♦️استادها رأی به اخراج می‌دهند
پارۀ چهارم از «ترومای دانشگاه تهران: روایتی خودمردم‌نگارانه»
✍دکتر اصغر ایزدی جیران
بازنشر: ۱۴ مرداد ۱۴۰۵
اوایل استخدامم، چند ماهی فعالیت‌هایی در گروه مردم‌شناسی جهاد دانشگاهی داشتم. فضایی در دانشکده ایجاد کرده بودم برای حضور نسل جوان مردم‌شناسی، آنهایی که پدرخوانده‌های گروه اجازۀ حضور و تدریس بهشان نمی‌دادند. این نسل، اغلب فارغ‌التحصیلان دکترای مردم‌شناسی از خارج از کشور بودند. برای هر کدام، جلسه‌ای برای سخنرانی در مورد تزهای دکترایشان تدارک دیده بودم. روزی یکی‌شان بهم زنگ زد. صدایش از پشت تلفن می‌لرزید:
- «آقای دکتر باستان‌زادگان زنگ زده و تهدید کرده که نباید به برنامة شما بیایم و سخنرانی کنم.»
باستان‌زادگان به جوان‌هایی که با هزار امید و آرزو در خارج از کشور دکترای مردم‌شناسی گرفته بودند و پیشش آمده و درخواست تدریس داشتند را چنان با تحقیر می‌رماند که هیچ‌وقت پا به دانشکده نگذارند. و نمی‌گذاشتند.
مدیر گروه در اولین سال تمدید قراردادم شروع کرد به بازجویی. بقیۀ اساتید جرأت نطق کشیدن نداشتند. همه ساکت ماندند جز استاد خارجک که پشت دست باستان‌زادگان بازی می‌کرد. استاد خارجک را تیم مافیا به گروه مردم‌شناسی تپانده بود، بدون آنکه سابقۀ حتی یک ساعت تحقیق میدانی و یک پاراگراف متن مردم‌نگارانه داشته باشد. لذا خوش‌خدمتی خود را نشان داد. از جایش پا شد و تعظیم کرد،
- «چرا به استادها و پیشکسوت‌ها بی‌احترامی کردی؟»
در تمدید قرارداد سالانه، شخص متقاضی در موضع ضعف است. فرصت خوبی است تا بدخواهان گلویش را بفشارند. مرا گذاشته بودند گوشة رینگ بوکس. این بزن، اون بزن. این بزن، اون بزن...
حالا در خرداد ۱۳۹۵، در سال چهارم استخدامم، موضوع نه تمدید سالانه بلکه تبدیل وضعیت بود که می‌توانست جایگاه استخدامی من را محکم‌تر کند. استادها یک به یک از میان جمعیت انبوه دانشجوهایی که پشت درِ شیشه‌ای طبقۀ چهارم ازدحام کرده‌اند رد شده و وارد اتاق جلسه می‌شوند. همگی دور میز سفید نشستیم. کوهی از مقالات و کتاب‌ها و طرح‌های پژوهشی و مدارک را روی میز چیده‌ام تا در نهایت بگویم که «من این‌همه تولیدات علمی داشته‌ام چرا درخواستم را رد کردید؟» مدیر گروه به جمع گفت:
- «اولین موضوع: آقای دکتر جیران می‌خواهند در مورد مسئله‌شون حرف بزنن.»
تا خواستم دهان باز کنم، استاد خارجک که توسط تیم مافیا به گروه چپانده شده بود، بی‌آنکه کسی از او سوالی بپرسد، از بالای اتاق خودش را به وسط میدان انداخت:
- «چرا دانشجوها جمع شدن؟ به دانشجوها چه ربطی داره؟»
همین حرف کافی بود تا فضای جلسه متشنج بشود. و شد. استاد خارجک تنها فرصت احتمالی حل مسئله را گرفت. و بعد استاد وهمی‌فرس از پایین جلسه به پا خواست و فریاد کشید:
- «این چرا اومده جلسۀ گروه؟»
حکم سالانۀ «این» [جیران] آبان ۱۳۹۵ به پایان می‌رسید. در حالی که ما اکنون در خرداد به سر می‌بریم. یعنی تا پنج ماه بعد، هر اتفاقی هم بیفتد و هر تصمیمی هم گرفته بشود، حتی اگر از آسمان سنگ هم ببارد، ایزدی جیران بنا بر حکم رسمی دانشگاه تهران، عضو رسمی گروه است و مثل سایر اعضا حق شرکت در جلسات گروه را دارد.
بعد از فریاد وهمی‌فرس، همۀ استادها یک به یک پا شدند و جلسة گروه را ترک کردند. به جیران اجازه ندادند حتی لب از لب باز کند. جیران ماند و کتاب‌هایی که روی میز چیده بود. جیران ماند و یک دنیا بهت.
اساتید گروه مردم‌شناسی حتی صبر نکردند که حکم پیشین من در آبان به پایان برسد. چند روز بعد از جلسه، درس‌های ترم بعدم را از برنامۀ ترم پاییز حذف کردند. این هم راضی‌شان نکرد. دانشجویانی که از قبل با من پایان‌نامه برداشته بودند را از دستم گرفتند و به مثابۀ غنایم جنگی بین خودشان تقسیم کردند...
دیگر در دانشکده خبر به همۀ اساتید و دانشجوها رسیده که
- «می‌خواهند تنها مردم‌شناسِ گروه مردم‌شناسی را حذف کنند.»
گویی که همۀ آن ۶۰ استاد دانشکده مرده باشند. در گعده‌هایشان در پچ و واپچِ این بودند که اساتید گروه مردم‌شناسی و تیم مافیا دست خونین به سوی نابودی استاد جوان پرکار برده‌اند، اما همگی سکوت اختیار کرده بودند. سارا شریعتی بود که جلو افتاد. او که در مورد کارهای خودش هیچ‌گاه به این جماعت رو نیانداخته، خاضعانه خودش شخصا به خاطر شاگردش رفته بود و با تک‌تک‌شان حرف زده بود. اما نومیدانه به اتاقم آمد. نفس‌زنان روی صندلی جلوی کتابخانة ام‌دی‌افی که بعدا تنها یادگاری فیزیکی من در انجمن علمی دانشجویی انسان‌شناسی شد، نشست. پله‌های دانشکده را برای رفتن به اتاق این استاد و آن استاد، چندین بار بالا و پایین رفته بود. بزرگواری و شرافت این زن آدم را شرمگین می‌کند.
- «استاد! شما چرا به زحمت افتادید؟»
@IzadiJeiran
#گروه_مردم‌شناسی
#استبداد_دانشگاهی
#اصغر_ایزدی_جیران
@NewHasanMohaddesi
پارۀ چهارم از «ترومای دانشگاه تهران: روایتی خودمردم‌نگارانه»
✍دکتر اصغر ایزدی جیران
بازنشر: ۱۴ مرداد ۱۴۰۵
اوایل استخدامم، چند ماهی فعالیت‌هایی در گروه مردم‌شناسی جهاد دانشگاهی داشتم. فضایی در دانشکده ایجاد کرده بودم برای حضور نسل جوان مردم‌شناسی، آنهایی که پدرخوانده‌های گروه اجازۀ حضور و تدریس بهشان نمی‌دادند. این نسل، اغلب فارغ‌التحصیلان دکترای مردم‌شناسی از خارج از کشور بودند. برای هر کدام، جلسه‌ای برای سخنرانی در مورد تزهای دکترایشان تدارک دیده بودم. روزی یکی‌شان بهم زنگ زد. صدایش از پشت تلفن می‌لرزید:
- «آقای دکتر باستان‌زادگان زنگ زده و تهدید کرده که نباید به برنامة شما بیایم و سخنرانی کنم.»
باستان‌زادگان به جوان‌هایی که با هزار امید و آرزو در خارج از کشور دکترای مردم‌شناسی گرفته بودند و پیشش آمده و درخواست تدریس داشتند را چنان با تحقیر می‌رماند که هیچ‌وقت پا به دانشکده نگذارند. و نمی‌گذاشتند.
مدیر گروه در اولین سال تمدید قراردادم شروع کرد به بازجویی. بقیۀ اساتید جرأت نطق کشیدن نداشتند. همه ساکت ماندند جز استاد خارجک که پشت دست باستان‌زادگان بازی می‌کرد. استاد خارجک را تیم مافیا به گروه مردم‌شناسی تپانده بود، بدون آنکه سابقۀ حتی یک ساعت تحقیق میدانی و یک پاراگراف متن مردم‌نگارانه داشته باشد. لذا خوش‌خدمتی خود را نشان داد. از جایش پا شد و تعظیم کرد،
- «چرا به استادها و پیشکسوت‌ها بی‌احترامی کردی؟»
در تمدید قرارداد سالانه، شخص متقاضی در موضع ضعف است. فرصت خوبی است تا بدخواهان گلویش را بفشارند. مرا گذاشته بودند گوشة رینگ بوکس. این بزن، اون بزن. این بزن، اون بزن...
حالا در خرداد ۱۳۹۵، در سال چهارم استخدامم، موضوع نه تمدید سالانه بلکه تبدیل وضعیت بود که می‌توانست جایگاه استخدامی من را محکم‌تر کند. استادها یک به یک از میان جمعیت انبوه دانشجوهایی که پشت درِ شیشه‌ای طبقۀ چهارم ازدحام کرده‌اند رد شده و وارد اتاق جلسه می‌شوند. همگی دور میز سفید نشستیم. کوهی از مقالات و کتاب‌ها و طرح‌های پژوهشی و مدارک را روی میز چیده‌ام تا در نهایت بگویم که «من این‌همه تولیدات علمی داشته‌ام چرا درخواستم را رد کردید؟» مدیر گروه به جمع گفت:
- «اولین موضوع: آقای دکتر جیران می‌خواهند در مورد مسئله‌شون حرف بزنن.»
تا خواستم دهان باز کنم، استاد خارجک که توسط تیم مافیا به گروه چپانده شده بود، بی‌آنکه کسی از او سوالی بپرسد، از بالای اتاق خودش را به وسط میدان انداخت:
- «چرا دانشجوها جمع شدن؟ به دانشجوها چه ربطی داره؟»
همین حرف کافی بود تا فضای جلسه متشنج بشود. و شد. استاد خارجک تنها فرصت احتمالی حل مسئله را گرفت. و بعد استاد وهمی‌فرس از پایین جلسه به پا خواست و فریاد کشید:
- «این چرا اومده جلسۀ گروه؟»
حکم سالانۀ «این» [جیران] آبان ۱۳۹۵ به پایان می‌رسید. در حالی که ما اکنون در خرداد به سر می‌بریم. یعنی تا پنج ماه بعد، هر اتفاقی هم بیفتد و هر تصمیمی هم گرفته بشود، حتی اگر از آسمان سنگ هم ببارد، ایزدی جیران بنا بر حکم رسمی دانشگاه تهران، عضو رسمی گروه است و مثل سایر اعضا حق شرکت در جلسات گروه را دارد.
بعد از فریاد وهمی‌فرس، همۀ استادها یک به یک پا شدند و جلسة گروه را ترک کردند. به جیران اجازه ندادند حتی لب از لب باز کند. جیران ماند و کتاب‌هایی که روی میز چیده بود. جیران ماند و یک دنیا بهت.
اساتید گروه مردم‌شناسی حتی صبر نکردند که حکم پیشین من در آبان به پایان برسد. چند روز بعد از جلسه، درس‌های ترم بعدم را از برنامۀ ترم پاییز حذف کردند. این هم راضی‌شان نکرد. دانشجویانی که از قبل با من پایان‌نامه برداشته بودند را از دستم گرفتند و به مثابۀ غنایم جنگی بین خودشان تقسیم کردند...
دیگر در دانشکده خبر به همۀ اساتید و دانشجوها رسیده که
- «می‌خواهند تنها مردم‌شناسِ گروه مردم‌شناسی را حذف کنند.»
گویی که همۀ آن ۶۰ استاد دانشکده مرده باشند. در گعده‌هایشان در پچ و واپچِ این بودند که اساتید گروه مردم‌شناسی و تیم مافیا دست خونین به سوی نابودی استاد جوان پرکار برده‌اند، اما همگی سکوت اختیار کرده بودند. سارا شریعتی بود که جلو افتاد. او که در مورد کارهای خودش هیچ‌گاه به این جماعت رو نیانداخته، خاضعانه خودش شخصا به خاطر شاگردش رفته بود و با تک‌تک‌شان حرف زده بود. اما نومیدانه به اتاقم آمد. نفس‌زنان روی صندلی جلوی کتابخانة ام‌دی‌افی که بعدا تنها یادگاری فیزیکی من در انجمن علمی دانشجویی انسان‌شناسی شد، نشست. پله‌های دانشکده را برای رفتن به اتاق این استاد و آن استاد، چندین بار بالا و پایین رفته بود. بزرگواری و شرافت این زن آدم را شرمگین می‌کند.
- «استاد! شما چرا به زحمت افتادید؟»
@IzadiJeiran
#گروه_مردم‌شناسی
#استبداد_دانشگاهی
#اصغر_ایزدی_جیران
@NewHasanMohaddesi
❤8😍1💔1
♦️استادها رأی به اخراج می‌دهند
پارۀ چهارم از «ترومای دانشگاه تهران: روایتی خودمردم‌نگارانه»
✍دکتر اصغر ایزدی جیران
بازنشر: ۱۴ مرداد ۱۴۰۵
- «اینها می‌گن ما به لحاظ علمی خیلی هم ازش راضی هستیم. مشکل چیز دیگه است. راضی نمی‌شن.»
بهشان گفته بود:
- «هر کاری می‌خواهید بکنید، ولی قراردادش را لغو نکنید. او جوان است.»
مشکل اساتید گروه، چیزی بود که آن را «رفتارهای غیرعلمی» می‌نامیدند: در عرض چهار سال خیلی زود به شهرتی در میان دانشجوها رسیده بودم. آن سال، از میان سه استادی که برای کلاس روش تحقیق معرفی شده بود، همۀ دانشجوها از رشتههای مختلف با من برداشته بودند. مدام در حال تحقیق میدانی بودم. در مجلۀ انجمن علمی دانشجویی مطلب می‌نوشتم. کارگاه برگزار می‌کردم. کلاس را نه نظری بلکه بهطور عملی بر اساس تحقیقات میدانی‌ام اداره می‌کردم. با دانشجوها چنان صمیمی بودم که دردهایشان را به من می‌گفتند. گفتمان تازۀ «رنج اجتماعی» را در فضای دانشکده منتشر کرده بودم که مثل زلزله‌ای گفتمان سنتی را در هم کوبیده بود. گفته بودم استاد مردم‌شناسی باید سایت میدانی داشته باشد و متن مردم‌نگاری بنویسد... اینها همه و همه از نظر استادان گروه مردم‌شناسی «رفتارهای غیرعلمی» قلمداد میشد.
برای همین، همۀ استادان گروه، چه اصلاح‌طلب چه اصول‌گرا، چه مذهبی چه سکولار و حتی آنها که دشمنی دیرینه با هم داشتند، همه در یک لحظۀ تاریخی اختلاف‌هایشان را وانهادند و متحد شدند تا مرد عاشقی را سر ببرند.
استادهای گروه مردم‌شناسی دانشگاه تهران! به رأی‌های مخفی که دادید فکر کردید؟ آن شب نحس رأی‌گیری را راحت گرفتید و خوابیدید؟ فکر نکردید اگر قرارداد یک استاد جوان لغو بشود، باید چطوری معاشش را در این جامعه تأمین کند؟ فکر نکردید ایزدی جیران زن و یک بچۀ دوساله دارد؟ اصلا فکر نکردید پدرش چند ماه پیش از آن جلسۀ رأی‌گیری مرده و پسرش هنوز سیاه‌پوش است؟
استادهای گروه مردم‌شناسی! چطور به آسانی روی کاغذهای رأی نوشتید «منفی» و پا شدید و رفتید؟ شما سرنوشت یک آدم پرشور و خانواده‌‌اش و امید صدها دانشجو را به باد فنا دادید. من را از دانشگاه تهران محروم کردید، از داشتن دانشجوهای مردم‌شناسی، و از رشته‌ای که بدان عشق می‌ورزیدم.
استادان گروه مردم‌شناسی و تیم مافیا! شما به روح من تجاوز کردید. من روایت‌های رنج خودم از این تجاوز را به رئیس کنونی و جوان «انجمن انسان‌شناسی ایران» فرستادم تا در کانال تلگرامی انجمن بازنشر کند. این تنها انجمن مربوط به رشتۀ مردم‌شناسی در ایران است که اخیرا جوان‌ها همتی کرده‌اند و پس از سالهای بسیار تملک آن را از دست پدرخوانده‌ها بیرون کشیده‌اند. انجمن قاعدتا بایستی پناهگاه قربانیان صنف مردم‌شناسی باشد و روایت‌های رنج آنها را نه اینکه تأیید بلکه حداقل به رسمیت بشناسد. اما رئیس انجمن به جای اینکه به یکی از قربانیان رشته دلداری بدهد، فورا خود را در صندلی قاضی و داور نشاند. محکومم کرد که روایت‌هایم «یکسویه» و «شخصی‌سازی‌شده» هستند. گفت:
- «اگر اعضای وقت گروه هم نظر و روایتشان را بنویسند آنوقت انجمن میتواند منتشر کند.»
آیا شخص آسیب‌دیده و قربانی باید برود پیش آزارگرهایش و از آنها التماس بکند که روایتشان را از خشونتی که ورزیده‌اند بنویسند و بعد تحویلش بدهند و او یکجا همه را تقدیم محضر رئیس انجمن کند؟ روایت‌های من منافع چه کسانی را تهدید می‌کرد که رئیس جوان انجمن جلوی نشرشان را گرفت؟ روایت‌های رنج من، روایت‌سازی‌های جعلی و وارونۀ چه کسانی را- طی ده سال گذشته که من سکوت مطلق اختیار کرده بودم- مخدوش می‌کرد که نگذاشت منتشر بشوند؟
متجاوزین روحم، استادهای گروه مردم‌شناسی! بیایید و روایت‌های «یکسویۀ» مرا چندسویه کنید. بیایید و جزئیات تجاوز دسته‌جمعی‌تان را به رئیس انجمن شرح بدهید تا روایت من از حالت «شخصی‌سازی‌شده» درآیند.
اصغر ایزدی جیران
۱۴ مرداد ۱۴۰۵
@IzadiJeiran
🔻منبع:
https://t.me/IzadiJeiran/511
#گروه_مردم‌شناسی
#استبداد_دانشگاهی
#اصغر_ایزدی_جیران
@NewHasanMohaddesi
پارۀ چهارم از «ترومای دانشگاه تهران: روایتی خودمردم‌نگارانه»
✍دکتر اصغر ایزدی جیران
بازنشر: ۱۴ مرداد ۱۴۰۵
- «اینها می‌گن ما به لحاظ علمی خیلی هم ازش راضی هستیم. مشکل چیز دیگه است. راضی نمی‌شن.»
بهشان گفته بود:
- «هر کاری می‌خواهید بکنید، ولی قراردادش را لغو نکنید. او جوان است.»
مشکل اساتید گروه، چیزی بود که آن را «رفتارهای غیرعلمی» می‌نامیدند: در عرض چهار سال خیلی زود به شهرتی در میان دانشجوها رسیده بودم. آن سال، از میان سه استادی که برای کلاس روش تحقیق معرفی شده بود، همۀ دانشجوها از رشتههای مختلف با من برداشته بودند. مدام در حال تحقیق میدانی بودم. در مجلۀ انجمن علمی دانشجویی مطلب می‌نوشتم. کارگاه برگزار می‌کردم. کلاس را نه نظری بلکه بهطور عملی بر اساس تحقیقات میدانی‌ام اداره می‌کردم. با دانشجوها چنان صمیمی بودم که دردهایشان را به من می‌گفتند. گفتمان تازۀ «رنج اجتماعی» را در فضای دانشکده منتشر کرده بودم که مثل زلزله‌ای گفتمان سنتی را در هم کوبیده بود. گفته بودم استاد مردم‌شناسی باید سایت میدانی داشته باشد و متن مردم‌نگاری بنویسد... اینها همه و همه از نظر استادان گروه مردم‌شناسی «رفتارهای غیرعلمی» قلمداد میشد.
برای همین، همۀ استادان گروه، چه اصلاح‌طلب چه اصول‌گرا، چه مذهبی چه سکولار و حتی آنها که دشمنی دیرینه با هم داشتند، همه در یک لحظۀ تاریخی اختلاف‌هایشان را وانهادند و متحد شدند تا مرد عاشقی را سر ببرند.
استادهای گروه مردم‌شناسی دانشگاه تهران! به رأی‌های مخفی که دادید فکر کردید؟ آن شب نحس رأی‌گیری را راحت گرفتید و خوابیدید؟ فکر نکردید اگر قرارداد یک استاد جوان لغو بشود، باید چطوری معاشش را در این جامعه تأمین کند؟ فکر نکردید ایزدی جیران زن و یک بچۀ دوساله دارد؟ اصلا فکر نکردید پدرش چند ماه پیش از آن جلسۀ رأی‌گیری مرده و پسرش هنوز سیاه‌پوش است؟
استادهای گروه مردم‌شناسی! چطور به آسانی روی کاغذهای رأی نوشتید «منفی» و پا شدید و رفتید؟ شما سرنوشت یک آدم پرشور و خانواده‌‌اش و امید صدها دانشجو را به باد فنا دادید. من را از دانشگاه تهران محروم کردید، از داشتن دانشجوهای مردم‌شناسی، و از رشته‌ای که بدان عشق می‌ورزیدم.
استادان گروه مردم‌شناسی و تیم مافیا! شما به روح من تجاوز کردید. من روایت‌های رنج خودم از این تجاوز را به رئیس کنونی و جوان «انجمن انسان‌شناسی ایران» فرستادم تا در کانال تلگرامی انجمن بازنشر کند. این تنها انجمن مربوط به رشتۀ مردم‌شناسی در ایران است که اخیرا جوان‌ها همتی کرده‌اند و پس از سالهای بسیار تملک آن را از دست پدرخوانده‌ها بیرون کشیده‌اند. انجمن قاعدتا بایستی پناهگاه قربانیان صنف مردم‌شناسی باشد و روایت‌های رنج آنها را نه اینکه تأیید بلکه حداقل به رسمیت بشناسد. اما رئیس انجمن به جای اینکه به یکی از قربانیان رشته دلداری بدهد، فورا خود را در صندلی قاضی و داور نشاند. محکومم کرد که روایت‌هایم «یکسویه» و «شخصی‌سازی‌شده» هستند. گفت:
- «اگر اعضای وقت گروه هم نظر و روایتشان را بنویسند آنوقت انجمن میتواند منتشر کند.»
آیا شخص آسیب‌دیده و قربانی باید برود پیش آزارگرهایش و از آنها التماس بکند که روایتشان را از خشونتی که ورزیده‌اند بنویسند و بعد تحویلش بدهند و او یکجا همه را تقدیم محضر رئیس انجمن کند؟ روایت‌های من منافع چه کسانی را تهدید می‌کرد که رئیس جوان انجمن جلوی نشرشان را گرفت؟ روایت‌های رنج من، روایت‌سازی‌های جعلی و وارونۀ چه کسانی را- طی ده سال گذشته که من سکوت مطلق اختیار کرده بودم- مخدوش می‌کرد که نگذاشت منتشر بشوند؟
متجاوزین روحم، استادهای گروه مردم‌شناسی! بیایید و روایت‌های «یکسویۀ» مرا چندسویه کنید. بیایید و جزئیات تجاوز دسته‌جمعی‌تان را به رئیس انجمن شرح بدهید تا روایت من از حالت «شخصی‌سازی‌شده» درآیند.
اصغر ایزدی جیران
۱۴ مرداد ۱۴۰۵
@IzadiJeiran
🔻منبع:
https://t.me/IzadiJeiran/511
#گروه_مردم‌شناسی
#استبداد_دانشگاهی
#اصغر_ایزدی_جیران
@NewHasanMohaddesi
👍11❤5😍1
♦️لطفا اسامی‌ی استادان گروه مردم‌شناسی را منتشر کنید! پرسش از ریشه‌های خودکشی‌ی دکتر هاله لاجوردی
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۱۴ مرداد ۱۴۰۵
به سهم خود از دکتر اصغر ایزدی‌ی جیران تشکر می‌کنم که رنج‌نامه‌ی اخراج خود را از گروه مردم‌شناسی‌ی دانش‌کده‌ی علوم اجتماعی‌ی دانشگاه تهران نوشت و در این کار وجود استبداد دانشگاهی را در دانشگاه تهران برملا کرد!
اما از دکتر جیران تقاضا دارم اسامی‌ی استادان آن‌زمان گروه مردم‌شناسی را هم منتشر کنند تا آنها وادار به پاسخ‌گویی شوند و در باره‌ی نقش خود بنویسند.
برای اینکه حقیقت دقیق‌تر بیان شود لازم است روایت آنها را هم بشنویم. بگذارید یک‌طرفه به نزد قاضی نرویم!
آیا اکنون می‌توانیم از ریشه‌های اجتماعی‌ی خودکشی‌ی خانم دکتر هاله لاجوردی -دیگر استاد اخراجی‌ی دانش‌کده‌ی علوم اجتماعی‌ی دانشگاه تهران- سخن بگوییم و خودکشی‌ی او را معلول استبداد دانشگاهی بدانیم؟
#هاله_لاجوردی
#دانشگاه_تهران
#گروه_مردم‌شناسی
#استبداد_دانشگاهی
#اصغر_ایزدی_جیران
#دانش‌کده‌ی_علوم_اجتماعی
@NewHasanMohaddesi
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۱۴ مرداد ۱۴۰۵
به سهم خود از دکتر اصغر ایزدی‌ی جیران تشکر می‌کنم که رنج‌نامه‌ی اخراج خود را از گروه مردم‌شناسی‌ی دانش‌کده‌ی علوم اجتماعی‌ی دانشگاه تهران نوشت و در این کار وجود استبداد دانشگاهی را در دانشگاه تهران برملا کرد!
اما از دکتر جیران تقاضا دارم اسامی‌ی استادان آن‌زمان گروه مردم‌شناسی را هم منتشر کنند تا آنها وادار به پاسخ‌گویی شوند و در باره‌ی نقش خود بنویسند.
برای اینکه حقیقت دقیق‌تر بیان شود لازم است روایت آنها را هم بشنویم. بگذارید یک‌طرفه به نزد قاضی نرویم!
آیا اکنون می‌توانیم از ریشه‌های اجتماعی‌ی خودکشی‌ی خانم دکتر هاله لاجوردی -دیگر استاد اخراجی‌ی دانش‌کده‌ی علوم اجتماعی‌ی دانشگاه تهران- سخن بگوییم و خودکشی‌ی او را معلول استبداد دانشگاهی بدانیم؟
#هاله_لاجوردی
#دانشگاه_تهران
#گروه_مردم‌شناسی
#استبداد_دانشگاهی
#اصغر_ایزدی_جیران
#دانش‌کده‌ی_علوم_اجتماعی
@NewHasanMohaddesi
👍26❤5😢1👌1🤣1
Forwarded from چراغ سامان
چراغی برای سامانِ دوباره ایران
چهاردهم مرداد، روز امضای فرمان مشروطه، یادآور یکی از مهم‌ترین لحظه‌های تاریخ معاصر ایران است؛ لحظه‌ای که واژه‌هایی چون قانون، مجلس، آزادی و ملت وارد زبان سیاسی ایران شدند. اما تاریخ، برخلاف روایت‌های ساده و قطعی، هیچ‌گاه تنها مجموعه‌ای از پیروزی‌ها و شکست‌ها نیست. هر رویداد تاریخی، مجموعه‌ای از امیدها، تناقض‌ها، آرمان‌ها و محدودیت‌هاست.
مشروطه نیز چنین است.
چگونه ممکن است فرمانی از سوی سلطنت صادر شود و هم‌زمان آغاز محدود کردن قدرت سلطنت باشد؟ چگونه می‌توان از قانون‌گرایی سخن گفت، در حالی که قانون گاه نتوانسته همه مردم را به عنوان صاحبان واقعی سیاست به رسمیت بشناسد؟ چگونه جنبشی که وعده آزادی و عدالت داد، در ادامه تاریخ با تجربه‌هایی از بازتولید قدرت و حذف صداهای مختلف همراه شد؟
اهمیت مشروطه دقیقاً در همین پرسش‌هاست. مشروطه نه یک افسانه مقدس است که تنها باید ستایش شود، و نه تجربه‌ای شکست‌خورده که باید کنار گذاشته شود. مشروطه یک تجربه انسانی و تاریخی است؛ تجربه‌ای پیچیده که هنوز میتواند درباره نسبت قدرت و آزادی، قانون و عدالت، دولت و جامعه، با ما سخن بگوید.
آذربایجان در این تاریخ جایگاهی ویژه دارد. تبریز در مشروطه تنها یک مکان جغرافیایی نبود؛ یکی از مهم‌ترین میدان‌های شکل‌گیری سیاست جدید در ایران بود. در کوچه‌ها، بازارها و سنگرهای این شهر، آرمان‌هایی شکل گرفت که فراتر از مرزهای منطقه‌ای بود. چراغی که در آذربایجان روشن شد، قرار نبود تنها راه یک سرزمین را روشن کند؛ آن چراغ، در رؤیای سامان یافتن ایران روشن شده بود.
اما امروز، بیش از هر زمان دیگری، نیازمند بازگشت به مشروطه هستیم؛ نه برای تکرار روایت‌های آشنا، بلکه برای بازخوانی آن. ما به خوانش‌هایی تازه، انتقادی و متکثر نیاز داریم؛ خوانش‌هایی که هم دستاوردهای مشروطه را ببینند و هم محدودیت‌های آن را، هم نقش نخبگان را بررسی کنند و هم تجربه مردم عادی را، هم متن قانون را بخوانند و هم زندگی کسانی را که در حاشیه تاریخ باقی ماندند.
زیرا تاریخ را نمی‌توان تنها از زبان قهرمانان نوشت.
باید پرسید چه کسانی در ساختن مشروطه حضور داشتند؟ چه صداهایی شنیده نشد؟ چگونه کارگران، پیشه‌وران، بازاریان، زنان، مهاجران و گروه‌های مختلف اجتماعی در این تجربه تاریخی نقش داشتند؟ چگونه می‌توان از مشروطه گفت، بدون آنکه تنها به مجلس، رجال سیاسی و متون رسمی محدود شویم؟
«چراغ سامان» از همین پرسش‌ها آغاز می‌شود.
این پلتفرم نه یک رسانه خبری روزمره است و نه فضایی جدا از جامعه برای تولید نظریه‌های انتزاعی. چراغ سامان تلاشی است برای فهم ایران در پیچیدگی‌هایش؛ برای دیدن مسائل ایران از زوایای مختلف، از تاریخ و سیاست تا جامعه، فرهنگ، حقوق، اقتصاد و تجربه‌های زیسته مردم.
ما باور داریم ایران را نمی‌توان با روایت‌های ساده، دوگانه‌های فرسوده و پاسخ‌های آماده فهمید. ایران مجموعه‌ای از تاریخ‌های درهم‌تنیده، زبان‌های همزیست، تجربه‌های متفاوت و صداهای متکثر است. فهم این سرزمین نیازمند گفت‌وگو، نقد و پذیرش پیچیدگی است.
چراغ سامان از آذربایجان آغاز می‌کند، اما به ایران می‌اندیشد. از یک جغرافیا سخن می‌گوید، اما در پی فهم یک مسئله مشترک است: چگونه می‌توان جامعه‌ای ساخت که در آن عدالت، آزادی و کرامت انسانی نه فقط مفاهیمی تاریخی، بلکه تجربه‌هایی زنده باشند؟
امروز، در سالگرد مشروطه، چراغی دیگر روشن می‌شود.
چراغی برای پرسیدن، برای اندیشیدن و برای دوباره دیدن.
زیرا هر نسلی که می‌خواهد آینده‌ای متفاوت بسازد، ناگزیر است به لحظه‌ای بازگردد که ایران برای نخستین بار با صدای بلند درباره قانون، آزادی و مردم پرسید.
@cheraghesaman
بیش از یک قرن پیش، در روزگاری که ایران میان سنت‌های فرسوده، بحران‌های سیاسی و جست‌وجوی راهی تازه برای آینده گرفتار بود، چراغی در تبریز روشن شد. این چراغ فقط روشنایی یک شهر نبود؛ نشانه‌ای بود از تولد یک پرسش بزرگ: آیا می‌توان جامعه‌ای ساخت که در آن قانون جای خودکامگی را بگیرد، مردم از رعیت به شهروند تبدیل شوند و قدرت در برابر ملت پاسخگو باشد؟
چهاردهم مرداد، روز امضای فرمان مشروطه، یادآور یکی از مهم‌ترین لحظه‌های تاریخ معاصر ایران است؛ لحظه‌ای که واژه‌هایی چون قانون، مجلس، آزادی و ملت وارد زبان سیاسی ایران شدند. اما تاریخ، برخلاف روایت‌های ساده و قطعی، هیچ‌گاه تنها مجموعه‌ای از پیروزی‌ها و شکست‌ها نیست. هر رویداد تاریخی، مجموعه‌ای از امیدها، تناقض‌ها، آرمان‌ها و محدودیت‌هاست.
مشروطه نیز چنین است.
چگونه ممکن است فرمانی از سوی سلطنت صادر شود و هم‌زمان آغاز محدود کردن قدرت سلطنت باشد؟ چگونه می‌توان از قانون‌گرایی سخن گفت، در حالی که قانون گاه نتوانسته همه مردم را به عنوان صاحبان واقعی سیاست به رسمیت بشناسد؟ چگونه جنبشی که وعده آزادی و عدالت داد، در ادامه تاریخ با تجربه‌هایی از بازتولید قدرت و حذف صداهای مختلف همراه شد؟
اهمیت مشروطه دقیقاً در همین پرسش‌هاست. مشروطه نه یک افسانه مقدس است که تنها باید ستایش شود، و نه تجربه‌ای شکست‌خورده که باید کنار گذاشته شود. مشروطه یک تجربه انسانی و تاریخی است؛ تجربه‌ای پیچیده که هنوز میتواند درباره نسبت قدرت و آزادی، قانون و عدالت، دولت و جامعه، با ما سخن بگوید.
آذربایجان در این تاریخ جایگاهی ویژه دارد. تبریز در مشروطه تنها یک مکان جغرافیایی نبود؛ یکی از مهم‌ترین میدان‌های شکل‌گیری سیاست جدید در ایران بود. در کوچه‌ها، بازارها و سنگرهای این شهر، آرمان‌هایی شکل گرفت که فراتر از مرزهای منطقه‌ای بود. چراغی که در آذربایجان روشن شد، قرار نبود تنها راه یک سرزمین را روشن کند؛ آن چراغ، در رؤیای سامان یافتن ایران روشن شده بود.
اما امروز، بیش از هر زمان دیگری، نیازمند بازگشت به مشروطه هستیم؛ نه برای تکرار روایت‌های آشنا، بلکه برای بازخوانی آن. ما به خوانش‌هایی تازه، انتقادی و متکثر نیاز داریم؛ خوانش‌هایی که هم دستاوردهای مشروطه را ببینند و هم محدودیت‌های آن را، هم نقش نخبگان را بررسی کنند و هم تجربه مردم عادی را، هم متن قانون را بخوانند و هم زندگی کسانی را که در حاشیه تاریخ باقی ماندند.
زیرا تاریخ را نمی‌توان تنها از زبان قهرمانان نوشت.
باید پرسید چه کسانی در ساختن مشروطه حضور داشتند؟ چه صداهایی شنیده نشد؟ چگونه کارگران، پیشه‌وران، بازاریان، زنان، مهاجران و گروه‌های مختلف اجتماعی در این تجربه تاریخی نقش داشتند؟ چگونه می‌توان از مشروطه گفت، بدون آنکه تنها به مجلس، رجال سیاسی و متون رسمی محدود شویم؟
«چراغ سامان» از همین پرسش‌ها آغاز می‌شود.
این پلتفرم نه یک رسانه خبری روزمره است و نه فضایی جدا از جامعه برای تولید نظریه‌های انتزاعی. چراغ سامان تلاشی است برای فهم ایران در پیچیدگی‌هایش؛ برای دیدن مسائل ایران از زوایای مختلف، از تاریخ و سیاست تا جامعه، فرهنگ، حقوق، اقتصاد و تجربه‌های زیسته مردم.
ما باور داریم ایران را نمی‌توان با روایت‌های ساده، دوگانه‌های فرسوده و پاسخ‌های آماده فهمید. ایران مجموعه‌ای از تاریخ‌های درهم‌تنیده، زبان‌های همزیست، تجربه‌های متفاوت و صداهای متکثر است. فهم این سرزمین نیازمند گفت‌وگو، نقد و پذیرش پیچیدگی است.
چراغ سامان از آذربایجان آغاز می‌کند، اما به ایران می‌اندیشد. از یک جغرافیا سخن می‌گوید، اما در پی فهم یک مسئله مشترک است: چگونه می‌توان جامعه‌ای ساخت که در آن عدالت، آزادی و کرامت انسانی نه فقط مفاهیمی تاریخی، بلکه تجربه‌هایی زنده باشند؟
امروز، در سالگرد مشروطه، چراغی دیگر روشن می‌شود.
چراغی برای پرسیدن، برای اندیشیدن و برای دوباره دیدن.
زیرا هر نسلی که می‌خواهد آینده‌ای متفاوت بسازد، ناگزیر است به لحظه‌ای بازگردد که ایران برای نخستین بار با صدای بلند درباره قانون، آزادی و مردم پرسید.
@cheraghesaman
❤18👍2😍1
♦️دربارۀ بی‌خانه شدن
پارۀ پنجم از «ترومای دانشگاه تهران: روایتی خودمردم‌نگارانه»
✍دکتر اصغر ایزدی جیران
۱۵ مرداد ۱۴۰۵
تقدیم به هاله لاجوردی
- «آقای دکتر! اگه شما رو اخراج کنن، من خودمو جلوی دانشکده آتیش می‌زنم.»
- «خواهش می‌کنم. آروم باشید. ما داریم با مقامات بالا تو وزارتخانه صحبت می‌کنیم، حل می‌شه.» ...
چند ماه قبل‌تر، یأسی عمیق در دل دانشجویان منتظر در پشت درِ شیشه‌ای طبقۀ چهارم رسوب کرده است. وجود برخی پرخون و برخی اشکبار. بهتی سراسری در جان آنهایی دمیده که امید بسته بودند که شاید استادها دست از بهانۀ «رفتارهای غیرعلمی» بردارند. استاد خارجک و وهمی‌فرس با متشنج کردن جلسه، تنها کورسوی امید را هم بستند. جلسه تمام شده و من بدون آنکه مهلتی برای دفاع از خودم داشته باشم، شکست‌خورده راهی اتاقم می‌شوم.
در عرض سه طبقه‌ای که باید بروم پایین تا به اتاقم برسم، دانشجوها را روی پله‌ها می‌بینم. حالا یأس به خشم گزنده‌ای گراییده و حال همۀ دانشجوها را بد کرده است. هوای دانشکده در هیاهوی غم‌انگیز وهمناکی در هم پیچیده است. رفتم توی اتاقم و سرم را روی میز گذاشتم.
#هاله_لاجوردی
#اصغر_ایزدی_جیران
@NewHasanMohaddesi
پارۀ پنجم از «ترومای دانشگاه تهران: روایتی خودمردم‌نگارانه»
✍دکتر اصغر ایزدی جیران
۱۵ مرداد ۱۴۰۵
تقدیم به هاله لاجوردی
- «آقای دکتر! اگه شما رو اخراج کنن، من خودمو جلوی دانشکده آتیش می‌زنم.»
- «خواهش می‌کنم. آروم باشید. ما داریم با مقامات بالا تو وزارتخانه صحبت می‌کنیم، حل می‌شه.» ...
چند ماه قبل‌تر، یأسی عمیق در دل دانشجویان منتظر در پشت درِ شیشه‌ای طبقۀ چهارم رسوب کرده است. وجود برخی پرخون و برخی اشکبار. بهتی سراسری در جان آنهایی دمیده که امید بسته بودند که شاید استادها دست از بهانۀ «رفتارهای غیرعلمی» بردارند. استاد خارجک و وهمی‌فرس با متشنج کردن جلسه، تنها کورسوی امید را هم بستند. جلسه تمام شده و من بدون آنکه مهلتی برای دفاع از خودم داشته باشم، شکست‌خورده راهی اتاقم می‌شوم.
در عرض سه طبقه‌ای که باید بروم پایین تا به اتاقم برسم، دانشجوها را روی پله‌ها می‌بینم. حالا یأس به خشم گزنده‌ای گراییده و حال همۀ دانشجوها را بد کرده است. هوای دانشکده در هیاهوی غم‌انگیز وهمناکی در هم پیچیده است. رفتم توی اتاقم و سرم را روی میز گذاشتم.
#هاله_لاجوردی
#اصغر_ایزدی_جیران
@NewHasanMohaddesi
😢7👍1😍1
♦️دربارۀ بی‌خانه شدن
پارۀ پنجم از «ترومای دانشگاه تهران: روایتی خودمردم‌نگارانه»
✍دکتر اصغر ایزدی جیران
۱۵ مرداد ۱۴۰۵
دانشجوها توی راهروی طبقۀ اول و پله‌های طبقة دوم تجمع کرده‌اند. جلوی مدیر جدید گروه را گرفته‌اند. دانشجویی عاصی با بغض فریاد می‌کشد،
- «آقای دکتر غرسق‌نیا! چرا گذاشتید اینطوری بشه؟»
مدیر گروه مستأصل در میان ازدحام خشمگین دانشجوها گیر افتاده است.
نومید از رویاهای بر باد رفته، سرم را روی میز کارم گذاشته‌ام. به روزهایی فکر می‌کنم که پر از شور و شوق بودم. به سالن انجمن علمی دانشجویی فکر می‌کنم که در آن اولین کارگاه مردم‌نگاری را برای دانشجویانی برگزار کردم که تشنه بودند. اولین‌بار بود که مطالبی جدی و کاربردی در مورد نحوۀ انجام کار میدانی و متن مردم‌نگارانه می‌شنیدند. به کلاس «فرهنگ عامه» فکر می‌کردم. دیگر از کجا می‌توانم دانشجویان مقطع کارشناسی به این جدیت و شیفتگی را پیدا کنم که بنشینیم و منابع دست اول انگلیسی از ابولقود و گیرتس و دژارلی را بخوانیم. بچه‌ها در کلاس یک‌ونیم ساعته، چهار ساعت تمام با علاقه متنخوانی می‌کردند.
به روزی بارانی فکر می‌کردم که دانشجوها را به بازدید از موزه‌ای در تهران برده بودم. به آریا و به آرش فکر می‌کنم، و به هانیه و مریم، که چقدر دوندگی کرده بودند تا انجمن علمی دانشجویی زنده بماند. به نبوغ علی‌مراد فکر می‌کردم؛ و به اینکه چند شب نخوابید تا پوسترها و کتابچۀ نمایشگاه «زخم‌های ترلاندره» را طراحی کند. ببخشید بچه‌ها. من باید می‌موندم ولی نشد. به جلسه‌ای در زمستان ۱۳۹۴ فکر می‌کردم که برای اولین‌بار ایدۀ «انسان‌شناسی رنج» را بین دانشجوها مطرح کردم. مکتب «رنج اجتماعی» خیلی خوب گرفته بود و فضای کلاس‌ها را پر کرده بود. اما نمیدانستم که از گیشا تا به میدان انقلاب و به گوش کارمند ادارۀ کارگزینی دانشگاه هم رسیده باشد. روزهای آخر، برای گرفتن حکم قطع همکاری پیشش رفته بودم:
- «آقای دکتر! خیلی حیف شد که دارید می‌رید. ببخشید، یک سوالی داشتم. این «انسان‌شناسی زجر» که می‌گن یعنی چیه؟»
- «شما از کجا می‌دونید؟»
به شوق رسیدن به دفتر کارم، صبح‌ها آنقدر سریع از جلوی در دانشکده قدم برمی‌داشتم که یکبار نگهبان سرش را از پنجرۀ اتاقکش بیرون آورد:
- «آقای دکتر! شما یک روز رئیس دانشگاه می‌شی.»
- خندیدم: «همین معلمی برام بسه.»
نگو همان معلمی هم زیاد بوده.
ما داشتیم خوب و عاشقانه جلو می‌رفتیم. برنامه‌ها داشتیم برای پیشرفت رشته‌مون. پس چرا اینطوری شد؟
نمیدانستم اقبال دانشجوها میتواند مرا به قتلگاه ببرد. این پیش‌بینی را یکی از استادان گروه جامعهشناسی در حدود یک سال قبل در مراسمی بهطور غیرمستقیم به من گفته بود. دانشجوها طبق رسم سالانه، مراسمی برای پایان سال تحصیلی گرفته بودند. برای هر یک از رشتههای دانشکده، یک استاد دعوت شده بود. مراسم در سالن بزرگ ابن خلدون برگزار میشد. دانشجوها که علاقۀ بسیاری به منش و روش کارم پیدا کرده بودند، من را روی صندلی داغ نشاندند. سوال‌ها و کلیپ‌هایی در مورد پژوهش میدانی آن روزهایم در مورد هواداران تراکتور طراحی کرده‌اند. و آهنگی پخش شد که اشاره داشت به پروژۀ عجیب و جالبی در مورد یک خواننده. حنجرۀ زخمی محسن چاوشی می‌خواند:
- «تو دنیای سردم، به تو فکر کردم... »
از سن که پایین آمدم، استاد جامعهشناسی چیزی به من گفت که حالا دقیق به یاد ندارم، اما حسی از نگرانی را به من منتقل کرد. او از شهرت ناگهانی من هم ابراز خوشحالی کرد و هم هشدار داد. اتفاقات بعدی نشان داد که گویی من آن هشدار را جدی نگرفته بودم. من داغ بودم و بی‌‌توجه به انباشت تدریجی ناخشنودی استادان گروه، گرم و سوزان قافلۀ خودم را به پیش می‌‌راندم.
صدای در، خیالاتم را پراند. دانشجویی نفس‌زنان کنار در ایستاده است. پیغامی دارد. دانشجوهای تجمع‌کننده می‌خواهند که بروم و پیش آنها با مدیر گروه صحبت کنم. چرا من انقدر خسته و کوفته شده‌ام. فکر می‌کنم فشارم افتاده. به زحمت خودم را رساندم به نردۀ طبقۀ دوم. دانشجوها را که دیدم بغضم گرفت. من حق ندارم حذف بشوم. نه به خاطر خودم، حداقل به خاطر این دانشجوها. چهره در هم کشیدم. چند بار به سینۀ دکتر غرسق‌نیا کوفتم.
- «آقای دکتر! شما باید استعفا می‌دادید؟ وقتی استادها گفتند باید رأی‌گیری کنیم، شما نباید قبول می‌کردید.»
- «استعفا کاری را حل نمی‌کرد دکتر.»
- «باید استعفا می‌دادید دکتر، حداقل جلسه از رسمی بودن می‌افتاد و رأی‌گیری بی‌اعتبار میشد.»
- «این راهش نبود دکتر!»
ادامه👇👇👇
🔻منبع:
https://t.me/IzadiJeiran/513
#هاله_لاجوردی
#دانشگاه_تهران
#گروه_مردم‌شناسی
#استبداد_دانشگاهی
#اصغر_ایزدی_جیران
#دانش‌کده‌ی_علوم_اجتماعی
@NewHasanMohaddesi
پارۀ پنجم از «ترومای دانشگاه تهران: روایتی خودمردم‌نگارانه»
✍دکتر اصغر ایزدی جیران
۱۵ مرداد ۱۴۰۵
دانشجوها توی راهروی طبقۀ اول و پله‌های طبقة دوم تجمع کرده‌اند. جلوی مدیر جدید گروه را گرفته‌اند. دانشجویی عاصی با بغض فریاد می‌کشد،
- «آقای دکتر غرسق‌نیا! چرا گذاشتید اینطوری بشه؟»
مدیر گروه مستأصل در میان ازدحام خشمگین دانشجوها گیر افتاده است.
نومید از رویاهای بر باد رفته، سرم را روی میز کارم گذاشته‌ام. به روزهایی فکر می‌کنم که پر از شور و شوق بودم. به سالن انجمن علمی دانشجویی فکر می‌کنم که در آن اولین کارگاه مردم‌نگاری را برای دانشجویانی برگزار کردم که تشنه بودند. اولین‌بار بود که مطالبی جدی و کاربردی در مورد نحوۀ انجام کار میدانی و متن مردم‌نگارانه می‌شنیدند. به کلاس «فرهنگ عامه» فکر می‌کردم. دیگر از کجا می‌توانم دانشجویان مقطع کارشناسی به این جدیت و شیفتگی را پیدا کنم که بنشینیم و منابع دست اول انگلیسی از ابولقود و گیرتس و دژارلی را بخوانیم. بچه‌ها در کلاس یک‌ونیم ساعته، چهار ساعت تمام با علاقه متنخوانی می‌کردند.
به روزی بارانی فکر می‌کردم که دانشجوها را به بازدید از موزه‌ای در تهران برده بودم. به آریا و به آرش فکر می‌کنم، و به هانیه و مریم، که چقدر دوندگی کرده بودند تا انجمن علمی دانشجویی زنده بماند. به نبوغ علی‌مراد فکر می‌کردم؛ و به اینکه چند شب نخوابید تا پوسترها و کتابچۀ نمایشگاه «زخم‌های ترلاندره» را طراحی کند. ببخشید بچه‌ها. من باید می‌موندم ولی نشد. به جلسه‌ای در زمستان ۱۳۹۴ فکر می‌کردم که برای اولین‌بار ایدۀ «انسان‌شناسی رنج» را بین دانشجوها مطرح کردم. مکتب «رنج اجتماعی» خیلی خوب گرفته بود و فضای کلاس‌ها را پر کرده بود. اما نمیدانستم که از گیشا تا به میدان انقلاب و به گوش کارمند ادارۀ کارگزینی دانشگاه هم رسیده باشد. روزهای آخر، برای گرفتن حکم قطع همکاری پیشش رفته بودم:
- «آقای دکتر! خیلی حیف شد که دارید می‌رید. ببخشید، یک سوالی داشتم. این «انسان‌شناسی زجر» که می‌گن یعنی چیه؟»
- «شما از کجا می‌دونید؟»
به شوق رسیدن به دفتر کارم، صبح‌ها آنقدر سریع از جلوی در دانشکده قدم برمی‌داشتم که یکبار نگهبان سرش را از پنجرۀ اتاقکش بیرون آورد:
- «آقای دکتر! شما یک روز رئیس دانشگاه می‌شی.»
- خندیدم: «همین معلمی برام بسه.»
نگو همان معلمی هم زیاد بوده.
ما داشتیم خوب و عاشقانه جلو می‌رفتیم. برنامه‌ها داشتیم برای پیشرفت رشته‌مون. پس چرا اینطوری شد؟
نمیدانستم اقبال دانشجوها میتواند مرا به قتلگاه ببرد. این پیش‌بینی را یکی از استادان گروه جامعهشناسی در حدود یک سال قبل در مراسمی بهطور غیرمستقیم به من گفته بود. دانشجوها طبق رسم سالانه، مراسمی برای پایان سال تحصیلی گرفته بودند. برای هر یک از رشتههای دانشکده، یک استاد دعوت شده بود. مراسم در سالن بزرگ ابن خلدون برگزار میشد. دانشجوها که علاقۀ بسیاری به منش و روش کارم پیدا کرده بودند، من را روی صندلی داغ نشاندند. سوال‌ها و کلیپ‌هایی در مورد پژوهش میدانی آن روزهایم در مورد هواداران تراکتور طراحی کرده‌اند. و آهنگی پخش شد که اشاره داشت به پروژۀ عجیب و جالبی در مورد یک خواننده. حنجرۀ زخمی محسن چاوشی می‌خواند:
- «تو دنیای سردم، به تو فکر کردم... »
از سن که پایین آمدم، استاد جامعهشناسی چیزی به من گفت که حالا دقیق به یاد ندارم، اما حسی از نگرانی را به من منتقل کرد. او از شهرت ناگهانی من هم ابراز خوشحالی کرد و هم هشدار داد. اتفاقات بعدی نشان داد که گویی من آن هشدار را جدی نگرفته بودم. من داغ بودم و بی‌‌توجه به انباشت تدریجی ناخشنودی استادان گروه، گرم و سوزان قافلۀ خودم را به پیش می‌‌راندم.
صدای در، خیالاتم را پراند. دانشجویی نفس‌زنان کنار در ایستاده است. پیغامی دارد. دانشجوهای تجمع‌کننده می‌خواهند که بروم و پیش آنها با مدیر گروه صحبت کنم. چرا من انقدر خسته و کوفته شده‌ام. فکر می‌کنم فشارم افتاده. به زحمت خودم را رساندم به نردۀ طبقۀ دوم. دانشجوها را که دیدم بغضم گرفت. من حق ندارم حذف بشوم. نه به خاطر خودم، حداقل به خاطر این دانشجوها. چهره در هم کشیدم. چند بار به سینۀ دکتر غرسق‌نیا کوفتم.
- «آقای دکتر! شما باید استعفا می‌دادید؟ وقتی استادها گفتند باید رأی‌گیری کنیم، شما نباید قبول می‌کردید.»
- «استعفا کاری را حل نمی‌کرد دکتر.»
- «باید استعفا می‌دادید دکتر، حداقل جلسه از رسمی بودن می‌افتاد و رأی‌گیری بی‌اعتبار میشد.»
- «این راهش نبود دکتر!»
ادامه👇👇👇
🔻منبع:
https://t.me/IzadiJeiran/513
#هاله_لاجوردی
#دانشگاه_تهران
#گروه_مردم‌شناسی
#استبداد_دانشگاهی
#اصغر_ایزدی_جیران
#دانش‌کده‌ی_علوم_اجتماعی
@NewHasanMohaddesi
😢7❤3👍1
♦️دربارۀ بی‌خانه شدن
پارۀ پنجم از «ترومای دانشگاه تهران: روایتی خودمردم‌نگارانه»
✍دکتر اصغر ایزدی جیران
۱۵ مرداد ۱۴۰۵
پس راهش چیست. آه! من خسته‌ام. برمی‌گردم به اتاقم. دوباره سرم را روی میزم می‌گذارم. حتی دیگر گریه‌ام هم نمی‌گیرد که به حال بد خودم و بخت شومم اشک بریزم. من از اول هم در این دانشکده غریبه بودم. نه از طبقۀ اشراف بودم نه حتی از طبقۀ متوسط. نه حمایت تیم‌های سیاسی اصول‌گرا و اصلاح‌طلب را داشتم نه در حلقه‌های روشنفکری از نوع چپ یا راست. عضو مافیا هم که نبودم. استاد مه‌رازی اوایل بهم گفته بود:
- «تو که انقدر ساده‌ای چطوری می‌خوای تو این دانشکده دووم بیاری؟ اینجا همه سیاست‌بازند.»
راست گفته بود. من یک شهروند ساده بودم. پشت و پناهم خودم و دانشجوها بودند. بدون آنکه مربی و استاد کاربلدی در مردم‌شناسی تجربه کرده باشم، به تنهایی راهم را در جنگلی تاریک می‌ساختم و جلو می‌رفتم. بعد از کلاس، موتور می‌گرفتم تا به میان کارتن‌خواب‌های دروازه‌غار و معتادهای لب خط بروم. به تبریز که برمی‌گشتم می‌رفتم سراغ محله‌های حاشیه‌نشین. کار میدانی می‌کردم تا خوب درس بدهم؛ تا دانشجوها چیزی یاد بگیرند و به آیندۀ رشته‌شان امیدوار بشوند.
باز هم در می‌زنند. دانشجوی غم‌بادکردۀ دیگری کنار در ایستاده است. او هم از نفس افتاده.
- «دکتر جیران! آقای دکتر طکنوایی آمده بین دانشجوها. می‌گه ایزدی جیران بیاد تا ایرادهاش رو بگم.»
رفتم بین دانشجوها. دیگر همه‌چیز را تار و تیره می‌بینم. ولی متوجه هستم که تعداد دانشجوها بیشتر شده است.
- «سلام آقای دکتر! بفرمایید. دانشجوها گفتن می‌خواهید ایرادهام رو بگید.»
- «شما سه تا ایراد دارید»
و بعد سکوت کرد.
- «بگید آقای دکتر!»
چیزی نگفت.
- «خوب، بگید آقای دکتر!»
باز هم چیزی نگفت. و من دوباره برگشتم به اتاقم.
بعدا نقل شد که دکتر طکنوایی بالای صندلی رفته و برای جمع دانشجوها سخنانی گفته است:
- «ایزدی جیران خیلی هم مهم نیست. چرا به خاطرش جمع شدید؟ بیایید تو پروژۀ مردم‌شناسی من کار کنید.»
دانشجوها هو کرده بودند:
- «دغدغۀ شما مردم‌شناسی نیست، شما به فکر خودتون هستید.»
دکتر طکنوایی ناراحت شده بود. از بالای صندلی فرود آمده و به اتاقش برگشته بود. چیزی در وجودش شکسته بود. تا آن لحظه فکر می‌کرده که محبوب‌ترین استاد در بین دانشجوهاست. اما حالا می‌دید که شاگرد پیشین خودش، نظم پیشین «بازار توجه» را به هم ریخته است. برای همین، روزی به معاون دانشکده گفته بود،
- «ایزدی جیران ادعا می‌کنه مردم‌شناسی جدیدی آورده.»
آره. من مردم‌شناسی جدیدی آورده بودم. اما آن چیز جدید، نه «رنج اجتماعی» بود، نه «انسان‌شناسی وجودی»، نه «انسان‌شناسی حسی». و نه حتی اسم‌های جدید و درخشان دنیای امروز مردم‌شناسی جهان، از نانسی شپرهیوز تا پل فارمر، از مایکل دی جکسون تا دیوید هاوز. آن چیز جدید، بدیهی‌ترین کار یک مردم‌شناس بود که من همچون ارمغان وجودی خودم به دانشکده آورده بود: تحقیق میدانی و زندگی کردن با مردم. همین. کاری که شما نمی‌کردید ولی من بی‌آنکه حمایتی مالی از جایی داشته باشم یا به طبقۀ بالایی تعلق داشته باشم، انجامش می‌دادم....
هاله لاجوردی. نامی که تا ابد وجدان شرمگین اهالی علوم اجتماعی را معذب خواهد کرد. شاید این پاره‌نوشته‌های «ترومای دانشگاه تهران» ادای دینی باشد به رنج‌های تو. این روزها که یادداشت‌ها منتشر می‌شوند، خیلی‌ها یادت را دوره می‌کنند. و من از غریبی‌ات غصه‌ام می‌گیرد. سال ۱۳۹۱ که استخدام دانشکدۀ علوم اجتماعی دانشگاه تهران شدم، تو نبودی. تو چند سال قبل اخراج شده بودی. تو را ندیده بودم. اما همیشه به جای خالی نامت بر سردر اتاقت در طبقة دوم خیره می‌شدم. گفته بودی که دانشگاه خانه‌ات بوده. خانۀ من هم بود. از ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۵، الان درست ده سال است که من بی‌خانمان شده‌ام. هستم و نفس می‌کشم، اما خانه ندارم. گفته بودی:
- «از روزی که از دانشکده بیرون آمدم هیچ جا کار نکردم. من به چشم دیدم کسی که بیش از ۲۰ سال از عمرش را صرف کاری کند و به آن عشق بورزد و از لحاظ قانونی هم مشکلی نداشته باشد و تنها ایرادی هم به او می‌گیرند این است که چرا به فکر دانشجویان است، چنین کسی را می‌توان از کار بیکار کرد.»
اهالی علوم اجتماعی پس از سال‌ها بی‌خبری مطلق از تو، خبر مردن‌ات را در بهمن ۱۳۹۹ شنیدند. اخراجت فقط قطع ارتباط استخدامی از اداره‌ای بنام دانشگاه نبود؛ تو را از پیوندی دوست‌داشتنی با دانشجویانت بریده بودند. تو را دق داده بودند.
اصغر ایزدی جیران
۱۵ مرداد ۱۴۰۵
🔻منبع:
https://t.me/IzadiJeiran/514
#هاله_لاجوردی
#دانشگاه_تهران
#گروه_مردم‌شناسی
#استبداد_دانشگاهی
#اصغر_ایزدی_جیران
#دانش‌کده‌ی_علوم_اجتماعی
@NewHasanMohaddesi
پارۀ پنجم از «ترومای دانشگاه تهران: روایتی خودمردم‌نگارانه»
✍دکتر اصغر ایزدی جیران
۱۵ مرداد ۱۴۰۵
پس راهش چیست. آه! من خسته‌ام. برمی‌گردم به اتاقم. دوباره سرم را روی میزم می‌گذارم. حتی دیگر گریه‌ام هم نمی‌گیرد که به حال بد خودم و بخت شومم اشک بریزم. من از اول هم در این دانشکده غریبه بودم. نه از طبقۀ اشراف بودم نه حتی از طبقۀ متوسط. نه حمایت تیم‌های سیاسی اصول‌گرا و اصلاح‌طلب را داشتم نه در حلقه‌های روشنفکری از نوع چپ یا راست. عضو مافیا هم که نبودم. استاد مه‌رازی اوایل بهم گفته بود:
- «تو که انقدر ساده‌ای چطوری می‌خوای تو این دانشکده دووم بیاری؟ اینجا همه سیاست‌بازند.»
راست گفته بود. من یک شهروند ساده بودم. پشت و پناهم خودم و دانشجوها بودند. بدون آنکه مربی و استاد کاربلدی در مردم‌شناسی تجربه کرده باشم، به تنهایی راهم را در جنگلی تاریک می‌ساختم و جلو می‌رفتم. بعد از کلاس، موتور می‌گرفتم تا به میان کارتن‌خواب‌های دروازه‌غار و معتادهای لب خط بروم. به تبریز که برمی‌گشتم می‌رفتم سراغ محله‌های حاشیه‌نشین. کار میدانی می‌کردم تا خوب درس بدهم؛ تا دانشجوها چیزی یاد بگیرند و به آیندۀ رشته‌شان امیدوار بشوند.
باز هم در می‌زنند. دانشجوی غم‌بادکردۀ دیگری کنار در ایستاده است. او هم از نفس افتاده.
- «دکتر جیران! آقای دکتر طکنوایی آمده بین دانشجوها. می‌گه ایزدی جیران بیاد تا ایرادهاش رو بگم.»
رفتم بین دانشجوها. دیگر همه‌چیز را تار و تیره می‌بینم. ولی متوجه هستم که تعداد دانشجوها بیشتر شده است.
- «سلام آقای دکتر! بفرمایید. دانشجوها گفتن می‌خواهید ایرادهام رو بگید.»
- «شما سه تا ایراد دارید»
و بعد سکوت کرد.
- «بگید آقای دکتر!»
چیزی نگفت.
- «خوب، بگید آقای دکتر!»
باز هم چیزی نگفت. و من دوباره برگشتم به اتاقم.
بعدا نقل شد که دکتر طکنوایی بالای صندلی رفته و برای جمع دانشجوها سخنانی گفته است:
- «ایزدی جیران خیلی هم مهم نیست. چرا به خاطرش جمع شدید؟ بیایید تو پروژۀ مردم‌شناسی من کار کنید.»
دانشجوها هو کرده بودند:
- «دغدغۀ شما مردم‌شناسی نیست، شما به فکر خودتون هستید.»
دکتر طکنوایی ناراحت شده بود. از بالای صندلی فرود آمده و به اتاقش برگشته بود. چیزی در وجودش شکسته بود. تا آن لحظه فکر می‌کرده که محبوب‌ترین استاد در بین دانشجوهاست. اما حالا می‌دید که شاگرد پیشین خودش، نظم پیشین «بازار توجه» را به هم ریخته است. برای همین، روزی به معاون دانشکده گفته بود،
- «ایزدی جیران ادعا می‌کنه مردم‌شناسی جدیدی آورده.»
آره. من مردم‌شناسی جدیدی آورده بودم. اما آن چیز جدید، نه «رنج اجتماعی» بود، نه «انسان‌شناسی وجودی»، نه «انسان‌شناسی حسی». و نه حتی اسم‌های جدید و درخشان دنیای امروز مردم‌شناسی جهان، از نانسی شپرهیوز تا پل فارمر، از مایکل دی جکسون تا دیوید هاوز. آن چیز جدید، بدیهی‌ترین کار یک مردم‌شناس بود که من همچون ارمغان وجودی خودم به دانشکده آورده بود: تحقیق میدانی و زندگی کردن با مردم. همین. کاری که شما نمی‌کردید ولی من بی‌آنکه حمایتی مالی از جایی داشته باشم یا به طبقۀ بالایی تعلق داشته باشم، انجامش می‌دادم....
هاله لاجوردی. نامی که تا ابد وجدان شرمگین اهالی علوم اجتماعی را معذب خواهد کرد. شاید این پاره‌نوشته‌های «ترومای دانشگاه تهران» ادای دینی باشد به رنج‌های تو. این روزها که یادداشت‌ها منتشر می‌شوند، خیلی‌ها یادت را دوره می‌کنند. و من از غریبی‌ات غصه‌ام می‌گیرد. سال ۱۳۹۱ که استخدام دانشکدۀ علوم اجتماعی دانشگاه تهران شدم، تو نبودی. تو چند سال قبل اخراج شده بودی. تو را ندیده بودم. اما همیشه به جای خالی نامت بر سردر اتاقت در طبقة دوم خیره می‌شدم. گفته بودی که دانشگاه خانه‌ات بوده. خانۀ من هم بود. از ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۵، الان درست ده سال است که من بی‌خانمان شده‌ام. هستم و نفس می‌کشم، اما خانه ندارم. گفته بودی:
- «از روزی که از دانشکده بیرون آمدم هیچ جا کار نکردم. من به چشم دیدم کسی که بیش از ۲۰ سال از عمرش را صرف کاری کند و به آن عشق بورزد و از لحاظ قانونی هم مشکلی نداشته باشد و تنها ایرادی هم به او می‌گیرند این است که چرا به فکر دانشجویان است، چنین کسی را می‌توان از کار بیکار کرد.»
اهالی علوم اجتماعی پس از سال‌ها بی‌خبری مطلق از تو، خبر مردن‌ات را در بهمن ۱۳۹۹ شنیدند. اخراجت فقط قطع ارتباط استخدامی از اداره‌ای بنام دانشگاه نبود؛ تو را از پیوندی دوست‌داشتنی با دانشجویانت بریده بودند. تو را دق داده بودند.
اصغر ایزدی جیران
۱۵ مرداد ۱۴۰۵
🔻منبع:
https://t.me/IzadiJeiran/514
#هاله_لاجوردی
#دانشگاه_تهران
#گروه_مردم‌شناسی
#استبداد_دانشگاهی
#اصغر_ایزدی_جیران
#دانش‌کده‌ی_علوم_اجتماعی
@NewHasanMohaddesi
😢9❤8💔2👍1😍1
♦️اختاپوس‌های دانشگاهی
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۱۵ مرداد ۱۴۰۵
مطالعه‌ی رنج‌نامه‌ی دکتر اصغر ایزدی‌ی جیران دوست و هم‌کار دانش‌گاهی‌‌ی عزیز و پرتلاشی که هنوز از نزدیک ندیدم اش، علاوه بر اینکه غم‌گین ام کرد، مرا به یاد دوران جوانی و ستم‌هایی که از اختاپوس‌های دانشگاهی کشیدم انداخت و اینکه چه بر سر جوانان مستعد در دانش‌گاه‌های ما می‌آید و آمده است.
سال‌ها پیش از اختاپوس‌های دانشگاهی و سمندرهای دانشگاهی نوشتم و رنج‌نامه‌ی دکتر جیران عزیز دو باره مرا به یاد این بحث‌ها انداخت.
در کتاب حکایت دانشگاه "زیست اختاپوسی و فرآیند اختاپوسی شدن" را با تفصیل بیشتر توضیح داده ام. گوشه‌ای از این بحث را می‌توانید در لینک زیر بخوانید. در این بحث اختاپوس دانشگاهی را با اختاپوس دریایی مقایسه کرده ام.
https://t.me/NewHasanMohaddesi/8922
#اختاپوس_دریایی
#اختاپوس_دانشگاهی
#اصغر_ایزدی_جیران
@NewHasanMohaddesi
✍حسن محدثی‌ی گیلوایی
۱۵ مرداد ۱۴۰۵
مطالعه‌ی رنج‌نامه‌ی دکتر اصغر ایزدی‌ی جیران دوست و هم‌کار دانش‌گاهی‌‌ی عزیز و پرتلاشی که هنوز از نزدیک ندیدم اش، علاوه بر اینکه غم‌گین ام کرد، مرا به یاد دوران جوانی و ستم‌هایی که از اختاپوس‌های دانشگاهی کشیدم انداخت و اینکه چه بر سر جوانان مستعد در دانش‌گاه‌های ما می‌آید و آمده است.
سال‌ها پیش از اختاپوس‌های دانشگاهی و سمندرهای دانشگاهی نوشتم و رنج‌نامه‌ی دکتر جیران عزیز دو باره مرا به یاد این بحث‌ها انداخت.
در کتاب حکایت دانشگاه "زیست اختاپوسی و فرآیند اختاپوسی شدن" را با تفصیل بیشتر توضیح داده ام. گوشه‌ای از این بحث را می‌توانید در لینک زیر بخوانید. در این بحث اختاپوس دانشگاهی را با اختاپوس دریایی مقایسه کرده ام.
https://t.me/NewHasanMohaddesi/8922
#اختاپوس_دریایی
#اختاپوس_دانشگاهی
#اصغر_ایزدی_جیران
@NewHasanMohaddesi
👍12👌2❤1
شنبه ۱۹ خرداد ۱۳۹۷
♦️روایت محدثی از حکایت‌ها، شومن‌ها و اختاپوس‌های دانشگاهی!
حسن محدثی گیلوایی در «حکایت دانشگاه» از فساد سازمان‌های دانشگاهی گفته است. یادداشت‌هایی درباره شومن دانشگاهی و اُختاپوس دانشگاهی از دیگر مطالب خواندنی این کتاب است.
به گزارش خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)، کتاب «حکایت دانشگاه» با عنوان فرعی جامعهشناسی سازمان‌های علمی و زیستِ دانشگاهی به قلم حسن محدثی گیلوایی از سوی انتشارات پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری روانه بازار نشر شده است.
محدثی گیلوایی درباره انگیزه خود از نگارش این کتاب در مقدمه می‌نویسد: «وقتی که دانشگاه بدل به موضوع مطالعه می‌شود، چه بسا مدیران دانشگاهی و یا حتی بین دیگر کنشگران دانشگاهی نوعی مقاومت شکل می‌گیرد. مقاومت در برابر موضوع‌شدگی امری عادی است و در تمامی نیروهای اجتماعی چنین مقاومتی دیده می‌شود. البته کسانی‌که به اَشکال مختلف قدرت دسترسی دارند، می‌توانند ساز‌و‌کارهای مختلفی را برای چنین مقاومتی به کار بگیرند و نیروهای مختلفی را برای گریز از موضوع‌شدگی به‌خدمت خویش درآورند.
سازمان‌ها معمولاً ترجیح می‌دهند خود، گزارش‌دهی درباره خویش را به عهده بگیرند. معمولاً در کشورهایی مانند کشور ما، اطلاعات امری سازمانی، محرمانه و سرّی تلقی می‌شود و اغلب مدیران ترجیح می‌دهند در دوره مدیریت‌شان، چنین اطلاعاتی به بیرون از سازمان درز نکند؛ در نتیجه، کار همیشه برای محققان و مطالعه‌کنندگان سازمان‌ها دشوار می‌شود. در ایران این دشواری برای جامعه‌شناسانی که از بحث‌های نظری فراتر می‌روند و به مطالعه تجربی روی می‌آورند، بسیار آشناست. در واقع، یکی از خطیرترین مراحل مطالعه برای جامعه‌شناس ایرانی، مرحله گردآوری اطلاعات از درون میدان مورد مطالعه است. معمولاً در هر حوزه‌ای از مطالعه جامعه‌شناختی، پای سازمان‌هایی در میان است که چه بسا خواهان حفاظت سخت‌گیرانه اطلاعات مربوط به خود هستند، اما برای مطالعه سازمان‌ها، راه‌های دیگری نیز وجود دارد. استفاده از ادراک‌ها و تجربه‌های نیروهای خود این سازمان‌ها راه کم‌خطرتر و کم‌هزینه‌تری برای مطالعات سازمان‌هاست.
خاطرات و تجربه‌های زیسته، منبع ارزشمندی برای دریافتِ اطلاعات درباره حیات سازمانی هستند. باری، در جای‌جای این اثر ردپای تجربه‌های زیسته نگارنده حضور دارد؛ ازاین‌رو، نام این اثر را حکایت دانشگاه نهاده‌ام. این حکایت، در بسیاری موارد حکایتی شخصی از تجربه چندین دهه زیست دانشگاهی به‌عنوان دانشجو و مدرس دانشگاه است. البته در پاره‌ای موارد از ادراک‌ها و تجربه‌های شخصی فراتر رفته‌ام و به گزارش‌های دیگران و نیز یافته‌های تحقیقاتی موجود مراجعه کرده و از آنها برای تدوین مطالب این اثر بهره برده‌ام. به‌رغم این، باز هم این اثر روایتگر مشخصی دارد و لازم است تا روایت‌های دیگر نیز شنیده شود؛ به همین مطلوب آن است که مدعاهای مطرح‌شده در هریک از فصول این اثر، در ترازوی انصاف نهاده شود و در مقام قیاس با آرای دیگر صاحب‌نظران، مورد بازبینی و سنجش قرار گیرد.
سال‌هاست که به‌عنوان مدرس دانشگاه خدمت می‌کنم و از نزدیک شاهد تحولات سازمان‌های دانشگاهی‌ای که در آنها خدمت کرده‌ام، بوده‌ام. تعهد به سازمانی که در آن خدمت می‌کردم سبب شد تا مشکلات و مسائل آن را جدی بگیرم و پس از سال‌ها تجربه در دانشگاه، مسائل آن را در قالب سخنرانی، مقاله، یادداشت، و گفت‌وگو با نشریه‌ها بیان کنم. نقد وضعیت دانشگاه در تمام این سال‌ها برای من به منزله وظیفه‌ای اخلاقی و مسئولیتی ملی بوده است؛ چه بسا با این سخنان و مطالب کسانی را ـ چه از میان مدیران، چه از میان همکاران دانشگاهی، و چه از میان دانشجویان ـ رنجانده‌ام و مستقیم یا غیرمستقیم صدای اعتراض‌شان را شنیده‌ام و گه‌گاه موقعیت خویش را به خطر انداخته‌ام و فرصت‌هایی را از دست داده‌ام.
روشن است که وقتی برخی همکاران را شومن دانشگاهی یا اُختاپوس دانشگاهی بنامیم، با استقبال روبه‌رو نمی‌شویم و وقتی از دانشگاه به‌مثابه بازار سخن می‌گوییم، برخی مدیران را می‌رنجانیم؛ بااین‌حال، اگر من در این سال‌ها به منزله منتقد وضع دانشگاه سخن گفته‌ام و در حد بضاعت، به آسیب‌شناسی آن پرداخته‌ام هدفی جز خدمت به دانشگاه و جامعه‌ام نداشته‌ام. گاهی هم بوده است که شرایط ناگواری دیده‌ام و سکوت پیشه کرده‌ام زیرا گمان می‌کرده‌ام کاری از دستم برنمی‌آید. همان‌طور که از قول پیامبر اسلام نقل شده است که «وقتی دیدید نمی‌توانید چیزی را تغییر دهید، صبر کنید تا خدا آن را تغییر دهد» (نهج‌الفصاحه، 1386: 194)، گاهی از خویش مواظبت کرده‌ام که دست‌کم محیط دانشگاهی تغییرم ندهد و همرنگ جماعت نشوم و اگر نمی‌توانم کاری درخور انجام دهم، به قدر وُسع بکوشم.
#اختاپوس_دریایی
#اختاپوس_دانشگاهی
#اصغر_ایزدی_جیران
@NewHasanMohaddesi
♦️روایت محدثی از حکایت‌ها، شومن‌ها و اختاپوس‌های دانشگاهی!
حسن محدثی گیلوایی در «حکایت دانشگاه» از فساد سازمان‌های دانشگاهی گفته است. یادداشت‌هایی درباره شومن دانشگاهی و اُختاپوس دانشگاهی از دیگر مطالب خواندنی این کتاب است.
به گزارش خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)، کتاب «حکایت دانشگاه» با عنوان فرعی جامعهشناسی سازمان‌های علمی و زیستِ دانشگاهی به قلم حسن محدثی گیلوایی از سوی انتشارات پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری روانه بازار نشر شده است.
محدثی گیلوایی درباره انگیزه خود از نگارش این کتاب در مقدمه می‌نویسد: «وقتی که دانشگاه بدل به موضوع مطالعه می‌شود، چه بسا مدیران دانشگاهی و یا حتی بین دیگر کنشگران دانشگاهی نوعی مقاومت شکل می‌گیرد. مقاومت در برابر موضوع‌شدگی امری عادی است و در تمامی نیروهای اجتماعی چنین مقاومتی دیده می‌شود. البته کسانی‌که به اَشکال مختلف قدرت دسترسی دارند، می‌توانند ساز‌و‌کارهای مختلفی را برای چنین مقاومتی به کار بگیرند و نیروهای مختلفی را برای گریز از موضوع‌شدگی به‌خدمت خویش درآورند.
سازمان‌ها معمولاً ترجیح می‌دهند خود، گزارش‌دهی درباره خویش را به عهده بگیرند. معمولاً در کشورهایی مانند کشور ما، اطلاعات امری سازمانی، محرمانه و سرّی تلقی می‌شود و اغلب مدیران ترجیح می‌دهند در دوره مدیریت‌شان، چنین اطلاعاتی به بیرون از سازمان درز نکند؛ در نتیجه، کار همیشه برای محققان و مطالعه‌کنندگان سازمان‌ها دشوار می‌شود. در ایران این دشواری برای جامعه‌شناسانی که از بحث‌های نظری فراتر می‌روند و به مطالعه تجربی روی می‌آورند، بسیار آشناست. در واقع، یکی از خطیرترین مراحل مطالعه برای جامعه‌شناس ایرانی، مرحله گردآوری اطلاعات از درون میدان مورد مطالعه است. معمولاً در هر حوزه‌ای از مطالعه جامعه‌شناختی، پای سازمان‌هایی در میان است که چه بسا خواهان حفاظت سخت‌گیرانه اطلاعات مربوط به خود هستند، اما برای مطالعه سازمان‌ها، راه‌های دیگری نیز وجود دارد. استفاده از ادراک‌ها و تجربه‌های نیروهای خود این سازمان‌ها راه کم‌خطرتر و کم‌هزینه‌تری برای مطالعات سازمان‌هاست.
خاطرات و تجربه‌های زیسته، منبع ارزشمندی برای دریافتِ اطلاعات درباره حیات سازمانی هستند. باری، در جای‌جای این اثر ردپای تجربه‌های زیسته نگارنده حضور دارد؛ ازاین‌رو، نام این اثر را حکایت دانشگاه نهاده‌ام. این حکایت، در بسیاری موارد حکایتی شخصی از تجربه چندین دهه زیست دانشگاهی به‌عنوان دانشجو و مدرس دانشگاه است. البته در پاره‌ای موارد از ادراک‌ها و تجربه‌های شخصی فراتر رفته‌ام و به گزارش‌های دیگران و نیز یافته‌های تحقیقاتی موجود مراجعه کرده و از آنها برای تدوین مطالب این اثر بهره برده‌ام. به‌رغم این، باز هم این اثر روایتگر مشخصی دارد و لازم است تا روایت‌های دیگر نیز شنیده شود؛ به همین مطلوب آن است که مدعاهای مطرح‌شده در هریک از فصول این اثر، در ترازوی انصاف نهاده شود و در مقام قیاس با آرای دیگر صاحب‌نظران، مورد بازبینی و سنجش قرار گیرد.
سال‌هاست که به‌عنوان مدرس دانشگاه خدمت می‌کنم و از نزدیک شاهد تحولات سازمان‌های دانشگاهی‌ای که در آنها خدمت کرده‌ام، بوده‌ام. تعهد به سازمانی که در آن خدمت می‌کردم سبب شد تا مشکلات و مسائل آن را جدی بگیرم و پس از سال‌ها تجربه در دانشگاه، مسائل آن را در قالب سخنرانی، مقاله، یادداشت، و گفت‌وگو با نشریه‌ها بیان کنم. نقد وضعیت دانشگاه در تمام این سال‌ها برای من به منزله وظیفه‌ای اخلاقی و مسئولیتی ملی بوده است؛ چه بسا با این سخنان و مطالب کسانی را ـ چه از میان مدیران، چه از میان همکاران دانشگاهی، و چه از میان دانشجویان ـ رنجانده‌ام و مستقیم یا غیرمستقیم صدای اعتراض‌شان را شنیده‌ام و گه‌گاه موقعیت خویش را به خطر انداخته‌ام و فرصت‌هایی را از دست داده‌ام.
روشن است که وقتی برخی همکاران را شومن دانشگاهی یا اُختاپوس دانشگاهی بنامیم، با استقبال روبه‌رو نمی‌شویم و وقتی از دانشگاه به‌مثابه بازار سخن می‌گوییم، برخی مدیران را می‌رنجانیم؛ بااین‌حال، اگر من در این سال‌ها به منزله منتقد وضع دانشگاه سخن گفته‌ام و در حد بضاعت، به آسیب‌شناسی آن پرداخته‌ام هدفی جز خدمت به دانشگاه و جامعه‌ام نداشته‌ام. گاهی هم بوده است که شرایط ناگواری دیده‌ام و سکوت پیشه کرده‌ام زیرا گمان می‌کرده‌ام کاری از دستم برنمی‌آید. همان‌طور که از قول پیامبر اسلام نقل شده است که «وقتی دیدید نمی‌توانید چیزی را تغییر دهید، صبر کنید تا خدا آن را تغییر دهد» (نهج‌الفصاحه، 1386: 194)، گاهی از خویش مواظبت کرده‌ام که دست‌کم محیط دانشگاهی تغییرم ندهد و همرنگ جماعت نشوم و اگر نمی‌توانم کاری درخور انجام دهم، به قدر وُسع بکوشم.
#اختاپوس_دریایی
#اختاپوس_دانشگاهی
#اصغر_ایزدی_جیران
@NewHasanMohaddesi
👌8👍3❤2👏1
اگرچه خرد متعارف می‌گوید: «یک دست صدا ندارد»، اما از این نمی‌توان تسلیم به شرایط را نتیجه گرفت.»
مولف کتاب معتقد است، آنچه هریک از ما انجام می‌دهیم همواره در معرض قضاوت دیگران قرار دارد و کسانی که پس از ما می‌آیند بهتر می‌توانند در مورد کارنامه ما داوری کنند.
وی در همین باره می‌افزاید: «در هر حال، زندگی دانشگاهی برای من امر کوچکی نبوده است؛ ازاین‌رو همواره آن را جدی گرفته‌ام و این اثر نیز محصول چنین جدی گرفتنی است. به‌شدت دل‌بسته زندگی دانشگاهی بوده‌ام و هستم. در واقع، برخی از بهترین لحظات زندگی‌ام در دانشگاه سپری شده است و بارها و بارها شور دانشگاهی را تجربه کرده و زیسته‌ام. دوستان عزیزی را در دانشگاه ملاقات کرده و با بسیاری از آنان مهرورزانه زیسته‌ام. اگرچه جهان دانشگاهی با جهان بیرون از دانشگاه تفاوت جدی دارد و به یک معنا آدمی را از بقیه جامعه دور و جدا می‌سازد، اما جهان دانشگاهی زیبایی‌های ویژه خود را نیز دارد.
بخشی از صداهایی که من و همکارانم در مراکز دانشگاهی در مقام نقد و اعتراض بلند کرده‌ایم، ناشی از درک و تجربه مرگ تدریجی این زیبایی‌ها بوده است؛ زیبایی‌هایی که رفته‌رفته آنها را در حال از‌دست‌رفتن و غرق‌شدن دیده‌ایم. گرچه هریک از ما تعهدی نسبت به سازمان دانشگاهی‌مان داشته‌ایم و از این روی سخنی نقادانه گفته‌ایم، اما امید داریم همکاران‌مان در سطوح مختلف از همین منظر به این مطالب بنگرند و اگر نقد و پاسخی دارند، منتشر کنند تا بهره آن نصیب ما شود.
باری، در این سال‌ها یکی از مهم‌ترین محورهایی که روی آن متمرکز بوده‌ام، فساد سازمان‌های دانشگاهی بوده است و این موضوع همچنان موضوع تحقیق من است. در واقع، پس از جامعهشناسی دین، فساد موضوع مطالعاتی دوم من است. در این اثر نیز دو فصل بلند بدان اختصاص داده شده است. البته این موضوع وسیع‌تر از آن است که بتوان در چند مقاله حق آن را ادا کرد و امیدوارم در مجال‌های بعدی بتوانم به شیوه گسترده‌تری بدان بپردازم. موضوع دیگری که بهطور جدی و در مدتی قابل‌توجه محل تأمل و بررسی من بوده است، تجاری‌شدن آموزش‌عالی و پیامدهای ناشی از آن بوده است.
بحث «دانشگاه به‌مثابه بازار» صورت‌بندی نظری این تأمل‌ها و تجربه‌هاست. مسئله اخلاق حرفه‌ای دانشگاهیان موضوع دیگری است که دائم مرا به خود مشغول داشته است و در برخی مطالب و گفت‌وگوها و یادداشت‌های این مجموعه بدان پرداخته شده است. معنویت و سلامت سازمانی موضوع دیگری است که در این مجموعه بدان پرداخته شده است. این موضوع نسبت وثیقی با دیگر موضوعات و مطالب این مجموعه دارد. موضوع دیگری که در این مجموعه بدان پرداخته‌ام، تأثیر زندگی و آموزش دانشگاهی روی دین‌داری دانشجویان بوده است. این موضوع برای من موضوعی فوق‌العاده جذاب و مهم است و امیدوارم در آینده نیز مجال دنبال‌کردن آن را داشته باشم.
من معتقدم دانشگاه نهاد نوگرویِ دینی است. دانشگاه جزم‌اندیشی دینی را به بازاندیشی و انتقادی‌اندیشی دینی بدل می‌سازد. در قسمت‌های دیگری از مطالب این اثر، بحث من از پدیده‌های ساختاری و فرایندهای اداری و آموزشی فراتر رفته است و کنشگران دانشگاهی را آماج نقد خود قرار داده است. یادداشت‌هایی درباره شومن دانشگاهی و اُختاپوس دانشگاهی، نقدهایی جدی به دسته‌هایی از کنشگران دانشگاهی و همکاران من است. نیشتر نقد در این لمحات بی‌رحمانه روی خود کنشگران دانشگاهی فرود می‌آید. نخبگان دانشگاهی چه بسا کسانی هستند که همواره نیروها و ساختارها را مورد نقد قرار می‌دهند. آنان این توانایی را از نظر زبان‌آوری دارند که نیروها و سازمان‌ها و نهادهای دیگر را متهم کنند و دیگران را آماج نقد خود قرار دهند، اما در این مطالب، خودِ آنان موضوع نقد هستند. در چنین بحثی نشان داده می‌شود که بخشی از نقد دانشگاه، به‌ناگزیر معطوف به نقد خود کنشگران دانشگاهی است. قابل‌دفاع نیست که تمامی مشکلات دانشگاه را ناشی از بیرون از دانشگاه و نهادهایی مثل دین و دولت بدانیم و کنشگران دانشگاهی را در شکل‌گیری شرایط و وضعیت نامطلوب دانشگاه سهیم ندانیم.
باری، آنچه من در این سال‌ها درباره دانشگاه گفته یا نوشته‌ام و اکنون بخشی از آن در اینجا گرد آمده است، محصول بضاعت ناچیز من است و لذا به‌جد نیازمند نقد و بررسی صاحب‌نظران به‌ویژه کنشگران دانشگاهی از جمله استادان و دانشجویان گرامی است. امید است این اثر، برانگیزاننده گفت‌وگوهای مفیدی باشد و بازخوردهایی را به منزله مایه‌های رشد بیشتر نگارنده آن برانگیزاند و کم‌وبیش در جهت اصلاح امور مفید باشد و مسیر تحقیقات جدی‌تری را بگشاید. اگر این اثر اندکی زایندگی داشته باشد، مقصود حاصل است.»
https://www.ibna.ir/news/261603/
#اختاپوس_دریایی
#اختاپوس_دانشگاهی
#اصغر_ایزدی_جیران
@NewHasanMohaddesi
مولف کتاب معتقد است، آنچه هریک از ما انجام می‌دهیم همواره در معرض قضاوت دیگران قرار دارد و کسانی که پس از ما می‌آیند بهتر می‌توانند در مورد کارنامه ما داوری کنند.
وی در همین باره می‌افزاید: «در هر حال، زندگی دانشگاهی برای من امر کوچکی نبوده است؛ ازاین‌رو همواره آن را جدی گرفته‌ام و این اثر نیز محصول چنین جدی گرفتنی است. به‌شدت دل‌بسته زندگی دانشگاهی بوده‌ام و هستم. در واقع، برخی از بهترین لحظات زندگی‌ام در دانشگاه سپری شده است و بارها و بارها شور دانشگاهی را تجربه کرده و زیسته‌ام. دوستان عزیزی را در دانشگاه ملاقات کرده و با بسیاری از آنان مهرورزانه زیسته‌ام. اگرچه جهان دانشگاهی با جهان بیرون از دانشگاه تفاوت جدی دارد و به یک معنا آدمی را از بقیه جامعه دور و جدا می‌سازد، اما جهان دانشگاهی زیبایی‌های ویژه خود را نیز دارد.
بخشی از صداهایی که من و همکارانم در مراکز دانشگاهی در مقام نقد و اعتراض بلند کرده‌ایم، ناشی از درک و تجربه مرگ تدریجی این زیبایی‌ها بوده است؛ زیبایی‌هایی که رفته‌رفته آنها را در حال از‌دست‌رفتن و غرق‌شدن دیده‌ایم. گرچه هریک از ما تعهدی نسبت به سازمان دانشگاهی‌مان داشته‌ایم و از این روی سخنی نقادانه گفته‌ایم، اما امید داریم همکاران‌مان در سطوح مختلف از همین منظر به این مطالب بنگرند و اگر نقد و پاسخی دارند، منتشر کنند تا بهره آن نصیب ما شود.
باری، در این سال‌ها یکی از مهم‌ترین محورهایی که روی آن متمرکز بوده‌ام، فساد سازمان‌های دانشگاهی بوده است و این موضوع همچنان موضوع تحقیق من است. در واقع، پس از جامعهشناسی دین، فساد موضوع مطالعاتی دوم من است. در این اثر نیز دو فصل بلند بدان اختصاص داده شده است. البته این موضوع وسیع‌تر از آن است که بتوان در چند مقاله حق آن را ادا کرد و امیدوارم در مجال‌های بعدی بتوانم به شیوه گسترده‌تری بدان بپردازم. موضوع دیگری که بهطور جدی و در مدتی قابل‌توجه محل تأمل و بررسی من بوده است، تجاری‌شدن آموزش‌عالی و پیامدهای ناشی از آن بوده است.
بحث «دانشگاه به‌مثابه بازار» صورت‌بندی نظری این تأمل‌ها و تجربه‌هاست. مسئله اخلاق حرفه‌ای دانشگاهیان موضوع دیگری است که دائم مرا به خود مشغول داشته است و در برخی مطالب و گفت‌وگوها و یادداشت‌های این مجموعه بدان پرداخته شده است. معنویت و سلامت سازمانی موضوع دیگری است که در این مجموعه بدان پرداخته شده است. این موضوع نسبت وثیقی با دیگر موضوعات و مطالب این مجموعه دارد. موضوع دیگری که در این مجموعه بدان پرداخته‌ام، تأثیر زندگی و آموزش دانشگاهی روی دین‌داری دانشجویان بوده است. این موضوع برای من موضوعی فوق‌العاده جذاب و مهم است و امیدوارم در آینده نیز مجال دنبال‌کردن آن را داشته باشم.
من معتقدم دانشگاه نهاد نوگرویِ دینی است. دانشگاه جزم‌اندیشی دینی را به بازاندیشی و انتقادی‌اندیشی دینی بدل می‌سازد. در قسمت‌های دیگری از مطالب این اثر، بحث من از پدیده‌های ساختاری و فرایندهای اداری و آموزشی فراتر رفته است و کنشگران دانشگاهی را آماج نقد خود قرار داده است. یادداشت‌هایی درباره شومن دانشگاهی و اُختاپوس دانشگاهی، نقدهایی جدی به دسته‌هایی از کنشگران دانشگاهی و همکاران من است. نیشتر نقد در این لمحات بی‌رحمانه روی خود کنشگران دانشگاهی فرود می‌آید. نخبگان دانشگاهی چه بسا کسانی هستند که همواره نیروها و ساختارها را مورد نقد قرار می‌دهند. آنان این توانایی را از نظر زبان‌آوری دارند که نیروها و سازمان‌ها و نهادهای دیگر را متهم کنند و دیگران را آماج نقد خود قرار دهند، اما در این مطالب، خودِ آنان موضوع نقد هستند. در چنین بحثی نشان داده می‌شود که بخشی از نقد دانشگاه، به‌ناگزیر معطوف به نقد خود کنشگران دانشگاهی است. قابل‌دفاع نیست که تمامی مشکلات دانشگاه را ناشی از بیرون از دانشگاه و نهادهایی مثل دین و دولت بدانیم و کنشگران دانشگاهی را در شکل‌گیری شرایط و وضعیت نامطلوب دانشگاه سهیم ندانیم.
باری، آنچه من در این سال‌ها درباره دانشگاه گفته یا نوشته‌ام و اکنون بخشی از آن در اینجا گرد آمده است، محصول بضاعت ناچیز من است و لذا به‌جد نیازمند نقد و بررسی صاحب‌نظران به‌ویژه کنشگران دانشگاهی از جمله استادان و دانشجویان گرامی است. امید است این اثر، برانگیزاننده گفت‌وگوهای مفیدی باشد و بازخوردهایی را به منزله مایه‌های رشد بیشتر نگارنده آن برانگیزاند و کم‌وبیش در جهت اصلاح امور مفید باشد و مسیر تحقیقات جدی‌تری را بگشاید. اگر این اثر اندکی زایندگی داشته باشد، مقصود حاصل است.»
https://www.ibna.ir/news/261603/
#اختاپوس_دریایی
#اختاپوس_دانشگاهی
#اصغر_ایزدی_جیران
@NewHasanMohaddesi
👌6👍3❤2👏1
♦️مقایسه‌ی اختاپوس‌های دریایی و اختاپوس‌های دانشگاهی
✍تلخیص از آقای بهرام انجم‌روز
بازنشر: ۱۵ مرداد ۱۴۰۵
اُختاپوس دریایی / اُختاپوس دانشگاهی (به ترتیب با علامت - و + مشخص شده اند)
- بدنی انعطاف‌پذیر دارند و می‌توانند وارد سوراخ‌های کوچک شوند.
+شخصیتی انعطاف‌پذیر دارند و در تمامی منافذ اجتماعی نفوذ می‌کنند.
- بخش اصلی بدنش کیسه‌ای از پوست و ماهیچه است که درون آن آبشش‌ها و سایر بخش‌های نرم قرار دارد.
+کیسه‌ی بزرگی دارند که هرگز پُر نمی‌شود.
- بینایی خوبی دارند، چون چشمان بزرگی دارند... . +بینایی خوب و چشمان بزرگی دارند که به‌سرعت می‌چرخد و فرصت‌ها را از آن خود می‌کند.
- همه‌ی آنها شکارگرند و از موجوداتی مانند خرچنگ تغذیه می‌کنند؛ آنها را می‌گیرند و با بادکش‌های روی هشت بازوی بلند دور دهان‌شان نگه می‌دارند.
+ شکارگران توانایی هستند و برای شکارهای بزرگ‌تر از رهگذر ساخت و پاخت و ... خود را می‌سازند.
- هنگامی که اختاپوسی طعمه اش را می‌گیرد، در نتیجۀ گزش یا منقار شاخی خود، نوعی سمّ موثر بر اعصاب به آن تزریق می‌کند و جانوران قوی را نیز از پای در می‌آورد.
+آنان سمّ مؤثری تولید می‌کنند و تمامی نظام دانشگاهی را مسموم می‌کنند و با سمّ خود نه تنها حریفان را از پای در می‌آورند بلکه سازمان را نیز از درون پوک می‌کنند.
- دارای هشت بازو هستند... .
+بازوهای متعددی دارند و می‌کوشند در درون سازمان از طریق شبکه‌سازی بر بازوهای خود بیافزایند و ... .
-اُختاپوس‌های دریایی تولید مثل می‌کنند و جانورانی مانند خود را تکثیر کرده و رشد می‌دهند.
+اُختاپوس‌های سازمانی به شدت مستعد تکثیر هستند و منش و روش خود را درون سازمان‌ها باز تولید می‌کنند.
-اختاپوس بسیار مقاوم است. سه قلب دارد؛ دو قلب برای خون‌رسانی به آبشش‌ها و یکی برای سایر قسمت‌های بدن.
+ برای تضعیف قدرت شخصیت‌های اختاپوس‌وار به مبارزه و مقاومت همه‌جانبه در درون و بیرون سازمان نیاز است.
- چه بسا اُختاپوس‌ها ظاهر بسیار زیبایی داشته باشند.
+چه بسا اُختاپوس‌ها ظاهر بسیار موجهی داشته باشند.
- بسیار با محیط سازگار می‌شوند. توانایی تغییر رنگ دارند و در عرض چند ثانیه می‌توانند خود را به رنگ محیط درآورند. اُختاپوس‌ها «قادرند در یک هزارم ثانیه رنگ عوض کرده و خود را استتار و پنهان کنند».
+آنان نقابی بر چهره دارند و تنها روایت‌های درون سازمانیِ کنشگرانِ دانشگاهی میتواند از این چهره‌های به ظاهر موجه نقاب بردارد.
#تمثیل
#حکایت_دانشگاه
#اختاپوس_دریایی
#اصغر_ایزدی_جیران
#اختاپوس_دانشگاهی
@NewHasanMohaddesi
✍تلخیص از آقای بهرام انجم‌روز
بازنشر: ۱۵ مرداد ۱۴۰۵
اُختاپوس دریایی / اُختاپوس دانشگاهی (به ترتیب با علامت - و + مشخص شده اند)
- بدنی انعطاف‌پذیر دارند و می‌توانند وارد سوراخ‌های کوچک شوند.
+شخصیتی انعطاف‌پذیر دارند و در تمامی منافذ اجتماعی نفوذ می‌کنند.
- بخش اصلی بدنش کیسه‌ای از پوست و ماهیچه است که درون آن آبشش‌ها و سایر بخش‌های نرم قرار دارد.
+کیسه‌ی بزرگی دارند که هرگز پُر نمی‌شود.
- بینایی خوبی دارند، چون چشمان بزرگی دارند... . +بینایی خوب و چشمان بزرگی دارند که به‌سرعت می‌چرخد و فرصت‌ها را از آن خود می‌کند.
- همه‌ی آنها شکارگرند و از موجوداتی مانند خرچنگ تغذیه می‌کنند؛ آنها را می‌گیرند و با بادکش‌های روی هشت بازوی بلند دور دهان‌شان نگه می‌دارند.
+ شکارگران توانایی هستند و برای شکارهای بزرگ‌تر از رهگذر ساخت و پاخت و ... خود را می‌سازند.
- هنگامی که اختاپوسی طعمه اش را می‌گیرد، در نتیجۀ گزش یا منقار شاخی خود، نوعی سمّ موثر بر اعصاب به آن تزریق می‌کند و جانوران قوی را نیز از پای در می‌آورد.
+آنان سمّ مؤثری تولید می‌کنند و تمامی نظام دانشگاهی را مسموم می‌کنند و با سمّ خود نه تنها حریفان را از پای در می‌آورند بلکه سازمان را نیز از درون پوک می‌کنند.
- دارای هشت بازو هستند... .
+بازوهای متعددی دارند و می‌کوشند در درون سازمان از طریق شبکه‌سازی بر بازوهای خود بیافزایند و ... .
-اُختاپوس‌های دریایی تولید مثل می‌کنند و جانورانی مانند خود را تکثیر کرده و رشد می‌دهند.
+اُختاپوس‌های سازمانی به شدت مستعد تکثیر هستند و منش و روش خود را درون سازمان‌ها باز تولید می‌کنند.
-اختاپوس بسیار مقاوم است. سه قلب دارد؛ دو قلب برای خون‌رسانی به آبشش‌ها و یکی برای سایر قسمت‌های بدن.
+ برای تضعیف قدرت شخصیت‌های اختاپوس‌وار به مبارزه و مقاومت همه‌جانبه در درون و بیرون سازمان نیاز است.
- چه بسا اُختاپوس‌ها ظاهر بسیار زیبایی داشته باشند.
+چه بسا اُختاپوس‌ها ظاهر بسیار موجهی داشته باشند.
- بسیار با محیط سازگار می‌شوند. توانایی تغییر رنگ دارند و در عرض چند ثانیه می‌توانند خود را به رنگ محیط درآورند. اُختاپوس‌ها «قادرند در یک هزارم ثانیه رنگ عوض کرده و خود را استتار و پنهان کنند».
+آنان نقابی بر چهره دارند و تنها روایت‌های درون سازمانیِ کنشگرانِ دانشگاهی میتواند از این چهره‌های به ظاهر موجه نقاب بردارد.
#تمثیل
#حکایت_دانشگاه
#اختاپوس_دریایی
#اصغر_ایزدی_جیران
#اختاپوس_دانشگاهی
@NewHasanMohaddesi
👌13
♦️تاملی در باره‌ی دردنامه‌ی خودنوشت "در باره‌ی بی‌خانه شدن"
✍دکتر بهرام جلیلی‌ی تقویان
۱۵ مرداد ۱۴۰۵
👇👇👇
#استبداد_دانشگاهی
#اصغر_ایزدی_جیران
#بهرام_جلیلی_تقویان
@NewHasanMohaddesi
✍دکتر بهرام جلیلی‌ی تقویان
۱۵ مرداد ۱۴۰۵
👇👇👇
#استبداد_دانشگاهی
#اصغر_ایزدی_جیران
#بهرام_جلیلی_تقویان
@NewHasanMohaddesi
❤8😍1
تاملی_در_باب_دردنامه_خودنوشت_درباره_بی_خانه_شدن_260806_103628.pdf
1.9 MB
♦️تاملی در باره‌ی دردنامه‌ی خودنوشت "در باره‌ی بی‌خانه شدن"
✍دکتر بهرام جلیلی‌ی تقویان
۱۵ مرداد ۱۴۰۵
#استبداد_دانشگاهی
#اصغر_ایزدی_جیران
#بهرام_جلیلی_تقویان
@NewHasanMohaddesi
✍دکتر بهرام جلیلی‌ی تقویان
۱۵ مرداد ۱۴۰۵
#استبداد_دانشگاهی
#اصغر_ایزدی_جیران
#بهرام_جلیلی_تقویان
@NewHasanMohaddesi
❤7🤔2
نسبت دین و فرهنگ کتاب.pdf
5.3 MB
♦️نسبت دین و فرهنگ / تقدیم به مخاطبان
✍️حسن محدثی‌ی گیلوایی
۱۵ مرداد ۱۴۰۵
زمانی از مراکز دولتی به سراغ من و امثال من هم می‌آمدند و خواهان همکاری می‌شدند یا به‌نحوی دیگر امکان همکاری را برای من و امثال من که اندیشه و قلم مستقلی داشتیم، فراهم می‌کردند.
نسبت دین و فرهنگ یکی از آن کارها است که من برای وزارت ارشاد انجام داده ام و بعدها دیدم که آن را به‌صورت کتاب‌چه منتشر کرده اند. اینجا منتشر می‌کنم تا هم یادگاری بماند و هم اگر کسی علاقه‌مند به این موضوع بود، بتواند آن را بخواند.
اسامی را که دیدم برایم جالب بود: نویسنده من بودم، دبیر مجموعه دکتر نظام بهرامی‌ی کمیل بود، ناظر دکتر عبدالکریمی بود، و ویراستار دکتر علی‌ی علی‌محمدی بود. یاد همه‌ی آن سالهای سختی که بر ما گذشت و قلم ام رو نفروختم، گرامی باد!
#وزارت_ارشاد
#دین_و_فرهنگ
@NewHasanMohaddesi
✍️حسن محدثی‌ی گیلوایی
۱۵ مرداد ۱۴۰۵
زمانی از مراکز دولتی به سراغ من و امثال من هم می‌آمدند و خواهان همکاری می‌شدند یا به‌نحوی دیگر امکان همکاری را برای من و امثال من که اندیشه و قلم مستقلی داشتیم، فراهم می‌کردند.
نسبت دین و فرهنگ یکی از آن کارها است که من برای وزارت ارشاد انجام داده ام و بعدها دیدم که آن را به‌صورت کتاب‌چه منتشر کرده اند. اینجا منتشر می‌کنم تا هم یادگاری بماند و هم اگر کسی علاقه‌مند به این موضوع بود، بتواند آن را بخواند.
اسامی را که دیدم برایم جالب بود: نویسنده من بودم، دبیر مجموعه دکتر نظام بهرامی‌ی کمیل بود، ناظر دکتر عبدالکریمی بود، و ویراستار دکتر علی‌ی علی‌محمدی بود. یاد همه‌ی آن سالهای سختی که بر ما گذشت و قلم ام رو نفروختم، گرامی باد!
#وزارت_ارشاد
#دین_و_فرهنگ
@NewHasanMohaddesi
❤14👍5
♦️روابط سلطه در سازمان‌های پزشکی و درمانی (سخنرانی در انجمن پزشکان عمومی‌ی کشور)
بازنشر: ۱۵ مرداد ۱۴۰۵
https://www.youtube.com/watch?v=7z3LpL67ooM
#پزشکی
#روابط_سلطه
#جامعهشناسی_پزشکی
@NewHasanMohaddesi
بازنشر: ۱۵ مرداد ۱۴۰۵
https://www.youtube.com/watch?v=7z3LpL67ooM
#پزشکی
#روابط_سلطه
#جامعهشناسی_پزشکی
@NewHasanMohaddesi
👌2❤1
♦️مدل چندسطحی‌ی تضادهای اجتماعی‌ی دین‌محور در کردستان
✍️سیدیاسین حسینی و حسن محدثی‌ی گیلوایی
۱۶ مرداد ۱۴۰۵
مقاله‌ای که اخیرا منتشر شده است.
http://www.jss-isa.ir/article_737933_727cf97d6851b8ab882d3c7959074e4d.pdf?lang=en
#دین
#کردستان
#تضادهای_اجتماعی
#سید_یاسین_حسینی
@NewHasanMohaddesi
✍️سیدیاسین حسینی و حسن محدثی‌ی گیلوایی
۱۶ مرداد ۱۴۰۵
مقاله‌ای که اخیرا منتشر شده است.
http://www.jss-isa.ir/article_737933_727cf97d6851b8ab882d3c7959074e4d.pdf?lang=en
#دین
#کردستان
#تضادهای_اجتماعی
#سید_یاسین_حسینی
@NewHasanMohaddesi
❤4
♦️تضاد اجتماعی در خانواده‌ی ایرانی: مطالعه‌ی نمونه‌هایی از تهران
Social Conflict in the Iranian Family: Study of Examples from Tehran
https://sanad.iau.ir/Journal/ijss/Article/1245141
#دین
#خانواده
#تضاد_اجتماعی
#غلامعلی_قربانی
@NewHasanMohaddesi
Social Conflict in the Iranian Family: Study of Examples from Tehran
https://sanad.iau.ir/Journal/ijss/Article/1245141
#دین
#خانواده
#تضاد_اجتماعی
#غلامعلی_قربانی
@NewHasanMohaddesi
♦️بیان افکار علی شریعتی و جلال آل احمد در کتاب نظریه‌ی جامعه‌شناختی‌ی جورج ریتزر و جغری استپنیسکی
۱۶ مرداد ۱۴۰۵
در یکی از نوشته‌هایم اشاره کرده بودم که آرای علی‌ی شریعتی در آثار مهم جامعه‌شناسی‌ی دنیا به‌عنوان فردی تاثیرگذار مورد توجه قرار گرفته است. دوستانی خواستند سند اش را منتشر کنم. اکنون دو مورد را از آثار دو تن از بزرگان جامعه‌شناسی‌ی دنیا جورج ریتزر و آنتونی گیدنز منتشر می‌کنم.
انتشار این مطالب الزاما به معنای تایید همه‌ی افکار او نیست بلکه صرفا بیان‌گر توجه به اهمیت او در سطح جهانی است.
👇👇👇
#جورج_ریتزر
#علی_شریعتی
#جلال_ال_احمد
@NewHasanMohaddesi
۱۶ مرداد ۱۴۰۵
در یکی از نوشته‌هایم اشاره کرده بودم که آرای علی‌ی شریعتی در آثار مهم جامعه‌شناسی‌ی دنیا به‌عنوان فردی تاثیرگذار مورد توجه قرار گرفته است. دوستانی خواستند سند اش را منتشر کنم. اکنون دو مورد را از آثار دو تن از بزرگان جامعه‌شناسی‌ی دنیا جورج ریتزر و آنتونی گیدنز منتشر می‌کنم.
انتشار این مطالب الزاما به معنای تایید همه‌ی افکار او نیست بلکه صرفا بیان‌گر توجه به اهمیت او در سطح جهانی است.
👇👇👇
#جورج_ریتزر
#علی_شریعتی
#جلال_ال_احمد
@NewHasanMohaddesi
👍6
♦️بیان افکار علی شریعتی و جلال آل احمد در کتاب نظریه‌ی جامعه‌شناختی‌ی جورج ریتزر و جغری استپنیسکی
۱۶ مرداد ۱۴۰۵
در یکی از نوشته‌هایم اشاره کرده بودم که آرای علی‌ی شریعتی در آثار مهم جامعه‌شناسی‌ی دنیا به‌عنوان فردی تاثیرگذار مورد توجه قرار گرفته است. دوستانی خواستند سند اش را منتشر کنم. اکنون دو مورد را از آثار دو تن از بزرگان جامعه‌شناسی‌ی دنیا جورج ریتزر و آنتونی گیدنز منتشر می‌کنم.
انتشار این مطالب الزاما به معنای تایید همه‌ی افکار او نیست بلکه صرفا بیان‌گر توجه به اهمیت او در سطح جهانی است.
#جورج_ریتزر
#علی_شریعتی
#جلال_ال_احمد
@NewHasanMohaddesi
۱۶ مرداد ۱۴۰۵
در یکی از نوشته‌هایم اشاره کرده بودم که آرای علی‌ی شریعتی در آثار مهم جامعه‌شناسی‌ی دنیا به‌عنوان فردی تاثیرگذار مورد توجه قرار گرفته است. دوستانی خواستند سند اش را منتشر کنم. اکنون دو مورد را از آثار دو تن از بزرگان جامعه‌شناسی‌ی دنیا جورج ریتزر و آنتونی گیدنز منتشر می‌کنم.
انتشار این مطالب الزاما به معنای تایید همه‌ی افکار او نیست بلکه صرفا بیان‌گر توجه به اهمیت او در سطح جهانی است.
#جورج_ریتزر
#علی_شریعتی
#جلال_ال_احمد
@NewHasanMohaddesi
👍14❤5👎4