A knowing there without knowing

تو آنچان پاکی که نمی‌خواهم با داشتنت بیالودمت.

#امید_نادری

@PhilosophyCafe ♨️

مدت ها پیش با یکی از دوستان چادریم راجع به پوشش زن ها حرف میزدم.ازش پرسیدم چرا چادر رو انتخاب کردی؟
گفت وقتی تو مغازه میری و ی کالا رو میخوای مگه اینطور نیست که باید بهاشو پرداخت کنی؟پس منم خودم رو به کسی عرضه میکنم که بهامو بده.
شوکه شدم که ی انسان بدن خودش رو با کالا مقایسه میکنه.
تا قبل از این فک نمیکردم تا این حد تبعیض های علیه زن ها دلیلش خود زنان باشن.
ممنون میشم نظراتتون رو راجع به زن ستیزی واسم بفرستید.
@koohyarr
#کوهیار

عکس آنچه عیسی می‌کرد اکنون می‌کنند موسویان.
🔰 #انجیل_متی

🔁 ترجمه‌‌ی‌_هزاره‌نو

📄 #صفحه‌ی: ۱۷

@PhilosophyCafe ♨️

You can't keep trouble from coming. But there is no need to give it a chair to sit on.

@PhilosophyCafe ♨️

https://www.youtube.com/watch?v=18xALEX7IPo

@PhilosophyCafe ♨️

معرفی کتاب علمی📚

شناخت عالم
نویسنده: راجر آفریدمن، ویلیام جی کافمان
ترجمه: شهاب صفری
ناشر: پژواک
موضوع: نجوم، ستاره شناسی
تعداد ص: ۷۰۰
تمام رنگی، قیمت ۱۵۰ هزار تومان

🔰 با این قیمت باید اسمش رو شناخت آدم می‌گذاشتن😔

هستی توپی بود که به بیضه هایم اصابت کرد.
#کوهیار

🖋 هدف اصلی هرمنوتیک به عکس علوم تجربی نه تبیین بلکه فهم است. برای مثال، در علوم تجربی به دنبال آن ایم که سلسله رویدادهایی را که به فوران یک آتشفشان منجر شده اند تبیین کرده یا نحوۀ ایجاد نشانگان بر اثر بیماری را توضیح دهیم. در حالی که در هرمنوتیک به عکس به دنبال آن ایم که معنای اخلاقی، زیبایی شناختی، مذهبی و تاریخی یک اثر یا مصنوع فرهنگی را فهم کنیم.
تفاوت دوم هرمنوتیک با علوم تجربی در این است که غالباً علوم تجربی به مسألۀ علیت میپردازند و تلاش میکنند تا رویدادهای خاص را تحت قوانین عامی قرار دهند. این سؤال که چه چیز باعث فوران آتشفشان میشود، ویروسها چه تأثیری بر بدن آدمی میگذارند یا... . در حالی که هرمنوتیک به عکس علاقه مند به فهم معناست. برای مثال، شاید نظریۀ انفجار بزرگ تبیینی از نحوۀ به وجود آمدن ما به زبان علّی ارائه کند اما هیچ درکی از معنای زندگی آدمی به دست نمیدهد. به ما نمیگوید که چرا واجد احساس، افکار و وجدان اخلاقی هستیم و چگونه باید زندگی کنیم. چه به مسیحیت و توضیح انجیل دربارۀ منشأ پیدایش آدمی ایمان داشته باشیم یا نسبت به آن بی اعتقاد باشیم در هر حال شاهد آن ایم که مسیحیت به وضوح تلاش دارد تا گزارشی متفاوت از منشأ پیدایش حیات بشر ارائه کند: مسیحیت به سؤال معنا و مقصود از آدمی مطابق و همخوان با متون متعدد کلامی و فلسفی که در طول قرون نگاشته شده اند پاسخ میدهد.

📚 از کتاب «فلسفۀ علوم اجتماعی قاره ای»، نوشتۀ ایوُن شِرَت📚

@PhilosophyCafe ♨️

🔺روشنفکری دینی و نقش آن در آینده سیاسی ایران

🔹روشنفکران دینی در ایران پس از انقلاب اسلامی از جمله گروه های فکری و سیاسی بودند که کوشیدند در برابر نظریه ولایت مطلقه فقیه نظریه بدیلی برای یک حکومت مطلوب در جامعه ایرانی پیشنهاد کنند.

⚡️ در INSTANT VIEW مقاله آرش نراقی درباره نقش آنان در آینده سیاسی ایران را بخوانید⏬
https://bbc.in/2uDQUPE
@BBCPersian

شنیدن این حرف فوق در راستای بحث نیهیلیسم فعال ضروری است.

Men can live without air for a few minutes, without water for two weeks, without food about one month and without a new thought for years and years.

@PhilosophyCafe ♨️

سخنان پیندار،شاعر یونان باستان،به خوبی درک یونانیان را از خدایان و مقام انسان نشان می دهد.
@philosophycafe
#کوهیار

روزگارانی که خدایان وشاعران ترکش کرده اند

شاعر پیام آوری مینوی بود که ستوده می شد. او دهان «موز» (Muse) بود و آوازش یکسره حقیقت.
از همان آغاز شاعرِ زیرهنایش «موز»ها وخدایان، در همیستاریِ شاعرِ بخود ایستا وخود فرمان جای دارد.
در سرود دوم ایلیاد با این نگرش روبروهستیم.

نزد هزیود وپیندارهمه چیزِ شاعر پیشکشی از «موز»ها ست.
نزد هراکلیت سخنِ دلف کلیدی و کانونی می شود.
نزد پارمنید «آله ته یا» (Alètheia=ἀλήθεια)، خود بغبانویی است.
نزد اشیل، تراژدی به فرمان دیونیسوس است که در اندیشۀ او می نشیند.
سوفوکل یکسره هرآنچه می سراید به فرمان راز آلودِ دلف و آپولون گره خورده است.
این اوریپید است که دیونیسوس و آپولون و «موز» و شاعری را با کتاب و کتابخانه جایگزین میسازد و استوره و شاعران را دروغ و دروغگو می شمارد و «نوسِ» (νοῦς=Noûs) آناکساگوراسی را جای خدایان می نشاند.
سکرات، آپولونِ هومری را از لاشخور و ویرانگر (آپولون در چم ویرانگر همه چیز می باشد و هومر او وخواهرش آتنا را لاشخور خوانده است) به خدای پشتیبان خود دگرش می سازد و خود به «قو»یِ آپولون در «فِدون» تبدیل می شود.
افلاتون در «فدر» شعر وفلسفه را به دیوانگی سپند و مینوی گره زده و آنهمه را در نبودِ خدایان و بی الهام خدایان، به هیچ می گیرد. و در پایان در «قانونها» هرآنچه شاعر(فیلسوف) می گوید و می سراید، یکسره در حال و هوایی مینوی و زیر هنایش و الهام خدایان و بویژه آپولون گفته و سروده می شود.
ارستو در «اخلاق نیکوماخوس» توانی به آدمِ به خود ایستا می دهد که بی نیاز به خدایان و شاعران و به دور از استوره راه خود بپوید.
در «متافیزیک» مانند اوریپید استوره و شعر و شاعران را دروغ و دروغگو می شمارد.
در «پوئتیک» تراژدی را یکسره از بینش تراژیک تهی کرده و لائیسیزه اش می سازد.
نزد هومر و هراکلیت و پارمنید و اِشیل و سوفوکل و افلاتون، نبرد میان بینش دینی و خودفرمانی آدمی است و هماره آدمی شکست می خورد و به ناچار به ژرفایی و چیستان سانی سخن و خواست خدایان و سرنوشت سر فرود می آورد.
فلسفه حتا نزد پارمنید، خدایان را از ویرانگری دور ساخته و راهنمای آدمی می گرداند.
آدمی را هشدار می دهد از «دوکسا» (ِdoxa) دور شده و با «آله ته یا» گره خورَد.
فیلسوفِ افلاتونی از هزارتویِ چیستان، با ریسمانِ لوگوس آپولونی، خود را می رهاند.
دیونیسوس در «قانونها»ی افلاتون، به خدای اندازه در باده خواری دگر می شود.
نزد ارستو جای نهانگویان و پیام خوانان مینوی را هنرِ سخنوری و اقناع می گیرد.
«کایروسِ» (Kairos) هومری به کایروسِ ارستویی دگر می شود.
«فرونزیسِ» (Phronesis=φρόνησις) ارستویی می تواند سرنوشت را نیز دگرگون سازد.
«فرونیموسِ» (Phronimos) ارستویی (پریکلس) می تواند نیک و بد را نه تنها برای خود که برای سراسر شهر بنمایاند و جدایش نیک و بد را فرمان دهد. او می تواند شهر را ناجی باشد. اونه نیازی به نهانگو دارد نه نیازی به «موز» نه نیازی به هومر. دیگر، «فرونزیسِ» و «تِخنِه» (Tekhnè=τέχνη) و «کایروس» چونان ابزارِ رهایی نزد این انسان چابک اندیش و زمانسنج است و رهایی، بی نیازِ به خدایان نیز شدنی است.
نزد افلاتون در غار، فلسفه جاى ريسمانِ «آريان» (Ariane) را مى گيرد و فلسفه ما را از هزارتوى غار مى رهاند. تماشاى «ايدۀ نيک» در روح چيزى مى دمد كه همان نقش ريسمان «آريان» را دارد. وآنگاه كه فيلسوف به غار باز مى آيد، ديگر «تِزِه»اى (Thésée) گشته كه «مينوتور» (Minautore) (ناآگاهى وبيخبرى) را مى كشد و آدميان را به سوى روشنايى (دانايى و رهايى) راهنمون مى شود.
و ارستو شاگرد بی وفای افلاتون خدای را به جنباننده ای ناجنبان دگرش می کند که تنها با خود خلوت کند و به خودش اندیشد و آدمی را وانهد.
و این چنین است که آدمی راهِ خودویرانی پیش می گیرد و آن را پیشرفت می خواند. و آرام آرام لوگوسِ فلسفی و فرزانگی انسانی بر دانایی خدایی و مینوی چیره می شود. سپس علم خود را بر فلسفه چیره می گرداند. و اینک تکنیک افسارِ علم را در چنگ خود دارد. و آدمی، این بردۀ تکنیک هنوز به خود نیامده و هنوز به خود می بالد و می نازد.
ویرانگری خداکُش و خودباخته که هنوز از ارستو آموزه می ستاند و جهانِ ناسپند را می ستاید.
آری! وای به حالِ روزگارِ رازگریزی و بی خدایی.
وای به حالِ روزگار آدمِ وامانده و آوارۀ خودکانون.

سنت آگوستین به انسانِ خود کانون می گفت: «خود را بساز، ویرانه ای خواهی ساخت».
آری! وای به حالِ این برّۀ بی شبان.
وای بر روزگاری که دیگر در آن شاعرانِ مینوی نمی زیند و با زبانِ خدایان نمی سرایند.

انگار بر بالای درِ گشودۀ این روزگارانِ دوزخی روی است که سخن دانته را نگاشته اند:
«اینجا که وارد می شوید دست از هر امیدی بشویید».

خسرو یزدانی
دکتر فلسفه از دانشگاه سوربن پاریس
۲۷ ژانویه ۲۰۱۸ – فرانسه


کانال فلسفی «تکانه»
https://t.me/joinchat/AAAAAENEy7OlJWZFgWOtiA