Philosophy Cafe ♨️

را باید گران تر بفروشی. می‌گوید اشکالی ندارد که نصفش را حلال و حرام کردی. می‌گوید فدای سرت. این رضا نیست.
می‌نشیند کنار جسد. تکیه می‌زند به یخچال و چاقو ها را دانه دانه از بدنش بیرون میکشد و بعد، شروع میکند به دست کشیدن روی تن مرده‌ی زنی که ناگهان مادرت شده. رضا می‌گوید برای یکی دیگر از رفقایتان هم اعدام بریده‌اند. لبخند میزنی. چرا مرگ نه؟! مگر مادرت که مرد چه شد؟ آسمان به زمین نرسید که.. رضا ادامه می‌دهد و ادامه می‌دهد و صدایش مثل ناخن کشیدن روی تخته سیاه، مارش نظامی ات را بهم می‌زند. فریاد می‌زنی که: خفه شو رضا! رضا ساکت می‌شود و دانه دانه به دسته‌ی چاقو ها اضافه می‌کند. چاقوی میوه‌خوری، ساطور... چاقوی دسته زرد هم بینشان است. رضا ازت می‌خواهد حرف بزنی. نه، این رضا نیست. می‌کوبی توی صورتش. انگشتان پایت به چشمش ضربه می‌زند. کفش پایت نبود؟!
پنجره را باز می‌کنی و برمیگردی و رضا کجاست؟! مادرت کجاست؟! چاقو ها پخش زمین اند. چاقوی میوه خوری دست زرد. چرا مادرت چاقوهارا از کف زمین جمع نمی‌کند؟.. یادت نبود مادرت را کشتی. بلند بلند می‌خندی. آنقدر که عضلات دهانت درد می‌گیرد. بعد سرت تیر می‌کشد. بعد دلت درد می‌گیرد. بعد پیراهنت خیس است. مارش نظامی بلند تر و بلند تر میشود و چاقوی دست زرد از روی پیراهن آبی آسمانی ات توی شکمت فرو رفته و خون گرم از اطرافش بیرون می‌ریزد. چاقو را بیرون می‌کشی. و پر پرتقال خونی را توی دهانت می‌گذاری. پرتقال قبلا اینجا بود؟! مطمئنی نبوده. از آشپزخانه بیرون می‌دوی می‌روی توی اتاق. مادرت آنجا خوابیده. توی لباسی تمیز. بدون حتی یک قطره خون و با هزار چاقو فرو رفته توی بدنش. از بدنت خون می‌رود. انگار رگ هایت قصد کرده اند یک قطره هم توی بدنت باقی نگذارند. مادرت را نگاه می‌کنی. زانو هایت تا می‌شود. خودت را می‌اندازی روی جسد. سرت با زمین برخورد می‌کند اما. بدنت که به زمین می‌رسد؛ چاقو بیشتر توی بدنت فرو می‌رود. کدام چاقو؟ از بدنت خون می‌رود و از چشم هایت اشک. روی زمین افتاده‌ای و اشک می‌ریزی و اشک می‌ریزی و اشک. شاید هم اشک‌های آمیخته به خونت رودی شدند و تو را آنقدر با خودشان بردند و بردند که نه دیگر مادری باشد و نه رضایی..
#آیه 🌿
@philosophycafe 🌻

480 viewsᵃʸᵉʰ🦋, 12:13