The empty brain | Aeon
https://aeon.co/amp/essays/your-brain-does-not-process-information-and-it-is-not-a-computer#referrer=https://www.google.com&amp_tf=From%20%251%24s

#کتمان - بخش اول.

بوی دود. بوی الکل. بوی عرق. بوی تعفن. بوی تعفن پیچیده در اتاق، نفس کشیدن را غیر ممکن میکرد. سکوت بود و سکوت. انقدر که انگار هیچ شش مردی ، هیچ وقت دور میز چوبی پوسیده وسط اتاق، که از سیگار های برگ رویش هنوز دود بلند می‌شد، ننشسته بودند و با ترس خیره ی چند نقطه ی نامعلوم نشده بودند. انگار اتاق خالی خالی بود، فقط پر از بوی های آزار دهنده. انگار اضطراب در هوای اتاق حل شده بود. اضطراب و کمی پشیمانی...
شش مرد دور میز، منتظر یک هیچ نشسته بودند‌. سخت نفس می‌کشیدند  و شاید می‌خواستند یکی شان، سکوت سنگینی را که در آن اتاق کوچک و تاریک حکمرانی میکرد بشکند. صدای ضربان قلب هاشان، تنها چیزی بود که در آن سکوت سنگین به گوش می‌رسید.
عارف اما آرام بود. ته دلش می‌دانست که اتفاق بدی منتظرش نیست. می‌دانست اگر هم، الان از زندگی اش قسر در نرود؛ خودش پایانش خواهد داد. نمی ‌ترسید. به پنج مرد دیگر زیر چشمی نگاه می‌کرد و موشکافانه، براندازشان می‌کرد. نگاه میکرد که چطور دست های هر کدامشان می‌لرزد. چطور سنگین نفس می‌کشند. چطور اضطراب به تک تکشان غالب شده است.
سیگار برگی را که جلویش نصفه و نیمه سوخته بود برداشت. کامی گرفت و سعی کرد سرفه نکند. دود سیگار را توی صورت مرد رو به رویش فوت کرد. مرد، نگاهش را از جلویش گرفت ، چشم غره ای رفت و باز خیره نقطه ای نامعلوم شد. داشت برای شاید آخرین بار زندگی اش را مرور می‌کرد. تصور میکرد بعد از او چه اتفاقی خواهد افتاد. اصلا کسی نبودش را متوجه خواهد شد؟
عارف، آرام آرام از سیگار کام می‌گرفت. مدتها از ترک کردنش می‌گذشت. می‌خواست برای آخرین بار لذت ببرد از پخش شدن دود در دهان و سوزش در گلویش. از بوی تند و آرامش بخش سیگار.  دود را محکم درون سینه اش فرو میداد و با اکراه از دهانش بیرون. بعد دوباره فرو میداد و بعد... ته سیگار را روی میز انداخت.
باز هم سکوت بود. هیچ صدایی نمی‌آمد. ثانیه ها کش دار شده بودند. هنوز انتظار می‌کشیدند که یک نفر، سکوت را بشکند و از تصمیم منصرفشان کند. یکی پایش را تند تند تکان میداد. یکی با دندان به جان ناخن هایش افتاده بود. یکی دیگر موهای قهوه ای پر پشتش را چنگ میزد و محکم می‌کشید. جلوی هر کدام، سیگار برگی در حال سوختن بود. همه جا اما ساکت بود. هیچکدام نه جرئت حرف زدن را داشتند و نه توانش را. عارف هم نداشت. عارف، خیلی وقت بود که نه توانی برای حرف زدن داشت، نه علاقه و نه انگیزه ای. حتی دیگر توان فکر کردن به افرادی که چهره و حرف هاشان، فیلم وار از ذهنش می‌گذشتند را نداشت. توان فکر کردن به مارال را. فکر کردن به پسر بچه ی چشم آبی بی پناهش را. فکر کردن به سرنوشت عاطفه، مادرش و یا عادل کوچک که هر شب برایش املا می‌گفت را. عارف دیگر توان یک لحظه بیشتر زندگی کردن را هم نداشت.
کمی که گذشت، عارف دیگر کلافه شده بود. بی‌حوصله. میخواست تکلیفش را بداند. بداند که برنده ی این بازی خواهد بود و یا خودش باید دست به کار می‌شد. عصبی شده بود. با پا ساک قرمز کنارش را سمت خودش کشید. صدای خش خش ساک، توجه پنج مرد دیگر را سمت او کشاند. عارف با خشونت ساک را روی میز گذاشت. خواست بازش کند که بالاخره یکی از مرد ها، شاید مسن ترینشان، ساک را جلوی خودش کشید و پرخاشگرانه گفت:
-هووو جوجه! کوچیک تر بزرگ تر یادت رفته انگار. بنداز اونور. این اسباب دست امثال تو نی.
عارف ساکت ماند و در تیرگی چشم های مرد خیره شد. این مرد را عصبانی تر کرد. جری تر. فریاد زد:
-آقایون؟ کودوم شوما رضایت دادین که این شازده برا من هفت تیرو درآورده؟؟
عارف زیر لب گفت:
-اخرش که چی؟
مرد داد کشید:
-آخر چی؟ اصلا کی به تو گفت تصمیم بگیری توله سگ؟
تار های نقره ای لا به لای موها و ریش مرد جلب توجه میکردند. با کمی دقت میشد لرزش دستانش را دید. از ارتعاش صدایش معلوم بود چقدر مضطرب است. چقدر نگران. چقدر...
عارف باز هیچ نگفت و اینبار حتی به مرد نگاه نکرد. صدای تپش های بلد قلبش را واضح تر از صدای مرد می‌شنید. پریشان بود. سردرگم. نمیخواست حتی یک ثانیه بیشتر بنشیند و بنشیند و هیچ نکند تا شاید یکی از پنج مرد دیگر حرفی بزنند. بلند شد. دست سمت ساک دراز کرد. بازش کرد و اسلحه ی براق را بیرون کشید و آرام گفت:
-توی حرف خوب منم منم می‌کردید آقایون.
رو به مرد عصبی کرد:
-نبینم ترسیده باشی کوروش خان. پس مرده و حرفشات چی شد؟ همه حرفاتون باده؟
رو به پسر جوان کنارش کرد:
-تو چی نیما؟ مستی و راستی دیگه؟ تو فکرو انداختی تو سر من شازده. هر بار گفتی به هیجانش می‌ارزه. گفتی اگه بتونی انجامش میدی این بازی لعنتیو. چی شد پس نیما؟
پسرک رنگش پریده بود. سرش را پایین انداخت و ناخن هایش را شدید تر جوید.
همه می‌ترسیدند. حتی عارف. کیست که از مرگ نترسد؟ مردن مثل پرت کردن یک تکه سنگ سمت زمین نیست. وقتی میدانی خواهی مرد و ندانی بعد از آن چه انتظارت را میکشد ترسناک است. سنگ را ول

ی اگر هزار بار هم پرت کنی، میدانی که بار هزار و یکم هم قرار است مثل قبل به زمین بخورد و مثل قبل صدا بدهد. مردن ترسناک است‌. هرکس بگوید نیست، شعار داده.   مگر میشود به سمت ناشناخته ای گام برداشت و نترسید؟
بین مردان همهمه برپا شد. هرکس در گوش دیگری چیزی میگفت. دیگر خبری از سکوت چند دقیقه پیش در اتاق نبود.
عارف ناگاه اسلحه را روی شقیقه اش گذاشت و دستش را روی ماشه. بلند گفت:
-اگه آقایون ترسیدن، (آقایون را با لحنی پر از طعنه بیان کرد.) لازم نیست بازی انجام شه. هدف من شاخ و شونه کشیدن نبوده از این کار. راه های ساده تری هم هست براش.
صدای اعتراض بلند شد. یکی می‌گفت: من که نترسیدم. کناری اش می‌گفت: شاخ و شونه کشیدن نیست! نیما باز هم چیزی نمی‌گفت. دودل بود. میخواست پا پس بکشد.
مردی که عارف کوروش صدایش کرده بود، تک سرفه ای کرد و نفسی عمیق کشید. رو به جمع کرد. انگار میخواست چیزی بگوید. اما خاموش به سمت عارف رفت و اسلحه را از دستش بیرون کشید. روی میز گذاشتش. دست هایش را روی شانه ی عارف گذاشت و او را روی صندلی نشاند. سیگار ها را، که دیگر کامل سوخته بودند، برداشت و روی زمین انداخت. روی صندلی خودش نشست و گفت:
-رخصت می‌فرمایید شروع کنیم رفقا؟
به همین سادگی‌. همه تایید کردند. همه. همه شان یکی یکی به نوبت اسلحه را در دستهای لرزانشان گرفتند و پر از بغض روی شقیقه شان گذاشتند و آخرین مرور های احتمالی شان را کردند. پر از استرس. پر از هراس. همه شان با تردید ماشه را نوازش کردند و بعد فشار‌ ضعیفی به آن وارد. اسلحه دست در دست چرخید و چند دقیقه بعد، صدای انفجار بود و قرمزی خون. رولت روسی برنده اش را انتخاب کرده بود. به همین سادگی. تا چشم کار میکرد خون بود. قرمز قرمز. همه جا ریخته بود. هر طرف خون بود و خون و سر زخمی مردی روی میز...
#آیه‌
@PhilosophyCafe 🌻

روی ریل قطار ایستاده،مه سنگین است و روی زمین خودش را ولو می کند.به امتداد ریل ها نگاه می کند،فضا خودش را رعب آور تحمیل می کند:ریل ها از هم واگرا می شوند.
تقلا می کند،به جلو گام برمی دارد ولی در نقطه که ایستاده ساکن است.
می دود،از نفس می افتد.
پشتش را نگاه می کند:ریل ها در حال محو شدن اند.
صدای مبهمی می شنود درست شبیه صدای مادرش.
سرش را روی ریل های زنگ زده می گذارد،صدا قوت می گیرد.
قطار با صدای مادرش به سمتش هجوم می آورد.
#کوهیار

و من هر بار #که‌با روبرو می‌شوم از خودم می‌پرسم سرنوشت این #با قرار است تسلیم کدامین هندسه شود؟ اقلیدسی موازی، نااقلیدیسی همگرا و یا نااقلیدسی واگرا.

#امید_نادری

@PhilosophyCafe ♨️

روز قلم مبارک باد.

✍ #قلم_بی‌نون vs #قلم_بانون

#امید_نادری

@PhilosophyCafe ♨️

#شوشا

@PhilosophyCafe ♨️

#شوشا

@PhilosophyCafe ♨️

@PhilosophyCafe ♨️

“It's not radical Islam that worries the US -- it's independence”
― Noam Chomsky, 1928 -

خالی ام. خالی. صدای سنگین سکوت توی سرم ، آدم های کوچکی را که آنجا زندگی میکنند کر کرده است. الف کوچک را که انگار در دنیایی که اینجا نیست، پرسه می‌زند کر کرده است. می‌نویسد و مینویسد. خود کوچکم را میگویم که توی ذهن بزرگم زندگی میکند. بعد که از نوشتن خسته شد، بلند میشود. دوست ناشناس کوچولویش را در آغوش می‌کشد و کمی بعد باز مینویسد. و من خالی ام. به رو به رو خیره میشوم و فکر میکنم به یک هیچ. هیچِ هیچِ هیچ! دیگر نه چیزی روی سینه ام سنگینی میکند و نه دست خشنی گلویم را به قصد کشت فشار میدهد. چشم هایم هم دیگر ، تلاشی برای نباریدن نمی‌کنند. من، نه میترسم. نه حتی چیزی را دوست دارم. من مدتهاست که به جای دشت و صحرای کودکی هایم، در انزوا می‌دوم. می‌دوم و میدانم که هیچ وقت، قرار نیست به هیچ جا برسم. انگار پشت تمام چراغ های قرمز دنیا، منتظرم که هیچ وقت سبز نشوند. انگار کسی مرا به جلو هل میدهد و کس دیگری عقبم میکشد و من، دستی در هیچ کدام ندارم. من خالی ام. بدون حس و عقیده ای. به نوشتن که فکر میکنم و دلم پر میکشد و می‌خواهم بنویسم که نتیجه اش، کاغذی ست ، خالی تر از ذهنم. الف کوچکی که آنجا زندگی میکند اما، مینویسد بی دغدغه‌. نمیدانم از چه. اما مینویسد و دوستش را در آغوش می‌کشد و مینویسد. به همین سادگی. شاید بعد حتی، کمی با همان دوست کوچکش از سیاست گفتند. از سینما. از کتابهایی که خوانده اند و بعدش هم بروند تا جان دارند توی همان کوچه های ساکت ذهنم قدم بزنند و حتی عاشق تر شوند. و من هنوز خالی ام. ساکت. هنوز نمیدانم چه میخواهم بنویسم...
#آیه
@PhilosophyCafe 🌻

نیهیلیسم فعال و چشم انداز صلح


اسدالله رحمان زاده

۱۶ تیر ۱۳۹۷

مجمع فلاسفه ایران


@seyedjavadmiri

نیهیلیسم فعال و چشم انداز صلح


قاسم پورحسن

۱۶ تیر ۱۳۹۷

مجمع فلاسفه ایران


@seyedjavadmiri

نیهیلیسم فعال و چشم انداز صلح


سید جواد میری

۱۶ تیر ۱۳۹۷

مجمع فلاسفه ایران


@seyedjavadmiri

"اشباع"
جلوی آینه خیره اندام و چهره اش می‌شود. نه زیبایی خاصی دارد و نه قد و هیکل فوق العاده ای. معمولی ست. نه آنقدر جذاب که چشم های همه، هر جا رویش ثابت بماند و نه آنقدر بدقیافه که نگاه دیگران حین حرف زدن با او، به جای صورتش زمین را نشانه بگیرد. ساده. از آن چهره ها که کمابیش همه جا می‌بینی‌ و بی توجه از کنارش می‌گذری‌.
جلوی آینه، روی میز آرایش بهم ریخته و پر از وسیله، کیف آرایش نارنجی رنگش نیمه باز افتاده است. رژ لب قرمز رنگ بیرون افتاده از کیف، بین آن همه لاک و عطر رنگارنگ روی میز، خودنمایی می‌کند. برش می‌دارد و محو نگاه کردنش می‌شود. روی صورت رنگ و رو رفته اش تصورش می‌کند. دستش نرم سمت لبهایش حرکت می‌کند. لحظه ای بین راه، فکر میکند که شاید درست نباشد برای اولین بار... فقط در یک لحظه، خیلی چیزها به ذهنش هجوم می‌آورند. مادر و خواهر بزرگترش. امر و نهی هاشان. طعنه هاشان. سیاهی چادری که اگر نمی‌پوشید، حق کنار خانواده اش راه رفتن را نداشت و شرابی موهای کوتاه شده اش را. فکر میکند اگر خواهرش سرخی بیش از حد رژ را روی لبهایش می‌دید چه می‌گفت. مادرش چه می‌کرد وقتی می‌فهمید دخترش در آن لباس خواب توری کوتاه، انتظار نامحرمی را می‌کشد. پدرش چطور؟ فقط یک لحظه طول می‌کشد که همه این فکر ها را در ذهنش مزه کند و بعد رژ لب را با فشاری ملاحظه شده روی لب های گوشتالودش بکشد و با دقت خودش را در ‌آینه نگاه کند.
صورتش سفید است. بیش از حد سفید و بی‌روح. از کیف آرایش، کرم همیشگی اش را بیرون می‌آورد. سریع و بی ملاحظه صورتش را با لایه کلفتی از کرم می‌پوشاند و باز خودش را برانداز می‌کند. تغییر کرده. گندمی قشنگی جای بی‌رنگی صورتش را گرفته بود. خیلی تغییر کرده بود. با زل زدن به لباس خواب کوتاهش، به این فکر ‌می‌کند که مورد پسند مردی که چشم به راهش است خواهد بود یا نه. میتواند ، هر چند با آرایش ، از همسرش دلچسب تر باشد برای مرد؟ اصلا همسرش چطور است؟ چطور آرایش می‌کند؟ موقع آمدن او، برایش شربت خنک درست می‌کند یا نه؟ این بار طولانی تر از قبل در دریای افکارش غرق می‌شود. به زنی فکر می‌کند که شاید الان، منتظر شوهرش، غذای موردعلاقه ی او را آماده می‌کند. به پسر بچه ای که چند بار عکسش را دیده. به چشم ها و خال بزرگ روی پیشانی پسربچه که درست شبیه پدرش بود. به سرنوشت پسربچه ی کوچکی، که شاید مثل کودکی خودش، تا نزدیکی صبح بیدار بماند تا به پدری که نخواهد آمد سلام کند و در آغوش بگیردش. فردا صبحش هم با بغض سراغ بابا را از مادری بگیرد، که خودش هم خبری از شوهرش ندارد...
قبل از این که بغض سنگینی که حتی خودش دلیلی برایش ندارد، بشکند؛ چند بار پشت سر هم پلک می‌زند. تند تند آب دهانش را قورت می‌دهد و به قرمزی چشم هایش توی آینه نگاه می‌کند. با ریملی که از کیف آرایشش برمی‌دارد، محکم روی مژه هایش می‌کشد. سعی می‌کند همه فکر ها را از سرش بیرون کرده، خودش را آماده هم‌آغوشی دلپذیری با مردی متاهل کند. بغض محکم گلویش را فشار می‌دهد. نفسی عمیق می‌کشد و سعی می‌کند خودش را قانع کند که حق دارد کمی لذت از زندگی اش ببرد. که همه ی تنهایی ها و طرد شدن های دنیا سهم او نیست‌. که...
سریع به خودش می‌آید و خط چشمی آبی رنگ، از کیف بیرون می‌آورد. قبل از این که اولین بار استفاده از آن خط چشم و ضربه‌ی سنگین دست پدرش روی صورت و پهلوهایش را با خودش یادآوری کند، صدای در بلند می‌شود. خط چشم را روی میز می‌گذارد و دستی به لباسش می‌کشد. شانه هایش را بیخیال بالا می‌اندازد و بدون اینکه به چیزی فکر کند به سمت در می‌رود...
#آیه
@PhilosophyCafe 🌻

‍ نتیجه گیری مقالۀ: نیهیلیسم فعال و چشم انداز صلح

نوشتۀ اسدالله رحمان زاده

بخش اول

برای صلح، چه باید کرد؟

هایدگر ایده پلمیک را جایگزین جنگ می کند. تا زمانی که ما توفق و پیروزی را از طریق اجبار و جنگ در نظر داریم، در حقیقت ما در همان خط نیهیلیسم فعال، که اراده معطوف به قدرت است حرکت می کنیم. ممکن است برخی مسلمانان بگویند: اما ما بدست آوردن قدرت از طریق جنگ را برای خدا می خواهیم. ما میخواهیم بر کفار پیروز شویم. اما آیا ممکن نیست که کفر خودش را در ظاهر ایمان پنهان کند؟ آیا این ممکن نیست که ایده «پیروزی بر دشمن» خود کاربرد زبان ترامپ است؟ آیا دیدن دنیا به شکل حضور واضح دوست و دشمن خود زبان نیهیلسم فعال نیست؟ آیا تعریف کارل اشمیت از سیاست به عنوان دوست و دشمن عمومی (نه خصوصی) به اقتدارگرایی منجر نمیشود؟ کسی ممکن است بگوید: نگاه کن ترامپ در حال حمله به ماست. او ما را دشمن میداند و میخواهد به هر قیمتی و با هر ابزاری، حتی جنگ، استقلال این جامعه را از بین ببرد. همانطور که چامسکی میگوید: ترامپ با اسلام رادیکال مشکلی ندارد، مشکل او با استقلال است. پس چگونه تو میگویی که از جنگ با دشمن سخن نگوییم؟

برای توضیح نظرم به بحث بین هایدگر و یونگر بر میگردم. یونگر راه مواجهه با نیهیلیسم فعال را در «عبور از خط» نیهیلیسم می داند. هایدگر پاسخی می نویسد با عنوان «درباره خط». تلاش می کنم این بحث پیچیده را خلاصه کنم. هرچند که هایدگر ما را به محتاط نوشتن دعوت می کند. هایدگر با یونگر موافقت می کند که تصویر «کارگر» یا به قول هانا آرنت انسان سازنده (homo fabre) نموداری از تسلط تکنو لوژیکال بر دنیاست. در عین حال این مشکل نیست که ما در این داستان تحمیل فاعل سازندگی یا سوبژه را به زمین و حتی در برگشت به خود انسان ببینیم (مانند کار مزدی یا بردگی مزد و یا آنچه که فوکو بایوپالیتکس biopolitics نئولیبرالیزم می نامد، جایی که خود بافت زندگی موضوع عمل و مهندسی سیاسی-اجتماعی است: مثلا Jeremy Bentham’s Panopticon یا genome project یا genetic engineering یا cloning). هایدگر به تیتر دوم کتاب «کارگر» یونگر توجه می کند: تسلط و گشتالت Dominance and Gestalt.  او نگاه یونگر درباره نیهیلیسم را تمجید می کند از آنجا که او نشان می دهد که در تصویر انسان مولد و تکنولوژی، نیهیلیسم به وضعیتی نرمال مبدل شده است. اما با کاربر زبان یونگر مشکل دارد. «گشتالت» معنای شکل یا کلّی را می دهد که بیش از جمع جبری اجزاء است. این کاربرد کلمه «شکل» برای تصویر زمان بی شباهت به کاربر eidos یا شکل افلاطونی و کلمه «ایده» که بر گرفته از eidos است، نیست. اما این کلمات بار متافیزیکی دارند به این معنا که شکلی را در حالت سکون و ایستا در نظر میگیرد که به اشیاء ای که در حال تغییر دائم هستند هویت یا ماهیت یا معنایشان را می دهد. اگرچه هایدگر به تفاوت انتولوژیک بین هستی و موجودات قائل است، تمام تلاش او اینست که از جدایی مکانیکی و متافیزیکی وجود و ماهیت و یا سوبژه و ابژه پرهیز کند. هایدگر معتقد است نیهیلیسم غرب در این متافیزیک خانه دارد. برای اینکه در بنیان خویش انسان را خالق معنا می داند. پس عجیب نیست که همه مدرنیستها و پست مدرنیست ها خداناباور—از چامسکی تا فوکو— معتقدند که سوبژه یا فرد به زندگی اش معنا می دهد و اوانجلیستهای مسیحیِ راست، بر اساس پیروزی ثروت، خدایی ساخته اند (Gospel of Prosperity) . این هستی ایستایی که انسان سازنده (homo fabre)  در ذهن دارد بی شباهت به این نیست که هستی مُهر خود را به طریقی مکانیکی بر ماهیت موجودات میزند. نیهیلیسم ایده این فاعل مطلق sovereign subject است که از طریق تکنولوژی تسلط خویش را بر زمین تحمیل می کند. این جایی است که هستی و خدا به شکل انسان ریخته شده است و این بت هم اکنون خود انسان است که حال هستی یا خدا نامیده میشود. اینست که دکتر حکمت به ما در مورد شیطانی که به شکل نوعی از ایمان ظاهر میشود اخطار می کند.

بنابراین هایدگر توجه یونگر را به زبانی که در عبور از خط نیهیلیسم استفاده می کند جلب می کند. او مینویسد:

«به چه زبانی طرح بنیادین آن تفکری صحبت می کند که عبور از خط را در نظر می گیرد؟ آیا این زبان متافیزیکِ اراده معطوف به قدرت است، زبان گشتالت است، و از ارزشهایی است که باید در آنطرف خط بحرانی نجات یابند؟ چه بسا که زبان متافیزیک [قدرت] ... آن محدودیت است که مانع آن میشود که از خط عبور کنیم و بر نیهیلیسم توفق یابیم؟ اگر چنین باشد آیا گذر از خط نیهیلیسم لزوما نباید تحولی در بیان saying ما و در خواست تحولی در رابطه ما با جوهر زبان باشد؟»