🔸🔸🔸مطلب وارده🔸🔸🔸


♦️زیان‌های تاریخ /۱

✍️سیدعبدالمجید الهامی
۱۴ آبان ۱۴۰۵


ماچنین عادت کرده‌ایم که به هنگام بحث از دانش تاریخ تنها از سودهای آن سوآل کنیم و از زیان‌های آن غافل بمانیم! هیچ نپرسیده‌ایم و نمی‌پرسیم-و یا کمتر سوال وپرسیدیم-که تاریخ در کنار سودهایش چه زیان‌هایی می‌تواند داشته باشد. اگر نه درباره کل معرفت تاریخی که دست‌کم درباره گونه-یا گونه‌هایی-از آن طرح‌ چنین سوال بسیار بایسته است.

سوال از فایده تاریخ سوالی‌ قدیمی است. از روزگار کهن تاکنون اندیشه‌گران و فیلسوفان در بحث پیرامون معرفت تاریخ همواره از فایده(فایده‌های) آن پرسیده‌اند. آنچه که اساسا و بکلی-و یا تقریبا بکلی-مورد غفلت قرار گرفته بود پرسش از زیان‌(زیان‌های) تاریخ بود! سوآل از زبان‌ تاریخ در محاق سوآل از فایده تاریخ بود.

البته پاره‌ای از قدما-مثل غزالی-در این باره که تاریخ بیهوده است و بنابراین پرداختن به آن مایه وقت‌کشی و به مثابه هدر دادن عمر است اشاراتی جسته‌گریخته داشتند.اما از تامل جدی خبری نبود. مسآله فراتر از معرفت تاریخ بود. درسنت ما تعبیر دانش ‌ناسودمند یا«علم‌لاینفع» تعبیری آشناست. حتی در پاره‌ای از دعاهای ما وجود دارد و مومن از آن به خدا پناه می‌برد.

پاره‌ای از اهل حدیث با تاریخ و مورخان سر ناسازگاری داشتند و مجادله‌هایی میان آنان و مورخان در جریان بود.حدیث‌هایی از پیامبر اسلام(ص) نقل می‌شد در نفی فایده تاریخ واهل تاریخ توبیخ و مذمت می‌شدند وناچار بودند از خود واز دانش خود دفاع کنند. نمونه‌های مشهور ومهم آثاری که دراین زمینه پدید آمدند.گذشته از این سوابق؛ مساله زیان‌های تاریخ و حافظه‌تاریخی در روزگار ما بود که مورد توجه و تامل جدی قرار گرفت.

نخستین کسی که خطرات و زیان‌ها و آسیب‌های تاریخ و تاریخ‌ گرایی و حافظه ‌تاریخی را گوشزد کرد و فیلسوفانه در آن نظر کرد فردریک نیچه بود. او رساله‌ای نوشت به نام سود و زیان تاریخ برای زندگی که بخش دوم کتاب مشهور او تاملات نابهنگام بود. از دیدگاه نیچه انسان و جامعه مدرن بیمارست و ریشه و بنیاد این بیماری تاریخ‌ گرایی حاد و تندی‌ست که آدمی را از دریافتن گوهر راستین زندگی، از زیستن در لحظه اکنون بازداشته است و می‌دارد. انسان و جامعه مدرن تاریخ‌زده است. تاریخ‌زدگی بیماری کشنده‌ای است. اضطراب و بی‌قراری انسان مدرن ریشه دراین بیماری مهلک دارد.رساله یاد شده نیچه را باید خواند.اینجا مجال چندانی برای بحث درباره تاملات نیچه وجود ندارد.

حافظه ‌تاریخی همه جا خوب نیست. در کنار سودها و کارکردهای نیک و پسندیده، می‌تواند زیانمند نیز باشد. حافظه‌تاریخی می‌تواند بسیار خطرناک باشد. آدمی را همواره در بند گذشته نگه می‌دارد. فراموشی می‌تواند نعمتی رهایی‌بخش باشد و آدمی را از زیر بار گذشته به در آورد. گذشته‌ای که چیرگی‌اش بر ذهن و روح و روان آدمی مانعی‌ بزرگ و سدی‌ است استوار برای متصل شدن به لحظه حال، برای آب‌تنی کردن در حوضچه‌ی اکنون.

در روزگار ما تامل و پژوهش درباره حافظه‌تاریخی و کارکردهای آن رشدی روزافزون دارد. پیوند آن با سیاست و کنش سیاسی انسان مورد توجه جدی قرار گرفته است. آدمی به آسانی می‌تواند نیرنگ رنگ را بخورد به ستیزه و جنگ در آید و با همنوع خود در آویزد. چنانکه تاریخ به روشنی گواهی می‌دهد مورخانی که اسیر رنگ‌های نژادی و قومی و ایدیولوژیک و می‌شوند به آتش‌بیاران معرکه تبدیل می‌شوند. تاریخ و حافظه‌ تاریخی که ریشه‌اش از چنین گرایش‌هایی آب می‌خورد. ماده ‌منفجره جنگ‌هایی است که می‌تواند ناگهانی و سرزده از راه برسد. چنین تاریخ‌هایی خیلی زود و آسان می‌توانند آلمانی و انگلیسی و فرانسوی و روسی و یا ایرانی و ترک و عرب و چینی و ژاپنی و... را به جان هم بیندازند.

کافی‌ست درباره ریشه‌ها و زمینه‌های جنگ‌ها اندکی بیندیشیم. تهاجمات کوروش وداریوش بسوی جهان آزاد و اسکندر که بسوی هخامنشی ها یورش آورد به این بهانه و نام که می‌خواهد انتقام حمله پارس ها به یونان را بگیرد و صلح را در جهان بگستراند تا انتقام به آتش کشیدن سارد و ویران کردن آتن و... توسط پارسها را گرفته باشد. در روزگاران بعد پاره‌ای از امپراطوران روم مانند هادریان و تراژان و.. ‌خواستند پا جای پای اسکندر بگذارند و فاتح پارس و پارت باشند. حتی ناپلئون بناپارت هم-بگونه‌ای دیگر- می‌خواست اسکندر دوران باشد. صدام حسین هم می‌خواست سردار قادسیه باشد. کسانی دیگر نیز ‌خواستند چنگیز و تیمور باشند.

تاریخ از اینگونه منتقمان و منجیان(منجیان دروغین)فراوان به خود دیده است.آیا باز هم خواهد دید. وقتی که کتاب‌های تاریخی، بویژه کتاب‌های درسی پر ازخاطره جنگ‌ها وستیزه‌ها وکشتارهاست، وقتی که نیرنگ رنگ همچنان از ما دلبری می‌ کند و ذهن،زبان،جان بسیاری از ما را رنگ آتش می‌زند چه انتظاری می‌توان داشت. این رشته سر دراز و مجال تنگ است.

ادامه👇


#تاریخ

@NewHasanMohaddesi

♦️زیان های تاریخ /۲

    بحث اینکه تاریخ مفید هست یا نیست جداست اما آنچه که بیان شد مضرات تاریخ نیست، بلکه سو استفاده از تاریخ و تفسیر رمانتیک آن است. این که ملی گرایان ایرانی درک نادرستی از دوگانه عرب و عجم دارند، تقصیر تاریخ نیست. اتفاقا مطالعه علمی تاریخ میتواند به ما بفهماند که ساسانیان چندان هم فرشته نبودند که اعراب را دیو تصور کنیم! این که ملی گرایان رمانتیک برداشت نادرستی از تاریخ دارند تقصیر حافظه تاریخی نیست. اتفاقا اگر از اغلب ملی گرایان ایرانی بپرسیم حداکثر کتاب دو قرن سکوت زرین کوب را روخوانی کرده اند و سوادشان فراتر از چند کانال تلگرامی و توئیتری نیست! بنابراین اینجا تاریخ مقصر نیست.

     مثال تاریخ در مورد اسکندر هم مشکل دارد. چرا که اولا این که اسکندربرای انتقام آکروپولیس تخت جمشید را آتش زده محل تردید است.(و افرادی چون امیرمهدی بدیع آن را نقد کرده اند). باید توجه کرد که اسکندر مقدونی بود و نه یونانی. اتفاقا او شهرهای یونان چون تبای را ویران کرد و پدرش دموکراسی آتن را نابود کرد. بنابراین اینکه اسکندر برای انتقام یونانیها چنین کرده باشد، باید تردید کرد.

     برای ما بسیار بایسته وسودمندست که به تاریخ سواستفاده از تاریخ بپردازیم. بایستگی و سودمندی پرداختن به این موضوع اگر از توجه به فایده‌های تاریخ بیشتر نباشد کمتر هم نیست. اندیشیدن به تاریخ این سواستفاده‌ها به ما بصیرتی یگانه و بی‌مثال خواهد داد. و بطور بسیار ویژه به ما کمک خواهد کرد که تاریخ توهم و بی‌خردی را بفهمیم و برسویه‌های نادیده و نیندیشیده آن پرتو بیفکنیم. نگارش تاریخ بی‌خردی درایران ازبایسته‌ترین و فوری‌ ترین کارهایی‌ست که پیش روی مورخان ایران قرار دارد.

    چرا در ایران کمتر به نقد تاریخ‌نگاری بالاعم و به تاریخ سواستفاده از تاریخ بالاخص توجه کرده‌ایم. نقد معرفت تاریخ بطور کلی و نقد رشته تاریخ و نهادهای تاریخی بطور خاص و موردی این کاری است که بایستی بطور جدی در دستور کار پژوهشگران و مورخان ایران قرار گیرد. توجهی که تاکنون شده-آنچه که تا اکنون گفته و نوشته شده-بسنده نیست و پاسخی درخور به نیازهای عاجل ما نمی‌دهد.

بجز رساله یادشده نیچه که در یادداشت پیشین مورد اشاره قرار گرفت و به فارسی نیز ترجمه شده است؛ از رساله پیتر خیل-مورخ هلندی-نیز می‌شود یاد کرد.
   اگرقرار باشد تاریخ توهم را بنویسیم یکی از کارهای بایسته نقد آثاری‌ست که«تاریخ‌نما»یا تاریخ‌های قلابی هستند وبه قلم«مورخ ‌نماها»یا مورخان قلابی پدید می‌آیند. نیم‌نگاهی به وضعیت رشته تاریخ، وضعیت و ترتیب کنکور، وضعیت جذب هیات علمی، اوضاع و احوال گروه‌های تاریخ، وضعیت مجلات و نشریات به اصطلاح علمی، بازار نشر کتاب، وضعیت پایان‌نامه‌ها و رساله‌ها و... نشان می‌دهد که با یک توهم عمیق دست به گریبانیم.

     این توهم که گویی رشته‌نمای کنونی متولی یگانه یا انحصاری تحقیقات تاریخی مورد نیاز جامعه ایران است. بر اثر این توهم بیمارگونه سال‌هاست که چشم بر بحران رشته معرفت تاریخ در ایران بسته‌ایم و رفتاری کبک‌وار پیشه کرده‌ایم. رشته تاریخ -در ایران -بیمارست. به شدت بیمارست. اوضاع رشته تاریخ وخیم است. حال رشته تاریخ خراب است. ضرر و زبان‌های رشته‌نمای بحران‌زده کنونی از سودهای آن بسیار بیشترست.ازهمه بدتراینکه راه علاج و اصلاح نیز بسته است.

       به گمان بنده یکی ازبنیادی‌ترین پرسش‌هایی که پیش روی جامعه علمی ایران است پرسش از سود و زیان رشته تاریخ است.در اینجا از معرفت تاریخ بحث نمی‌کنم بحث بر سر رشته تاریخ به عنوان یک نهاد است. این رشته، ویا به تعبیر درست‌تر رشته‌نما -به کدامیک از نیازهای جامعه و کشور ایران پاسخ می‌دهد و جواب ساده‌ای که من دارم این است که رشته تاریخ از بیخ و بن نسبت به بسیاری از نیازهای جامعه و کشور ایران بی‌اعتنا و یا بکلی نسبت به آنها غافل است.
    بنابراین پرسش از اینکه تا چه اندازه به آنها پاسخ می‌دهد منتفی‌ست، واما درباره آن بخش از نیازهایی که مورد غفلت یا بی‌اعتنایی نیست باید گفت که در خوشبینانه‌ترین ارزیابی چیزی حدود ده درصد از اینگونه نیازها ازسوی رشته تاریخ و متولیان آن پاسخ داده می‌شوند.البته بخش مهمی از این نیازها جنبه و سرشت اجتماعی و سیاسی و ایدئولوژیک دارند.

    برای نمونه از نظر سباسی و اجتماعی یک کارکرد رشته تاریخ این است که به سهم خود می‌تواند برای مدتی شماری از جوانان کشور را در دانشگاه نگهدارد و سپس برای پاره‌ای از آنان شغل و حرفه دست و پا کند. بطور کلی به حال تعلیق درآوردن بخشی از نیروی جوان و فعال وپویای جامعه خود یکی از کارکردهای دانشگاه است و رشته‌هایی چون تاریخ درانجام این وظیفه بالاترین وبهترین کارآیی را دارند. وقت آن رسیده است که دراندیشه اصلاح نام‌ها باشیم.اصل اصلاح نام‌ها که پیشنهاد یا دستورکنفوسیوس بودامروزه بسیاری به کارما می آید.

#تاریخ

@NewHasanMohaddesi

♦️شعر گیلکی در اشعار شیون فومنی در اوج است

✍️حسن محدثی‌ی گیلوایی
۱۴ آبان ۱۴۰۵


از نظر من شعر گیلکی با اشعار شیون به اوج می‌رسد. شیون فومنی در شعر اش به‌نحو بسیار عالی زنده‌گی‌ی اجتماعی را با زبانی طنزآمیز نقد می‌کند.


شعر شیون آکنده از واژه‌گان گیلکی‌ است و کم‌تر آمیخته به زبان فارسی است و بیش‌تر از هجوم واژه‌گان فارسی در امان مانده است. هم‌چنین شعر شیون بسیار فاخر و دل‌نشین و سلیس و روان است.

اگر شعر گیلکی‌ای به‌تر از شعر فومن می‌شناسید، لطف کنید به من معرفی کنید!

امیدوار ام شاعران گیلک بیش از این شعر گیلکی را جدی بگیرند و زبان گیلکی را بیش از پیش زنده کنند!


#گیلکی
#شعر_گیلکی
#زبان_گیلکی
#شیون_فومنی
@NewHasanMohaddesi

♦️اگر تو آمده بودی / شعری فارسی از شیون فومنی
بازنشر: ۱۴ آبان ۱۴۰۵


اگر تو آمده بودی بهار می‌آمد
بهار با همه‌ی برگ و بار می‌آمد

گلوی زمزمه تَر می‌شد از ترانه‌ی رود
تَرَنُّمی به لبِ جویبار می‌آمد

سپیده‌ای که پُر از پلکِ باز پنجره‌هاست
به صبح آیینه‌ها بی غبار می‌آمد

به من که هیچ ... به چشم کبودِ منتظران
سوادِ سایه‌ی آن تک‌سوار می‌آمد

شکوفه بود و شکفتن به بانگ نوشانوش
دوباره آن عسلی روزگار می‌آمد

زمان به کامِ دلِ سرخوشان میان می‌بست
زمانه با دل عاشق کنار می‌آمد

به شادیِ رخِ گُل، جامه‌ی سیاه دگر
کجا به چلچله‌ی سوگ‌وار می آمد

پیاله‌وار شب و روزِ تردماغی را
دل شکسته‌ی ما هم به کار می‌آمد

به چادری که زمین از بهانه می‌گسترد
نبات بارشِ توت از سه تار می‌آمد

درخت، مصرع سبزی بلندبالا بود
به شعرِ قُمریِ صحرا تبار می‌آمد

هِزار شاخه غزل چون انار گُل می‌کرد
به هَم‌سُراییِ شیون هَزار می‌آمد
               
 ✍️ شیون فومنی



#بهار
#شیون_فومنی
@NewHasanMohaddesi

♦️یکی از نتایج مدیریت مرکزگرای کشور در زبان رییس دولت
بازنشر: ۱۴ آبان ۱۴۰۵


#مرکزگرایی
#مدیریت_مرکزگرا

@NewHasanMohaddesi

♦️ایده‌ی ایالات متحده‌ی ایران از دکتر یدالله کریمی‌پور / مخاطبان گرامی لطفاً در باره‌ی ایده‌ی دکتر کریمی‌پور نظر بدهید!
بازنشر: ۱۴ آبان ۱۴۰۵

ایالات متحده ایران

این اندیشه که با برقراری توازن در سیاست خارجی، احیای مناسبات با واشنگتن، رفع کامل تحریم‌ها، بازگشت کشور به جامعه بین‌المللی و حتی غربگرایی یا خلاصه با سدزدایی از مسیر توسعه، موتور رشد و پیشرفت ایران روشن خواهد شد و کشور در مقیاس منطقه‌ای، از نظر رفاه، آزادی و آبادانی، جهشی چشمگیر خواهد کرد، ساده‌انگاری است.

دستکم ۴۰ سال است که در نوشته‌هایم بر این باور تاکید داشته ام تا هنگامی که ساختار مدیریت ایران متمرکز باقی بماند، کشور رنگ پیشرفت پایدار را نخواهد دید. تنها راه ایجاد سکوی پرش برای ایران، عبور از ساختار تمرکزگرای ۱۰۵ ساله و حرکت به سوی فدرالیسم گونه ایرانی است؛ الگویی که دستکم در برخی وجوه، به شیوه تفویض اختیار ژاپن شباهت داشته باشد.

ایران از پیشگامان کهن نظام‌های فدرالی در تاریخ بشریت بوده است؛ ولی از سال ۱۳۰۰، بر پایه استدلال‌هایی که در آن زمان کاملا منطقی به نظر می‌رسیدند، این ساختار را کنار گذاشت. ولی اکنون بسیاری از آن دلایل، موضوعیت خود را از دست داده‌اند و زمان بازاندیشی در بازگشت به اصل و ماهیت الگوی فدرالی ویژه ایران فرا رسیده است؛ چراکه هر شیوه توسعه‌ای را که در پیش بگیریم، با تمرکزگرایی موجود، فقط ترمزهای کشور به‌خوبی کار می‌کنند. در ساختار کنونی، ترمزها ممتازند؛ ولی هرقدر بر پدال گاز بفشاریم، شتاب‌بخشی به حرکت توسعه‌ای بی‌فایده خواهد بود.

در یادداشت‌های بعدی، برهان‌های قدیمی‌ام را بار دیگر طرح و تشریح خواهم کرد.

#یدالله_کریمی_پور
#karimipour_k


🔻لینک متن‌های مکمّل دکتر کریمی‌پور:
https://t.me/Karimipour_K/6336

https://t.me/Karimipour_K/6337

https://t.me/Karimipour_K/6338

نمی دانم چرا پیشرفته ترین، قدرتمندترین و منسجم و متحدین ترین کشورهای جهان مانند سوییس، آلمان، اتریش، استرالیا، کانادا، آمریکا، بلژیک، اسپانیا، ژاپن، هلند، کشورهای اسکاندیناوی و...با سیستم فدرال مدیریت می شوند. حتی کشورهایی مانند هند، امارات و دهها نمونه دیگر، بدون هراس از تجزیه طلبی و واگرایی، همین رویه را در پیش گرفته اند.👆

#فدرالیسم
#یدالله_کریمی_پور

@NewHasanMohaddesi

کارگروه اجتماعی انجمن ایرانی مطالعات زنان با همکاری خانه اندیشمندان علوم انسانی برگزار می کند.

وبینار تخصصی:
*واکاوی تجربه ی زیسته ی خودهای نمایشی در زندگی مشترک


با حضور
*دکتر احمد بی باک ***


دبیر نشست
*دکتر سمیه سعیدی *۷


*زمان*: سه شنبه ۱۹ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶
*مکان:* با گزینه میهمان در لینک زیر وارد شوید
https://skyroom.online/ch/iraws/iraws

#انجمن ایرانی مطالعات زنان
http://ble.ir/join/GS7FSaQPUN
https://t.me/IranAWS
#خانه اندیشمندان علوم انسانی

☸️نقدی بر نقدِ آقای دکتر قیم
[بخش نخست]

✍️محمدباقر تاج الدین

✅با توجه به این که مطالبی دربارۀ بی دقتی های اقای دکتر قیم در داوری دربارۀ دکتر عبدالحسین زرین کوب منتشر کردم ایشان اقدام به نقدی بر مطالب منتشر شده ام کردند که اینک پاسخ و نقدی بر نقدشان منتشر می کنم.
1.پرسش نخست این است که اقای دکتر قیم از کجا و بر اساس چه شاخص ها و معیارهایی "تعصب بیش از حد" مرا به دکتر زرین کوب تشخیص داده اند؟ من فقط در چند نوشتۀ کوتاه نادرست بودن ادعاهای آقایان دکتر قیم و آذرنوش دربارۀ یکی از اسناد منتشر شده از دکتر زرین کوب را مطرح کردم و نمی دانستم از اثبات نادرست بودن ادعای ایشان می توان متعصب بودنم نسبت به دکتر زرین کوب را نتیجه گرفت! اتفاقا اگر نمی دانید بدانید که من نسبت به هیچ شخص و نظریه و دیدگاهی هیچ گونه تعصبی ندارم و فقط به دنبال کشف و فهم حقیقت هستم! ضمن این که من نیز به نوشته ها و دیدگاه های دکتر زرین کوب نقدهایی دارم که در فرصت مناسب منتشر خواهم کرد تا شاید شما یاد بگیرید که زود کسی را به تعصب متهم نکنید!بنابراین نقد من به نادرستی ادعای شما فقط برای کشف حقیقت بود و نه تعصب نسبت به زرین کوب!

2.آقای دکتر قیم باز هم بی دقتی کردید و نوشته های مرا خوب نخواندید چرا که من هرگز نگفتم "کتاب شما را خوانده ام و یا در حال نقد کتاب شما هستم" بلکه من گفته ام که براساس "ویدیویی از درس گفتار شما" و ارجاع تان به دکتر آذرنوش هم شما و هم ایشان مطلب خلاف واقعی را به دکتر زرین کوب نسبت داده اید که سندش را هم منتشر کردم تا بدون سند حرفی نزده باشم. تا این جای کار بی دقت شما هستید و نه من! این را هم بدانید که من با دقت چندین بار کتناب دو قرن سکوت دکتر زرین کوب را خوانده ام و اتفاقا نقدهایی جدی به ایشان دارم! ضمن این که نقد شما به کتاب دو قرن سکوت دکتر زرین کوب را هم می خوانم و نقد و منتشر می کنم. راستی شما که این همه به دنبال فهم تاریخ هستید چرا بدون دقت و نقد از همین کتاب نه چندان دقیق اقای دکتر آذرنوش تحت عنوان چالش های فارسی و عربی برای اثبات نادرستی دیدگاه های زرین کوب استفاده می کنید؟!

3.من هم عین نوشتۀ زرین کوب از کتاب دو قرن سکوت را آورده ام و ادعای نادرست آقای قیم را مبنی بر این که گفته اند دکتر زرین کوب در کتاب دو قرن سکوت گفته اند «باده گساری و فدیه و قربانی در آیین زرتشت وجود نداشت» را نادرست بدانم و تأکید کنم که آقای دکتر زرین کوب گفته اند اعمال مورد اشاره بیهوده و ناپسند هستند. این که زرین کوب دچار خطایی در این زمینه شده اند بحث دیگری است که در جای خودش حتما باید به آن پرداخته شود. اما من در این جا هدفم آشکار کردن خطای زرین کوب نبود بلکه خواستم ارجاع و ادعای نادرست آقای قیم را مشخص کنم و نه نادرست بودن ادعای زرین کوب را و بین این دو فرق بسیار است که آقای قیم موضوع به این سادگی را تشخیص نمی دهند و شوربختانه خود را محقق می پندارند!. ضمن این که شما هنوز تفاوت بین"وجود نداشت" را با "بیهوده و ناپسند بودن" نمی دانید و آن گاه خود را محقق می دانید! جای تعجب بسیار است که شما متوجه نشدید که دکتر زرین کوب فقط "برداشت و تفسیر خودش از بیهوده بودن باده گساری و فدیه و قربانی در آیین زرتشت" را آورده است و نه ارجاع دقیق از منبعی خاص را!
(ادامه دارد.....)


@tajeddin_mohammadbagher

☸️نقدی بر نقدِ آقای دکتر قیم
[بخش دوم و پایانی]

✍️محمدباقر تاج الدین



4.آقای قیم منابعی معتبر از زرتشت برای شما می اورم که بیهوده و ناپسند بودن باده گساری و فدیه و قربانی را نشان می دهد و نه وجود نداشتن آن ها که بحث دیگری است! و مهم تر این که بی دقتی ها و محقق نبودن شما را هم اثبات می کند! شما حتی به خودتان زحمت نداید که بروید و آثار اصلی زرتشتیان مانند گاهان و یسنا را بخوانید که بدانید در برخی از بندهای این آثار نوشیدن شراب به طور جدی مذمت شده است. این هم نمونه و سند از گاهان، یسنای 48، بند 10 به شرح زیر هر چند که شما این اسناد را هم قبول ندارید و فقط بر روی اسناد خودتان تأکید می کنید: «ای مزدا، چه زمانی مردم از این نوشیدنی مست‌کننده روی خواهند گرداند؟ چه زمانی این پلیدیِ نوشیدنی از میان خواهد رفت؟ نوشیدنی‌ای که کرپان‌ها و فرمانروایان بدکردار به‌واسطۀ آن مردم را گمراه می‌کنند». و این هم از گاهان، یسنای 29، بند 1:«در این بند، روان گاو از وضعیت خود شکایت می‌کند و از خشونت، ستم و رفتار خشن با خود سخن می‌گوید: خشم، ستم، خون‌ریزی و خشونت مرا در بند کرده‌اند.» که اشاره و تأکید دارد بر ناپسند بودن قربانی کردن حیوانات! در یسنای 32 بند 12 و 14 از جایز نبودن کشتن گاو سخن می رود(گاهان یا گات ها، ترجمه و توضیحات پورداود، آذرگشب و دیگران)! با این همه ادعا بر این نیست که در آیین زرتشت شراب خواری و فدیه و قربانی نبود که از قضا بود اما در مواقعی در همان آیین زرتشت و بنابر اسناد این کیش مورد مذمت و ناپسندی قرار گرفت که اقای دکتر قیم به این موارد توجهی نمی کنند!

5.راستی آقای دکتر قیم شما در حال نقد من هستید یا عقده گشایی های تان نسبت به دکتر زرین کوب؟! بسیار کار نادرست و ضد اخلاقی است که شما وسط نقد کردن ادعای من بروید و هر چه دل تان خواست نثار زرین کوب کنید و این یعنی شما اصول ابتدایی نقد و مهم تر از آن اخلاق نقد را هم نمی دانید و رعایت نمی کنید. تا این جای کار برایم روشن شد که شما محقق نیستید و بیش تر در حال عقده گشایی و نفرت پراکنی علیه کسی چون زرین کوب هستید.

6.آقای دکتر قیم خوب است بدانید که من به هیچ وجه نه تنها زرین کوب که سایر محققان و نویسندگان و دانشمندان را هم معصوم و بی خطا نمی دانم و همه و حتی خودم را درخور نقد های جدی می دانم. عجیب این است که شما به جای نقد نوشته های من در حال نیت خوانی هستید و این هم یکی از رویه های نادرست و ضد اخلاقی شما است که روشن می سازد چیز چندانی از اخلاق نقد و نقادی نمی دانید. باز هم به شما و خوانندگان محترم این نوشته یاد آور می شوم و تأکید می کنم که نوشته های دکتر زرین کوب به طور قطع و یقین درخور نقدهای جدی اَند و بر من و دیگران فرض است که به نقد ایشان بپردازند تا خطاهای روشی و شناختی شان آشکار شود و مهم تر از آن حقیقت را بهتر بشناسیم!
#عبدالحسین_زرین_کوب
#عبدالنبی_قیم
#تاریخ
#کشف_حقیقت


@tajeddin_mohammadbagher