🔴تا توانی پا منه اندر فراق.. «هه‌ر بژی ئیران»

🔹من کُردِ کرمانشاه هستم نه «کورد» (اشاره به کلیدواژه مورد استفاده تجزیه طلبان) و به ریشه‌ام افتخار میکنم ریشه من در خاک شاه بزرگ «خسرو پرویز» ساسانی است و من میراث دار «ایران کهنم» و هر کُردی در هر نقطه از جهان «ایرانیست» چه در عراق و سوریه و ترکیه و چه در سایر نقاط کره خاک.

🔹من و هم ریشه‌های آگاهم تا آخرین نفس از «ایران» و فرهنگش پاسداری خواهیم کرد به زبان پارسی عشق میورزیم و سپاس می‌گوییم خدای را که بزرگ ترین لطفش را به ما ارزانی داشت و ما در این فرهنگ به دنیا آورد.

🔹به زبان کُردی افتخار میکنم که میراث دار زبان پارسی میانه و پارسی باستان است (پهلوی).

🔹هم ریشه‌های غیور کُرد بیایم پیشبرندگان سیاست‌های جدایی طلبانه انگلیس و امریکا و اسرائیل نباشیم به اندازه کافی در این چند صد سال میانمان فاصله افکندند. ایرانمان را تنها نگذاریم

(کپی از کانال خبری پان ایرانیست با اندکی تغییر اما اصل پست متعلق به سهراب پور ناظری است)

#سهراب_پورناظری
#ایرانشهر
#کانال_خبری_پان_ایرانیست
@PN_KFP

🔴چند روز پیش سهراب پورناظری در صفحه‌ی اینستاگرام‌اش متنی در دفاع از تمامیت ارضی و تاریخیِ ایران نوشت (بر روی یک تصنیف زیبای کُردی) که یک جمله از آن چنین بود: من «کُردِ» کرمانشاه هستم، نه «کورد». همین یک جمله بسنده بود تا شمار فراوانی از کُردهایی که تمایلات واگرایانه از ایران دارند، به او بتازند. در متون گذشته و کنونیِ فارسی، املای کُرد و تُرک همیشه به همین صورت بوده‌است؛ اما در خط کُردی، که برگرفته از خط فارسی است، اخیراً آن را به‌صورت «کورد» و «تورک» می‌نویسند؛ اما متأسفانه این املا در یکی‌دودهه‌ی اخیر تبدیل به کلیدواژه‌ای برای تجزیه‌طلبان تبدیل شده‌است.

🔹 بدین‌صورت که عامدانه در متون فارسی، کرد و ترک را به‌صورت کورد و تورک می‌نویسند و یا فی‌المثل آذربایجان را با ز می‌نویسند. اشاره‌ی پورناظری هم درواقع به همین ماجراست که تا وقتی بخواهد فارسی بنویسد، کُرد است و درعین بالیدن به کرد بودن‌اش، املای کورد را در زبان فارسی به‌رسمیت نمی‌شناسد و فقط در رسم‌الخط کُردی، کورد نوشته می‌شود.

🔹در طی این تاختن‌ها به پورناظری، شماری هم آمدند و او را متهم به دزدی از موسیقی محلیِ کُردی در خلقِ آثارش کردند که مهم‌ترین‌اش تصنیفِ «نوروز» در آلبوم «ایران من» بود. تازندگان می‌گفتند که پورناظری نغمه‌ی تصنیف «نوروز» را از یک موسیقی کردی دزدیده‌است! اما ماجرا چیست؟ ماجرا این‌جاست این موسیقی یک موسیقیِ قدیمی کُردی است که سینه‌به‌سینه به‌دستِ ما رسیده‌است و ده‌ها تَن آن را بازخوانی و اجرا کرده‌اند و نغمه‌اش متعلق به فرد خاصی نیست که پورناظری از آن دزدیده باشد!

🔹درواقع پورناظری در پشت جلد آلبوم «ایران من» به این موضوع معترف شده و گفته‌است که تصنیف «نوروز» را براساس ملودیِ کُردیِ «لیبلی گُلی» ساخته‌است. اما افراد زیادی بدون اطلاع از این موضوع او را متهم به سرقت هنری کردند که این یا از تعصب و دروغ‌ پراکنی است و یا نخریدنِ آلبوم و نخواندنِ برگه‌ی پشت آلبوم!

🔹پورناظری افزون بر این اثر، درباره‌ی آوازِ «من کجا؟ باران کجا؟» هم اذعان داشته‌است که همایون شجریان این آواز را براساسِ نغمه‌ی یک مناجاتِ دینی از استاد «محمدعلی کریم‌خانی» خوانده‌است. هم‌چنین درباره‌ی آوازِ «اسفند، نوروزخوانی و نوروز» و هم‌چنین تصنیفِ «ایران من» ، تمام برداشت‌هایی که از دیگران داشته را ذکر کرده‌ است، چه آن اثر پدید آورنده‌ی حقیقی داشته باشد و چه اثری شفاهی و منقول بوده باشد.

🔹چکیده‌ای از متن پورناظری در اینستاگرام‌اش به شرح زیر است: «من کُردِ کرمانشاه هستم، نه «کورد» و من میراث‌دار «ایران کهنم» و هر کردی در هر نقطه از جهان، «ایرانی‌ست». به زبانِ کُردی افتخار می‌کنم که میراث‌دار زبان پارسیِ میانه و پارسی باستان است. هم‌ریشه‌های غیور کُرد، بیاییم پیش‌ بَرَندگانِ سیاست‌های جدایی‌طلبانه‌ی انگلیس و آمریکا و اسرائیل نباشیم. به‌اندازه‌ی کافی در این چندصدسال میان‌مان فاصله افکندند. ایران‌مان را تنها نگذاریم».

🔹در ادامه من تصنیف «نوروز» و آواز «من کجا؟ باران کجا؟» را با اندکی توضیح تقدیم‌تان می‌کنم. سپس آثاری که همایون شجریان و سهراب پورناظری در آفریدنِ این دو اثر بدان توجه داشته‌اند (تصنیف لیبلی گلی و مناجات استاد کریم‌خانی) را هم برای‌تان می‌گذارم تا اصلِ اثر را هم شنیده باشید.

#یادداشت
#سهراب_پورناظری
#کرد
#ترک
#ایران_من
@PN_KFP