، بلکه نشانه‌ای از یک زندگی کاسته شده و محقق‌نشده به شمار می‌روند.

🌐 مطالعۀ ادامه و متن کامل
⏰ زمان تقریبی مطالعه: ۸ دقیقه
🔖 ۸۶۵ کلمه

.


#نقد_فرهنگ #فلسفیدن

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

🔴 مرگ ویکتور یالوم به مثابه یک نظریه
🌀 آیا این رخداد، پارادوکس حل‌نشدنی روان‌درمانی اگزیستانسیال است؟

✍️ #سینا_جهاندیده

💭 در چند روز گذشته، پس از اعلام خبر خودکشی ویکتور یالوم، فرزند اروین یالوم، موجی از واکنش‌ها شکل گرفت. بسیاری دانش، تجربه، آثار، رویکرد و حتی توانایی پدری اروین یالوم را به پرسش کشیدند. عده‌ای نیز پا را فراتر گذاشتند و این رخداد را دلیلی بر شکست روان‌درمانی اگزیستانسیال دانستند؛ گویی این مرگ، نه فقط یک زندگی، بلکه یک دستگاه فکری را نیز فرو ریخته است. اما آیا واقعاً چنین است؟ آیا اروین یالوم با پارادوکسی روبه‌رو شده که اندیشه‌اش قادر به پاسخ دادن به آن نیست؟ یا اینکه این پرسش، بیش از آنکه درباره‌ی یالوم باشد، درباره‌ی تصوری است که ما از دانش و نظریه ساخته‌ایم؟

🪞 شاید پیش از هر پاسخی، باید خودِ پرسش را به پرسش بگیریم.

چرا ما انتظار داریم که یک نظریه، زندگی را از تراژدی نجات دهد؟ چرا گمان می‌کنیم اگر روان‌درمانی یا فلسفه حقیقتی را درباره‌ی انسان کشف کرده باشند، باید بتوانند انسان را از رنج، بی‌معنایی، نومیدی یا حتی خودکشی مصون کنند؟ این انتظار از کجا آمده است؟

📌 به گمان من، مرگ ویکتور یالوم بیش از آنکه بحران روان‌درمانی اگزیستانسیال باشد، بحران تصور ما از دانش است.

🌐 جهان مدرن، آرام‌آرام دانایی را با رستگاری یکی گرفته است. زمانی انسان از دین انتظار نجات داشت؛ امروز همان انتظار را از علم، روان‌شناسی، فلسفه، فناوری و روان‌درمانی دارد. منجی تغییر کرده است، اما ساختار انتظار تغییری نکرده است. ما هنوز به دنبال نیرویی هستیم که بتواند انسان را از تراژدی معاف کند. از همین رو، وقتی تراژدی به زندگی یک پزشک، فیلسوف یا روان‌درمانگر راه پیدا می‌کند، نخستین واکنش ما این است که بگوییم:

«پس دانش او چه ارزشی داشت؟» ا

ما آیا هیچ شاخه‌ای از معرفت، چنین وعده‌ای داده است؟ آیا پزشکی وعده داده است که هیچ پزشکی به بیماری مبتلا نخواهد شد؟ آیا فلسفه وعده داده است که هیچ فیلسوفی دچار نومیدی نخواهد شد؟ آیا روان‌درمانی وعده داده است که هیچ روان‌درمانگری یا هیچ عضو خانواده او هرگز با رنجی ویرانگر روبه‌رو نخواهد شد؟ پاسخ منفی است.

⚠️ اشتباه ما آن است که از اندیشه، چیزی را مطالبه می‌کنیم که هرگز در قلمرو آن نبوده است. اندیشه، زندگی را تضمین نمی‌کند؛ آن را فهم‌پذیرتر می‌کند. دانش، مرگ را لغو نمی‌کند؛ آن را به مسئله‌ای برای تأمل تبدیل می‌کند. روان‌درمانی، رنج را از جهان حذف نمی‌کند؛ بلکه می‌کوشد انسان را در مواجهه با آن تنها نگذارد. در اینجا، معنای عمیق اندیشه‌ی اگزیستانسیال آشکار می‌شود. این سنت فکری هرگز وعده‌ی رهایی از مرگ، تنهایی، اضطراب یا بی‌معنایی را نداده است. برعکس، از آغاز بر این حقیقت تأکید کرده است که اینها ساختارهای گریزناپذیر هستی انسان‌اند. اگر اروین یالوم تمام عمر درباره‌ی مرگ و اضطراب نوشته است، نه برای آنکه مدعی نابودی آنها باشد، بلکه برای آنکه نشان دهد زندگی اصیل از دلِ رویارویی با این واقعیت‌ها می‌گذرد، نه از انکار آنها.

⚖️ اگر این رخداد چیزی را فرو می‌ریزد، روان‌درمانی اگزیستانسیال نیست؛ بلکه اسطوره‌ای است که مدرنیته درباره دانش ساخته است؛ اسطوره‌ای که می‌گوید هرچه آگاهی بیشتر شود، تراژدی کمتر خواهد شد. شاید حقیقت درست برعکس باشد. آگاهی، تراژدی را از میان نمی‌برد؛ فقط اجازه نمی‌دهد انسان با چشمانی بسته در دل آن زندگی کند.

🌿 از این منظر، مرگ ویکتور یالوم نه ابطال اندیشه یالوم است و نه اثبات آن. این رخداد، نظریه دیگری را آشکار می‌کند؛ نظریه‌ای درباره‌ی محدودیت همه‌ی نظریه‌ها. زندگی، همواره از مفاهیم ما بزرگ‌تر است. هیچ دستگاه فکری، هر اندازه منسجم، نمی‌تواند تمام پیچیدگی‌های وجود انسان را در خود جای دهد. انسان نه یک مسئله‌ی فنی است که بتوان آن را حل کرد و نه ماشینی است که با شناخت سازوکارش، دیگر هرگز از کار نیفتد. او موجودی است که در مرز میان آزادی و جبر، امید و نومیدی، عشق و فقدان، معنا و پوچی زندگی می‌کند.

🕊 شاید فروتنی، آخرین و عمیق‌ترین دانشی باشد که انسان در برابر هستی تراژیک می‌تواند به دست آورد. مرگ ویکتور یالوم به ما یادآوری می‌کند که هیچ دانشی انسان را از آسیب‌پذیری وجودی معاف نمی‌کند. آنچه دانش به ما می‌بخشد، مصونیت نیست؛ فروتنی است.

@tabarshenasi_ketab

.


#زیست‌روان #خودشناسی #نقد_فرهنگ

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

📘معنویت و دینداری چه نیست؟
— دربارۀ جنجالِ سروش و غنی‌نژاد
(۲/۲)
✍🏻 #ساسان_مهرآیین

🔸متنِ اخیرِ سروش، بیش از آنکه نقدی بر موسی غنی‌نژاد باشد، آزمونی برای سنجشِ نسبتِ میانِ اندیشه و منشِ اخلاقی است. جالب آنکه این متن تقریباً فاقد هرگونه مواجههٔ استدلالی با مدعیاتِ غنی‌نژاد است. سروش نه تنها به نقدِ آرای غنی‌نژاد نمی‌پردازد، بلکه پیشاپیش با تقسیمِ جهان به «صاحبدلان و بی‌حاصلان»، «دردمندان و بی‌دردان» و «اهلِ طریقت و بی‌خبران»، نزاع را از قلمروِ اندیشه به قلمروِ منزلتِ اخلاقی و معنویِ اشخاص منتقل می‌کند.

🔸این دقیقاً همان نقطه‌ای است که «منِ معنوی» می‌تواند به یکی از ظریف‌ترین و خطرناک‌ترین اشکالِ خودشیفتگیِ اخلاقی تبدیل شود. چگونه ممکن است کسی دهه‌ها دربارهٔ عرفان، مدارا، اخلاق، طریقت و بلوغِ معنوی سخن بگوید، اما در مقامِ نقدِ یک مخالف، به آسانی به برچسب‌زنی، تحقیرِ شخصیت، تشکیک در انگیزه‌ها و تخطئهٔ اخلاقیِ او متوسل شود؟

🔸اگر سال‌ها پرداختن به معرفت و معنویت، از مطالعه و تدریس گرفته تا سخن گفتن و نوشتن، حتی در چنین بزنگاه‌های ساده‌ای نتوانند ما را اندکی فروتن‌تر، منصف‌تر و خویشتن‌دارتر کنند، پس باید بار دیگر از خود بپرسیم که اساساً از چه چیزی سخن گفته‌ایم و چه چیزی را آموخته‌ایم.

🔸هیچ شرح و تفسیری بر آثارِ بزرگِ فلسفی، عرفانی و دینی، جایگزینِ یک فضیلتِ سادهٔ انسانی نمی‌شود؛ اینکه در مقامِ نقد، میانِ اندیشه و صاحبِ اندیشه تفکیک قائل شویم، حرمتِ انسان‌ها را پاس بداریم و از تبدیلِ اختلافِ فکری به تخریبِ شخصیت و آبروی افراد بپرهیزیم.

🔸شاید مهم‌ترین درسِ این ماجرا آن باشد که معرفت، اطلاعات نیست؛ معنویت، سخن‌سرایی دربارهٔ معنویت نیست؛ و اخلاق، مجموعه‌ای از گزاره‌های زیبا برای تدریس و سخنرانی نیست. آزمونِ حقیقیِ معنویت و اخلاق، نه در کتابخانه‌ها و کلاس‌های درس، بلکه در همان لحظه‌ای رخ می‌دهد که با مخالفِ فکریِ خود مواجه می‌شویم.

🔸معنویت و اخلاق، ضرورتاً نسبتِ مستقیمی با انباشتِ داده‌ها، اطلاعات و تحلیل‌های پیچیده ندارند. آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، نوعی هوشیاریِ اخلاقی، حضورِ آگاهانه و تواضعِ معرفتی است؛ اینکه انسان هر لحظه خود را در نقطهٔ آغاز بداند، امکانِ خطای خویش را جدی بگیرد و مراقب باشد که در دفاع از حقیقتِ موردِ نظرِ خود، به ناحق بر حرمت و کرامتِ دیگری پا نگذارد.

🔸بلوغِ اخلاقی و معنوی، بیش از آنکه در تواناییِ سخن گفتن از حقیقت و فضیلت آشکار شود، در تواناییِ دیدنِ تاریکی‌های خویش، اعتراف به خطا، و تردید به برتریِ اخلاقیِ خویش آشکار می‌شود.

.


#نقد_فرهنگ #نقد_روشنفکران

➖➖➖

🌾 @Naqdagin

🌐 از کَنده شدن از زمین تا سجده مقابلِ هوش مصنوعی: انسان مدرن چگونه هویت خود را باخت؟

📺 در ویدئوی برنامه‌ی «سقراط در شهر»، با عنوان «چگونه باید در عصر فردگرایی افراطی زندگی کرد؟»، مری هرینگتون (Mary Harrington - روزنامه‌نگار و تحلیل‌گر بریتانیایی حوزه فرهنگ و تکنولوژی) و کارل ترومن (Carl Trueman - مورخ اندیشه و الهی‌دان بریتانیایی) به بررسی ریشه‌ها و پیامدهای «خودِ مدرن»، فردگرایی افراطی، و انحطاط مفهوم انسان پرداخته‌اند.

❓آیا تا به حال فکر کرده‌اید چرا جملاتی که برای اجداد ما کاملاً بی‌معنا بود، امروز به باورهای رایج جامعه تبدیل شده‌اند؟ پاسخ در یک «انقلاب هویتی و ساختاری» نهفته است؛ مسیری که انسان را از ریشه‌های ملموس زمینی برید و در درون امیال سیال و الگوریتم‌های دیجیتال رها کرد.

🔻در این گزارش جامع، بر اساس آرا و تحلیل‌های کارل ترومن (مؤلف کتاب ظهور و سقوط خودِ مدرن) و نقدِ فریدریش نیچه، سیر این انحطاط را در ۴ پرده بررسی می‌کنیم:

🔹 ۱. پیدایش «خودِ انتزاعی» و طبقه لپ‌تاپ‌به‌دست:
چگونه مدرنیته با کندن انسان از بومی‌ترین تعلقاتش (زمین، خانواده و محل تولد)، انسان را بی‌ریشه کرد و راهکار «مقاومت خرد» برای نجات از این بی‌مکانی چیست؟

🔹 ۲. تبدیل احساسات درونی به ایدئولوژی و هویت:
تقاطع روان‌کاوی فروید و مارکسیسم (مکتب فرانکفورت) چگونه «میل جنسی» و احساسات سیال درونی را به هسته اصلی هویت تبدیل کرد و تاوان آن را طبقات محروم دادند؟

🔹 ۳. طغیان پرومتئوسی و حقارت در برابر هوش مصنوعی:
چگونه ادعای «خدایی کردن» انسان با ابزارهای فناوری و هوش مصنوعی، به جای خلق «ابرانسان»، به «تحقیر انسان» و تقلیل او تا حد یک «الگوریتم زیستی» انجامید؟

🔹 ۴. باز-تقدس‌بخشی به حیات (راهکار نهایی):
چرا پذیرش دوباره مرزهای وجودی، باز تعریف انسان بر اساس «صورت الهی» و رهایی از آزادیِ کاذب، تنها راه نجات از پوچ‌گراییِ مدرن است؟

📌 اگر به دنبال درک ریشه‌ای بحران‌های هویتی، مدرنیته و آینده انسان در عصر تکنولوژی هستید، مطالعه این متن تحلیلی را از دست ندهید.

🔗 مطالعۀ متن کامل
📖 ۲۱۲۱ واژه
⏱️ زمان مطالعه: ۱۲ دقیقه

📺 ذهن‌آگاهی، نا-دوگانگی و توهم خود
📺 تحلیلی بر سفر درونی و مفهوم دایمون
📺 چرا شما در حقیقت «تمامِ موجوداتِ آگاه» هستید؟
📺 معنویت برای ناباوران
📺 بحران عمیق مدرنیسم و مقاومتِ معنوی

📕شوپنهاور و کریشنامورتی
📕ریوَن و خیام (یکم تا چهارم - پنجم تا دهم)
📺 لبخند بودا: پایان جستجوی آفریننده و کشف "چنین‌بودگیِ" هستی
📺 آنچه بودا آموخت
📺 معنای زندگی از نظر آلن واتس

.


#نقد_فرهنگ #زیست‌_روان

➖➖➖

🌾 @Naqdagin