Forwarded from اتچ بات
💎 #فوتبال تقریبا شبیه درام #زندگی است
شاید اگر #امیراحسان (ما همیشه بین خودمون با اسم کوچیک صداش می‌زنیم، حذف دوگانه #استاد_شاگرد) نبود هیچ‌وقت برای تحصیل فلسفه‌علم به اصفهان نمی‌رفتم، شخصیتی که آشنایی با اون بی‌شک یکی از بهترین دست‌آوردهای زندگیم بوده. هرچند آینه زنگار گرفته‌ای چو من هیچ‌وقت نمی‌تونه انعکاس دهنده خورشیدی چون ایشون باشه ولی اگه #موج_ذره‌ای هم انعکاس پیدا بکنه و ارزش داشته باشه، بی‌شک نتیجه زحمت ایشون در طی پنج ترمی است که سر کلاسشون نشستم و پایان‌نامه‌ای که با ایشون گذروندم.
جاودان بمانی همیشه استاد عزیز
#امید_نادری
@PhilosophyCafe ♨️
شاید اگر #امیراحسان (ما همیشه بین خودمون با اسم کوچیک صداش می‌زنیم، حذف دوگانه #استاد_شاگرد) نبود هیچ‌وقت برای تحصیل فلسفه‌علم به اصفهان نمی‌رفتم، شخصیتی که آشنایی با اون بی‌شک یکی از بهترین دست‌آوردهای زندگیم بوده. هرچند آینه زنگار گرفته‌ای چو من هیچ‌وقت نمی‌تونه انعکاس دهنده خورشیدی چون ایشون باشه ولی اگه #موج_ذره‌ای هم انعکاس پیدا بکنه و ارزش داشته باشه، بی‌شک نتیجه زحمت ایشون در طی پنج ترمی است که سر کلاسشون نشستم و پایان‌نامه‌ای که با ایشون گذروندم.
جاودان بمانی همیشه استاد عزیز
#امید_نادری
@PhilosophyCafe ♨️
Telegram
attach 📎
Forwarded from خانه حکمت
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
💎 آیا با هواداری از فوتبال، اخلاقی رفتار میکنیم؟
⚡️دکتر امیراحسان #کرباسی_زاده
🙏 #بیندیشیم
✨ #تابستان خود را #فلسفی بگذرانید
☎️ شماره تماس جهت ثبت نام: 09367942387
#خانه_حکمت
@khane_hekmat
⚡️دکتر امیراحسان #کرباسی_زاده
🙏 #بیندیشیم
✨ #تابستان خود را #فلسفی بگذرانید
☎️ شماره تماس جهت ثبت نام: 09367942387
#خانه_حکمت
@khane_hekmat
اسدالله رحمان زاده
سلام. این ویدئو میوزیک از باب دیلان به موضوع بحث امروز ما در مورد کاستراپ مربوط است. در توافق با کاستراپ اما به دلایلی متفاوت در یک سایت فلسفی که 16 هزار عضو دارد این ایده مسلط در بین روشنفکران و جوانان غربی را مورد سوال قرار میدادم که تو گویی اگاهی انسانی…
درود. جناب رحمان‌زاده عزیز. در پایان پیامتان دو گزاره به شکل زیر مطرح فرموده‌اید:
۱. هیچ ربات و یا کامپیوتری دارای جهان و یا هستی به عنوان یک کل و عشق و عدالت نیست.
۲. هیچ ربات و یا کامپیوتری دارای جهان و یا هستی به عنوان یک کل و عشق و عدالت نمی‌تواند باشد.
با فرض پذیرفتن گزاره اول و صرف‌نظر کردن از آن، مستقیما به سراغ گزاره دوم می‌روم. نفی امکان به وجود آمدن x یا باید از جانب سازنده باشد، یعنی توان معرفتی نداشته و یا ناشی از خود ذات x باشد، یعنی هستی x به گونه‌ای باشد که امکان ساخت آن وجود نداشته باشد، به عنوان مثال دایره‌مربع که هرگونه وجود را از خود طرد می‌کند. اگر این نتوانستن ناشی از معرفت کنونی سازنده باشد، پس میشود این امکان را داد که در اینده با پیشرفت تکنولوژی x ساخته شود (اگر با این موضوع مخالف هستید تا مرحوم #دیوید_هیوم رو صدا بزنیم و یا مرحوم مغفور #نلسون_گودمن را) ولی اگر این نفی امکان را ناشی از ذات x می‌دانید لطفا این نفی ذاتی را نشان بدهید، به مانند کاری که #کورت_گودل درمورد ریاضیات و منطق انجام داد.
با تشکر
#امید_نادری
@PhilosophyCafe ♨️
۱. هیچ ربات و یا کامپیوتری دارای جهان و یا هستی به عنوان یک کل و عشق و عدالت نیست.
۲. هیچ ربات و یا کامپیوتری دارای جهان و یا هستی به عنوان یک کل و عشق و عدالت نمی‌تواند باشد.
با فرض پذیرفتن گزاره اول و صرف‌نظر کردن از آن، مستقیما به سراغ گزاره دوم می‌روم. نفی امکان به وجود آمدن x یا باید از جانب سازنده باشد، یعنی توان معرفتی نداشته و یا ناشی از خود ذات x باشد، یعنی هستی x به گونه‌ای باشد که امکان ساخت آن وجود نداشته باشد، به عنوان مثال دایره‌مربع که هرگونه وجود را از خود طرد می‌کند. اگر این نتوانستن ناشی از معرفت کنونی سازنده باشد، پس میشود این امکان را داد که در اینده با پیشرفت تکنولوژی x ساخته شود (اگر با این موضوع مخالف هستید تا مرحوم #دیوید_هیوم رو صدا بزنیم و یا مرحوم مغفور #نلسون_گودمن را) ولی اگر این نفی امکان را ناشی از ذات x می‌دانید لطفا این نفی ذاتی را نشان بدهید، به مانند کاری که #کورت_گودل درمورد ریاضیات و منطق انجام داد.
با تشکر
#امید_نادری
@PhilosophyCafe ♨️
Philosophy Cafe ♨️
درود. جناب رحمان‌زاده عزیز. در پایان پیامتان دو گزاره به شکل زیر مطرح فرموده‌اید: ۱. هیچ ربات و یا کامپیوتری دارای جهان و یا هستی به عنوان یک کل و عشق و عدالت نیست. ۲. هیچ ربات و یا کامپیوتری دارای جهان و یا هستی به عنوان یک کل و عشق و عدالت نمی‌تواند باشد.…
سلام امید عزیز, الان خیلی مشغولم. فعلا این چند موضوع را بخوان و ببین. بعد به یاری خدا چند وقت دیگر درباره اش صحبت خواهیم کرد. یکی ویدئوی بودن-در-دنیا که در بالا آوردم.
#کتمان - بخش اول.
بوی دود. بوی الکل. بوی عرق. بوی تعفن. بوی تعفن پیچیده در اتاق، نفس کشیدن را غیر ممکن میکرد. سکوت بود و سکوت. انقدر که انگار هیچ شش مردی ، هیچ وقت دور میز چوبی پوسیده وسط اتاق، که از سیگار های برگ رویش هنوز دود بلند میشد، ننشسته بودند و با ترس خیره ی چند نقطه ی نامعلوم نشده بودند. انگار اتاق خالی خالی بود، فقط پر از بوی های آزار دهنده. انگار اضطراب در هوای اتاق حل شده بود. اضطراب و کمی پشیمانی...
شش مرد دور میز، منتظر یک هیچ نشسته بودند. سخت نفس می‌کشیدند و شاید می‌خواستند یکی شان، سکوت سنگینی را که در آن اتاق کوچک و تاریک حکمرانی میکرد بشکند. صدای ضربان قلب هاشان، تنها چیزی بود که در آن سکوت سنگین به گوش می‌رسید.
عارف اما آرام بود. ته دلش می‌دانست که اتفاق بدی منتظرش نیست. می‌دانست اگر هم، الان از زندگی اش قسر در نرود؛ خودش پایانش خواهد داد. نمی ترسید. به پنج مرد دیگر زیر چشمی نگاه میکرد و موشکافانه، براندازشان میکرد. نگاه میکرد که چطور دست های هر کدامشان می‌لرزد. چطور سنگین نفس می‌کشند. چطور اضطراب به تک تکشان غالب شده است.
سیگار برگی را که جلویش نصفه و نیمه سوخته بود برداشت. کامی گرفت و سعی کرد سرفه نکند. دود سیگار را توی صورت مرد رو به رویش فوت کرد. مرد، نگاهش را از جلویش گرفت ، چشم غره ای رفت و باز خیره نقطه ای نامعلوم شد. داشت برای شاید آخرین بار زندگی اش را مرور میکرد. تصور میکرد بعد از او چه اتفاقی خواهد افتاد. اصلا کسی نبودش را متوجه خواهد شد؟
عارف، آرام آرام از سیگار کام می‌گرفت. مدتها از ترک کردنش می‌گذشت. میخواست برای آخرین بار لذت ببرد از پخش شدن دود در دهان و سوزش در گلویش. از بوی تند و آرامش بخش سیگار. دود را محکم درون سینه اش فرو میداد و با اکراه از دهانش بیرون. بعد دوباره فرو میداد و بعد... ته سیگار را روی میز انداخت.
باز هم سکوت بود. هیچ صدایی نمی‌آمد. ثانیه ها کش دار شده بودند. هنوز انتظار می‌کشیدند که یک نفر، سکوت را بشکند و از تصمیم منصرفشان کند. یکی پایش را تند تند تکان میداد. یکی با دندان به جان ناخن هایش افتاده بود. یکی دیگر موهای قهوه ای پر پشتش را چنگ میزد و محکم می‌کشید. جلوی هر کدام، سیگار برگی در حال سوختن بود. همه جا اما ساکت بود. هیچکدام نه جرئت حرف زدن را داشتند و نه توانش را. عارف هم نداشت. عارف، خیلی وقت بود که نه توانی برای حرف زدن داشت، نه علاقه و نه انگیزه ای. حتی دیگر توان فکر کردن به افرادی که چهره و حرف هاشان، فیلم وار از ذهنش می‌گذشتند را نداشت. توان فکر کردن به مارال را. فکر کردن به پسر بچه ی چشم آبی بی پناهش را. فکر کردن به سرنوشت عاطفه، مادرش و یا عادل کوچک که هر شب برایش املا میگفت را. عارف دیگر توان یک لحظه بیشتر زندگی کردن را هم نداشت.
کمی که گذشت، عارف دیگر کلافه شده بود. بی‌حوصله. میخواست تکلیفش را بداند. بداند که برنده ی این بازی خواهد بود و یا خودش باید دست به کار میشد. عصبی شده بود. با پا ساک قرمز کنارش را سمت خودش کشید. صدای خش خش ساک، توجه پنج مرد دیگر را سمت او کشاند. عارف با خشونت ساک را روی میز گذاشت. خواست بازش کند که بالاخره یکی از مرد ها، شاید مسن ترینشان، ساک را جلوی خودش کشید و پرخاشگرانه گفت:
-هووو جوجه! کوچیک تر بزرگ تر یادت رفته انگار. بنداز اونور. این اسباب دست امثال تو نی.
عارف ساکت ماند و در تیرگی چشم های مرد خیره شد. این مرد را عصبانی تر کرد. جری تر. فریاد زد:
-آقایون؟ کودوم شوما رضایت دادین که این شازده برا من هفت تیرو درآورده؟؟
عارف زیر لب گفت:
-اخرش که چی؟
مرد داد کشید:
-آخر چی؟ اصلا کی به تو گفت تصمیم بگیری توله سگ؟
تار های نقره ای لا به لای موها و ریش مرد جلب توجه میکردند. با کمی دقت میشد لرزش دستانش را دید. از ارتعاش صدایش معلوم بود چقدر مضطرب است. چقدر نگران. چقدر...
عارف باز هیچ نگفت و اینبار حتی به مرد نگاه نکرد. صدای تپش های بلد قلبش را واضح تر از صدای مرد می‌شنید. پریشان بود. سردرگم. نمیخواست حتی یک ثانیه بیشتر بنشیند و بنشیند و هیچ نکند تا شاید یکی از پنج مرد دیگر حرفی بزنند. بلند شد. دست سمت ساک دراز کرد. بازش کرد و اسلحه ی براق را بیرون کشید و آرام گفت:
-توی حرف خوب منم منم می‌کردید آقایون.
رو به مرد عصبی کرد:
-نبینم ترسیده باشی کوروش خان. پس مرده و حرفشات چی شد؟ همه حرفاتون باده؟
رو به پسر جوان کنارش کرد:
-تو چی نیما؟ مستی و راستی دیگه؟ تو فکرو انداختی تو سر من شازده. هر بار گفتی به هیجانش می‌ارزه. گفتی اگه بتونی انجامش میدی این بازی لعنتیو. چی شد پس نیما؟
پسرک رنگش پریده بود. سرش را پایین انداخت و ناخن هایش را شدید تر جوید.
همه می‌ترسیدند. حتی عارف. کیست که از مرگ نترسد؟ مردن مثل پرت کردن یک تکه سنگ سمت زمین نیست. وقتی میدانی خواهی مرد و ندانی بعد از آن چه انتظارت را میکشد ترسناک است. سنگ را ول
بوی دود. بوی الکل. بوی عرق. بوی تعفن. بوی تعفن پیچیده در اتاق، نفس کشیدن را غیر ممکن میکرد. سکوت بود و سکوت. انقدر که انگار هیچ شش مردی ، هیچ وقت دور میز چوبی پوسیده وسط اتاق، که از سیگار های برگ رویش هنوز دود بلند میشد، ننشسته بودند و با ترس خیره ی چند نقطه ی نامعلوم نشده بودند. انگار اتاق خالی خالی بود، فقط پر از بوی های آزار دهنده. انگار اضطراب در هوای اتاق حل شده بود. اضطراب و کمی پشیمانی...
شش مرد دور میز، منتظر یک هیچ نشسته بودند. سخت نفس می‌کشیدند و شاید می‌خواستند یکی شان، سکوت سنگینی را که در آن اتاق کوچک و تاریک حکمرانی میکرد بشکند. صدای ضربان قلب هاشان، تنها چیزی بود که در آن سکوت سنگین به گوش می‌رسید.
عارف اما آرام بود. ته دلش می‌دانست که اتفاق بدی منتظرش نیست. می‌دانست اگر هم، الان از زندگی اش قسر در نرود؛ خودش پایانش خواهد داد. نمی ترسید. به پنج مرد دیگر زیر چشمی نگاه میکرد و موشکافانه، براندازشان میکرد. نگاه میکرد که چطور دست های هر کدامشان می‌لرزد. چطور سنگین نفس می‌کشند. چطور اضطراب به تک تکشان غالب شده است.
سیگار برگی را که جلویش نصفه و نیمه سوخته بود برداشت. کامی گرفت و سعی کرد سرفه نکند. دود سیگار را توی صورت مرد رو به رویش فوت کرد. مرد، نگاهش را از جلویش گرفت ، چشم غره ای رفت و باز خیره نقطه ای نامعلوم شد. داشت برای شاید آخرین بار زندگی اش را مرور میکرد. تصور میکرد بعد از او چه اتفاقی خواهد افتاد. اصلا کسی نبودش را متوجه خواهد شد؟
عارف، آرام آرام از سیگار کام می‌گرفت. مدتها از ترک کردنش می‌گذشت. میخواست برای آخرین بار لذت ببرد از پخش شدن دود در دهان و سوزش در گلویش. از بوی تند و آرامش بخش سیگار. دود را محکم درون سینه اش فرو میداد و با اکراه از دهانش بیرون. بعد دوباره فرو میداد و بعد... ته سیگار را روی میز انداخت.
باز هم سکوت بود. هیچ صدایی نمی‌آمد. ثانیه ها کش دار شده بودند. هنوز انتظار می‌کشیدند که یک نفر، سکوت را بشکند و از تصمیم منصرفشان کند. یکی پایش را تند تند تکان میداد. یکی با دندان به جان ناخن هایش افتاده بود. یکی دیگر موهای قهوه ای پر پشتش را چنگ میزد و محکم می‌کشید. جلوی هر کدام، سیگار برگی در حال سوختن بود. همه جا اما ساکت بود. هیچکدام نه جرئت حرف زدن را داشتند و نه توانش را. عارف هم نداشت. عارف، خیلی وقت بود که نه توانی برای حرف زدن داشت، نه علاقه و نه انگیزه ای. حتی دیگر توان فکر کردن به افرادی که چهره و حرف هاشان، فیلم وار از ذهنش می‌گذشتند را نداشت. توان فکر کردن به مارال را. فکر کردن به پسر بچه ی چشم آبی بی پناهش را. فکر کردن به سرنوشت عاطفه، مادرش و یا عادل کوچک که هر شب برایش املا میگفت را. عارف دیگر توان یک لحظه بیشتر زندگی کردن را هم نداشت.
کمی که گذشت، عارف دیگر کلافه شده بود. بی‌حوصله. میخواست تکلیفش را بداند. بداند که برنده ی این بازی خواهد بود و یا خودش باید دست به کار میشد. عصبی شده بود. با پا ساک قرمز کنارش را سمت خودش کشید. صدای خش خش ساک، توجه پنج مرد دیگر را سمت او کشاند. عارف با خشونت ساک را روی میز گذاشت. خواست بازش کند که بالاخره یکی از مرد ها، شاید مسن ترینشان، ساک را جلوی خودش کشید و پرخاشگرانه گفت:
-هووو جوجه! کوچیک تر بزرگ تر یادت رفته انگار. بنداز اونور. این اسباب دست امثال تو نی.
عارف ساکت ماند و در تیرگی چشم های مرد خیره شد. این مرد را عصبانی تر کرد. جری تر. فریاد زد:
-آقایون؟ کودوم شوما رضایت دادین که این شازده برا من هفت تیرو درآورده؟؟
عارف زیر لب گفت:
-اخرش که چی؟
مرد داد کشید:
-آخر چی؟ اصلا کی به تو گفت تصمیم بگیری توله سگ؟
تار های نقره ای لا به لای موها و ریش مرد جلب توجه میکردند. با کمی دقت میشد لرزش دستانش را دید. از ارتعاش صدایش معلوم بود چقدر مضطرب است. چقدر نگران. چقدر...
عارف باز هیچ نگفت و اینبار حتی به مرد نگاه نکرد. صدای تپش های بلد قلبش را واضح تر از صدای مرد می‌شنید. پریشان بود. سردرگم. نمیخواست حتی یک ثانیه بیشتر بنشیند و بنشیند و هیچ نکند تا شاید یکی از پنج مرد دیگر حرفی بزنند. بلند شد. دست سمت ساک دراز کرد. بازش کرد و اسلحه ی براق را بیرون کشید و آرام گفت:
-توی حرف خوب منم منم می‌کردید آقایون.
رو به مرد عصبی کرد:
-نبینم ترسیده باشی کوروش خان. پس مرده و حرفشات چی شد؟ همه حرفاتون باده؟
رو به پسر جوان کنارش کرد:
-تو چی نیما؟ مستی و راستی دیگه؟ تو فکرو انداختی تو سر من شازده. هر بار گفتی به هیجانش می‌ارزه. گفتی اگه بتونی انجامش میدی این بازی لعنتیو. چی شد پس نیما؟
پسرک رنگش پریده بود. سرش را پایین انداخت و ناخن هایش را شدید تر جوید.
همه می‌ترسیدند. حتی عارف. کیست که از مرگ نترسد؟ مردن مثل پرت کردن یک تکه سنگ سمت زمین نیست. وقتی میدانی خواهی مرد و ندانی بعد از آن چه انتظارت را میکشد ترسناک است. سنگ را ول
ی اگر هزار بار هم پرت کنی، میدانی که بار هزار و یکم هم قرار است مثل قبل به زمین بخورد و مثل قبل صدا بدهد. مردن ترسناک است. هرکس بگوید نیست، شعار داده. مگر میشود به سمت ناشناخته ای گام برداشت و نترسید؟
بین مردان همهمه برپا شد. هرکس در گوش دیگری چیزی میگفت. دیگر خبری از سکوت چند دقیقه پیش در اتاق نبود.
عارف ناگاه اسلحه را روی شقیقه اش گذاشت و دستش را روی ماشه. بلند گفت:
-اگه آقایون ترسیدن، (آقایون را با لحنی پر از طعنه بیان کرد.) لازم نیست بازی انجام شه. هدف من شاخ و شونه کشیدن نبوده از این کار. راه های ساده تری هم هست براش.
صدای اعتراض بلند شد. یکی میگفت: من که نترسیدم. کناری اش میگفت: شاخ و شونه کشیدن نیست! نیما باز هم چیزی نمی‌گفت. دودل بود. میخواست پا پس بکشد.
مردی که عارف کوروش صدایش کرده بود، تک سرفه ای کرد و نفسی عمیق کشید. رو به جمع کرد. انگار میخواست چیزی بگوید. اما خاموش به سمت عارف رفت و اسلحه را از دستش بیرون کشید. روی میز گذاشتش. دست هایش را روی شانه ی عارف گذاشت و او را روی صندلی نشاند. سیگار ها را، که دیگر کامل سوخته بودند، برداشت و روی زمین انداخت. روی صندلی خودش نشست و گفت:
-رخصت می‌فرمایید شروع کنیم رفقا؟
به همین سادگی. همه تایید کردند. همه. همه شان یکی یکی به نوبت اسلحه را در دستهای لرزانشان گرفتند و پر از بغض روی شقیقه شان گذاشتند و آخرین مرور های احتمالی شان را کردند. پر از استرس. پر از هراس. همه شان با تردید ماشه را نوازش کردند و بعد فشار ضعیفی به آن وارد. اسلحه دست در دست چرخید و چند دقیقه بعد، صدای انفجار بود و قرمزی خون. رولت روسی برنده اش را انتخاب کرده بود. به همین سادگی. تا چشم کار میکرد خون بود. قرمز قرمز. همه جا ریخته بود. هر طرف خون بود و خون و سر زخمی مردی روی میز...
#آیه
@PhilosophyCafe 🌻
بین مردان همهمه برپا شد. هرکس در گوش دیگری چیزی میگفت. دیگر خبری از سکوت چند دقیقه پیش در اتاق نبود.
عارف ناگاه اسلحه را روی شقیقه اش گذاشت و دستش را روی ماشه. بلند گفت:
-اگه آقایون ترسیدن، (آقایون را با لحنی پر از طعنه بیان کرد.) لازم نیست بازی انجام شه. هدف من شاخ و شونه کشیدن نبوده از این کار. راه های ساده تری هم هست براش.
صدای اعتراض بلند شد. یکی میگفت: من که نترسیدم. کناری اش میگفت: شاخ و شونه کشیدن نیست! نیما باز هم چیزی نمی‌گفت. دودل بود. میخواست پا پس بکشد.
مردی که عارف کوروش صدایش کرده بود، تک سرفه ای کرد و نفسی عمیق کشید. رو به جمع کرد. انگار میخواست چیزی بگوید. اما خاموش به سمت عارف رفت و اسلحه را از دستش بیرون کشید. روی میز گذاشتش. دست هایش را روی شانه ی عارف گذاشت و او را روی صندلی نشاند. سیگار ها را، که دیگر کامل سوخته بودند، برداشت و روی زمین انداخت. روی صندلی خودش نشست و گفت:
-رخصت می‌فرمایید شروع کنیم رفقا؟
به همین سادگی. همه تایید کردند. همه. همه شان یکی یکی به نوبت اسلحه را در دستهای لرزانشان گرفتند و پر از بغض روی شقیقه شان گذاشتند و آخرین مرور های احتمالی شان را کردند. پر از استرس. پر از هراس. همه شان با تردید ماشه را نوازش کردند و بعد فشار ضعیفی به آن وارد. اسلحه دست در دست چرخید و چند دقیقه بعد، صدای انفجار بود و قرمزی خون. رولت روسی برنده اش را انتخاب کرده بود. به همین سادگی. تا چشم کار میکرد خون بود. قرمز قرمز. همه جا ریخته بود. هر طرف خون بود و خون و سر زخمی مردی روی میز...
#آیه
@PhilosophyCafe 🌻
روی ریل قطار ایستاده،مه سنگین است و روی زمین خودش را ولو می کند.به امتداد ریل ها نگاه می کند،فضا خودش را رعب آور تحمیل می کند:ریل ها از هم واگرا می شوند.
تقلا می کند،به جلو گام برمی دارد ولی در نقطه که ایستاده ساکن است.
می دود،از نفس می افتد.
پشتش را نگاه می کند:ریل ها در حال محو شدن اند.
صدای مبهمی می شنود درست شبیه صدای مادرش.
سرش را روی ریل های زنگ زده می گذارد،صدا قوت می گیرد.
قطار با صدای مادرش به سمتش هجوم می آورد.
#کوهیار
تقلا می کند،به جلو گام برمی دارد ولی در نقطه که ایستاده ساکن است.
می دود،از نفس می افتد.
پشتش را نگاه می کند:ریل ها در حال محو شدن اند.
صدای مبهمی می شنود درست شبیه صدای مادرش.
سرش را روی ریل های زنگ زده می گذارد،صدا قوت می گیرد.
قطار با صدای مادرش به سمتش هجوم می آورد.
#کوهیار
و من هر بار #که‌با روبرو می‌شوم از خودم می‌پرسم سرنوشت این #با قرار است تسلیم کدامین هندسه شود؟ اقلیدسی موازی، نااقلیدیسی همگرا و یا نااقلیدسی واگرا.
#امید_نادری
@PhilosophyCafe ♨️
#امید_نادری
@PhilosophyCafe ♨️
Philosophy Cafe ♨️ pinned «روز قلم مبارک باد. ✍ #قلم_بی‌نون vs #قلم_بانون #امید_نادری @PhilosophyCafe ♨️»