‍ از نتیجه گیری مقالۀ: نیهیلیسم فعال و چشم انداز صلح

نوشتۀ اسدالله رحمان زاده

بخش دوم

هایدگر درباره صلح

حال به آن بحث اولیه بر میگردم: برای صلح چه باید کرد؟ اول از همه باید زبان صلح اختیار کرد. این تغییر زبان از طریق نگرشی به حضور کفر در زبان و وضعیت بودن خودمان آغاز میشود. باید از خود بپرسم: آیا با جلوگیری از افکار متفاوت، از عدم پذیرش و محبت به خطاکار و گنهکار چه در بیرون و چه در درون خودم، از تحمیل ارزش هایی که به پوسته ای توخالی تبدیل شده اند و دیگر قدرت سازماندهی زندگی را ندارند و به فساد و تزویر ختم شده اند، من مروج نیهیلیسم فعال نیستم یا حد اقل به شکلی به آن پا نمی دهم؟ برای صلح چه باید کرد؟ باید از برخورد واکنشی دست بر دارم. از آونگ شدن از یک افراط به افراط دیگر دست بردارم، باید از استفاده از زبان اراده معطوف به قدرت دست بر دارم.  این دیدی پسیفیستی نیست که اگر به من حمله هم کنند پاسخی ندهم. بلکه این پاسخ را میگذارم برای آخرین لحظه و زبان و بیان و وضعیت بودنم را به آن آغشته نمی کنم و در واقع آن را با بیان و رفتارم تسریع نمی کنم.

هایدگر مغز متافیزیکی بحث یونگر را در این جمله تصحیح می کند. توجه کنید. یونگر می گوید:

«لحظه ای که در آن از خط نیهیلیسم عبور می کنیم، آن لحظه چرخش نوینی از هستی را می آورد.» هایدگر می نویسد: «نباید برای پاسخ به جوهر هستی، در عین حال بگوییم: این خط اول از همه قابل عبور است، در آن لحظه که با نزدیک شدن چرخش هستی انگیخته شده است، نزدیک شدنی که اول از همه بیداری و حادثه بررسی جوهر انسانی را در بر دارد.» اگر چنین است عبور از خط نیهیلیسم آنقدر به جلو رفتن نیست، تا در عمق فرو رفتن. تا اینکه اول با آنچه که ما را نجات می دهد در بر گرفته شویم، که پس از این در برگرفته شدن، خط را در نور جدیدی می بینیم. به همین دلیل هایدگر تصویر خط را با منطقه یا zone  عوض می کند.

وقتی به شکلی واکنشی به تهاجم ترامپ با زبان دشمن و قدرت پاسخ می دهیم، ما هنوز در منطقه خشونتیم. وقتی می خواهیم به شتاب و با هر وسیله ای خود را نجات دهیم غرق می شویم. وقتی با شتاب می خواهیم که از خط نیهیلیسم عبور کنیم، در واقع می خواهیم از آن فرار کنیم بجای اینکه با آن رو در رو و فی الواقع با خود مواجه شویم، جهاد اکبر. هایدگر میگوید یک نشانه نرمال شدن نیهیلیسم اینست که افراد با تلاشهای واکنشی سعی می کنند از آن خود را جدا کنند. این را هایدگر «رستگاری از طریق گریز» می نامد. دو جنگ جهانی و تسلط تکنولوژی و هنجاری شدن زندگی و هم اکنون نژاد پرستی و ملی گرایی و جنگ طلبی چرخش چهارم ترامپ، نتوانست ما را از خواب نیهیلیسم بیرون بیاورد. چرا؟ برای اینکه ما پس از عبور یا گریز از خط، همان زبان متافیزیکی را بکار می بریم.

هایدگر ما را دعوت می کند که اول به ارزیابی خویش و زبان خویش بپردازیم و در پرتو این نگرش بر خویش از برخورد واکنشی و گریز دست بر داشته و با جوهر و وجه هیولای نیهیلیسم و جنگ مواجه شویم.

در گفتگویی با یک راهب بودایی، هایدگر نقطه نظر مشابهی را ابراز می کند. راهب از او می پرسد:

«آیا راهی برای هماهنگ کردن انسان ها هست؟ و آیا میشود این راه را در عرصه جهانی مانند رابطه غرب و شرق بکار برد؟»

او جواب می دهد: «اگر امکان درک متقابلی بین فرهنگهای گوناگون در آینده ای قابل پیش بینی باشد، جدا از تفاوتهای سیاسی، این فقط زمانی اتفاق خواهد افتاد که انسانها، در تمام دنیا، به خود-مشاهدگی self-consideration  برسند. اما این خود مشاهدگی کار دشواری است. برای مثال آلمانی ها و اروپایی ها بطور اعم هیچ رابطه روشن، ساده، و سلیمی با واقعیت و خودشان ندارند. این مشکل بزرگی است در دنیای غرب و بخشی از دلیل آشفتگی عقاید در حوزه های متفاوت است."

@Vagizeh

وجیزه کلام کوتاه، مفید با برد عمیق و اینجا لطیف و جیز و ملیح برای مخاطب هوشمند است. دنیای مجازی بی تفصیل.

@Vagizeh

‍ آی آدمای غربتی
سیاپوشای پاپتی
تو گوشتون فرو کنین
که من آمیز قشمشمم
از این به بعد، هر جا باشین
آقا بالاسرِ شما منم
من از بالا نومه دارم
آقایِ آبادی بشم
خوشی رو گردن بزنم
میرغضبِ شادی بشم
هیشکی نباس بخنده!
خوشی باهاس بگنده!
از این به بعد،تو این دِه
پرنده بی پرنده
خَنده و مَنده کشکه
خدای بنده اشکه
خنده که ایمون نمیشه
بنده که خندون نمیشه
دل ریسه های الکی 
واسه کسی تُنبون نمیشه...

#مائده_هژبری #به_رقص_آی #غمنومه_فريدون #پیمان_قدیمی #خنده_های_هیچا #برقص_تا_برقصیم #میر_غضب #خنده #رقص

@PhilosophyCafe ♨️

من یک دلقک هستم...
قسمتی از کتابی که دارم میخونم،واقعا از این قسمت خوشم اومد.
حتما وقتی کتاب تموم شد معرفیش میکنم در کانال.
#کوهیار
@philosophycafe 🕸🕸🕸🕸

برای خداوند فرقی ندارد که تو برایش نماز بخوانی یا نه برایش روزه بگیری یا نه ،
فرقی ندارد چقدر برای عزیزانش ضجه زده باشی

اما اینها برای من و تو فرق می کند...
و این فرق زمانی شروع شد که من و تو بر سر خدایمان جدل کردیم ، من گفتم من با ایمان ترم و تو گفتی من!

و فراموش کردیم که خدای هر دویمان یکی ست فقط راه اتصالمان به او فرق دارد.
به راه های اتصالی یکدیگر به خدا دست نزنیم
اجازه بدهیم هر کس به گونه ی خودش به خدایش وصل شود نه به شیوه ما
خداوند عارف عاشق می خواهد نه مشتری بهشت...‌‌


@PhilosophyCafe

سیلی محکمی بر صورتم زد.
گفت مهرنوش هیچ وقت نباید از چیزی بترسی!
گفتم سگ ها لباس عیدم را پاره میکردن...
حرفم را قطع کرد و گفت نترس!
از آن به بعد سگ ها پاره ام کردند ولی از ترس سیلی پدر چیزی نگفتم.
#کوهیار

🔸🔸اطلاعيه :
به اطلاع دوستان و همراهان گرامى
مى رساند كه جلسه نقد و بررسى كتاب
« شاكله شناسى» تاليف دكتر نصرالله حكمت برگزار خواهد شد. ورود و شركت براى عموم علاقه مندان آزاد مى باشد.

زمان : يك شنبه ٢٤ تيرماه ١٣٩٧ از ساعت ١٥ الى ١٩

مكان:
پژوهشکده مطالعات اجتماعی و فرهنگی

آدرس:
خ پاسداران
گلستان یکم
پلاک ۱۲۴

ناقدين :
١- دكتر قباد منصور بخت
( استاد تاريخ دانشگاه شهيد بهشتى)
٢- دكتر عبدالله صلواتى
( دانشيار فلسفه دانشگاه شهيد رجايى)
٣- دكتر عبدالحميد ضيايى
( استاد و مدرس فلسفه و عرفان)
٤- دكتر رضا ماحوزى
( معاونت پژوهشى پژوهشكده مطالعات اجتماعى و فرهنگى)
٥- استاد اسدالله رحمان زاده
( مدرس فلسفه در كالج كانترا كاستا)
٦- دكتر محمد ابراهيم ضرابى ها
( مدرس فلسفه در دانشگاه اديان و دانشگاه اهل بيت( ع) )

@nasrollahhekmat

#کتمان - بخش دوم.
تا چشم کار میکرد خون بود. قرمز قرمز. همه جا ریخته بود. پیرمرد، بدن بی جان و غرق خون دختر را لمس میکرد. با یک دستش روی ران ها و با دست دیگر سینه های دخترک را طی میکرد. پسر چشم آبی تازه به دنیا آمده، کناری روی زمین ونگ میزد. آن پسر بچه ی غرق لخته خون، آخرین دلنگرانی پیرمرد در آن لحظه ها بود. آفتاب به زور از شکستگی های تنها پنجره کثیف اتاق وارد خانه میشد. خانه ای قدیمی در جنوبی ترین نقطه شهر. تنها اثاثش قالی خرسک پوسیده ای بود و چند صندلی کهنه. خانه سالها رنگ زندگی ندیده بود. حالا، تولد پسر بچه را گوشه ای از خود جای داده بود. پسر چشم های پدرش را داشت. نه شبیهشان را، خود چشم های پدرش را داشت. از آن آبی هایی اگر گریه هایش امان می‌داد، می‌شد غرقشان شوی..
پیرمرد دختر را می‌بوسید و پلک هایش آرام روی هم می‌افتاد. بچه گریه میکرد. بدن دخترک، هر ثانیه سرد تر می‌شد. کمرنگ تر. صورت بچه، از شدت گریه اما، هر ثانیه قرمز تر. مادر جوان، دیگر نه سرخی گونه های آفتاب سوخته اش دلبری می‌کرد و نه حرارت ملایم تنش گر گرفتگی پیرمرد را حاصل می‌کرد. غرق در آرامش خوابیده بود و دیگر هرگز قرار نبود بیدار شود. پیرمرد اما خیالش نبود. زنده و مرده فرقی ندارد وقتی فقط تن را بخواهی. به سختی تن سست دختر جوان را از حصار پیراهن گلدارش بیرون کشید. چشم هایش برق می‌زد وقتی تن عریان دختر را برانداز می‌کرد. کنارش روی زمین خون آلود زانو زد. روی بدن دختر خم شد. انگار به جز بدن مرده ی رو به رویش، چیزی نمی‌دید. انگار صدای گوش‌خراش گریه های نوازد کنارش را نمی‌شنید که بی لباس و پوشیده از خون، از سرما می‌لرزد. انگار بوی تند خون به مشامش نمی‌رسید. یا سرمای عجیب جثه کوچک دختر را حس نمی‌کرد. فقط شهوتش بود، تپش قلب بی‌وقفه اش و برجستگی های اندام دخترک...
کوبش قوی و وحشیانه ی در پیرمرد را به خودش آورد. شاید چند ساعت گذشته بود. تنها شاید چند دقیقه. پیرمرد گم شده بود در زمان و مکان. سردرگم، بدن لاغرش را از جسد دخترک جدا کرد. نگاهی به خودش انداخت. چندشش شد. از بوی تهوع آور خون های خشکیده روی لباسش. از خون های روی زمین. از عشق بازی با دختری مرده. از پسر بچه ای که دخترک به دنیا آورده بود و دیگر صدای گریه هایش شنیده نمی‌شد. پیرمرد، تنها از شهوت بی‌اندازه خودش چندش نشد و از حرصش به تن دختر بدش نیامد... دخترک و فرزندش را در اتاق تنها گذاشت و به سمت در رفت که هنوز با شدت کوبیده می‌شد.
در را که باز کرد، چشم های به خون نشسته و آبی رنگ مرد رو به رویش ، اولین چیزی بود که دید. از آن آبی هایی که می‌شد غرقشان شوی. صورت پسر جوان را ته ریش چند روزه ای پوشانده بود. گودی زیر چشم هایش، خبر از بی‌خوابی چند روزه می‌داد. پیراهنش خاکی بود و جیب شلوارش پاره. ساک قرمز رنگی توی یک دست داشت و چاقوی ضامن داری توی دست مشت شده ی دیگرش.
پیرمرد ، آنقدر به مرد جوان نگاه کرد، تا پسر، با صدایی گرفته و بم غرید:
-چیه که انقد نگاه داره؟ زن من کو علی آقا؟؟ چیکارش کردی لاشخور؟
پیرمرد لبخند پلیدی زد. جای خالی دو دندان جلویش نمایان شد و زردی و شکستگی بقیه دندان ها. دستی به صورتش کشید و گفت:
-سلامت کو؟
خون به صورت پسر دوید. دندان هایش کلید شدند. بعد از نفسی عمیق، ساک قرمز رنگ را روی زمین انداخت و یقیه‌ی پیرمرد را ، که علی نام داشت، در مشتش فشرد. مشت دیگرش را باز کرد. چاقوی نقره ای برق زد. پسر حس میکرد کسی با ناخن های بلند قلبش را توی دست گرفته و محکم فشار می‌دهد. چاقو را روی گردن لاغر علی گذاشت. بریده بریده نفس میکشید. بریده بریده، از بین دندان های چفت شده روی همش گفت:
-چه .. غلطی با .. مارالم کردی؟
علی همانطور که سعی می‌کرد نفس بکشد، مشت پسر را از یقه اش باز کرد. دستش را پس زد و گفت:
-حالا شده زنت، مارالت آقا عارف؟
-زنمه! زنم بود! مارال زن من مرتیکه. مارالم بارداره. چیکارش کردی میگم؟ کجاست؟
با همان دندان های نصفه و نیمه ی زرد، علی پوزخندی زد. پر از طعنه. گفت:
-اون موقع که دست بلند میکنی روی زن با بچه نه ماهه تو شکم فکر الان و گه خوردماتو نمیکنی نه؟ 
عارف نعره زد. با تمام وجودش این بار فریاد کشید:
-گه خوری رو تو می‌کنی لاشخور عوضی. تو. به هیچکی ربط نداره. زنمه. اختیارشو دارم...
دیگر نفس کم آورده بود. با صدایی ملایم تر، نفس نفس زنان ادامه داد:
-زنمه... دلم میخواد بکشمش... تو رو سننه؟
آرامش علی بیشتر می‌شد. برق چشمانش هم بیشتر و فاصله ی بین هر تپش قلبش کمتر. در اوج آرامش ، هیجان داشت. آرام بود، اما حس می‌کرد استخوان هایش هم دارند می‌لرزند. از زجر کشیدن عارف لذت می‌برد. بغض و ارتعاش صدای عارف سر شوقش می‌آورد. با همه ی وجودش کیف می‌کرد از بی‌خبری عارف و خوشحال بود که او قرار است خبر مرگ مارال محبوب عارف را به اون بدهد.
مارال... علی همیشه دوستش داشت. خودش را که نه. یعنی، مارال چیزی برای دوست داشتن

نداشت به جز یک جفت چشم عسل رنگ و قدم و هیکلی کشیده و تو پر. با برجستگی های توی چشم زن. علی نمی‌توانست مارال را طوری دیگر ببیند. نمی‌توانست احساس و افکارش را از روی حرکات ظریف دستش درک کند. نمی‌توانست مثل عارف، عاشقش باشد. عاشق محبت های بی‌کلامش و رقص انگشتانش در هوا. علی فقط تن خوش‌تراش زن جوان را دوست داشت. آن هم جزوی از مارال بود.‌‌ همان لحظه که علی، بعد از زایمان سخت، ولی صامت مارال فهمیده بود که دیگر نفس نمی‌کشد، لبخندی زده بود و به طعم بدنش فکر کرده بود. بدنی پر از خون، که دیگر تکان نمی‌خورد.
علی لبخند زد. دستش را روی صورت عارف گذاشت و چند سیلی آرام و پر طعنه روی صورتش نواخت. گفت:
-اتفاقا موفق هم شدی.
کمی طول کشید تا عارف؛ آخرین جمله خودش را یاد آوری کند و منظور علی را بفهمد. بعد، انگار وزنش ده برابر شده باشد، زانو هایش سست و ناتوان شد و چشمهایش نمناک. دستش را به در خانه گرفت. سعی کرد روی پا بماند و هوا را از گره محکم بغضش عبور بدهد. لرزه تمام بدنش گرفت. چنگی توی موهایش زد. بعد از چند ثانیه مکث، اولین قطره اشک که از چشمش پایین ریخت، وحشیانه به سمت علی هجوم برد. عارف، حتی مطمئن نبود که جمله ی او را درست شنیده باشد. اما اشک امانش نمی‌داد. با یک دستش علی را گرفته بود و با دست دیگر ضربه هایش را به سمت او پرتاب می‌کرد. اشک هایش، قطره قطره روی صورت و علی می‌ریخت...
علی هم تلاشی برای جدا کردن عارف از خودش نمی‌کرد. هزار با بیشتر از درد حاصل شده از مشت های عارف، لذت می‌برد از عذاب کشیدنش. اجازه داد عارف ته مانده انرژی اش را تمام کند و بعد با کلماتش روحش را بکشد. روح پسری را که مارال مظلوم را از او گرفت؛ هر چند که هیچ وقت به او تعلق نداشت.
بعد از مدتی نه چندان کوتاه، شدت ضربات عارف کمتر شد. پیرمرد خودش را از بین دستهای عارف بیرون کشید. لباسش را تکانید و بعد رو به مرد جوان که برای نفس کشیدن تقلا می‌کرد؛ گفت:
-چیه؟ میخوای منم مثل او زبون بسته بکشی؟
چشم های عارف گرد شد. قلبش، یک ضربان را جا انداخت. انگار چند لحظه نه چیزی می‌دید و نه می‌شنید. باورش نمی‌شد. از خودش بدش آمده بود. صدای خودش در سرش پیچید. مدتها قبل بود. داشت به مارال می‌گفت:«مگه من می‌ذارم مو از سرت کم بشه؟ اون قرآنو می‌بینی اونجا؟ به همون قرآن قسم می‌کشم هر کی اذیتت کنه رو.» خنده ی متین مارال را به یاد آورد. قرص شدن دل مارال را از بودنش. و چه کار کرده بود با مارالش؟؟ چه کار کرده بود که به پیرمرد هوس باز صاحب کارش پناه آورده بود؟ آرزو کرد که دستش می‌شکست و... بلند گفته بود آرزویش را انگار که علی گفت:
-دستت باید می‌شکست اون موقع. باید قطع می‌کردی دستت رو و روی زن پا به ماه بلند نمی‌کردی.
بعد، انگار که چیزی به یاد آورده باشد، کمی صبر کرد و گفت:
-میدونی مارالت مرده؟ میدونی تقصیر توعه همش؟ تو که یه ذره غیرت نداشتی نگهش داری سالم. میدونی چطوری مرد؟ چطوری جون داد؟ داشت تحفه ای که تو توی شکمش کاشته بودی رو دنیا میآورد. جیغ نزد. ولی زجر کشید. اشک ریخت. قرمز شد و صداش در نیومد. پسرتو به دنیا آورد و مرد. از خون ریزی و درد.
تمام بدن عارف، به جز بغض بزرگ توی گلویش، بی حس شده بود. اشک چشم هایش تمام شده بود. خون جلوی چشم هایش را گرفته بود. هنوز، از دست دادن مارال را باور نکرده بود. خونریزی و درد مارال را تصور می‌کرد. قلبش تیر می‌کشید. باز دستش را ستون بدنش کرد تا نیفتد. مارالش، مارال بی‌زبانش را به همین سادگی برای همیشه از دست داده بود. باورش نمی‌شد...  بی حال، زیر لب زمزمه کرد:
-چه غلطی کردی؟ مارال زنده‌ست. کجاست؟
علی گفت:
-مارال جون داد موقع زایمانش. پسرت ولی هست. برو نگاهش کن. چشمهاش مث خودت نحسه. آبی و نحس.
عارف یک آن دیوانه شد. تمام قوایش را جمع کرد. به سمت علی هجوم برد. بدون این که چیزی بگوید، محکم زیر مشتش و لگد گرفتش. داشت انتقام خودش را از علی می‌گرفت. انتقام ناباوری اش را به مرگ مارال. علی زیر دست های زمخت عارف ساکت بود. منتظر بود تا باز، توانش ته بکشد و کنار بزندش. عارف اما بی وقفه مشت میزد صورت و بدن علی را. خونی که جلوی دیدش را می‌گرفت هر لحظه بیشتر می‌شد. می‌توانست بوی خون را احساس کند کم کم. چاقوی ضامن دار را که قبل تر به زور توی جیبش چپانده بود بیرون کشید. علی ، بالاخره ترس را احساس کرد. برایش سنگین بود که از یک پسر بچه بیست و چند ساله بترسد. اما ترسید. میخواست چیزی بگوید اما انگار هیچ کلمه ای دیگر بلد نبود. عارف، اشک هایش باز سر گرفت. چاقو را بالا برد و چند بار در گونه و گردن علی فرو کرد. علی، هیچ کار نمی‌کرد. فقط چشم هایش از ترس گشاد تر می‌شدند. از درد فریادی زد. خون بالا آورد و بعد از چند ثانیه ، تن لاغرش بی حرکت ماند.
عارف هنوز هم مشت میزد به پیرمرد. اشک می‌ریخت. فحشش میداد و می‌گفت که ازش متنفر است. عارف نفس کشیدن را فراموش کرده بود. فقط اشک می‌ریخ

ت به حال مارال و بی‌رحمی های چند روز قبل خودش. با خودش فریاد های بی صدای مارال را تصور می‌کرد و بدتر ضجه می‌زد. علی را تکان میداد. به زمین میکوبیدش. کم کم، همسایه ها بیرون ریختند. از بالای تراس خانه هایشان عربده های عارف را نگاه کردند. آنقدر ادامه دادند تا عارف به خودش بیاید و بی‌حرکتی علی را متوجه بشود. دست هایش بلرزد و از خون زیاد حالش بهم بخورد. بفهمد که چکار کرده و دست های لرزانش را چند دقیقه فقط نگاه کند. از خودش متنفر شود و دومین مرگی را که باعثش بود. آرام بلند شود و با دو از کوچه باریک خارج شود...
نه علی، نه عارف و نه حتی همسایه هایی که بدن غرقه ی خون علی و چاقوی دست عارف را دیدند و از ترس آبرو هیچ نکردند؛ هیچکدام از عقرب سیاه رنگ توی تنها اتاق خانه، که از لا به لای دیوار خراب شده بیرون آمده بود و روی بدن پسر بچه می‌خزید؛ خبر نداشتند...
#آیه
@PhilosophyCafe 🌻

دوستان ترتیب قبلی متن ها مشکل داشت ، به جای ۱/۲/۳ , ۱/۳/۲ بود.
الان تصحیح شد.
پاینده باشید.🌻
#آیه

شانه را بر می دارد و بر موهای کم پشتش شانه می زند.زیبایی خود را تحسین می کند و از خانه خارج می شود.
شک ندارم اگر سی سال پیش یکباره به او می گفتند انقدر بد ریخت می شوی دق می کرد.
#کوهیار

میگفت از لابلای در حياط مرا ديده، من که متوجه او نشده بودم، ميگفت مرا آنقدر دوست دارد که شب ها صورت فلکی مرا از صورت های ديگر می سازد اما من که ستاره و سياره نبودم، ميگفت عاشق من است اما من که عشق نبودم،ميگفت بدون من می ميرد و من ديگر او را نديدم....


#MArefArab

@PhilosophyCafe

آنقدر نوشیدم و نوشیدم که شاید این شب تلخ پایانی داشته باشد اما دریغ از حرکت این عقربه های لعنتی
#مهرنوش
#کوهیار

سلام.. مقصود و منظورتون از گذاشتن پستایی مثل این داستان کتمان و...که متنهایی مبتذل و بی محتوا بیش نیستن و اصلا هیییچ ربطی به فلسفه ندارن ،چیه ؟!!،اصلا این کانال مگه فلسفی نیست!! اینا چیه پس ؟!!کجای فلسفه یعنی ابتذاال یعنی بی دینی یعنی بی بند و باری ؟!!! من عضو شدم چون رشته م فلسفه است فجر میکردم به دردم میخوره اما میبینم اصلا محتواش یه چیزی دیگه است!!! دا رین یه سمت و سوق دیگه رو به اسم فلسفه رواج میدین یه جریان منحرف بی اساس!!!! من ادمینای کانالتون و سرچ کردم همشون آدمای غیر موجهی هستن!!!جمعش کن آقااا شما فلسفه رو چپکی فهمیدی.... متاسفم برا خودم که این مدت عضو این آشغالدونی بودم...

بهتره به جای توهین به هم دیگه اندیشیدن رو یاد بدیم.
#کوهیار