📺 ۹۰ درصد راه به سمت قله را رفته‌ایم!
— لیلاز و جلوتر-دانیِ ایران نسبت به چین و کل آسیا و آفریقا در توسعه!

✍🏻 #علی_فرهمند

🔸«سعید لیلاز» در مصاحبه‌ای (حدود شش سال قبل) می‌گوید:

«ایران نود درصد مسیر توسعه را پیموده» و «تا کمتر از یک دهه دیگر مشکلات اقتصادی‌ کشور حل می‌شود».

او حتی مدعی می‌شود که:

«چین و عربستان هنوز مسیر توسعه را آغاز نکرده؛ تنها کشوری که در تمام آسیا و آفریقا از ایران جلوتره، ترکیه است»

و برای اثبات حرفش مثال «صادرات هندوانه» را مطرح می‌کند! این نوع گفتار بازتاب نوعی خودفریبی ساختاری‌ است؛ نوعی از گفتار رسمی که توسعه را به بهبود ظاهری چند شاخص کم‌ارزش تقلیل می‌دهد و بحران را در سطح نمادین می‌پوشاند.

🔸در نظریه‌های توسعه، «پیشرفت» نه با افزایش صادرات، که با تغییر ساختار تولید و ارتقای بهره‌وری، اصلاح نهادها، و گسترش آزادی‌های اقتصادی سنجیده می‌شود. رشد اقتصادی وقتی معنا دارد که به افزایش ظرفیت‌های انسانی و عدالت منجر شود. کشوری که تورم مزمن، فساد نهادی و مهاجرت نخبگان دارد، نمی‌تواند مدعی پیمودن نود درصد مسیر توسعه باشد.

🔸«لیلاز» در واقع دچار همان خطایی‌ است که اغلب بوروکرات‌های تکنوکرات جریان اصلاحات به آن مبتلا هستند: جایگزین کردن «بهبود اداری» به جای «تحول ساختاری»؛ این‌که امروز کامیون‌های هندوانه راحت‌تر از مرز رد می‌شوند، هیچ نشانه‌ای از توسعه نیست؛ توسعه یعنی «ابژه‌ی صادرات» چرا و چگونه تولید شده، چه نسبتی با بحران آب و زمین دارد، و چه میزان از ارزش افزوده‌اش در زنجیره‌ی ملی اقتصادی حفظ می‌شود.

🔸اما تناقض بزرگ‌تر در مقایسه با چین است. در کتاب «سیاست اقتصادی چین»، جایی یکی از نویسندگان (به‌مضمون) می‌گوید چین مسیر توسعه‌اش را از درون اصلاحات نهادی و سیاست صنعتی بلندمدت آغاز کرد، حال آن‌که ایران در چرخه‌ای از سیاست‌های متناقض، تصمیم‌گیری‌های کوتاه‌مدت و اقتصاد رانتی و فساد گرفتار است. در چنین ساختاری، حتی اگر همه‌ی هندوانه‌های جهان را هم صادر کنیم، هنوز در آغاز راه توسعه‌ایم، نه در پایان آن.

🔸این گفتارها یک کارکرد سیاسی هم دارد: ایجاد توهم پیشرفت برای خاموش کردن مطالبه‌ی تغییر. گفتن اینکه «نود درصد راه را رفته‌ایم» یعنی انکار فساد ساختاری؛ یعنی پذیرش وضع موجود به‌عنوان دستاورد -در حالی که توسعه، برعکس، با نقد مداوم وضع موجود آغاز می‌شود.

🔸از این منظر، حرف‌های لیلاز نه فقط نادرست، بلکه خطرناک است؛ زیرا توسعه را از سطح پرسش اقتصادی، فلسفی و نهادی‌اش به سطح جزئی صادرات تقلیل می‌دهد. این همان جایی‌ است که اقتصاد جنبه‌ی پروپاگاندا می‌یابد، و دانش اقتصادی، به زبان روابط‌ عمومی حاکمیت تبدیل می‌شود.

🔻«سعیدلیلاز»شناسی!
📺 تزویر و چندچهرگیِ سعید لیلاز
📕سعید لیلاز و افسانه‌های یونانی
— بازخوانی حقیقت کمبوجیه، خشایارشا و ساسانیان
📺 لیلاز: پزشکیان واسه چی تایید صلاحیت شد؟
📺 اوقاف‌خوری و آخوند «ک.ص» و کندنِ طلای گنبد
📕چگونه نسبی‌گرایی به کمک خودکامگی و بی‌خردی می‌آید؟
📺 بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار رانت سالانه

.


#حکومت_اسلامی #استمرارطالبان #مغلطجات

➖➖➖

🌾 @Naqdagin