کوچیک زندگی می‌کنم که کوچیک نشم حرف بسیار قشنگی و راستی است ولی کل حقیقت نیست، می‌شود بزرگ زندگی کرد، پول‌دار ولی کوچیک نشد، یاسر عزیزم نمی‌دانم چقدر از تاریخ جوامع در حال سقوط و جوامعی که امیدی به رویش دوباره ندارند، اطلاع داری ولی بعد از فتح دولت‌ شهرهای یونان، بسیاری از گروه‌ها به سمت کناره‌گیری از دولت و سیاست پرداختند از جمله کلبیون، این گروه‌ها دیگر احساس نبود بودن می‌کردند و یا در ایران پس از فتح اعراب و تا قرن‌ها بعد چون اراده مردم به هیچ گرفته شده بود و مردم دولت‌ها را نه از خود و بل بر خود می‌دیدند عرفان به نحو قارچ‌مانندی رسد کرد و دوری از دنیا و کناره‌گیری را پیشنهاد می‌داد، من این حرف شما را نه یک حرف شخصی و بل یکی از سه روح حاکم بر این جامعه می‌دانم، روح اول روحی است که خواهان تغییر حال چه به روش دموکراتیک و چه به روش غیردموکراتیک، روح دوم روح خواهان عدم تغییر و یا آنگونه که امروزه در ادبیات سیاسی شایع شده است روح استمرارطلب و روح سوم روح کناره‌گیری است، روحی که کم‌کم به این سمت می‌رود که بهتر است در گوشه‌ای به خودسازی و تزکیه نفس و کناره‌گیری از های و هوی روزگار به سرگذراندند. البته این فهم بنده است از یک زاویه شخصی به حرف شما و هیچ انتظار ندارم که مورد قبول یاسر عزیز و یا سایر دوستان قرار بگیرد. امیدوارم که همیشه قلمت زاینده باشد.

#امید_نادری

@PhilosophyCafe

.
نقطه عزیمت توسعه کجاست؟

براساس آموزه‌های دینی ما، افراد باید ریاضت رمضانی را پشت‌سر بگذارند و شب قدری را درک کنند تا به «وسع وجودی» یعنی به شکفتگی (فطر) برسند. اکنون برای آ‌ن‌که جامعه ای به نقطه شکفتگی خویش (توسعه) برسد از کجا باید آغاز کند؟ یعنی «عید فطر اجتماعی» یا همان «نقطه عزیمت توسعه» کجاست؟ در حکومت است یا در جامعه؟ از بالاست یا از پایین؟

مطالعات نهادگرایان می‌گوید، بر خلاف تصور بیشتر ما ایرانیان، توسعه‌ از بالا، نیاز به سرمایه‌گذاری توسط حکومت ندارد بلکه نیازمند «تعهد و تقید حاکمان نسبت به حقوق و قوانین»‌ است. تعهد حاکمان به قانون، هم رفتارهای حاکمان و هم رفتارهای شهروندان را باثبات و پیش‌بینی‌پذیر می‌کند و این موجب ثبات در بسترهای اقتصادی و اجتماعی می‌شود و آنگاه افق‌های اقتصادی، مطمئن و امید بخش می‌شود و سپس انباشت سرمایه‌ آغاز می‌گردد؛ و چنین می‌شود که جامعه به صورت درونی و خودانگیخته مسیر توسعه را می‌کوبد و پیش می‌رود.

اما متاسفانه تعهد حاکمان به قانون به یک تصادف تاریخی ‌می‌ماند که نیازمند بختیاری ملی است؛ و ابر و باد و مه و خورشید و فلک باید درکار شوند تا این تصادف تاریخی رخ‌ دهد. وگرنه کدام حاکمی حاضر می‌شود بدون اجبار و فشار، رفتار خود را در قید قانون درآورد و به حقوق و قوانین ملتزم بماند؟

اما توسعه از پایین، با تحولات عمیق فرهنگی در الگوهای رفتاری مردم شروع می‌شود. یعنی مردم باید برخی از ویژگی‌های رفتاری را (مثل تعهد به قانون، مشارکت، دگرپذیری، رواداری، عقلانیت و ...) که برای توسعه، شرط لازم محسوب می‌شود، بیاموزند و تمرین کنند.

و این مسیر نیز متاسفانه به یک مُحال تاریخی می‌ماند که اگر هم شدنی باشد بسیار کُند است و نیازمند گذر زمانی بلند و کسب تجربه‌های پرهزینه تاریخی برای یک جامعه است.

برای توسعه از بالا، یا حاکمان این «تعهد به قانون» را از کودکی و در فرایند تربیت خود می‌آموزند و به عنوان یک عادت و الگوی رفتاری با خود به بزرگسالی می‌برند و اگر حاکم شدند نیز این عادت رفتاری را همچنان دنبال می‌کنند؛ یا جامعه باید نهادهای اجتماعی قدرت‌مندی را خلق کند و به‌کار گیرد تا بتواند حاکمان را کنترل و آنها را به قوانین رسمی یا تعهدات غیررسمی موجود، متعهد کند.

اما مشکل این جاست که مردمی که در کودکی روحیه تمکین به قانون و دگر‌پذیری و رواداری را نیاموخته‌اند، در بزرگسالی اگر حاکم شوند، فاقد این روحیه‌اند و بنابراین «تعهد به قانون‌» نخواهند داشت، و اگر شهروند معمولی باشند نیز ناتوان از مشارکت مستمر عقلانی برای ایجاد نهادهایی خواهند بود که قدرت حکومت را مهار کند و آن را به اجرای حقوق و قوانین متعهد نگاه‌دارد؟

پس خواه برای داشتن حاکمان مقید به قانون،‌ و خواه برای داشتن شهروندان توانا در ایجاد نهادهای کنترل‌ کننده قدرت، باید از کودکی شروع کنیم. و این کودکی کجاست؟‌ یا در خانواده‌ای است که خودش فاقد توانایی‌هایی است که انتظار داریم به کودکش منتقل کند یا در مدرسه‌ای است که تحت نظارت حاکمانی است که بیشتر، تمایل‌شان به پرورش انسان‌های «متخصص ولی مطیع» است تا انسان‌های «توانمند و آزاد و خلاق». اما این چرخه معیوب باید یک جایی شکسته شود.

پس دو راه داریم:‌ یا مساله توسعه را به گذر زمان و به تاریخ واگذار کنیم تا با تحولاتی کُند و تدریجی، الگوهای فرهنگی و رفتاری مردم تغییر کند که این گزینه مخاطرات فراوانی دارد و ممکن است پیش از آن که یک ملت به بلوغ لازم برای افتادن بر روی ریل توسعه برسد در یک اشتباه تاریخی (مثل جنگ،‌ انقلاب، شورش، و ...) خود را نابود کند. یا این که اگر بخواهیم سرنوشت خود را به دست تصادفات تاریخی نسپاریم، چاره ای نیست که از نقطه عزیمت «متعهد ساختن حکومت به حقوق وقوانین» شروع کنیم. اما چگونه؟ باید راهی باشد. هر ملتی باید راه منحصر به فرد خودش را بیابد.

مقاله «تشکل‌ها و تعهد» نوشته داگلاس نورث (برنده جایزه نوبل اقتصادی ۱۹۹۳) و همکارش، یکی از مقالات کلیدی و شُسته رُفته‌ای است که یک «تحلیل نهادی ـ تاریخی» را برای تبیین شکل‌گیری یک ساختار سیاسی توسعه‌گرا از دل یک حکومت اقتدارگرا (انگلستان قرن ۱۷) ارایه می‌کند. به گمان من، این مقاله چارچوب نظری قدرتمندی را در اختیار ما نیز قرار می‌دهد تا تحولات پس از انقلاب مشروطیت ایران را از این دریچه، تحلیل کنیم.

با معرفی این مقاله، امیدوارم که یک دانشجوی علاقه‌مند به توسعه ملی، انگیزه یابد که موضوع رساله خود را پیرامون کاربرد این نظریه برای «تبیین مساله توسعه در ایران پس از مشروطیت» انتخاب کند. از دوستان «پویش‌ فکری توسعه» نیز برای ترجمه و انتشار این مقاله سپاسگزارم.

مقاله نورث را چند بار با دقت بخوانید و به همه علاقه‌مندان به توسعه ایران نیز توصیه کنید.

محسن رنانی / ۲۵ خرداد ۱۳۹۷


ترجمه کامل مقاله نورث را این‌جا بخوانید:

👇👇👇

https://t.me/PooyeshFekri/212
.

♧ما هم عُمّال تاریخیم و هم قربانیانش. ♧ زیرا 《ما هرگز در نقطه صفر تاریخ نیستیم، بلکه همواره و پیش از هر چیز در موقعیت وارثیم》.

#گادامر

@PhilosophyCafe ♨️

ایستگاه‌ها همیشه ایستگاه‌های زمینی نیستند، گاهی این ایستگاه‌ها ایستگاه‌های وجودی هستند که شما منتظرید تا دوستی را در آنجا ببینید، شاید زیاد برخورد کرده باشید که شخصی را برای اولین بار دیده باشید و یا با او صحبت کرده باشید ولی احساس کنید که عمری است او را می‌شناسید و کسانی را که عمری می‌شناسید (از لحاظ فیزیکی) گویی که عمری است با آن‌ها بیگانه‌اید. وقتی که چنین حالتی دست می‌دهد بدین معنا است که شما در ایستگاه‌های وجودی یکسانی هستید، شما هر دو یک وجود را ولی با راه‌های متفاوتی رفته‌اید که نتیجه‌ همه‌‌ی آن‌ها همین ایستگاه وجودی است که شما با هم در آنجا حضور دارید.

#امید_نادری

@PhilosophyCafe ♨️

خوک‌ها حکومت می‌کنند و گاوها قضاوت

@arasharasm

@PhilosophyCafe ♨️

@PhilosophyCafe ♨️

،
زمين و من!!؟؟؟،
،
خيلي بيشتر از اون چيزي داره كه بتوني تصور كني،
نميتوني تو كوله كوچولوت تمومش رو جا بدي،
اصلا گيريم فرض محال كه همش رو جا بدي، زماني نداري كه بهره شو ببري،
،
هي پرش كن و كن و كن كه چي،
ميتركه آخرش، بعدشم پر كني واسه كدوم قله!!؟؟
،
حالا چاره چيه!!؟؟
مي گويد، مي گويي، مي شنوم!!؟؟
،
-چه كنيم؟
-چي ميخواي؟
-هر چي خوشم اومد؟
-هر چي رو نميشه؟
-پس چي؟
،
-به گمانم، فقط بايد انتخاب كرد،
با وسواس، با زيركي، با حوصله،
بايد زياديها رو ريخت بيرون، خوب و خراب كرد، وقت نداريم، ،
،
بايد جستجو كرد،
عشق را، آرامش را و خوشبختي را، زندگي را، مردگي را،
اميد است، هنوووووز،
شايد جهان جاي بهتري شود، براي زندگي،
،
#دم به دم#خانه به دوش#

یقینا، زور گفتن در تاویل [interpretive violence یا تجاوز به متن به جای عشق‌بازی با متن ] اغلب بهایی است که باید برای پوشاندن گسست‌های موجود در سنت پرداخت.

🔰 #درآمدی‌به‌علم‌هرمنوتیک‌فلسفی

✍ #ژان_گروندن

🔁 #محمدسعید_حنایی‌کاشانی

📄 #صفحه‌ای: ۳۹

@PhilosophyCafe ♨️

درس‌هایم را خوب خوانده‌ام می‌دانم آنگاه که ضمیرهای متصل جای خود را به ضمیرهای منفصل می‌دهند یعنی فصل کوچ و تنها گذاشتن فرا رسیده است.

#امید_نادری

@PhilosophyCafe ♨️

💎 مجموعه برنامه های تابستان 97 #خانه_حکمت

🧠 #تابستان خود را #فلسفی بگذرانید

✨ شماره تماس جهت ثبت نام
09367942387

@khane_hekmat

https://t.me/joinchat/AAAAAEpch8cXmrBY6xkdrw
کانال اشعار و دلنوشته ها
پروین عسگری