🖋 ظلم را من میکنم و آنگاه قبل از همه داد و بیداد راه می اندازم. فتنه هایی پنهانی که من به راه می اندازم، به حساب سنگین دیگران میگذارم... آن وقت من آهی میکشم و با نقل کردن قسمتی از کتاب مقدّس به آنها میگویم که خداوند به ما امر کرده در مقابل بدی، نیکی بکنیم. شرارت برهنه و آشکارای خود را با قطعات عجیب قدیمی که از کتاب مقدّس دزدیده شده، میپوشانم و در برابر دیگران همچون قدیسی به نظر می آیم؛ آن هم هنگامی که بیش از همیشه نقش شیطان را بازی میکنم.

📚 از نمایشنامۀ «ریچارد سوم»، نوشتۀ ویلیام شکسپیر 📚

@philosophycafe

سیگار بعد از هر وعده لذت بخش است.
به نظرتان سیگار بعد از مرگ لذتی دارد؟
#کوهیار

سه تار من سه تار بیشتر ندارد.انقدر کار میکنیم تا سه تاری نو بخرم و به سیم آخر هم بزنم.
#کوهیار

Saying Goodbye to Planet Earth
https://www.truthdig.com/articles/saying-goodbye-to-planet-earth/

#مسیر_رشد

ترس از تغییر، ترس از خطر کردن، ترس از مسخره شدن، ترس از اینکه دیگران فکر کنند هدف‌ها و رویاهای تو اشتباه است..!
همه اینها دشمنان تغییر و دگرگونی و رسیدن به هدف‌ها هستند. ولی حتی دشمنان هم دشمنانی دارند، دشمن ترس، شجاعت است. شجاعت نداشتن ترس نیست، شجاعت یعنی اینکه با وجود داشتن ترس، دست به عمل بزنی!

✍استوارت ایوری گلد
📚پینگ

از مقاله «الهیات رهایی بخش» که به زودی در اختیار دوستان قرار خواهم داد:
«آنکس که به نَفَس روحِ خداوند در خویش آگاه است، و آن را می بیند و در زیر و همهنگام با حواس و عقل، آن را حس و تجربه می کند، خوب به این امر آگاه هست که شناخت خداوند با شناخت نفس خویش، در عین حال نشان میدهد که چگونه ما معمایی به خویشتنیم. آن نفخه الهی رازی است در درون ما و پس این عجیب نیست که کارل یونگ پس از سالها تأمل درباره نفس انسانی و قبول حضور الگوهای راستین و اولیه در روان انسان، سه یا چهار سال قبل از مرگش در کتاب خاطراتش مینویسد :
«وقتی لائوتسه می گوید: "همه چیز روشن است، تنها من ابریم"، او چیزی را بیان می کند که من در حال حاضر در پیرسالی احساس می کنم. لا ئوتسه نمونه ای از مردی است دارای بینش برتر که ارزش و بی ارزش بودن را دیده و تجربه کرده است و در پایان زندگی اش خواستار بازگشت به هستی خویش است. به آن معنای غیر قابل شناخت ابدی. archetype (یا الگوی اولیه) پیرمردی که به اندازه کافی دیده است، حقیقتی ابدی است. در هر سطح هوش، این الگو ظاهر می شود و وجناتش همواره یکسان است، چه یک دهقان پیر باشد، یا یک فیلسوف بزرگ مانند لائوتسه. این سن پیری است و یک محدودیت. با این وجود بسیاری چیزها هستند که مرا پر می کنند: گیاهان، حیوانات، ابرها، روز و شب و آنچه که ابدی است در انسان.
هرچه بیشتر که احساس عدم قطعیت (یا عدم تعین uncertain) در مورد خود می کنم، بیشتر در من احساس خویشاوندی با همه چیز رشد کرده است.
در واقع به نظر می رسد که تو گویی آن بیگانگی که تا به امروز من را از جهان جدا کرده است به دنیای درونی من منتقل شده است و ناآشنایی غیر مترقبه ای با خودم را به من آشکار کرده است.»

»When Lao-tzu says: “All are clear, I alone am clouded,” he is expressing what I now feel in advanced old age. Lao-tzu is the example of a man with superior insight who has seen and experienced worth and worthlessness, and who at the end of his life desires to return into his own being, into the eternal unknowable meaning. The archetype of the old man who has seen enough is eternally true. At every level of intelligence this type appears, and its lineaments are always the same, whether it be an old peasant or a great philosopher like Lao-tzu. This is old age, and a limitation. Yet there is so much that fills me: plants, animals, clouds, day and night, and the eternal in man.
The more uncertain I have felt about myself, the more there has grown up in me a feeling of kinship with all things.
In fact it seems to me as if that alienation which so long separated me from the world has become transferred into my own inner world, and has revealed to me an unexpected unfamiliarity with myself.« (Carl Jung; Memories, Dreams and Reflections; p.359)

🖋 یواشکی روزه گرفتم. اگر میگفتم پدرم را درمی آورد. به زور چیزی میریخت توی دهانم. مگر آن سال نکرد! وقتی هر کاری کرد نخوردم، مرا خواباند، دستهایم را گرفت و به دخترها گفت آب بریزند تو حلقم. سلیطه ها هم ریختند، روزه ام را باطل کردند. به زور از دستشان در رفتم، با لگد زدم به پهلوی رعنا، از بالای پله ها پریدم، افتادم توی باغچه، تربچه ها را لگد کردم، گلدان حسن یوسف را انداختم شکستم، اطلسها را له کردم، با مشت هم زدم به شیشه. گریه کردم، رفتم توی کوچه، آمدند دنبالم. دویدم. فقط اسماعیل تو کوچه بود، داشت با دیوار والیبال میکرد. به اسماعیل گفتند: «بگیرش اسماعیل». سنگ برداشتم، فحش دادم به مادرش، به دماغ گندۀ پدرش. اسماعیل هم فحش داد و ولم کرد. دویدم رفتم مغازه. ملاحسن هم بود. عمامه اش را گذاشته بود روی زانویش، روی چهارپایۀ بزرگ نشسته بود، تکیه داده بود به گونی پسته. گفتم: «حاج حسن...» له له میزدم. همۀ راه را دویده بودم. ملا خندید. گفت: «خدا از دهانت بشنود تا من هم حاجی بشوم.» پدر داشت برای مشتری برنج میریخت. گفتم: «اگر به زور، تو دهان کسی چیزی بریزند، باطل است؟» گفت: «نه پسرم، هیچ چیزی با زور نه باطل است و نه قبول».

📚 بخشی از داستان «روزه ات را با گیلاس باز کن» نوشتۀ حافظ خیاوی 📚

@philosophycafe

@LostCafe ♨️

این چه ربطی به کافه فلسفه دارد, جز تحریک جنسی؟

اگه بیشتر دقت کنید ربطش رو خواهید فهمید. فقط کافیه دست از سکسی نگاه کردن بردارید. از شمایی که فلسفه خوندید و مدرس فلسفه هستید بیشتر انتظار میره جناب رحمان‌زاده.

این چیزی جز بیان تمایلات جنسی سرکوفته نیست که نه خدمتی به جوانان و نه خدمتی به تو میکند. و نه کافه فلسفه جای آنست. آنها که به جای اندیشیدن, مشروب میخورند و آن را رواج میدهند تا ابراز مخالفت با سیستم کنند, فقط خود و دیگران را ویران میکنند.

متاسفانه شما هنوز نتونستید عمیق نگاه کنید مثل بسیاری از موارد دیگه‌ای که می‌نویسید و فقط سعی دارید با یک نگاه ایدئولوژیکی به به بقیه افراد برچسب بزنید و این کار نه تنها درخور یه مدرس فلسفه نیست و بل حتی درخور کسی که حتی یک و فقط یک بار یک کتاب آموزشی ساده فلسفه هم در دست گرفته باشد نیست. اما اگر اندیشیدن کردن پیروی و پذیرفتن آنچه است که شما می‌فرمایید، همان به که ما فاقد اندیشه باشیم و تو (#شما) جامه آن را بر تن کنید که حافظ نپوشید و نخواهد پوشید این خرقه می آلود را. اما من نمی‌دانم این مشروب خوردن را از کجا آورده‌اید که به بنده می‌چسبانید، فقط چیزی که در ذهنم تداعی می‌شود چشم بصیرت و هاله نور داشتن به سبک احمدی‌نژاد است، امیدوارم از این دست پیشگویی‌ها و پیش‌بینی‌ها کمتر در این کانال داشته باشیم و در اخر دوباره شما را به تامل در این اثر فرامی‌خوانم، که تامل هم درش تحمل نهفته است و هم تفکر.

این جوابت از سر خشم است. دوباره آنچه را نوشتم بخوان. مدتی تأمل کن. زود جواب نده. بحث مشروب, تمثیل رفتار عکس العملی است. بسیاری از کارهای بصری و نوشته در این کافه فلسفی ربطی به فلسفه و تأمل ندارند, جز اینکه نوعی عکس العمل هستند. این به هیچکس کمکی نمیکند.

نه اتفاقا اون کسی که داره از سر خشم و بدون تامل جواب میده شمایید که همیشه نسبت به بقیه نگاه بالا از پایین دارید، سعی کنید دست از این رویتون بردارید و تمرین شنیدن کنید. اینکه شما نتونید ارتباط یک موضوع را با فلسفه دریابید (مثل همین اثر) به این معنا نیست که ان موضوع هیچ ارتباطی با فلسفه ندارد، جای شما بودم بیشتر سعی می‌کردم از چشمان دیگران به قضایا نگاه کنم، تا دچار تک نگاهی نشوم. من این اثر رو امشب اگر رسیدم براتون شرح میدم و اگه هم نرسیدم فردا و اونوقت خواهید فهمید که چرا برای چندمین بار شما را دعوت به #تامل در آن کرده‌ام.

🎶 نپرس «تقصیر کیه؟» خودت یه روز میفهمی
نپرس، قصه ش طولانیه؛ دایی، زمین
پر از آدماییه که کار میکنن و یه عده ای
فقط پول دارن، یه مشت عقده ای
که از کار کارگرا کاخ ساختنو...
چه کسایی تو این راه جون باختنو...
این چیزا رو به دیگران بگی بهت میخندن
آخه زشتی هم عادت میشه واسه آدم
ولی تو قصۀ خودتو بکش نقاش
بذار هرکی هرچی هست باشه، تو خودت باش
#سارینا

@philosophycafe

Noam Chomsky: Hopes and Anxieties in the Age of Trump
https://truthout.org/articles/noam-chomsky-hopes-and-anxieties-in-the-age-of-trump/

🔶 #بازی_قدرت

✍ #امید_نادری

وقتی که تصویر بالا را در گروهای تلگرامی فرستادم با واکنش‌هایی روبرو شدم که اصلا انتظار نداشتم، به عنوان مثال در گروه Philosophy Fellows و یا در گروه #در_راه_فلسفه فرستادم اولی آن را حذف و در دومی هم بنده را بلاک کردند، حتی در کانال خودم یکی از ادمین‌ها که خود مدرس فلسفه در یک کالج آمریکایی است به شدت با این اثر برخورد کرد و نوشتند: 《این چه ربطی به کافه فلسفه دارد, جز تحریک جنسی؟》. در سایر گروه‌ها هم برخوردهای مشابهی صورت گرفت. اما آیا واقعا این اثر یک اثر سکسی است که برای تحریک جنسی خلق شده است؟ و یا حذف کنندگان و منتقدان آن کسانی هستند که پس زمینه ذهنیشان آلوده به یک نگاه جنسی است و بعد سال‌ها خواندن فلسفه ناتوان از فهم اثری به این سادگی هستند که فقط کافی است دچار مریضی جنسی نبود تا بتوان به راحتی با آن وارد گفتگو شد؟ اما اجازه دهید برای فهم این اثر به مشخصات آن که توسط خالق اثر بیان شده است توجه نماییم. #بازی_قدرت (The power game) اثر سه بعدی هنرمند هلندی_یونانی‌ای به اسم Adam Martinakis است. تا همین‌جای کار و با شنیدن نام اثر باید اتفاقی در ذهن شما افتاده باشد و نگاهی دوباره به آن انداخته باشید. بازی قدرت؟ بله بازی قدرت که خالق آن را
توصیفی هر چه تمام در مورد سیاست می‌داند.
خوب به این اثر سه بعدی نگاه کنید. آیا به نظر شما این یک اثر سکسی است که در حال ترویج تمایلات جنسی می‌باشد؟ خیر به هیچ وجه این یک اثر سکسی نیست و بل اثری است که که سعی در نمایاندن یک حقیقت عریان دارد و آن حقیقت چیزی نیست بجز تعرض عریان حکومت به جامعه. تعرضی که به هنرمندانه‌ترین شکل ممکن به نمایش گذاشته شده است. خوب به صندلی‌ها، آدم‌ کوچلوها، پل‌ها، سوراخ زیر پل سمت راست، دست‌های در حال اشاره و نخ‌های آویزان به آن‌ها، سوسک‌های دو طرف و مخصوصا و آدم کوچلویی که در بالا دست به کمر ایستاده است توجه کنید. آیا واقعا همه این‌ها را باید نادیده گرفت و این اثر را یک اثر تحریک کننده جنسی دید؟ روشنفکرانی در نقش آدم کوچلوهایی که بر روی صندلی‌های خود نشسته‌اند و در حال نظاره کردن به تعرض کشیده شدن جامعه خود هستند، آن‌ها فریاد نمی‌زنند، مشت گره نمی‌کنند و بر صندلی خود در حال نظاره هستند، در سمت راست یکی از آن‌ها را می‌بینبم که در حال بالا رفتن است در به سر قدرت برسد ولی یک شکاف در وسط پلی که وی در حال راه رفتن روی آن است وجود دارد، شکافی که در صورت متوجه نبودن روشنفکر دوباره وی به واسطه آن بر روی صندلی خود سقوط خواهد کرد، اما چنانچه از آن عبور کند، به بالای اثر خواهد رسید، جایی که تقریبا هسته اصلی اثر در آنجاست. خوب به این جایگاه توجه کنید. روشنفکری دست به کمر با نوری ملایم در حال نظاره که ما را یاد مزرعه حیوانات جورج اورول می‌اندازد، و از طرف دیگر حکومتی که در حال تعرض است ولی سر این حکومت ناپیداست. اما سر این حکومت کجاست؟ به وضوح مشخص است که این حکومت بی سر است، بدین معنا که این حکومت نیست که در حال تعرض است و بل این روشنفکرانی هستند که در آن جایگاه بالا قرار گرفته‌اند و در حال تعرض به شما هستند بدون اینکه شما آن‌ها را ببیند. آن‌ها پیامبران نظاره‌گر تعرض حکومت بی‌سر هستند، چون خود سر آن هستند، سرهایی مخفی و ناپیدا. برج عاج نشینانی که شریکان دزد و رفیقان قافله هستند. بله بازی قدرت بازی کثیفی است. به آن دست‌ها و مشت‌‌های گره کرده نگاه کنید. همه آن‌ها با نخ‌هایی نازک به هم متصل هستند که شکنندگی جامعه را نشان می‌دهند و در عین این موضوع را نشان می‌دهند که به جای دست و پای حکومت دست و پای جامعه توسط آن‌ها بسته شده است. ولی آن‌ها به حکومت در حال تعرض اشاره نمی‌کنند و بل همگی در حال نشان دادن راس حکومت یعنی روشنفکران دارند. اگر به سقف اثر نگاه کنیم و آن استالاکتیت را ببینیم و همچنین یک جفت دست اضافی جامعه‌ای که در حال تعرض شدن به آن است و آن نکته چیزی نیست بجز اینکه این بازی قدرت از روزگاران پیشین (استالاکتیت) همیشه بوده است و ما اولین قربانی آن (یک جفت دست اضافی) نبوده‌ایم و نخواهیم بود. امیدوارم توانسته باشم با شرح نکات این اثر میل جنسی شما را افزایش داده باشم تا هر بار به آن نگاه می‌کنید به راحتی میل جنسیتان ارضا شود.
...................................................................
#پی‌نوشت: ضرب‌المثلی در جنوب کشور رایج است که می‌گوید خری با یک بار تفنگ به کوه رفت و خرسی آن را خورد.


https://www.instagram.com/p/Bm1Ir6tHi4f/?utm_source=ig_share_sheet&igshid=t49pq14uobg0

@PhilosophyCafe ♨️

۱. تحمیلِ «تلقین و تحریکِ» جنسی بر این اثر از نوعِ پستترین و احمقانه ترین تفسیر است. ما با چنین مفسرانی کاری نداریم؛ حال حتا اگر آنرا خام اندیشانه با نام فروید گره زده باشند. اینان مرخصند.

۲. تفسیرِ سیاسیِ مبتنی بر جامعه-دولت (طرفِ دوم را شما بخوانید قدرت یا حاکمیت مورد نظرتان)، اگرچه تفسیری ممکن اما تفسیری دور و تَنگ است.

۳. بحث تجاوز و خشونت درسطح خودِ جامعه بطور کلی و میانِ فرد فرد اعضای جامعه مطرح است که «قرار است» با یکدیگر یک پیکره یا سوژهٔ جمعیِ واحد تقویم کنند.

۴. اثر مربوط است به خشونت/تجاوزِ مردانه که میتواند هرکس قربانی آن شود.

۵. این «هرکس» اعم از زن و مرد و LGBTIQ است. و دستها همگی اشاره دارند به کسانی که قربانیِ تجاوزی شده اند که «همچنان» درحال روی دادن است، کمی بالاتر و در برابر دیدگان خودشان و حامعه. بعلاوه، خودِ دستانِ متجسم شاهدی بر فرا جنسیتی بودن است (برخی زمخت و برخی دیگر ظریف)، اینکه زنان و مردان همگی میتوانند قربانی تجاوز شوند.

۶. درین میان با دو نوع واکنش نسبت به پدیده/فرهنگِ خشونتِ نهادینه شده در جامعه مواجه ایم.
یک دسته آنانند که خود قربانی تجاوز شده اند و همبستگی خود را، بخاطر «درد»ی که چشیده اند و «رنجی» که کشیده اند، با قربانیان بالفعل و بعدی به نمایش گذاشته اند و البته متعاقبن فریاد اعتراض نیز سر داده اند. ریسمانها دستان قربانیان قبلی را بایکدیگر و با دستان قربانیِ فعلی گره زده، چراکه سرنوشت مشترکی دارند. این گویای چیزی نیست مگر «سوژهٔ زخمخوردهٔ همبسته شده».

۷. دوصندلی بین دستها و پل وجود دارد، که یکی از آنها، یعنی صندلی سمت راست، خالیست؛ خالی بودنش هم بخاطر اعتراض و واکنشِ صاحب آن است که در حمایت از قربانی(ها) به مقابلهٔ عملی با پدیده/عملِ تجاوز برخاسته است و در هیأت آن جفت دست اضافیِ مشت شده و گره کرده تجسم یافته. این جفت مشت گره کردهٔ تهمتنْ برآیندِ دستان آن فرد و قربانیان/دستان است. درواقع برآیندِ «سوژهٔ جمعیِ متعهدِ متحد یا همبسته».

۸. اما دستهٔ دوم آنانند که نسبت به این خشونت یا تجاوز بی اعتنا و بیتفاوتند: این افراد را در شمایلِ فردِ نظاره گرِ نشسته بر صندلیِ سمت چپ؛ در هیأتِ رهگذرِ تماشاچیِ روی پل (که دست بر قضا بخاطر حفرهٔ جلوترِ قربانیِ بعدیست، بویژه بخاطر بی عملی و بی اعتناییش)؛ در قامتِ فرد نظاره گرِ ایستاده درسایهٔ پشت پنجره (که این جهانِ پنجره ای سایه آلودِ بظاهر ایمنش، دقیقن «مَجاز»یست از غار افلاطون که «حقیقت/واقعیت» را با سایه های خود اشتباه گذفته بودند و محدود به این سایه های «مَجازی» و تقلیدی و توهمی بودند، لذا هرآن آمادهٔ درهم شکستن و فرو افتادن به دنیای «واقعیِ خشنِ بیرونی»، یعنی سقوط در دهانِ بلعندهٔ متجاوزِ بیرونی.

۹. دستهٔ دوم، همگی بالقوه قربانیانِ بعدی خواهند بود، هم بخاطرِ بی اعتنایی و خاطرجمعیِ «فردی»شان و هم بخاطر بی عملیشان نسبت به سرنوشت «دیگران»، یعنی همان قربانیان، و متعاقبن بخاطر عدم مشارکت در مقاومت دربرابرِ فرهنگ خشونت و تجاوز.

امید جان, وقت خودت و این گروه را با این توجیهات ظاهرا روشنفکرانه اما فی الواقع گمراه داری تلف میکنی. هر کس و هر نامی که بر آن بگذاری و بعد آن را با تفسیرات سیاسی پیچ و تاب بدهی تغییری در درک شاهد اثر نمیکند. عقل برای پنهان کردن خویش ساخته نشده است. ما هزاران موضوع سیاسی اجتماعی داریم, اما حتما باید از اینگونه تصاویر برای مطرح کردن استفاده کنیم؟ و واقعا کسی در آن بازی قدرت میبیند؟ بهتر است آدم از خواب خود فریبی بیدار شود.