مردم هرچه کمتر طبیعت را بشناسند، آسان‌تر می‌توانند توهم کنند.
🔰 #اسپینوزا
🔰 #رساله‌در‌اصلاح‌فاهمه
🔁 #اسماعیل_سعادت
📄 #صفحه‌ی: ۴۳
@PhilosophyCafe ♨️
🔰 #اسپینوزا
🔰 #رساله‌در‌اصلاح‌فاهمه
🔁 #اسماعیل_سعادت
📄 #صفحه‌ی: ۴۳
@PhilosophyCafe ♨️
Forwarded from وبسایت فرهنگی صدانت
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🎥 پرگار: آیا نظریه‌ی داروین با ایده‌ی آفرینش خدایی جمع شدنی‌ست؟ آیا می‌توان آفرینش انسان را با نظریه‌ی تکامل سازگار کرد؟
👥 #سروش_دباغ #عرفان_کسرایی
🌾 @Sedanet
👥 #سروش_دباغ #عرفان_کسرایی
🌾 @Sedanet
Forwarded from Intercession
— | Tracklist |—
🍸 0:00:00 Rain after Summer by 羽肿
🍸 0:05:45 Light wind by 四季音色
🍸 0:08:59 The Sound of Rain by BigRicePiano
🍸 0:13:15 Touch the Rain by Elysian
🍸 0:17:42 Love in The Rain by 阿铭
🍸 0:22:30 翩翎 by smile丶轩
🍸 0:25:53 Rain Dream by 四季音色
🍸 0:30:11 Rain by Candy_Wind
🍸 0:33:18 The Scent of Rain by BigRicePiano
🍸 0:37:05 Fox rain by Neal K Sound
🍸 0:41:28 April Rain by BigRicePiano
🍸 0:45:18 Rain after Summer by 羽肿
🍸 0:51:02 If rain by smile丶軒
🍸 0:54:15 Rain Night by Saiakoup
🍸 0:56:46 7 Colors of The Rainbow by Tido Kang
🍸 0:00:00 Rain after Summer by 羽肿
🍸 0:05:45 Light wind by 四季音色
🍸 0:08:59 The Sound of Rain by BigRicePiano
🍸 0:13:15 Touch the Rain by Elysian
🍸 0:17:42 Love in The Rain by 阿铭
🍸 0:22:30 翩翎 by smile丶轩
🍸 0:25:53 Rain Dream by 四季音色
🍸 0:30:11 Rain by Candy_Wind
🍸 0:33:18 The Scent of Rain by BigRicePiano
🍸 0:37:05 Fox rain by Neal K Sound
🍸 0:41:28 April Rain by BigRicePiano
🍸 0:45:18 Rain after Summer by 羽肿
🍸 0:51:02 If rain by smile丶軒
🍸 0:54:15 Rain Night by Saiakoup
🍸 0:56:46 7 Colors of The Rainbow by Tido Kang
Forwarded from Art and Literature
روزی روزگاری در کشور سوریه، در شهر دمشق پیرمردی فقیر ولی مومن به نام نصرالدین زندگی می‌کرد. نصرالدین بیشتر اوقات خود را به نماز خواندن و مناجات میگذراند اما همسر او که پیر زنی عبوس و بداخلاق بود همیشه به سر او غُر میزد که فایده‌ی این همه نماز و دعایی که تو می‌خوانی چیست؟ ما روز به روز فقیرتر می‌شویم.
اگر خدای تو راست می‌گوید به او بگو ۱۰۰ سکه طلا برای ما فرو فرستد. روزی نصرالدین در همان حال که نماز میخواند و دعا می کرد، رو به آسمان نمود و به خدا چنین گفت: «خدای من تو میدانی که من هرچه تو بخواهی و بدهی رضایت دارم اما لطفا برای اینکه دهن این زن را ببندم اگر میتوانی ۱۰۰ سکه طلا برای من بفرست». در همسایگی نصرالدین جوانی ثروتمند و شوخ طبع زندگی می‌کرد. زمانی که این سخن را شنید وارد خانه شد و در کیسه ۹۹ سکه طلا گذاشت و در همان حال که نصرالدین در حال دعا بود، کیسه را از بالای دیوار روی سر نصرالدین انداخت. نصرالدین در حالی که سرش درد گرفته بود سرش را مالید و کیسه را باز کرد و با خوشحالی دریافت که در کیسه پر از سکه های طلاست. بلافاصله فریاد کشید و به زنش گفت «بیا ببین که دعای من مستجاب شد، خداوند هم اکنون ۱۰۰ سکه طلا برای من از آسمان فرو فرستاد» زن او ابتدا حرف او را باور نکرد و گفت دوباره خیالاتی شده‌ای، اما وقتی که کیسه را دید از خوشحالی شروع به رقصیدن کرد؛ در همین حال در خانه نصرالدین به صدا امد و وقتی که در را گشودند ابراهیم در را گشود و رو به نصرالدین کرد و گفت: «نصرالدین! میبینم که خیلی خوشحالی! » ابراهیم رو به نصرالدین کرد و گفت: «از کجا میدانی ۱۰۰ سکه است؟ آیا را شمرده ای؟» نصرالدین گفت که خدا خود شمردن میداند. ابراهیم به حرف وی اعتنا نکرد و سکه ها را شمرد و به نصرالدین گفت: «این سکه ها ۹۹ تا است و یکی کم است» اما نصرالدین با آرامش خاطر گفت: «آن یکی را هم خدا بعدا خواهد فرستاد». ابراهیم ماجرای شوخی خود را به وی گفت اما نصرالدین با قاطعیت گفت که «سکه ها مال من است» مجادله بالا گرفت و ابراهیم با خشم بر سر نصرالدین فریاد کشید و گفت که بایستی نزد قاضی برویم. نصرالدین گفت: «اشکالی ندارد٬ ولی همانگونه که میبینی یکی از پاهای من مشکل دارد و تا خانه قاضی راه زیادیست...» ابراهیم که عجله داشت پول خود را پس بگیرد گفت: «با اسب من برو، من نیز منم پیاده می‌آیم». هنگامی که نصرالدین میخواست سوار اسب شود گفت: «پیراهن من قدیمی است و خجالت می‌کشم اینگونه نزد قاضی بروم». ابراهیم پیراهن خود را در آورده و گفت: «این هم پیراهن... اگر دیگر مشکلی نداری نزد قاضی برویم.» به محض رسیدن به اتاق قاضی نصرالدین به نزدیکی وی نشست و ابراهیم کمی دورتر با خشم داستان را به قاضی تعریف کرد. نصرالدین به آرامی در گوش قاضی گفت: « او مردی دیوانه است و فکر میکند هرچه دیگران دارند مال اوست... الان از او بپرسید اسبی که با آن نزد شما امدم مال کیست؟» ابراهیم در پاسخ به قاضی گفت: «مال من است». نصرالدین نزد گوش قاضی گفت: «بپرسید این پیراهن مال کیست؟» دوباره ابراهیم با قاطعیت گفت: «البته که مال من است!». قاضی پس از شنیدن این سخنان رو به ابراهیم کرد و گفت: «ای مرد تو دیوانه ای و باید هرچه زودتر نزد حکیم بروی و برای جبران خسارت دستور میدهم یک سکه طلا به وی بپردازی». ابراهیم که چاره ای نمیدید و یک سکه به نصرالدین داد اما فردای آن روز نصرالدین ۱۰۰ سکه طلای ابراهیم را در کیسه گذاشت و به او پس داد و به او گفت: «این باید برای تو درس عبرتی باشد که هرگز خود را بین خدا و بنده او قرار ندهی!»
اگر خدای تو راست می‌گوید به او بگو ۱۰۰ سکه طلا برای ما فرو فرستد. روزی نصرالدین در همان حال که نماز میخواند و دعا می کرد، رو به آسمان نمود و به خدا چنین گفت: «خدای من تو میدانی که من هرچه تو بخواهی و بدهی رضایت دارم اما لطفا برای اینکه دهن این زن را ببندم اگر میتوانی ۱۰۰ سکه طلا برای من بفرست». در همسایگی نصرالدین جوانی ثروتمند و شوخ طبع زندگی می‌کرد. زمانی که این سخن را شنید وارد خانه شد و در کیسه ۹۹ سکه طلا گذاشت و در همان حال که نصرالدین در حال دعا بود، کیسه را از بالای دیوار روی سر نصرالدین انداخت. نصرالدین در حالی که سرش درد گرفته بود سرش را مالید و کیسه را باز کرد و با خوشحالی دریافت که در کیسه پر از سکه های طلاست. بلافاصله فریاد کشید و به زنش گفت «بیا ببین که دعای من مستجاب شد، خداوند هم اکنون ۱۰۰ سکه طلا برای من از آسمان فرو فرستاد» زن او ابتدا حرف او را باور نکرد و گفت دوباره خیالاتی شده‌ای، اما وقتی که کیسه را دید از خوشحالی شروع به رقصیدن کرد؛ در همین حال در خانه نصرالدین به صدا امد و وقتی که در را گشودند ابراهیم در را گشود و رو به نصرالدین کرد و گفت: «نصرالدین! میبینم که خیلی خوشحالی! » ابراهیم رو به نصرالدین کرد و گفت: «از کجا میدانی ۱۰۰ سکه است؟ آیا را شمرده ای؟» نصرالدین گفت که خدا خود شمردن میداند. ابراهیم به حرف وی اعتنا نکرد و سکه ها را شمرد و به نصرالدین گفت: «این سکه ها ۹۹ تا است و یکی کم است» اما نصرالدین با آرامش خاطر گفت: «آن یکی را هم خدا بعدا خواهد فرستاد». ابراهیم ماجرای شوخی خود را به وی گفت اما نصرالدین با قاطعیت گفت که «سکه ها مال من است» مجادله بالا گرفت و ابراهیم با خشم بر سر نصرالدین فریاد کشید و گفت که بایستی نزد قاضی برویم. نصرالدین گفت: «اشکالی ندارد٬ ولی همانگونه که میبینی یکی از پاهای من مشکل دارد و تا خانه قاضی راه زیادیست...» ابراهیم که عجله داشت پول خود را پس بگیرد گفت: «با اسب من برو، من نیز منم پیاده می‌آیم». هنگامی که نصرالدین میخواست سوار اسب شود گفت: «پیراهن من قدیمی است و خجالت می‌کشم اینگونه نزد قاضی بروم». ابراهیم پیراهن خود را در آورده و گفت: «این هم پیراهن... اگر دیگر مشکلی نداری نزد قاضی برویم.» به محض رسیدن به اتاق قاضی نصرالدین به نزدیکی وی نشست و ابراهیم کمی دورتر با خشم داستان را به قاضی تعریف کرد. نصرالدین به آرامی در گوش قاضی گفت: « او مردی دیوانه است و فکر میکند هرچه دیگران دارند مال اوست... الان از او بپرسید اسبی که با آن نزد شما امدم مال کیست؟» ابراهیم در پاسخ به قاضی گفت: «مال من است». نصرالدین نزد گوش قاضی گفت: «بپرسید این پیراهن مال کیست؟» دوباره ابراهیم با قاطعیت گفت: «البته که مال من است!». قاضی پس از شنیدن این سخنان رو به ابراهیم کرد و گفت: «ای مرد تو دیوانه ای و باید هرچه زودتر نزد حکیم بروی و برای جبران خسارت دستور میدهم یک سکه طلا به وی بپردازی». ابراهیم که چاره ای نمیدید و یک سکه به نصرالدین داد اما فردای آن روز نصرالدین ۱۰۰ سکه طلای ابراهیم را در کیسه گذاشت و به او پس داد و به او گفت: «این باید برای تو درس عبرتی باشد که هرگز خود را بین خدا و بنده او قرار ندهی!»
Forwarded from Art and Literature
🦋 Translation:
Once upon a time in Syria, there was a poor man but devoted Muslim who lived in Damascus, His name was Nasreddin. Much of his time is spent saying prayer and chant but his wife was a cold and unfriendly old woman who always Complained him what's the point of your prayers while we are getting poorer day-by-day? If that's true, ask him to deliver us 100 gold coins. One day, at the same time during his prayer he raises his eyes and prays: “O my God, thou, of thyself, knowest that I feel supported and happier about you for anything you grant. But this time, in order to gag my wife, I wonder if thou grant me 100 Gold coins". In his neighborhood lived a wealthy young man who had a sense of humor. When he heard the words of Nasreddin, came into the house and puts 99 Gold coins into a bag of money and dragged it in head of Nasreddin while he was praying, rubbed his head and opened the bag and after he saw gold coins happily cried out " you, woman come and see what's here, God has sent me 100 Gold coins from heaven, my prayer was answered" The woman didn't believe him at first and said "You got yourself one hell of an imagination again" but when saw the bag danced in the most amazing way; Meanwhile, someone knocked at the door and when the door opened, Abraham turned to him and said "Nasreddin, I see you're so happy!" " How do you know it's 100 Gold Coins? Did you count them?" he asked. " God knows counting himself " Nasreddin replied. Abraha ignored him and said unto him "a single coin is missing" but Nasreddin with peace of mind said "the one that is missing will be delivered later" Abraham explained his prank to him but Nasreddin replied with decisiveness "Coins are mine" Consequently, much dissension arose and Abraham roared him by anger "We must go before the judge" Nasreddin said " There's nothing wrong with that, but as you can see one of my legs is damaged and house of Judge is clearly pretty far away from us" he was quite in a hurry to take back his coins, said unto him " Have my horse, I manage on foot " before getting on the horse said "My shirt is old and I'm so embarrassed to go before judge". Abraham took off his shirt and said "here's the shirt if there's no any other problem let us go before the judge" Upon arrival, Nasreddin sat near of the judge and Abraham shared the story by anger. Nasreddin Whispered quietly "he is insane and thinks that whatever people have belongs to him" and continued "For example, you might ask "who's the horse I came before you belong to?" Abraham definitely responded "it belongs to me", Nasreddin Whispered "now ask him" "who's this shirt belong to?" again, Abraham said boldly "Of course it is, it belongs to me". Upon hearing such words judge turned to Abraham and said: " You're insane O man and you must visit medicine man as soon as possible and for redress, I order you to pay him one Gold coin". Abraham had no choice but paying Nasreddin one Gold coin. The very next day, Nasreddin puts 100 Gold coins of Abraham into the bag and returned to him and said "You might consider it a cautionary tale to not to set up your own between God and his servant! "
— Maziyar 🦋
Once upon a time in Syria, there was a poor man but devoted Muslim who lived in Damascus, His name was Nasreddin. Much of his time is spent saying prayer and chant but his wife was a cold and unfriendly old woman who always Complained him what's the point of your prayers while we are getting poorer day-by-day? If that's true, ask him to deliver us 100 gold coins. One day, at the same time during his prayer he raises his eyes and prays: “O my God, thou, of thyself, knowest that I feel supported and happier about you for anything you grant. But this time, in order to gag my wife, I wonder if thou grant me 100 Gold coins". In his neighborhood lived a wealthy young man who had a sense of humor. When he heard the words of Nasreddin, came into the house and puts 99 Gold coins into a bag of money and dragged it in head of Nasreddin while he was praying, rubbed his head and opened the bag and after he saw gold coins happily cried out " you, woman come and see what's here, God has sent me 100 Gold coins from heaven, my prayer was answered" The woman didn't believe him at first and said "You got yourself one hell of an imagination again" but when saw the bag danced in the most amazing way; Meanwhile, someone knocked at the door and when the door opened, Abraham turned to him and said "Nasreddin, I see you're so happy!" " How do you know it's 100 Gold Coins? Did you count them?" he asked. " God knows counting himself " Nasreddin replied. Abraha ignored him and said unto him "a single coin is missing" but Nasreddin with peace of mind said "the one that is missing will be delivered later" Abraham explained his prank to him but Nasreddin replied with decisiveness "Coins are mine" Consequently, much dissension arose and Abraham roared him by anger "We must go before the judge" Nasreddin said " There's nothing wrong with that, but as you can see one of my legs is damaged and house of Judge is clearly pretty far away from us" he was quite in a hurry to take back his coins, said unto him " Have my horse, I manage on foot " before getting on the horse said "My shirt is old and I'm so embarrassed to go before judge". Abraham took off his shirt and said "here's the shirt if there's no any other problem let us go before the judge" Upon arrival, Nasreddin sat near of the judge and Abraham shared the story by anger. Nasreddin Whispered quietly "he is insane and thinks that whatever people have belongs to him" and continued "For example, you might ask "who's the horse I came before you belong to?" Abraham definitely responded "it belongs to me", Nasreddin Whispered "now ask him" "who's this shirt belong to?" again, Abraham said boldly "Of course it is, it belongs to me". Upon hearing such words judge turned to Abraham and said: " You're insane O man and you must visit medicine man as soon as possible and for redress, I order you to pay him one Gold coin". Abraham had no choice but paying Nasreddin one Gold coin. The very next day, Nasreddin puts 100 Gold coins of Abraham into the bag and returned to him and said "You might consider it a cautionary tale to not to set up your own between God and his servant! "
— Maziyar 🦋
Forwarded from سروش دباغ
YouTube
پرگار: نظریه‌ی داروین با ایده‌ی آفرینش خدایی جمع شدنی‌ست؟
چارلز داروین بدون آنکه خود بخواهد اعتقاد دینی در مورد آفرینش انسان را از پایه به لرزه درآورد. آیا راهی هست که بتوان ایمان دینی در مورد آفرینش خدایی انسان را با نظریه ی تکامل داروین سازگار کرد؟
اینستاگرام: https://www.instagram.com/bbcpersian
فيسبوک: ht…
اینستاگرام: https://www.instagram.com/bbcpersian
فيسبوک: ht…
سروش دباغ
https://www.youtube.com/watch?v=VcNVgNqR3ss&feature=youtu.be
چند نکته درمورد این مناظره:
نکته اول اینکه وقتی که آقای دباغ به آقای کسرایی می‌فرمایند اثبات شی نفی‌ماعدا نمی‌کند حرف درستی است ولی به تمامی درست نیست چرا که وقتی یک طرف ترازو اثبات شده (در اینجا اثبات به معنای پوزیتویستی مدنظر نیست) و شواهد به تمامی از آن دفاع می‌کنند، چرا باید آقای دباغ این کفه ترازو را واگذارد و کفه‌ای را اختیار کند که نفی نشده است و معلوم هم نیست آیا زمانی اثبات شود و یا نه و هیچ شاهدی هم اکنون در دست نیست که از آن دفاع کند؟
نکته دوم آنچه که آقای دباغ از آن طرفداری می‌کردند یک متافیزیک زعم خودشان سازگار بود (با ارجاع به آرای نیگل) ولی حتی اگر با تواضع سازگاری این برنامه متافیزیکی را پذیرفت، این برنامه متافیزیکی هیچ شیوه‌ای برای رد و یا اثبات خود بیان نمی‌دارد. همانطور که دوستان می‌دانند ما دو نوع هندسه اقلیدسی و ناقلیدسی درمورد فضا داریم که خود این هندسه ناقلیدسی به دو شاخه هندسه هذلولی و هندسه بیضوی تقسیم می‌شود. پس یعنی عملا ما می‌توانیم سه تصور از فضا داشته باشیم، اما اینکه کدام یک از این سه تصور درست هستند دیگر در حیطه کار ریاضیات نیست و بل بر عهده فیزیک است که صدق یکی از آنها را نشان دهد. با توجه به این مثال ما می‌توانیم بی‌نهایت سیستم سازگار متافیزیکی درمورد جهان داشته باشیم ولی این سازگاری فقط یکی از شروط لازم است و نه تنها شرط لازم و در ثانی شرط کافی هم هنوز نیست، یک سیستم سازگار که همانگویه نباشد باید بتواند در نسبت با جهان هستی قرار گیرد، یعنی پیش‌بینی‌هایی را در مورد عالم ارائه کند و یا به عبارت دیگری نحوی از راستی‌آزمایی تجربی را پیشنهاد دهد. در همینجا شاید بد نباشد به نظریه ابن‌سینا و پیروان بعدیش در جهان اسلامی پرداخت. ابن‌سینا بیان می‌دارد که اگر #هر x را در نظر بگیریم یا این x وجودش محال است، یا ممکن و یا واجب. این حرف درستی است، اما هیوم از شما می‌پرسید که شما از کجا و به چه شیوه تمای xها را مورد مشاهده قرار داده‌اید؟ اگر که استقرا کرده‌اید که این یک استقرای ناقص و مفید ظن است و جواب‌گو نیست، در ادامه گروهی در جهان اسلام این جواب را به هیوم دادند که این x یک xای نیست که جهان ماده به عاریت گرفته شده باشد و یک فرض منطقی است، با فرض پذیرش حرف این افراد و با به یاد نیاوردن جمله "چیزی در عقل نیست که در حس نبوده باشد"، باید به این گروه گفت که با فرض پذیرش حرف شما، این فقط یک فرض متافیزیکی است که دارای یک فرق اساسی با هندسه بیان شده است، در آن نوع هندسه ما موجود اضافی‌ای را فرض نمی‌کردیم ولی شما در اینجا با فرض موجود واجب یک موجودی را فرض کرده‌اید که هندسه وجود ندارد و برای اینکه از حالت متافیزیکال خارجش سازید نیاز به یک امری دارید که از ساختن آن ناتوان هستید و آن هم چیزی نیست به جز نوع ارتباط این موجود متافیزیکی با جهان هستی و یا به عبارت دیگر نوع ارتباط موجود واجب با موجود ممکن به نحوی که بتوان آن را راستی‌آزمایی تجربی کرد و نه موجه‌سازی متافیزیکی، چرا اگر هنوز قرار باشد در مقام متافیزیکی موجه‌سازی شود، پس این موجود واجب اسیر زندان متافیزیکی است که هیچ‌گاه توان خروج از آن را نخواهد داشت و دوباره در اینجا به آن فرضی می‌رسیم که من قبلا در گروه دوستداران فلسفی مطرح کرده بودم و آن هم اینکه: اگر x و y بخواهند با هم ارتباط داشته باشند باید حداقل داری یک فصل (حد) وجودی مشترک باشند و اگر این دو نتوانند هیچ گونه فصل مشترکی نداشته باشند، نخواهند توانست هیچ‌گونه ارتباطی نیز با هم داشته باشند، از این رو است که من معتقدم خدای فیلسوفان یک خدای محبوس در زندان متافیزک است که هیچ نسبتی نمی‌تواند با عالم واقع برقرار سازد و این گپی است که بین موجود واجب و موجود ممکن برقرار است، گپی که نه افلاطون با دمیورژ توانست آن را پر کند و نه ارسطو با عقول دهگانه و نه شیخ اشراق با فرشته‌شناسی و امکان اشرف خودش و نه دکارت با غده صنوبریش و نه نیگل با شعور کیهانی خودش، اگر نظریه متافیزیکی را به عنوان سر انسان (امر غیرمادی) در نظر بگیریم و سایر اندام‌ها را به عنوان بدن (امر مادی) در نظر بگیریم، برای ارتباط این دو ما نیاز به یک نخاع داریم و تا زمانی که یک نظریه متافیزیکی نتواند این نخاع (عنصر ارتباطی) را ایجاد کند، عملا هیچ‌گونه تاثیری در جهان مادی نخواهد داشت و پذیرفتن آن یک پذیرفتن ایمانی و من‌عندی است که از حوزه علم بیرون است.
#امید_نادری
@PhilosophyCafe ♨️
نکته اول اینکه وقتی که آقای دباغ به آقای کسرایی می‌فرمایند اثبات شی نفی‌ماعدا نمی‌کند حرف درستی است ولی به تمامی درست نیست چرا که وقتی یک طرف ترازو اثبات شده (در اینجا اثبات به معنای پوزیتویستی مدنظر نیست) و شواهد به تمامی از آن دفاع می‌کنند، چرا باید آقای دباغ این کفه ترازو را واگذارد و کفه‌ای را اختیار کند که نفی نشده است و معلوم هم نیست آیا زمانی اثبات شود و یا نه و هیچ شاهدی هم اکنون در دست نیست که از آن دفاع کند؟
نکته دوم آنچه که آقای دباغ از آن طرفداری می‌کردند یک متافیزیک زعم خودشان سازگار بود (با ارجاع به آرای نیگل) ولی حتی اگر با تواضع سازگاری این برنامه متافیزیکی را پذیرفت، این برنامه متافیزیکی هیچ شیوه‌ای برای رد و یا اثبات خود بیان نمی‌دارد. همانطور که دوستان می‌دانند ما دو نوع هندسه اقلیدسی و ناقلیدسی درمورد فضا داریم که خود این هندسه ناقلیدسی به دو شاخه هندسه هذلولی و هندسه بیضوی تقسیم می‌شود. پس یعنی عملا ما می‌توانیم سه تصور از فضا داشته باشیم، اما اینکه کدام یک از این سه تصور درست هستند دیگر در حیطه کار ریاضیات نیست و بل بر عهده فیزیک است که صدق یکی از آنها را نشان دهد. با توجه به این مثال ما می‌توانیم بی‌نهایت سیستم سازگار متافیزیکی درمورد جهان داشته باشیم ولی این سازگاری فقط یکی از شروط لازم است و نه تنها شرط لازم و در ثانی شرط کافی هم هنوز نیست، یک سیستم سازگار که همانگویه نباشد باید بتواند در نسبت با جهان هستی قرار گیرد، یعنی پیش‌بینی‌هایی را در مورد عالم ارائه کند و یا به عبارت دیگری نحوی از راستی‌آزمایی تجربی را پیشنهاد دهد. در همینجا شاید بد نباشد به نظریه ابن‌سینا و پیروان بعدیش در جهان اسلامی پرداخت. ابن‌سینا بیان می‌دارد که اگر #هر x را در نظر بگیریم یا این x وجودش محال است، یا ممکن و یا واجب. این حرف درستی است، اما هیوم از شما می‌پرسید که شما از کجا و به چه شیوه تمای xها را مورد مشاهده قرار داده‌اید؟ اگر که استقرا کرده‌اید که این یک استقرای ناقص و مفید ظن است و جواب‌گو نیست، در ادامه گروهی در جهان اسلام این جواب را به هیوم دادند که این x یک xای نیست که جهان ماده به عاریت گرفته شده باشد و یک فرض منطقی است، با فرض پذیرش حرف این افراد و با به یاد نیاوردن جمله "چیزی در عقل نیست که در حس نبوده باشد"، باید به این گروه گفت که با فرض پذیرش حرف شما، این فقط یک فرض متافیزیکی است که دارای یک فرق اساسی با هندسه بیان شده است، در آن نوع هندسه ما موجود اضافی‌ای را فرض نمی‌کردیم ولی شما در اینجا با فرض موجود واجب یک موجودی را فرض کرده‌اید که هندسه وجود ندارد و برای اینکه از حالت متافیزیکال خارجش سازید نیاز به یک امری دارید که از ساختن آن ناتوان هستید و آن هم چیزی نیست به جز نوع ارتباط این موجود متافیزیکی با جهان هستی و یا به عبارت دیگر نوع ارتباط موجود واجب با موجود ممکن به نحوی که بتوان آن را راستی‌آزمایی تجربی کرد و نه موجه‌سازی متافیزیکی، چرا اگر هنوز قرار باشد در مقام متافیزیکی موجه‌سازی شود، پس این موجود واجب اسیر زندان متافیزیکی است که هیچ‌گاه توان خروج از آن را نخواهد داشت و دوباره در اینجا به آن فرضی می‌رسیم که من قبلا در گروه دوستداران فلسفی مطرح کرده بودم و آن هم اینکه: اگر x و y بخواهند با هم ارتباط داشته باشند باید حداقل داری یک فصل (حد) وجودی مشترک باشند و اگر این دو نتوانند هیچ گونه فصل مشترکی نداشته باشند، نخواهند توانست هیچ‌گونه ارتباطی نیز با هم داشته باشند، از این رو است که من معتقدم خدای فیلسوفان یک خدای محبوس در زندان متافیزک است که هیچ نسبتی نمی‌تواند با عالم واقع برقرار سازد و این گپی است که بین موجود واجب و موجود ممکن برقرار است، گپی که نه افلاطون با دمیورژ توانست آن را پر کند و نه ارسطو با عقول دهگانه و نه شیخ اشراق با فرشته‌شناسی و امکان اشرف خودش و نه دکارت با غده صنوبریش و نه نیگل با شعور کیهانی خودش، اگر نظریه متافیزیکی را به عنوان سر انسان (امر غیرمادی) در نظر بگیریم و سایر اندام‌ها را به عنوان بدن (امر مادی) در نظر بگیریم، برای ارتباط این دو ما نیاز به یک نخاع داریم و تا زمانی که یک نظریه متافیزیکی نتواند این نخاع (عنصر ارتباطی) را ایجاد کند، عملا هیچ‌گونه تاثیری در جهان مادی نخواهد داشت و پذیرفتن آن یک پذیرفتن ایمانی و من‌عندی است که از حوزه علم بیرون است.
#امید_نادری
@PhilosophyCafe ♨️
Forwarded from Art and Literature
Sohrab Sepehri: A Selection of Poems from the Eight Books
By: Bahiyeh Afnan Shahid
By: Bahiyeh Afnan Shahid
Forwarded from Art and Literature
سلام بر دوستان گرامی, میخواستم از اساتید و دانشجویان و جوانان دعوت کنم که وارد گفتگویی دیگر شویم. در این شرائط که آمریکا ملت ایران را تحت فشار اقتصادی قرار داده است, صحبت از نیهیلیزم فلسفی به تنهایی کافی نیست. پس در حال آماده کردن سخنرانی ای با عنوان "نیهیلیزم و امپریالیزم" هستم که حقایق پوچ گرایانه جنگ اقتصادی آمریکا بر علیه ملت ایران را نشان دهد. این سخنرانی در امتداد سخنرانی قبلی اینجانب به نام "تأملی فلسفی بر زندگیم در غرب" است. لطفا بگذارید در جلسات حضوری و فضای مجازی Zoom گرد هم آییم و در این شرائط اجحاف ناعادلانه به درک واحدی برای جبهه واحدی بر علیه امپریالیزم برسیم با روشن کردن ریشه های اجتماعی و فلسفی آن. همینطور بحث ایمان باز دکتر حکمت در شاکله شناسی میتواند برای جوانان نومید چشم اندازی باز کند. ما در جریان نقد کتاب شاکله شناسی دکتر حکمت در روز 25 تیر هستیم. محل و وقت این جلسات و زمان جلسه مجازی Zoom را به زودی در اختیارتان خواهم گذاشت. ممنون خواهم شد که مرا در این دو امر کمک کنید. به امید خدا. متشکرم.
Audio
“URGE”
verb
1. Try earnestly or persistently to persuade (someone) to do something.
"he urged her to come and stay with us"
noun
2. a strong desire or impulse.
"the urge for revenge"
verb
1. Try earnestly or persistently to persuade (someone) to do something.
"he urged her to come and stay with us"
noun
2. a strong desire or impulse.
"the urge for revenge"
Forwarded from Art and Literature
Urges...
Not even movement can make me show,
Not even the pain can make me heal,
Urge to giving up was only choice I had,
Losing hope was inside my head,
Urge to get a knife and stab my neck
Urge to get a gun and put a bullet to my head
Urge to kill innocent people...
Urge...to not move...
It was...
A sudden feeling...
A feeling of wanting to end it all...
A feeling of being free...
To get rid of everything...
Yes...
I am schizophrenic...
I don't like that feeling... but nor do I dislike it...
My palms, sweating in anxiety...
My legs, trembling in fear...
My breath, stuttering in agony...
"Why have I reached this point?"
"Am I really hopeless?"
"I don't want it to end..."
"Because you can't take it no more"
"Yes, you are hopeless"
"I'm sure you want the end to come..."
"There it is again! This feeling! It has a voice! It's.. i-it's.. Inside my head... It's telling me what to do... It's controlling my consciousness!"
Yet, as I am making these toughts, I can already feel the blood, flowing down my wrist and dropping on the carpet before recollecting my senses...
"It happend again...
Every day it happens..."
— Maziyar 🦋
Not even movement can make me show,
Not even the pain can make me heal,
Urge to giving up was only choice I had,
Losing hope was inside my head,
Urge to get a knife and stab my neck
Urge to get a gun and put a bullet to my head
Urge to kill innocent people...
Urge...to not move...
It was...
A sudden feeling...
A feeling of wanting to end it all...
A feeling of being free...
To get rid of everything...
Yes...
I am schizophrenic...
I don't like that feeling... but nor do I dislike it...
My palms, sweating in anxiety...
My legs, trembling in fear...
My breath, stuttering in agony...
"Why have I reached this point?"
"Am I really hopeless?"
"I don't want it to end..."
"Because you can't take it no more"
"Yes, you are hopeless"
"I'm sure you want the end to come..."
"There it is again! This feeling! It has a voice! It's.. i-it's.. Inside my head... It's telling me what to do... It's controlling my consciousness!"
Yet, as I am making these toughts, I can already feel the blood, flowing down my wrist and dropping on the carpet before recollecting my senses...
"It happend again...
Every day it happens..."
— Maziyar 🦋