"I don't wanna live forever, 'cause I know I'll be living in vain"
— Jack Michael Antonoff / Sam Dew / Taylor Swift

🖋 کسی که [فردی دیگر] را دوست دارد میخواهد مالک منحصر به فرد طرف مقابل باشد، میخواهد تسلطی مطلق بر روح و بر جسم او داشته باشد، میخواهد به تنهایی مورد توجه و علاقه باشد و در روح دیگری به عنوان باارزش ترین و مطلوب ترین چیز در بالاترین مقام جای گیرد و فرمانروایی کند.
... کسی که دوست دارد، میخواهد همۀ رقبای دیگر را تضعیف و محروم کند و به سان «فاتح» بی باک و استثمارگر خودخواه، مبدّل به اژدهای محافظ گنج خویش شود؛ بقیۀ چیزهای عالَم به نظر او غیرقابل توجه، رنگ باخته و بی ارزش می آیند و عاشق آماده است هر چیزی را قربانی کند، هر نظام استقراریافته ای را مختل سازد و هر چیز باارزشی را پس براند. در این صورت متحیر خواهیم شد که چگونه این حرصِ افسارگسیخته و این بی انصافیِ دیوانه وارِ عشق جنسی تا این حدّ در تمام اعصار تاریخ مورد تحسین و ستایش قرار گرفته و به عرش اعلی برده شده و بدتر اینکه، از این نوع عشق، معنا و مفهومِ "عشق متضاد است با خودخواهی" برداشت شده است؛ در حالی که عشق شاید طبیعی ترین و خودجوش ترین تجلّی خودخواهی انسان باشد.

📚 از کتاب «حکمت شادان»، نوشتۀ فردریش نیچه 📚

@philosophycafe

❎ فکر میکنم باید یه توضیحی در مورد این قطعه☝️ داده بشه:

این بخش از کتاب، اسمش هست «هر آنچه که عشق مینامیم». نیچه میخواد توضیح بده که عشق چیه. با این ایده مخالفه که عشق نوعی فداکاری و ازخودگذشتگیه. نیچه حس عشق رو خیلی نزدیک به تملک و حرص و مالکیت میدونه. عشق از نظر نیچه متعلق به انسانهای عامیه؛ یعنی اکثریت انسانها.
نیچه چیز دیگه ای رو معرفی میکنه به اسم «دوستی» و اون رو مختص انسانهای والا میدونه. توی دوستی، هدف، اشتیاق و تملک نیست؛ دستیابی به "آرمانی فراتر از دو طرف رابطه" است. نیچه اینقدر این حس رو نایاب و نادر و باارزش میدونه که ته این بخش میپرسه "چه کسی آن را تجربه کرده است؟".
فکر میکنم اون چیزی که معمولاً به عنوان «عشق والا» یا «عشق آرمانی» یا تعابیری شبیه به این دونسته میشه، نیچه بهش میگه دوستی. البته فکر نمیکنم مسأله به این سادگیا باشه که با عوض کردن واژه، حل شه. ولی بخشیش به نظرم برمیگرده به این تفاوت ادبیات.

⚠️ یه چیزی رو دقت کنیم. نیچه توی این بخش، منشأ عشق رو نیاز جنسی نمیدونه.
حرص (یا اشتیاق به تملک) و عشق رو دوتا واژۀ مختلف برای بیان «یک» غریزۀ واحد میدونه. منتها کجا این «اشتیاق به تملک» خیلی ظهور و بروز پیدا میکنه؟ اونجایی که تبدیل به عشق جنسی میشه.

🔖 ممنون میشم نقد و نظرتون رو در این رابطه برای بنده بفرستین:
@Ali_soltanzadeh

@philosophycafe

❎ پیام یکی از دوستان در رابطه با این قطعه☝️:

👇👇👇👇

اولین نکته ای که به ذهن من رسید :
عاشق دوست داره که معشوق هم اون رو دوست داشته باشه نه اینکه بخواد صرفا رابطه جنسی با اون داشته باشه😐.

دومین نکته اینکه از بین بردن رقبا و در واقع از بین بردن انتخاب فی نفسه راه رسیدن به هدف مالکیت نه ارضای روحی.

یعنی عاشق دوست داره که انتخاب بشه نه اینکه به زور و به هر طریقی مالک معشوق بشه.

دو نکته مخالف.
و یک نکته موافق.

سومین نکته اینکه عاشق حاضر سنت شکنی کنه و ساختار ها رو متلاشی کنه اما نه از بین بردن دیگران بلکه به زعم من استفاده از راه های جدید و ساختن راه های جدید و نوعی خلاقیت در جذب کردن معشوق به خود

❎ نظر یکی از دوستان در رابطه با این قطعه☝️:

👇👇👇👇

اولا عاشق هیچ گاه بدنبال کسب مالکیت معشوق نیست بلکه بدنبال جلب توجه و انحصارکردن آن توجه در خودش است، میان توجه و تسلط از زمین تا آسمان فرق است.
ثانیا این نوشته هیچ حقی برای معشوق در نظر نگرفته زیرا باتوجه به فرض این نوشته این معشوق دارای تعدادی عاشق است و اینگونه که پیداست نمی‌تواند به همه آنها توجه کرده و همه را بپذیرد پس لاجرم عاشقان باید بگونه‌ای لیاقت خود را ثابت کرده تا معشوق بهترین را انتخاب کند(حق انتخاب بهترین برای معشوق)
ثانیا دلیل اینکه عشق زمینی اینقدر مورد توجه است اینست که تنها نوع عشق است که هرانسانی درکی از آن دارد و می‌تواند در صورت اشاره شدن باعث ایجاد تقریبی به ذهن شود. و منظور از عشق زمینی سکس و روابط جنسی و تلاش برای بدربردن حریف نیست بلکه حس‌و‌حال آن است، مانند ایثار و فداکاری هایی که عاشق در راه معشوق میکند.
رابعا و مهمترین نکته اینکه در نوشته بالا مغلطه بسیار زشتی بکار رفته و آن خلط خوبی‌ها و بدی‌هاست. تلاش برای اثبات خود به معشوق بسیار صحیح است اما استفاده از روش های غلط(حذف عاشقان دیگر و یا تلاش برای تضعیف کردن آنها) بسیار مضمون و به مثابه جمله معرف(هدف وسیله را توجیه می‌کند) میباشد.
مانند روز روشن است که نویسنده این متن از نوعی عقده و یا محرومیت رنج می‌برده و در تلاش بوده بگونه‌ای مرهمی بر دردش گذاشته و اتفاقاتی که برای خودش افتاده را توجیه کند.

دهریان طایفه ای از پیروان فلاسفه اند که منکر صانع و آفریدگار دانا و توانا برای عالم بوده و چنین پنداشته اند که آفریدگار به خودی خود پدید آمده و همیشه حیوان از نطفه و نطفه از حیوان پیدا شده است.جهان اینگونه بوده و تا ابد همین گونه خواهد بود.
این گروه گمراهان و زندیقان اند.

#ابوحامد امام محمد غزالی

بنده حقيرتر از آنم که غزالی را در دين نقد کنم يا مشائيان را در فلسفه،اما مسأله بارز در اساس فلسفه هاي کلبيون،رواقيون، جالينوسي، افلاطونی و حتی فلسفه مشاء ارسطویی جايگاه مابعدالطبیعه ست که تفسيرهای گوناگونی دارد و هر چه از مابعدالطبیعه یونانی به سوی ناتورالیسم اسپينوزايي بگراييم دهريان های بیشتری پا به عرصه ی جدال و بحث خواهند گذاشت.
با تمام علاقه و احترامی که به همه چيزدان بزرگ غزالی دارم بايد متذکر شوم که ایشان باورهای انسانی( فلسفه ) را با متد ديني و عرفانی چوبکاری می کنند اگرچه ایشان فیلسوفی شکاک و عالمی بزرگ هستند اما اگر حکمش را بر فلسفه بکار بريم مانند اينست که فلسفه ی اتميسم دموکريت را بپذيريم ،پایان فلسفه را اعلام کنيم و تمام دريچه هاي علم ، باور و نوآوری را بر منطق ببنديم.

#محمدعارف عرب#غزالی#مابعدالطبیعه #فلسفه#مشاء#دین#عرفان#علم

@PhilosophyCafe🔱

🖋 واژۀ فلسفه در ریشۀ یونانی آن به معنای عشق به حکمت است. اما از این معنی، اکنون (و نیز در یونان قدیم)، نمیتوان لزوماً به این نتیجه رسید که آن که به فلسفه اشتغال میورزد یا میورزیده حکیم است، و همچنین مستلزم این نیست که نتیجۀ فلسفه ورزی، حکمت است. عشق به حکمت لزوماً شما را حکیم نمیکند، همچنان که عشق به زیبایی هم شما را زیبا نمیکند. اشتغال به فلسفه یعنی دلمشغول جستجوی حکمت بودن. با این نگاه، فلسفه بیش از آنکه پیکره ای از حقایق باشد، فرایند یا وسیله ای برای جستجو و تعمق است. تاریخ فلسفه تاریخ این جستجو است، و میتوان قالب گفتگویی را به خوبی در آن مشاهده کرد. تاریخ فلسفه گفتگویی است با حضور شرکت کنندگانی از گذشته و حال دربارۀ مسائلی که مدتها دغدغۀ انسان بوده است.

📚 از کتاب «در باب تکنولوژی»، نوشتۀ جوزف پیت 📚

@philosophycafe

موضوع :فلسفه اجتماعی و سیاست: #مناظره کامل 1971 میان نوام چامسکی و میشل فوکو /

🌸 @nabardb