PiranshahrRudaw

🖇️#یادداشت_شهروندی

جمع کن بازار ریا و تزویر را

هنگامی که پدرت با قبضِ نسخه و آزمایش، کنار صندوق داروخانه مانده بود و پول نداشت، تو گوشی را جواب ندادی. وقتی مادرت از ترسِ افتادن، توی خانه تنها به دیوار چنگ می‌زد، تو در مهمانی می‌خندیدی. هنگامی که برادرت زیر بارِ قرض و تهدیدِ طلبکاران خفه می‌شد، تو پیامک‌هایش را «خوانده» گذاشتی و رفتی. وقتی خواهرت برای اجاره‌خانه، درمانده بود، تو گفتی «الان سرم شلوغه». هنگامی که پدرت ساعتها کنار تلفن نشست تا زنگِ تبریکِ عید را بشنود، تو با بی‌خیالی گفتی «حالا بعدا». وقتی مادرت در بیمارستان، با دستهای لرزان منتظر یک سرزدنِ ساده بود، تو بهانهٔ جلسه آوردی. هنگامی که برادرت در زندان، فقط یک جملهٔ «حواسم بهت هست» می‌خواست، تو خواب بودی. وقتی خواهرت برای آزمایشِ حیاتی، نیاز به همراه داشت، تو گوشی را خاموش کردی.

حالا اما، عجیب‌ترین تناقضِ زندگی ات را به تماشا نشسته‌ای. همان دستهایی که برای پدرت پول نسخه نفرستاد، امروز با افتخار، هزینهٔ سنگِ قبرِ مرمرین را تقبل می‌کند. همان پاهایی که به دیدارِ مادرت در تنهاییِ پیری نرفت، هر پنجشنبه برای گلاب‌پاشیِ قبرستان راه می‌افتد. همان زبانی که برای دلجویی از برادرِ زندانی، یک کلمه گرم نداشت، امروز پشت تریبونِ ختم، مدیحه سرایی میکند. این رفتار، نه وفاست، نه عشق؛ این جبرانیِ خام و ریاکارانه است برای وجدانی که می‌داند خواب بوده و حالا با چند متر پارچهٔ سیاه و یک دسته گل، می‌خواهد صورت‌جلسهٔ غفلت را پاره کند.

اما ای غافل، مرده که دیگر تشنهٔ محبت نیست؛ او به گلابِ پنجشنبه‌ات محتاج نیست و از درختکاریِ جمعه‌ات سیراب نمی‌شود. پدرت الان، نه سنگِ قبر را می‌بیند و نه اشکِ دیرهنگامت را. مادرت، در آن دنیا، به فاتحه‌هایی که پشت سرش می‌خوانی، نیاز ندارد. برادرت، اگر امروز زنده بود، یک وعده غذای گرمِ روزهای تنهایی را به تمام مراسمِ هفت و چهل و سال ترجیح می‌داد. خواهرت، اگر نفس می‌کشید، یک همراهیِ ساده در زندگی را بالاتر از هر سنگِ مرمری می‌دانست. پس برای کی این همه هزینه و هیاهو؟ برای خودت. برای این که در آینهٔ وجدانت، خودت را در بازار ریا و تزویر سوگوار و دلسوز نشان دهی؛ غافل از این که این آیینه، فقط تصویرِ ریایِ دیروز را بزرگ‌تر نشان می‌دهد.

مردگان، دیگر بهانهٔ تو نیستند؛ این زندگانند که هنوز نفس می‌کشند و نگاهت را می‌طلبند. مادرِ همسایه که در خانه‌اش تنهاست، پدرِ دوستت که پشت درِ داروخانه منتظرِ یک همراه است، برادرِ کوچه‌ات که زیرِ قرض خفه می‌شود، خواهرِ محل‌ات که برای اجاره‌خانه اشک می‌ریزد. اینها، امروزِ تو هستند. اگر راستی می‌خواهی، به جای سنگِ قبرِ آراسته، سفره‌ای برای زنده‌ها بگستر. به جای گلابِ گورستان، دستِ تنها را بفشار. به جای مداحیِ پشتِ تابوت، در روزهایِ عادی، بی‌منّت سلام کن. چون بزرگترین عزاداری، نه در تشییعِ پرسر و صدا، که در نگاهِ گرمی است که در روزهایِ سکوتِ دیگران به آنها هدیه می‌دهی. امروز فرصت است، نه فردا که در میانِ خاک، فقط سنگ، گواهِ کوتاهیِ تو خواهد بود. عبرت بگیر که محبتِ حقیقی، فقط در لحظه‌های دیدار ارزش دارد، نه در خلوتِ تنهاییِ گورستان.

🕊️شفیع صادقی

✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw

❤52👍19👏4😢1

6.1K views15:20