مونتنی در مورد دو نوع جهل صحبت می‌کند: جهل عامیانه که پیش از تحصیل دانش وجود دارد و جهل عالمانه که بعد از کسب دانش گریبان‌گیر انسان می‌شود.
اولی مربوط به کسانی است که اصلا بی‌سوادند و کتاب نمی‌خوانند. دومی جهل کسانی است که کتاب‌های فراوانی را بد خوانده‌اند. این‌ها به قول الکساندر پوپ «آدم‌های بی‌هوش و فاقد بینشی هستند که مغزهای آن‌ها از کتاب‌هایی که بدخوانده‌اند انباشته شده است.» در دنیا همیشه از این نوع جاهلان باسواد که کتاب‌های فراوانی را بد خوانده‌اند وجود داشته است.
یونانی‌ها برای این آمیزه‌ی علم و ابلهی اصطلاحی داشتند که بتواند به تمام علمایی که کتاب زیاد می‌خوانند ولی بد می‌خوانند در تمام دوره‌ها اطلاق شود و آن‌ها به این‌گونه افراد عالمان جاهل نام داده بودند...

«چگونه کتاب بخوانیم» آدلر، لینکلن و دورن‌ | صراف تهرانی، نشر گنجینه

@PhilosophyCafe ♨️

هر آنچه درست است لزوما بهترین نیست.

#امید_نادری

چشماش، چشماش، چشماش

@PhilosophyCafe ♨️

آیا مورچه هایی که در آسفالت خانه می سازند با مورچه هایی که سر از خاک در میاورند برابرند؟
#کوهیار

یادم در برنامه زاویه ایشون رکن رکین عدالت را عدالت قوه قضائیه دونستند و گفتن تا قوه قضائیه اصلاح و مستقل نشه نمیشه دل به استقلال سایر گونه‌های عدالت بست.
یادت گرامی دکتر قانعی‌راد عزیز.

تلفن فوریت‌های مرکز آموزشی درمانی روان‌پزشکی ایران

این خط تلفن توسط رزیدنت‌های رشته تخصصی روان‌پزشکی در مرکز آموزشی درمانی روان‌پزشکی ایران، وابسته به دانشگاه علوم پزشکی ایران پاسخ داده می‌شود. شما می‌توانید مشکلات روان‌پزشکی فوری و ضروری خود را از این طریق با رزیدنت روانپزشکی بین ساعات ۱۴ و ۱۹ در میان بگذارید.

☎️ تلفن: ۰۲۱۴۴۵۰۸۲۰۰

صدای مشاور بیمارستان روان‌پزشکی نیایش

صدای مشاور بیمارستان روان‌پزشکی نیایش با هدف دسترسی سریع و آسان ایثارگران گرامی و خانواده‌های محترم آنان به خدمات روان‌شناسی و مشاوره در مواقع بحرانی و ضروری راه اندازی گردیده است:

شنبه تا چهارشنبه ساعت ۱۵-۹، به جز ایام تعطیل؛ تلفن: ۲۲۳۷۰۳۳۷-۰۲۱


https://goo.gl/NPxUMj

@PhilosophyCafe ♨️

همیشه گفتم پذیریش درد نیمی از درمان است، تا وقتی که نپذیریم معنا داری خاصیت جهان نیست و بل خاصیت موجدیست آگاه که در نسبت با خود و این جهان قرار می‌گیرد هیچ راه برون رفتی نیست. گروهی از مردم هیچ‌گاه دچار بحران معنا نمی‌شوند، چرا که آن‌ها به حدی در نقششان فرو رفته که هیچ‌گاه نخواهند توانست این نقش بیرون بیایند، رابطه‌ها را ببرند تا دچار بحران معنایی شود، این گروه اکثریت جامعه را تشکیل می‌دهند، اما گروه دومی هم هستند که از گروه اول فراتر می‌روند و بحران بی‌معنایی را درک می‌کنند و دگرخودشدن را می‌فهمند، برای این گروه چهار حالت ممکن است رخ دهد، اول اینکه با یک بازگشت به عقب دوباره به نقش قبلی خودشان چنگ بزنند و جوری دوباره در زندگی فرو بروند که تو گویی هیچ‌گاه دچار بحران معنا نشده‌اند، حالت دوم این است یک زندگی غمگینانه و سراسر مصیبت‌بار پیشه می‌کنند و تا آخر عمرشان به آه و ناله می‌گذرانند، این‌ها پیام‌آوران و پیام‌نگهداران یاس و نامیدی هستند، حالت سوم این است که خود کشی می‌کنند و به کار خود پایان می‌دهند، اما حالت چهارمی هم وجود دارد که گروه سوم را تشکیل می‌دهند، حالت که شخص پوچی و بی‌معنایی را حالت طبیعی این دنیا در نظر گرفته و سعی در بنیان نهادن معنایی براین بی‌معنایی می‌کند، تنها این گروه هستند که می‌توانند در عین فهم بی‌معنایی این جهان معنایی برای آن بسازند و زندگی بخش و پیام‌آوران و پیام‌نگهداران شادی و امید باشند. یادمان باشد ماندن یا رفتن یک تصمیم است، نه رفتن از سر شجاعت است و نه ماندن از سر ترس، نه آن یک کار عاقلانه است و نه این یک کار احمقانه. با تمام مشکلاتی که دارم من تصمیم به ماندن گرفته‌ام، زندگیم سخت است، تا خرخره زیر بار قرضم، تک و تنها زندگی می‌کنم، هفته می‌شود که از خانه بیرون نمی‌روم و وقتی که هم بیرون می‌روم به اندازه آذوقه یک هفته‌ام خرید می‌کنم و بر می‌گردم ولی با تمام این احوالات من هنوز رابطه‌هام رو دارم، هنوز کسانی هستند که دوستشون دارم و دوستم دارن و این دوست داشتن به زندگیم معنا می‌ده، هنوز هم می‌تونم با یه عنکبوت رابطه برقرار کنم و از بودنش برا خودم معنا بسازم، هنوزم می‌تونم با مورچه‌های توی خونم حرف بزنم، هنوزم می‌تونم روز کسی رو زیبا کنم، هنوز هم هستن بچه‌هایی که تنها امیدشون تو باشی، هنوز رابطه وجود داره هنوز میشه معنا ساخت، دوستای خوبم قدرت رابطه‌سازی و معنا‌پروری خودتون رو از دست ندید، هنوز هم میشه با نگاه به پروین در آسمان عاشق شد. 🌹

#امید_نادری

@PhilosophyCafe ♨️

گروه #کافه_فلسفه

https://t.me/joinchat/BfwvN0wd_AdpVqmvPkax1g


@PhilosophyCafe ♨️

بهشت موعود فقط جای مردان است.
#کوهیار

،
-داشتم فکر می کردم،
پول چیه!؟ چجوری میشه باهاش کنار آمد!؟ با کم و زیادش به تعادل رسید،
انگار نیست اصلا،
مثل مرده ها که نیازی به پول ندارن،
-اونها چه کار می کنن!؟، ،
-چیزهای زمینی رو نمی خوان، نگرانش نیستن،
حالا بگو هرچی!! ،
میخواد چه کار!! ؟
،
-خوب تو هم بشو شبیه اونها،
کمتر بخواه تا اسیر پول نباشی،
بود و نبودش حالت رو عوض نکنه،
، - به همین راحتی!؟
، - به همین راحتی!!! ،
،
#کوچیک#زندگی#میکنم#که#کوچیک#نشم#

کوچیک زندگی می‌کنم که کوچیک نشم حرف بسیار قشنگی و راستی است ولی کل حقیقت نیست، می‌شود بزرگ زندگی کرد، پول‌دار ولی کوچیک نشد، یاسر عزیزم نمی‌دانم چقدر از تاریخ جوامع در حال سقوط و جوامعی که امیدی به رویش دوباره ندارند، اطلاع داری ولی بعد از فتح دولت‌ شهرهای یونان، بسیاری از گروه‌ها به سمت کناره‌گیری از دولت و سیاست پرداختند از جمله کلبیون، این گروه‌ها دیگر احساس نبود بودن می‌کردند و یا در ایران پس از فتح اعراب و تا قرن‌ها بعد چون اراده مردم به هیچ گرفته شده بود و مردم دولت‌ها را نه از خود و بل بر خود می‌دیدند عرفان به نحو قارچ‌مانندی رسد کرد و دوری از دنیا و کناره‌گیری را پیشنهاد می‌داد، من این حرف شما را نه یک حرف شخصی و بل یکی از سه روح حاکم بر این جامعه می‌دانم، روح اول روحی است که خواهان تغییر حال چه به روش دموکراتیک و چه به روش غیردموکراتیک، روح دوم روح خواهان عدم تغییر و یا آنگونه که امروزه در ادبیات سیاسی شایع شده است روح استمرارطلب و روح سوم روح کناره‌گیری است، روحی که کم‌کم به این سمت می‌رود که بهتر است در گوشه‌ای به خودسازی و تزکیه نفس و کناره‌گیری از های و هوی روزگار به سرگذراندند. البته این فهم بنده است از یک زاویه شخصی به حرف شما و هیچ انتظار ندارم که مورد قبول یاسر عزیز و یا سایر دوستان قرار بگیرد. امیدوارم که همیشه قلمت زاینده باشد.

#امید_نادری

@PhilosophyCafe

.
نقطه عزیمت توسعه کجاست؟

براساس آموزه‌های دینی ما، افراد باید ریاضت رمضانی را پشت‌سر بگذارند و شب قدری را درک کنند تا به «وسع وجودی» یعنی به شکفتگی (فطر) برسند. اکنون برای آ‌ن‌که جامعه ای به نقطه شکفتگی خویش (توسعه) برسد از کجا باید آغاز کند؟ یعنی «عید فطر اجتماعی» یا همان «نقطه عزیمت توسعه» کجاست؟ در حکومت است یا در جامعه؟ از بالاست یا از پایین؟

مطالعات نهادگرایان می‌گوید، بر خلاف تصور بیشتر ما ایرانیان، توسعه‌ از بالا، نیاز به سرمایه‌گذاری توسط حکومت ندارد بلکه نیازمند «تعهد و تقید حاکمان نسبت به حقوق و قوانین»‌ است. تعهد حاکمان به قانون، هم رفتارهای حاکمان و هم رفتارهای شهروندان را باثبات و پیش‌بینی‌پذیر می‌کند و این موجب ثبات در بسترهای اقتصادی و اجتماعی می‌شود و آنگاه افق‌های اقتصادی، مطمئن و امید بخش می‌شود و سپس انباشت سرمایه‌ آغاز می‌گردد؛ و چنین می‌شود که جامعه به صورت درونی و خودانگیخته مسیر توسعه را می‌کوبد و پیش می‌رود.

اما متاسفانه تعهد حاکمان به قانون به یک تصادف تاریخی ‌می‌ماند که نیازمند بختیاری ملی است؛ و ابر و باد و مه و خورشید و فلک باید درکار شوند تا این تصادف تاریخی رخ‌ دهد. وگرنه کدام حاکمی حاضر می‌شود بدون اجبار و فشار، رفتار خود را در قید قانون درآورد و به حقوق و قوانین ملتزم بماند؟

اما توسعه از پایین، با تحولات عمیق فرهنگی در الگوهای رفتاری مردم شروع می‌شود. یعنی مردم باید برخی از ویژگی‌های رفتاری را (مثل تعهد به قانون، مشارکت، دگرپذیری، رواداری، عقلانیت و ...) که برای توسعه، شرط لازم محسوب می‌شود، بیاموزند و تمرین کنند.

و این مسیر نیز متاسفانه به یک مُحال تاریخی می‌ماند که اگر هم شدنی باشد بسیار کُند است و نیازمند گذر زمانی بلند و کسب تجربه‌های پرهزینه تاریخی برای یک جامعه است.

برای توسعه از بالا، یا حاکمان این «تعهد به قانون» را از کودکی و در فرایند تربیت خود می‌آموزند و به عنوان یک عادت و الگوی رفتاری با خود به بزرگسالی می‌برند و اگر حاکم شدند نیز این عادت رفتاری را همچنان دنبال می‌کنند؛ یا جامعه باید نهادهای اجتماعی قدرت‌مندی را خلق کند و به‌کار گیرد تا بتواند حاکمان را کنترل و آنها را به قوانین رسمی یا تعهدات غیررسمی موجود، متعهد کند.

اما مشکل این جاست که مردمی که در کودکی روحیه تمکین به قانون و دگر‌پذیری و رواداری را نیاموخته‌اند، در بزرگسالی اگر حاکم شوند، فاقد این روحیه‌اند و بنابراین «تعهد به قانون‌» نخواهند داشت، و اگر شهروند معمولی باشند نیز ناتوان از مشارکت مستمر عقلانی برای ایجاد نهادهایی خواهند بود که قدرت حکومت را مهار کند و آن را به اجرای حقوق و قوانین متعهد نگاه‌دارد؟

پس خواه برای داشتن حاکمان مقید به قانون،‌ و خواه برای داشتن شهروندان توانا در ایجاد نهادهای کنترل‌ کننده قدرت، باید از کودکی شروع کنیم. و این کودکی کجاست؟‌ یا در خانواده‌ای است که خودش فاقد توانایی‌هایی است که انتظار داریم به کودکش منتقل کند یا در مدرسه‌ای است که تحت نظارت حاکمانی است که بیشتر، تمایل‌شان به پرورش انسان‌های «متخصص ولی مطیع» است تا انسان‌های «توانمند و آزاد و خلاق». اما این چرخه معیوب باید یک جایی شکسته شود.

پس دو راه داریم:‌ یا مساله توسعه را به گذر زمان و به تاریخ واگذار کنیم تا با تحولاتی کُند و تدریجی، الگوهای فرهنگی و رفتاری مردم تغییر کند که این گزینه مخاطرات فراوانی دارد و ممکن است پیش از آن که یک ملت به بلوغ لازم برای افتادن بر روی ریل توسعه برسد در یک اشتباه تاریخی (مثل جنگ،‌ انقلاب، شورش، و ...) خود را نابود کند. یا این که اگر بخواهیم سرنوشت خود را به دست تصادفات تاریخی نسپاریم، چاره ای نیست که از نقطه عزیمت «متعهد ساختن حکومت به حقوق وقوانین» شروع کنیم. اما چگونه؟ باید راهی باشد. هر ملتی باید راه منحصر به فرد خودش را بیابد.

مقاله «تشکل‌ها و تعهد» نوشته داگلاس نورث (برنده جایزه نوبل اقتصادی ۱۹۹۳) و همکارش، یکی از مقالات کلیدی و شُسته رُفته‌ای است که یک «تحلیل نهادی ـ تاریخی» را برای تبیین شکل‌گیری یک ساختار سیاسی توسعه‌گرا از دل یک حکومت اقتدارگرا (انگلستان قرن ۱۷) ارایه می‌کند. به گمان من، این مقاله چارچوب نظری قدرتمندی را در اختیار ما نیز قرار می‌دهد تا تحولات پس از انقلاب مشروطیت ایران را از این دریچه، تحلیل کنیم.

با معرفی این مقاله، امیدوارم که یک دانشجوی علاقه‌مند به توسعه ملی، انگیزه یابد که موضوع رساله خود را پیرامون کاربرد این نظریه برای «تبیین مساله توسعه در ایران پس از مشروطیت» انتخاب کند. از دوستان «پویش‌ فکری توسعه» نیز برای ترجمه و انتشار این مقاله سپاسگزارم.

مقاله نورث را چند بار با دقت بخوانید و به همه علاقه‌مندان به توسعه ایران نیز توصیه کنید.

محسن رنانی / ۲۵ خرداد ۱۳۹۷


ترجمه کامل مقاله نورث را این‌جا بخوانید:

👇👇👇

https://t.me/PooyeshFekri/212
.

♧ما هم عُمّال تاریخیم و هم قربانیانش. ♧ زیرا 《ما هرگز در نقطه صفر تاریخ نیستیم، بلکه همواره و پیش از هر چیز در موقعیت وارثیم》.

#گادامر

@PhilosophyCafe ♨️

ایستگاه‌ها همیشه ایستگاه‌های زمینی نیستند، گاهی این ایستگاه‌ها ایستگاه‌های وجودی هستند که شما منتظرید تا دوستی را در آنجا ببینید، شاید زیاد برخورد کرده باشید که شخصی را برای اولین بار دیده باشید و یا با او صحبت کرده باشید ولی احساس کنید که عمری است او را می‌شناسید و کسانی را که عمری می‌شناسید (از لحاظ فیزیکی) گویی که عمری است با آن‌ها بیگانه‌اید. وقتی که چنین حالتی دست می‌دهد بدین معنا است که شما در ایستگاه‌های وجودی یکسانی هستید، شما هر دو یک وجود را ولی با راه‌های متفاوتی رفته‌اید که نتیجه‌ همه‌‌ی آن‌ها همین ایستگاه وجودی است که شما با هم در آنجا حضور دارید.

#امید_نادری

@PhilosophyCafe ♨️

خوک‌ها حکومت می‌کنند و گاوها قضاوت

@arasharasm

@PhilosophyCafe ♨️