Forwarded from Deleted Account
رساله در اصلاح فاهمه از اسپینوزا.pdf
1.2 MB
Forwarded from Deleted Account
پل استراترن آشنایی با اسپینوزا.pdf
742.7 KB
اسپینوزا در کتاب #رساله‌در‌اصلاح‌فاهمه می‌نویسد: اگر چیزی چنان باشد که کسی به آن دل نبندد، هیچ نزاعی بر سر آن روی نمی‌دهد، از دست رفتن آن غمی بر جای نمی‌گذارد، کسی بر دارنده آن حسد نمی‌برد، هیچ بیمی، هیچ نفرتی، و در یک کلمه، هیچ آشفتگی خاطری پدید نمی‌اورد. (رساله،۱۸، باروخ اسپینوزا، اسماعیل سعادت، ۱۳۷۴). اما آیا واقعا چنین چیزی وجود دارد؟ آیا چیزی وجود دارد که هیچ کس به آن دل نبندد؟ و آیا اگر چنین چیزی باشد اصلا قابل کشف هست؟ چگونه می‌شود چیزی وجود داشته باشد که هیچ کس نخواهد به آن دل ببند و همچنان چنین چیزی مورد توجه آگاهی ما قرار گیرد؟ آیا خود این مورد توجه قرار گرفتن خود نوعی دل بستن و خواستن نیست؟ و آیا نمیتوان این خواست اسپینوزا را یک خواست پاردوکسیکال #معرفت‌شناسانه_هستی‌شناسانه دانست؟ و در آخر آیا نمیتوان گفت هر آنچه را که آدمی هیچ گونه دل بستگی به آن نداشته باشد، هیچ گونه شناختی هم از آن نخواهد داشت؟ و تا زمانی که دل‌بستگی ایجاد نشود و رابطه‌ای بین آن‌ها به وجود نیابد، آگاهی هم از آن غیر ممکن است؟
#پی‌نوشت: آنگاه که پرسش‌ها یافت شوند، پاسخ‌ها خود با پای خود به سمت ما حرکت خواهند کرد.
#امید_نادری
@PhilosophyCafe ♨️
#پی‌نوشت: آنگاه که پرسش‌ها یافت شوند، پاسخ‌ها خود با پای خود به سمت ما حرکت خواهند کرد.
#امید_نادری
@PhilosophyCafe ♨️
»از اﻳﻨﻜﻪ ﺳﺮ ﺗﻮ را اﻳﻨﺠﺎ ﺑﺎ ﺧﻮد دارﻳﻢ، ﺑﺮ ﻣﺎ ﺧﺸﻢ ﻣﮕﻴﺮ . اﮔﺮ ﺑﺨﺖ ﺑﺎ ﻣﺎ ﻳـﺎري ﻧﻜـﺮده ﺑﻮد، ﺷﺎﻳﺪ ﺳﺮﻫﺎي ﻣﺎ ﺑﻮد ﻛﻪ اﻣﺮوز در دﻫﻜﺪه ﺗﻮ ﺑﻪ ﻧﻤﺎﻳﺶ در ﻣـﻲ آﻣـﺪ . ﻣـﺎ ﺑـﺮاي ﺗـﻮ ﻳـﻚ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﺗﻘﺪﻳﻢ ﻛﺮده اﻳﻢ ﺗﺎﺗﻮ را آراﻣﺶ ﺑﺨﺸﻴﻢ و اﻛﻨﻮن روح ﺗﻮ ﺑﺎﻳﺪ ﺧﺸﻨﻮد ﺑﺎﺷﺪ و ﻣﺎ را آرام ﺑﮕﺬارد . ﭼﺮا ﺗﻮ دﺷﻤﻦ ﻣﺎ ﺑﻮدي؟ آﻳﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﻧﺒﻮد ﻛـﻪ ﺑـﺎ ﻳﻜـﺪﻳﮕﺮ دوﺳـﺖ ﻣـﻲ ﻣﺎﻧـﺪﻳﻢ؟ در آن ﺻﻮرت ﻧﻪ ﺧﻮﻧﺖ ﻣﻲ رﻳﺨﺖ و ﻧﻪ ﺳﺮت ﺑﺮﻳﺪه ﻣﻲ ﺷﺪ. «
شاخه ی طلایی جي.جي فرازر
از کتاب توتم و تابو زیگموند فرويد
@PhilosophyCafe✊
شاخه ی طلایی جي.جي فرازر
از کتاب توتم و تابو زیگموند فرويد
@PhilosophyCafe✊
لیلا:
درود.فر موده بودید اگر نکته ای هست خدمتتان بگوییم..
درباره نقش اذان..و تشبیه ان به عربده..
خوب تشبیه جالبی نبود.ببینید اذان‌گویی یک امر مذهبی با کارکرد اجتماعی است..و اصولا نقش دین در جوامع از همان چندین هزار سال پیش که ادمی به چیزی ماورایی معتقد شد تا بتواند از شر و افات پدیده های طبیعی درامان‌باشد و خود را به یک‌عالم به اصطلاح ماو رایی متصل کند تا بهتر و بیشتر زنده بماند و زندگی کند..همین است و بس..
هر چند کم‌نیستند عده ای که به دین به عنوان یک‌پدیده فردی معتقدند .ولی اساس دین و مذهب و اصولا هر ایین و باوری همین است
بنابراین ان‌سدای بلند اذان جهت دعوت برای برگزاری فریضه نماز مسلمین براورده شدن همین نیاز اجتماعی وهم دلی و هم‌نوایی برادران دینی است‌و نمیتوان انرا به اواز حیوانی تشبیه کرد.
#کوهیار
درود.فر موده بودید اگر نکته ای هست خدمتتان بگوییم..
درباره نقش اذان..و تشبیه ان به عربده..
خوب تشبیه جالبی نبود.ببینید اذان‌گویی یک امر مذهبی با کارکرد اجتماعی است..و اصولا نقش دین در جوامع از همان چندین هزار سال پیش که ادمی به چیزی ماورایی معتقد شد تا بتواند از شر و افات پدیده های طبیعی درامان‌باشد و خود را به یک‌عالم به اصطلاح ماو رایی متصل کند تا بهتر و بیشتر زنده بماند و زندگی کند..همین است و بس..
هر چند کم‌نیستند عده ای که به دین به عنوان یک‌پدیده فردی معتقدند .ولی اساس دین و مذهب و اصولا هر ایین و باوری همین است
بنابراین ان‌سدای بلند اذان جهت دعوت برای برگزاری فریضه نماز مسلمین براورده شدن همین نیاز اجتماعی وهم دلی و هم‌نوایی برادران دینی است‌و نمیتوان انرا به اواز حیوانی تشبیه کرد.
#کوهیار
Philosophy Cafe ♨️
بچه بودم، یه کتاب خریده بودم در زده شد در باز شد چیزی که مثل هیچ چیز دیگه نبود وارد شد در رو بستم یه کتاب جدید خریدم چیزی که مثل هیچ چیز نبود بدون در زدن این بار وارد شد یه کتاب جدید خریدم، حالا یه کتابخونه دارم چیزی که مثل هیچ چیز دیگه نبود الان همه‌جای…
یادمه بچه که بودم چند تا کتاب کوچیک خریدم در حد بچگیهای خودم خیلی دوسشون داشتم...یه روز که اومدم خونه مادربزرگه...یه کتابخونه دیدم..پر کتاب با اندازه های مختلف رنگای متفاوت...همشون یجورایی به آدم چشمک میزدن...جلو تر که رفتم مردی دیدم که عینکی بر چشم داشت و کتابی در دست...ویژگی بارز دایی من هر وقت که او را میدیدم...انقدر در کتاب هایش فرو میرفت که گویی در جهان دیگریست و فارق از هر حادثه و هیاهویی در این جهان و درگیر همه حوادث و رخداد ها...جهانی که او درون ذهن خود داشت یقینا بسیار بزرگ تر و ژرف تر از جهان من و جهان همه بود... جهانی که علاوه بر جهانی که ما در آن زندگی میکردیم،جهانی که تعداد کمی نیز در آن زندگی میکردند،و یا حتی جهانی که کسی در آن حضور نداشت و تنها ساکنش خودش بود و خودش را در خود جای داده بود و باز هم فضا بسیار داشت برای افزایش این جهان ها...هنگامی که این جهان نامحدود را حس کردم..سراسر وجودم را خواستنش و داشتنش فرا گرفته بود...پس این گونه بود که من از کتابخانه دایی امید...یک کتاب جدید برداشتم...در زده شد...در باز شد...چیزی که مثل هیچ چیز نبود وارد شد...در بسته نشد...در همچنان باز بود...همچنان مشتاق بود...مشتاق ورود دوست جدید...حالا چیزی که مثل هیچ چیز دیگه ای نبود را الان همه جا احساس میکنم چراکه هست...و خواهد بود در جهان بیکرانی که من اکنون برای خود دارم...جهانی منحصر به فرد...مخصوص به خود من...جهانی...نامحدود....
✍ #یاسمن_اورنگی
🔰 #پی‌نوشت: و اینگونه که خواهرزاده ما را یافت، خودمان سال‌هاست که نیافته‌ایم.
@PhilosophyCafe ♨️
✍ #یاسمن_اورنگی
🔰 #پی‌نوشت: و اینگونه که خواهرزاده ما را یافت، خودمان سال‌هاست که نیافته‌ایم.
@PhilosophyCafe ♨️
الان مطب دکتر هستم، اسم و فامیلی خانمی" نخواسته شیرمردی" اعلام شد، همین اسم و فامیلی برای فهم تناقض و جایگاه زنان در این کشور به تنهایی کافی است.
#امید_نادری
@PhilosophyCafe ♨️
#امید_نادری
@PhilosophyCafe ♨️
داستانی از مثنوی
در زمان جنگ‌های صلیبی، شهری مسیحی نشین، به دست مسلمانان می‌افتد؛ در میان این مسلمانان، مردی بدصدا بود که میخواست با صدای خوش‌آواز خودش، مردمان مسیحی را به دین اسلام، رهنمون سازد.
سپس مردم آمدند به او گفتند: «آخر ای مرد! این چه کاری است که می‌کنی؟ تو با این صدایت، به جای آنکه کسی را مسلمان کنی، همه‌ی مردمان را اسلام ستیز می‌کنی!»
ولی مؤذن، گوشش به این سخنان بدهکار نبود و به کار خود ادامه داد؛ زیرا از صدای خود، بسیار لذت می‌برد و از دیگران نیز، انتظار داشت که از صدایش لذت ببرند.
مردمان زیادی به سبب صدای بد او، از اسلام زده شدند و گفتند: «اگر ندای اسلامی که دعوت به نیکی میکند، این است؛ ما عطایش را، به لقایش بخشودیم». اما روزی، مردی مسیحی که هدیه‌های فراوانی در دست داشت، با رویی خندان آمد و گفت: «آن مؤذنی که صدایش، باعث آرامش زندگی من شده است؛ آن مؤذنی که با صدای معجزه آسایش مرا از پریشانی رهایی بخشید، کجاست؟».
گفتند: «آن مؤذن را چه‌کار داری؟»
گفت: دختری دارم، که میخواست از دین خارج شود و مسلمان شود؛ هرچه او را پند می‌دادم، هرچه او را رنج می‌دادم تا بلکه از این اندیشه‌ی شوم برگردد، نه‌تنها او از این‌کار بر نمی‌گشت، بلکه حریص‌تر هم می‌شد تا از دین خارج شود. من هیچ راهی نمانده بود که که نرفته باشم و به کلی درمانده شده بودم که چه کنم تا دخترم از این گمراهی به در بیاید؟
تا اینکه صدای بانگ آن موذن شما را شنید؛ زمانی که صدای او را شنید، گفت: «این دیگر چه صدای زشت و ناهنجاری است؟ من تاکنون چنین صدای بد و زشتی در کلیسا نشنیده‌ام!».
سپس خواهرش به او گفت: «این بانگ مسلمانان است و با این بانگ، مردم را به نیکی دعوت می‌کنند!»
سپس دخترم به خاطر صدای ناهنجار آن مؤدن از دین شما دل‌سرد شد و از گمراهی به‌در آمد. سپاس از آن مؤذنی که دختر مرا و زندگی مرا از منجلاب به در آورد؛ اکنون بگویید کجاست آن مؤذن فرخنده؟!
#مولانا
@PhilosophyCafe
در زمان جنگ‌های صلیبی، شهری مسیحی نشین، به دست مسلمانان می‌افتد؛ در میان این مسلمانان، مردی بدصدا بود که میخواست با صدای خوش‌آواز خودش، مردمان مسیحی را به دین اسلام، رهنمون سازد.
سپس مردم آمدند به او گفتند: «آخر ای مرد! این چه کاری است که می‌کنی؟ تو با این صدایت، به جای آنکه کسی را مسلمان کنی، همه‌ی مردمان را اسلام ستیز می‌کنی!»
ولی مؤذن، گوشش به این سخنان بدهکار نبود و به کار خود ادامه داد؛ زیرا از صدای خود، بسیار لذت می‌برد و از دیگران نیز، انتظار داشت که از صدایش لذت ببرند.
مردمان زیادی به سبب صدای بد او، از اسلام زده شدند و گفتند: «اگر ندای اسلامی که دعوت به نیکی میکند، این است؛ ما عطایش را، به لقایش بخشودیم». اما روزی، مردی مسیحی که هدیه‌های فراوانی در دست داشت، با رویی خندان آمد و گفت: «آن مؤذنی که صدایش، باعث آرامش زندگی من شده است؛ آن مؤذنی که با صدای معجزه آسایش مرا از پریشانی رهایی بخشید، کجاست؟».
گفتند: «آن مؤذن را چه‌کار داری؟»
گفت: دختری دارم، که میخواست از دین خارج شود و مسلمان شود؛ هرچه او را پند می‌دادم، هرچه او را رنج می‌دادم تا بلکه از این اندیشه‌ی شوم برگردد، نه‌تنها او از این‌کار بر نمی‌گشت، بلکه حریص‌تر هم می‌شد تا از دین خارج شود. من هیچ راهی نمانده بود که که نرفته باشم و به کلی درمانده شده بودم که چه کنم تا دخترم از این گمراهی به در بیاید؟
تا اینکه صدای بانگ آن موذن شما را شنید؛ زمانی که صدای او را شنید، گفت: «این دیگر چه صدای زشت و ناهنجاری است؟ من تاکنون چنین صدای بد و زشتی در کلیسا نشنیده‌ام!».
سپس خواهرش به او گفت: «این بانگ مسلمانان است و با این بانگ، مردم را به نیکی دعوت می‌کنند!»
سپس دخترم به خاطر صدای ناهنجار آن مؤدن از دین شما دل‌سرد شد و از گمراهی به‌در آمد. سپاس از آن مؤذنی که دختر مرا و زندگی مرا از منجلاب به در آورد؛ اکنون بگویید کجاست آن مؤذن فرخنده؟!
#مولانا
@PhilosophyCafe
مردم هرچه کمتر طبیعت را بشناسند، آسان‌تر می‌توانند توهم کنند.
🔰 #اسپینوزا
🔰 #رساله‌در‌اصلاح‌فاهمه
🔁 #اسماعیل_سعادت
📄 #صفحه‌ی: ۴۳
@PhilosophyCafe ♨️
🔰 #اسپینوزا
🔰 #رساله‌در‌اصلاح‌فاهمه
🔁 #اسماعیل_سعادت
📄 #صفحه‌ی: ۴۳
@PhilosophyCafe ♨️
Forwarded from وبسایت فرهنگی صدانت
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 پرگار: آیا نظریه‌ی داروین با ایده‌ی آفرینش خدایی جمع شدنی‌ست؟ آیا می‌توان آفرینش انسان را با نظریه‌ی تکامل سازگار کرد؟
👥 #سروش_دباغ #عرفان_کسرایی
🌾 @Sedanet
👥 #سروش_دباغ #عرفان_کسرایی
🌾 @Sedanet
Forwarded from Intercession
— | Tracklist |—
🍸 0:00:00 Rain after Summer by 羽肿
🍸 0:05:45 Light wind by 四季音色
🍸 0:08:59 The Sound of Rain by BigRicePiano
🍸 0:13:15 Touch the Rain by Elysian
🍸 0:17:42 Love in The Rain by 阿铭
🍸 0:22:30 翩翎 by smile丶轩
🍸 0:25:53 Rain Dream by 四季音色
🍸 0:30:11 Rain by Candy_Wind
🍸 0:33:18 The Scent of Rain by BigRicePiano
🍸 0:37:05 Fox rain by Neal K Sound
🍸 0:41:28 April Rain by BigRicePiano
🍸 0:45:18 Rain after Summer by 羽肿
🍸 0:51:02 If rain by smile丶軒
🍸 0:54:15 Rain Night by Saiakoup
🍸 0:56:46 7 Colors of The Rainbow by Tido Kang
🍸 0:00:00 Rain after Summer by 羽肿
🍸 0:05:45 Light wind by 四季音色
🍸 0:08:59 The Sound of Rain by BigRicePiano
🍸 0:13:15 Touch the Rain by Elysian
🍸 0:17:42 Love in The Rain by 阿铭
🍸 0:22:30 翩翎 by smile丶轩
🍸 0:25:53 Rain Dream by 四季音色
🍸 0:30:11 Rain by Candy_Wind
🍸 0:33:18 The Scent of Rain by BigRicePiano
🍸 0:37:05 Fox rain by Neal K Sound
🍸 0:41:28 April Rain by BigRicePiano
🍸 0:45:18 Rain after Summer by 羽肿
🍸 0:51:02 If rain by smile丶軒
🍸 0:54:15 Rain Night by Saiakoup
🍸 0:56:46 7 Colors of The Rainbow by Tido Kang
Forwarded from Art and Literature
روزی روزگاری در کشور سوریه، در شهر دمشق پیرمردی فقیر ولی مومن به نام نصرالدین زندگی می‌کرد. نصرالدین بیشتر اوقات خود را به نماز خواندن و مناجات میگذراند اما همسر او که پیر زنی عبوس و بداخلاق بود همیشه به سر او غُر میزد که فایده‌ی این همه نماز و دعایی که تو می‌خوانی چیست؟ ما روز به روز فقیرتر می‌شویم.
اگر خدای تو راست می‌گوید به او بگو ۱۰۰ سکه طلا برای ما فرو فرستد. روزی نصرالدین در همان حال که نماز میخواند و دعا می کرد، رو به آسمان نمود و به خدا چنین گفت: «خدای من تو میدانی که من هرچه تو بخواهی و بدهی رضایت دارم اما لطفا برای اینکه دهن این زن را ببندم اگر میتوانی ۱۰۰ سکه طلا برای من بفرست». در همسایگی نصرالدین جوانی ثروتمند و شوخ طبع زندگی می‌کرد. زمانی که این سخن را شنید وارد خانه شد و در کیسه ۹۹ سکه طلا گذاشت و در همان حال که نصرالدین در حال دعا بود، کیسه را از بالای دیوار روی سر نصرالدین انداخت. نصرالدین در حالی که سرش درد گرفته بود سرش را مالید و کیسه را باز کرد و با خوشحالی دریافت که در کیسه پر از سکه های طلاست. بلافاصله فریاد کشید و به زنش گفت «بیا ببین که دعای من مستجاب شد، خداوند هم اکنون ۱۰۰ سکه طلا برای من از آسمان فرو فرستاد» زن او ابتدا حرف او را باور نکرد و گفت دوباره خیالاتی شده‌ای، اما وقتی که کیسه را دید از خوشحالی شروع به رقصیدن کرد؛ در همین حال در خانه نصرالدین به صدا امد و وقتی که در را گشودند ابراهیم در را گشود و رو به نصرالدین کرد و گفت: «نصرالدین! میبینم که خیلی خوشحالی! » ابراهیم رو به نصرالدین کرد و گفت: «از کجا میدانی ۱۰۰ سکه است؟ آیا را شمرده ای؟» نصرالدین گفت که خدا خود شمردن میداند. ابراهیم به حرف وی اعتنا نکرد و سکه ها را شمرد و به نصرالدین گفت: «این سکه ها ۹۹ تا است و یکی کم است» اما نصرالدین با آرامش خاطر گفت: «آن یکی را هم خدا بعدا خواهد فرستاد». ابراهیم ماجرای شوخی خود را به وی گفت اما نصرالدین با قاطعیت گفت که «سکه ها مال من است» مجادله بالا گرفت و ابراهیم با خشم بر سر نصرالدین فریاد کشید و گفت که بایستی نزد قاضی برویم. نصرالدین گفت: «اشکالی ندارد٬ ولی همانگونه که میبینی یکی از پاهای من مشکل دارد و تا خانه قاضی راه زیادیست...» ابراهیم که عجله داشت پول خود را پس بگیرد گفت: «با اسب من برو، من نیز منم پیاده می‌آیم». هنگامی که نصرالدین میخواست سوار اسب شود گفت: «پیراهن من قدیمی است و خجالت می‌کشم اینگونه نزد قاضی بروم». ابراهیم پیراهن خود را در آورده و گفت: «این هم پیراهن... اگر دیگر مشکلی نداری نزد قاضی برویم.» به محض رسیدن به اتاق قاضی نصرالدین به نزدیکی وی نشست و ابراهیم کمی دورتر با خشم داستان را به قاضی تعریف کرد. نصرالدین به آرامی در گوش قاضی گفت: « او مردی دیوانه است و فکر میکند هرچه دیگران دارند مال اوست... الان از او بپرسید اسبی که با آن نزد شما امدم مال کیست؟» ابراهیم در پاسخ به قاضی گفت: «مال من است». نصرالدین نزد گوش قاضی گفت: «بپرسید این پیراهن مال کیست؟» دوباره ابراهیم با قاطعیت گفت: «البته که مال من است!». قاضی پس از شنیدن این سخنان رو به ابراهیم کرد و گفت: «ای مرد تو دیوانه ای و باید هرچه زودتر نزد حکیم بروی و برای جبران خسارت دستور میدهم یک سکه طلا به وی بپردازی». ابراهیم که چاره ای نمیدید و یک سکه به نصرالدین داد اما فردای آن روز نصرالدین ۱۰۰ سکه طلای ابراهیم را در کیسه گذاشت و به او پس داد و به او گفت: «این باید برای تو درس عبرتی باشد که هرگز خود را بین خدا و بنده او قرار ندهی!»
اگر خدای تو راست می‌گوید به او بگو ۱۰۰ سکه طلا برای ما فرو فرستد. روزی نصرالدین در همان حال که نماز میخواند و دعا می کرد، رو به آسمان نمود و به خدا چنین گفت: «خدای من تو میدانی که من هرچه تو بخواهی و بدهی رضایت دارم اما لطفا برای اینکه دهن این زن را ببندم اگر میتوانی ۱۰۰ سکه طلا برای من بفرست». در همسایگی نصرالدین جوانی ثروتمند و شوخ طبع زندگی می‌کرد. زمانی که این سخن را شنید وارد خانه شد و در کیسه ۹۹ سکه طلا گذاشت و در همان حال که نصرالدین در حال دعا بود، کیسه را از بالای دیوار روی سر نصرالدین انداخت. نصرالدین در حالی که سرش درد گرفته بود سرش را مالید و کیسه را باز کرد و با خوشحالی دریافت که در کیسه پر از سکه های طلاست. بلافاصله فریاد کشید و به زنش گفت «بیا ببین که دعای من مستجاب شد، خداوند هم اکنون ۱۰۰ سکه طلا برای من از آسمان فرو فرستاد» زن او ابتدا حرف او را باور نکرد و گفت دوباره خیالاتی شده‌ای، اما وقتی که کیسه را دید از خوشحالی شروع به رقصیدن کرد؛ در همین حال در خانه نصرالدین به صدا امد و وقتی که در را گشودند ابراهیم در را گشود و رو به نصرالدین کرد و گفت: «نصرالدین! میبینم که خیلی خوشحالی! » ابراهیم رو به نصرالدین کرد و گفت: «از کجا میدانی ۱۰۰ سکه است؟ آیا را شمرده ای؟» نصرالدین گفت که خدا خود شمردن میداند. ابراهیم به حرف وی اعتنا نکرد و سکه ها را شمرد و به نصرالدین گفت: «این سکه ها ۹۹ تا است و یکی کم است» اما نصرالدین با آرامش خاطر گفت: «آن یکی را هم خدا بعدا خواهد فرستاد». ابراهیم ماجرای شوخی خود را به وی گفت اما نصرالدین با قاطعیت گفت که «سکه ها مال من است» مجادله بالا گرفت و ابراهیم با خشم بر سر نصرالدین فریاد کشید و گفت که بایستی نزد قاضی برویم. نصرالدین گفت: «اشکالی ندارد٬ ولی همانگونه که میبینی یکی از پاهای من مشکل دارد و تا خانه قاضی راه زیادیست...» ابراهیم که عجله داشت پول خود را پس بگیرد گفت: «با اسب من برو، من نیز منم پیاده می‌آیم». هنگامی که نصرالدین میخواست سوار اسب شود گفت: «پیراهن من قدیمی است و خجالت می‌کشم اینگونه نزد قاضی بروم». ابراهیم پیراهن خود را در آورده و گفت: «این هم پیراهن... اگر دیگر مشکلی نداری نزد قاضی برویم.» به محض رسیدن به اتاق قاضی نصرالدین به نزدیکی وی نشست و ابراهیم کمی دورتر با خشم داستان را به قاضی تعریف کرد. نصرالدین به آرامی در گوش قاضی گفت: « او مردی دیوانه است و فکر میکند هرچه دیگران دارند مال اوست... الان از او بپرسید اسبی که با آن نزد شما امدم مال کیست؟» ابراهیم در پاسخ به قاضی گفت: «مال من است». نصرالدین نزد گوش قاضی گفت: «بپرسید این پیراهن مال کیست؟» دوباره ابراهیم با قاطعیت گفت: «البته که مال من است!». قاضی پس از شنیدن این سخنان رو به ابراهیم کرد و گفت: «ای مرد تو دیوانه ای و باید هرچه زودتر نزد حکیم بروی و برای جبران خسارت دستور میدهم یک سکه طلا به وی بپردازی». ابراهیم که چاره ای نمیدید و یک سکه به نصرالدین داد اما فردای آن روز نصرالدین ۱۰۰ سکه طلای ابراهیم را در کیسه گذاشت و به او پس داد و به او گفت: «این باید برای تو درس عبرتی باشد که هرگز خود را بین خدا و بنده او قرار ندهی!»
Forwarded from Art and Literature
🦋 Translation:
Once upon a time in Syria, there was a poor man but devoted Muslim who lived in Damascus, His name was Nasreddin. Much of his time is spent saying prayer and chant but his wife was a cold and unfriendly old woman who always Complained him what's the point of your prayers while we are getting poorer day-by-day? If that's true, ask him to deliver us 100 gold coins. One day, at the same time during his prayer he raises his eyes and prays: “O my God, thou, of thyself, knowest that I feel supported and happier about you for anything you grant. But this time, in order to gag my wife, I wonder if thou grant me 100 Gold coins". In his neighborhood lived a wealthy young man who had a sense of humor. When he heard the words of Nasreddin, came into the house and puts 99 Gold coins into a bag of money and dragged it in head of Nasreddin while he was praying, rubbed his head and opened the bag and after he saw gold coins happily cried out " you, woman come and see what's here, God has sent me 100 Gold coins from heaven, my prayer was answered" The woman didn't believe him at first and said "You got yourself one hell of an imagination again" but when saw the bag danced in the most amazing way; Meanwhile, someone knocked at the door and when the door opened, Abraham turned to him and said "Nasreddin, I see you're so happy!" " How do you know it's 100 Gold Coins? Did you count them?" he asked. " God knows counting himself " Nasreddin replied. Abraha ignored him and said unto him "a single coin is missing" but Nasreddin with peace of mind said "the one that is missing will be delivered later" Abraham explained his prank to him but Nasreddin replied with decisiveness "Coins are mine" Consequently, much dissension arose and Abraham roared him by anger "We must go before the judge" Nasreddin said " There's nothing wrong with that, but as you can see one of my legs is damaged and house of Judge is clearly pretty far away from us" he was quite in a hurry to take back his coins, said unto him " Have my horse, I manage on foot " before getting on the horse said "My shirt is old and I'm so embarrassed to go before judge". Abraham took off his shirt and said "here's the shirt if there's no any other problem let us go before the judge" Upon arrival, Nasreddin sat near of the judge and Abraham shared the story by anger. Nasreddin Whispered quietly "he is insane and thinks that whatever people have belongs to him" and continued "For example, you might ask "who's the horse I came before you belong to?" Abraham definitely responded "it belongs to me", Nasreddin Whispered "now ask him" "who's this shirt belong to?" again, Abraham said boldly "Of course it is, it belongs to me". Upon hearing such words judge turned to Abraham and said: " You're insane O man and you must visit medicine man as soon as possible and for redress, I order you to pay him one Gold coin". Abraham had no choice but paying Nasreddin one Gold coin. The very next day, Nasreddin puts 100 Gold coins of Abraham into the bag and returned to him and said "You might consider it a cautionary tale to not to set up your own between God and his servant! "
— Maziyar 🦋
Once upon a time in Syria, there was a poor man but devoted Muslim who lived in Damascus, His name was Nasreddin. Much of his time is spent saying prayer and chant but his wife was a cold and unfriendly old woman who always Complained him what's the point of your prayers while we are getting poorer day-by-day? If that's true, ask him to deliver us 100 gold coins. One day, at the same time during his prayer he raises his eyes and prays: “O my God, thou, of thyself, knowest that I feel supported and happier about you for anything you grant. But this time, in order to gag my wife, I wonder if thou grant me 100 Gold coins". In his neighborhood lived a wealthy young man who had a sense of humor. When he heard the words of Nasreddin, came into the house and puts 99 Gold coins into a bag of money and dragged it in head of Nasreddin while he was praying, rubbed his head and opened the bag and after he saw gold coins happily cried out " you, woman come and see what's here, God has sent me 100 Gold coins from heaven, my prayer was answered" The woman didn't believe him at first and said "You got yourself one hell of an imagination again" but when saw the bag danced in the most amazing way; Meanwhile, someone knocked at the door and when the door opened, Abraham turned to him and said "Nasreddin, I see you're so happy!" " How do you know it's 100 Gold Coins? Did you count them?" he asked. " God knows counting himself " Nasreddin replied. Abraha ignored him and said unto him "a single coin is missing" but Nasreddin with peace of mind said "the one that is missing will be delivered later" Abraham explained his prank to him but Nasreddin replied with decisiveness "Coins are mine" Consequently, much dissension arose and Abraham roared him by anger "We must go before the judge" Nasreddin said " There's nothing wrong with that, but as you can see one of my legs is damaged and house of Judge is clearly pretty far away from us" he was quite in a hurry to take back his coins, said unto him " Have my horse, I manage on foot " before getting on the horse said "My shirt is old and I'm so embarrassed to go before judge". Abraham took off his shirt and said "here's the shirt if there's no any other problem let us go before the judge" Upon arrival, Nasreddin sat near of the judge and Abraham shared the story by anger. Nasreddin Whispered quietly "he is insane and thinks that whatever people have belongs to him" and continued "For example, you might ask "who's the horse I came before you belong to?" Abraham definitely responded "it belongs to me", Nasreddin Whispered "now ask him" "who's this shirt belong to?" again, Abraham said boldly "Of course it is, it belongs to me". Upon hearing such words judge turned to Abraham and said: " You're insane O man and you must visit medicine man as soon as possible and for redress, I order you to pay him one Gold coin". Abraham had no choice but paying Nasreddin one Gold coin. The very next day, Nasreddin puts 100 Gold coins of Abraham into the bag and returned to him and said "You might consider it a cautionary tale to not to set up your own between God and his servant! "
— Maziyar 🦋
Forwarded from سروش دباغ
YouTube
پرگار: نظریه‌ی داروین با ایده‌ی آفرینش خدایی جمع شدنی‌ست؟
چارلز داروین بدون آنکه خود بخواهد اعتقاد دینی در مورد آفرینش انسان را از پایه به لرزه درآورد. آیا راهی هست که بتوان ایمان دینی در مورد آفرینش خدایی انسان را با نظریه ی تکامل داروین سازگار کرد؟
اینستاگرام: https://www.instagram.com/bbcpersian
فيسبوک: ht…
اینستاگرام: https://www.instagram.com/bbcpersian
فيسبوک: ht…