🖇 #یادداشت_شهروندی
➖چرا برای روانسازی ترافیک اقدامی نمیشود؟
➖در لینک زیر بخوانید:👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8555
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
➖چرا برای روانسازی ترافیک اقدامی نمیشود؟
➖در لینک زیر بخوانید:👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8555
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
❤17👎4😢1
🖇 #یادداشت_شهروندی
لب شتری ، بینی خوکی ووو .
حراج کرامت انسانی. در آشفته بازار جان آدمی ...
اتاق عملهای زیبایی و در این آشفتهبازارِ بیقانون، نخستین و بزرگترین مقصران همان سودجویانی هستند که بیهیچ شرم و مسئولیتی حرمت بدن مردم را به کالایی برای معامله تبدیل کردهاند. کسانی که با پررویی تمام در شبکههای اجتماعی فریاد میزنند «سههزار عمل زیبایی موفق»؛ در حالیکه پشت همین شعارهای وقیحانه، بیصلاحیتی، بیتجربگی و گاه حتی دستکاری خطرناکِ سلامت انسان پنهان شده است. این افراد با سوءاستفاده از بیخبری مردم، اتاق عمل را به صحنه تجارت شخصی بدل کردهاند، نه درمان. آنها اعتماد عمومی را غارت میکنند، و امنیت جسمی یک جامعه را با حرصی بیپایان معامله میکنند.
اما سهمِ تقصیر تنها بر دوش سودجویان نیست؛ بخشی از این فاجعه محصول رفتار مردمی است که بدون تحقیق، تنها برای پیروی از هوا و هوس و تقلید از تصاویر بیروح فضای مجازی، بدن خود را بیهیچ تأملی زیر تیغ میگذارند. آیا انصاف است که انسان تا جایی از اصالت خود دور شود که «تا لبها شتری، بینی خوکی، گوشها فلان حیوان» و انواع فرمهای عجیبوغریب را طلب کند؟ چگونه کرامت انسانی تا این حد ارزان شده که فرد حاضر است بدن خود را، که سرمایهای یگانه است، تبدیل به نسخهای کارتونی و بیریشه کند و سپس با حسرت، سالها گرفتار عوارض آن باشد و حتی در این راه جانش را فدا کند ؟!؟!
حقیقت عمیقتر آن است که این بدن، میراث اتفاقی نیست؛ امانتی است که صانعی دانا و توانا به انسان سپرده است. ما مالک مطلق بدن خویش نیستیم، بلکه امین آنیم. هر زخمی که بیفکر بر این امانت وارد میشود، تنها یک اشتباه پزشکی یا یک خطای زیبایی نیست؛ بیاحترامی به نعمتی است که خداوند، بیهیچ هزینهای در اختیار انسان نهاده است. چگونه جامعهای که ادعای ایمان، فرهنگ دارد، این گوهر سپردهشده را به چنین سرنوشت تلخی مبتلا میسازد؟
امروز اتاقهای عمل زیادی شاهد فروپاشی رؤیاهای کسانی هستند که میخواستند «زیباتر» شوند، اما با چهرههایی بازمیگردند که دیگر نه به گذشته شبیه است و نه با آیندهشان سازگار. جراحیهای ترمیمی، سالهای ازدسترفته، هزینههای بسیار سنگین و سرخوردگیهای عمیق، همه پیامد انتخابهایی است که با عجله و ظاهرگرایی انجام شده. این چرخه وقتی تکمیل میشود که سودجو سود میبرد، و آسیبدیده تنها میماند؛ بیصدا، پشیمان و گرفتار.
تصویر امروز جامعه ما تصویر یک مسابقه پرهیاهو اما بدون تفکر است؛ مسابقهای که در آن، ما با دستهای خود در حال نابود کردن بدن خویشیم. گویی نخستین کشور در تخریبِ آگاهانهٔ تنِ انسان شدهایم؛ کشوری که در آن زیبایی طبیعی جای خود را به نسخههای غیرطبیعی، اغراقشده و خطرناک داده است. آیا نباید شجاعانه بایستیم،و به آینه نگاه کنیم و یادآور شویم که هیچ سودجویی حق ندارد سلامت ما را با سرعت و سود معامله کند، و هیچ هوسی ارزش نابودی این امانت الهی را ندارد؟
«تفکر یک ساعت به از بندگی یک سال»
شفیع صادقی
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
لب شتری ، بینی خوکی ووو .
حراج کرامت انسانی. در آشفته بازار جان آدمی ...
اتاق عملهای زیبایی و در این آشفتهبازارِ بیقانون، نخستین و بزرگترین مقصران همان سودجویانی هستند که بیهیچ شرم و مسئولیتی حرمت بدن مردم را به کالایی برای معامله تبدیل کردهاند. کسانی که با پررویی تمام در شبکههای اجتماعی فریاد میزنند «سههزار عمل زیبایی موفق»؛ در حالیکه پشت همین شعارهای وقیحانه، بیصلاحیتی، بیتجربگی و گاه حتی دستکاری خطرناکِ سلامت انسان پنهان شده است. این افراد با سوءاستفاده از بیخبری مردم، اتاق عمل را به صحنه تجارت شخصی بدل کردهاند، نه درمان. آنها اعتماد عمومی را غارت میکنند، و امنیت جسمی یک جامعه را با حرصی بیپایان معامله میکنند.
اما سهمِ تقصیر تنها بر دوش سودجویان نیست؛ بخشی از این فاجعه محصول رفتار مردمی است که بدون تحقیق، تنها برای پیروی از هوا و هوس و تقلید از تصاویر بیروح فضای مجازی، بدن خود را بیهیچ تأملی زیر تیغ میگذارند. آیا انصاف است که انسان تا جایی از اصالت خود دور شود که «تا لبها شتری، بینی خوکی، گوشها فلان حیوان» و انواع فرمهای عجیبوغریب را طلب کند؟ چگونه کرامت انسانی تا این حد ارزان شده که فرد حاضر است بدن خود را، که سرمایهای یگانه است، تبدیل به نسخهای کارتونی و بیریشه کند و سپس با حسرت، سالها گرفتار عوارض آن باشد و حتی در این راه جانش را فدا کند ؟!؟!
حقیقت عمیقتر آن است که این بدن، میراث اتفاقی نیست؛ امانتی است که صانعی دانا و توانا به انسان سپرده است. ما مالک مطلق بدن خویش نیستیم، بلکه امین آنیم. هر زخمی که بیفکر بر این امانت وارد میشود، تنها یک اشتباه پزشکی یا یک خطای زیبایی نیست؛ بیاحترامی به نعمتی است که خداوند، بیهیچ هزینهای در اختیار انسان نهاده است. چگونه جامعهای که ادعای ایمان، فرهنگ دارد، این گوهر سپردهشده را به چنین سرنوشت تلخی مبتلا میسازد؟
امروز اتاقهای عمل زیادی شاهد فروپاشی رؤیاهای کسانی هستند که میخواستند «زیباتر» شوند، اما با چهرههایی بازمیگردند که دیگر نه به گذشته شبیه است و نه با آیندهشان سازگار. جراحیهای ترمیمی، سالهای ازدسترفته، هزینههای بسیار سنگین و سرخوردگیهای عمیق، همه پیامد انتخابهایی است که با عجله و ظاهرگرایی انجام شده. این چرخه وقتی تکمیل میشود که سودجو سود میبرد، و آسیبدیده تنها میماند؛ بیصدا، پشیمان و گرفتار.
تصویر امروز جامعه ما تصویر یک مسابقه پرهیاهو اما بدون تفکر است؛ مسابقهای که در آن، ما با دستهای خود در حال نابود کردن بدن خویشیم. گویی نخستین کشور در تخریبِ آگاهانهٔ تنِ انسان شدهایم؛ کشوری که در آن زیبایی طبیعی جای خود را به نسخههای غیرطبیعی، اغراقشده و خطرناک داده است. آیا نباید شجاعانه بایستیم،و به آینه نگاه کنیم و یادآور شویم که هیچ سودجویی حق ندارد سلامت ما را با سرعت و سود معامله کند، و هیچ هوسی ارزش نابودی این امانت الهی را ندارد؟
«تفکر یک ساعت به از بندگی یک سال»
شفیع صادقی
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
❤187👏82👎5🙈3👍2🙏1
🖇 #یادداشت_شهروندی
➖ «شورای شهر؛ نیازمند متخصصان مستقل، نه چهرههای طایفهای»
سالهاست پیرانشهر از دردِ عقبماندگی سخن میگوید؛ شهری که ظرفیتهایش بسیار فراتر از وضع موجود است، اما هر بار در بزنگاههای مهم، بهجای انتخاب مسیر توسعه، اسیر سلیقهها، طایفهگرایی و انتخابهای احساسی شده است. اکنون دوباره در آستانه یک امتحان بزرگ قرار گرفتهایم؛ انتخاباتی که نه برای چهار سال، بلکه برای سالها آینده شهر تعیینکننده خواهد بود.
➖مردم پیرانشهر چه شوراهایی را باید انتخاب کنند؟
۱) افرادی باتجربه و تخصصمحور
پیرانشهر بیش از هر چیز به مدیریت علمی و تخصصی نیاز دارد. اعضای شورا باید در حوزههایی مثل شهرسازی، عمران، محیط زیست، حقوق شهری، مالی و برنامهریزی تجربه و دانش واقعی داشته باشند. شورا جای آزمونوخطا نیست؛ جای افرادی است که زیربناهای شهر را میشناسند و میتوانند برای آینده نقشه راه ارائه دهند.
۲) چهرههای مستقل، نه وابسته به طایفه
بزرگترین آسیبی که سالها بر تصمیمات شهری سایه انداخته، طایفهگرایی است. شهری با این حجم از مشکلات، نمیتواند مدیریت خود را بر اساس نسبتفامیلی و محافل محلی پیش ببرد. مردم باید کسانی را انتخاب کنند که فشارهای بیرونی، نزدیکیهای قومی و طایفهای و بدهبستانهای سیاسی در تصمیمگیریهایشان اثر نگذارد.
۳) افرادی کارنامهدار، نه شعارمحور
تنها چیزی که میتواند شناخت انتخابکنندگان را دقیقتر کند، کارنامه واقعی افراد است. هرکس که در گذشته مسئولیتی داشته، باید نشان دهد چه کرده است، نه اینکه چه خواهد کرد. دوران شعار و جملات رنگارنگ تمام شده؛ پیرانشهر نیازمند عملگرایی است.
۴) نمایندگان شجاع و مطالبهگر
شورای شهر باید قدرت و شجاعت ایستادن مقابل بیعدالتیها، کمکاریها و تصمیمات غلط را داشته باشد. اعضایی که فقط برای صندلی شورا میآیند، در بزنگاههای حیاتی سکوت میکنند و نتیجه آن سالها عقبماندگی خواهد بود.
۵) افرادی مردمی، شفاف و پاسخگو
شورا باید در برابر مردم بایستد، نه پشت درهای بسته. هر عضو شورا باید بداند که شفافیت، گزارشدهی و پاسخگویی اصل اساسی اعتماد عمومی است.
پیرانشهر امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند آگاهی جمعی است. این بار نباید اجازه داد طایفهگرایی، احساسات لحظهای یا وعدههای پوچ، مسیر توسعه شهر را منحرف کند. مردم باید به کسانی رأی دهند که:
🔹تخصص و کارنامه دارند
🔹به شهر نگاه توسعهای دارند
🔹مستقل و مسئولیتپذیرند
🔹توان مطالبهگری و مدیریت شهری را میشناسند
انتخابات پیشِ رو آزمونی برای بلوغ اجتماعی و مشارکت آگاهانه مردم پیرانشهر است؛ آزمونی که نتیجه آن میتواند شهر را چهار سال به جلو ببرد یا دوباره سالها عقب نگه دارد.
با تشکر امینی
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
➖ «شورای شهر؛ نیازمند متخصصان مستقل، نه چهرههای طایفهای»
سالهاست پیرانشهر از دردِ عقبماندگی سخن میگوید؛ شهری که ظرفیتهایش بسیار فراتر از وضع موجود است، اما هر بار در بزنگاههای مهم، بهجای انتخاب مسیر توسعه، اسیر سلیقهها، طایفهگرایی و انتخابهای احساسی شده است. اکنون دوباره در آستانه یک امتحان بزرگ قرار گرفتهایم؛ انتخاباتی که نه برای چهار سال، بلکه برای سالها آینده شهر تعیینکننده خواهد بود.
➖مردم پیرانشهر چه شوراهایی را باید انتخاب کنند؟
۱) افرادی باتجربه و تخصصمحور
پیرانشهر بیش از هر چیز به مدیریت علمی و تخصصی نیاز دارد. اعضای شورا باید در حوزههایی مثل شهرسازی، عمران، محیط زیست، حقوق شهری، مالی و برنامهریزی تجربه و دانش واقعی داشته باشند. شورا جای آزمونوخطا نیست؛ جای افرادی است که زیربناهای شهر را میشناسند و میتوانند برای آینده نقشه راه ارائه دهند.
۲) چهرههای مستقل، نه وابسته به طایفه
بزرگترین آسیبی که سالها بر تصمیمات شهری سایه انداخته، طایفهگرایی است. شهری با این حجم از مشکلات، نمیتواند مدیریت خود را بر اساس نسبتفامیلی و محافل محلی پیش ببرد. مردم باید کسانی را انتخاب کنند که فشارهای بیرونی، نزدیکیهای قومی و طایفهای و بدهبستانهای سیاسی در تصمیمگیریهایشان اثر نگذارد.
۳) افرادی کارنامهدار، نه شعارمحور
تنها چیزی که میتواند شناخت انتخابکنندگان را دقیقتر کند، کارنامه واقعی افراد است. هرکس که در گذشته مسئولیتی داشته، باید نشان دهد چه کرده است، نه اینکه چه خواهد کرد. دوران شعار و جملات رنگارنگ تمام شده؛ پیرانشهر نیازمند عملگرایی است.
۴) نمایندگان شجاع و مطالبهگر
شورای شهر باید قدرت و شجاعت ایستادن مقابل بیعدالتیها، کمکاریها و تصمیمات غلط را داشته باشد. اعضایی که فقط برای صندلی شورا میآیند، در بزنگاههای حیاتی سکوت میکنند و نتیجه آن سالها عقبماندگی خواهد بود.
۵) افرادی مردمی، شفاف و پاسخگو
شورا باید در برابر مردم بایستد، نه پشت درهای بسته. هر عضو شورا باید بداند که شفافیت، گزارشدهی و پاسخگویی اصل اساسی اعتماد عمومی است.
پیرانشهر امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند آگاهی جمعی است. این بار نباید اجازه داد طایفهگرایی، احساسات لحظهای یا وعدههای پوچ، مسیر توسعه شهر را منحرف کند. مردم باید به کسانی رأی دهند که:
🔹تخصص و کارنامه دارند
🔹به شهر نگاه توسعهای دارند
🔹مستقل و مسئولیتپذیرند
🔹توان مطالبهگری و مدیریت شهری را میشناسند
انتخابات پیشِ رو آزمونی برای بلوغ اجتماعی و مشارکت آگاهانه مردم پیرانشهر است؛ آزمونی که نتیجه آن میتواند شهر را چهار سال به جلو ببرد یا دوباره سالها عقب نگه دارد.
با تشکر امینی
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍168❤28👎17👏16
🖇 #یادداشت_شهروندی
این روزا گرونی همهچیو سنگین کرده. کار کمه، خرج زیاده، اعصاب مردم نازک شده. اما یه چیزی داره خطرناکتر از گرونی جلو میره؛ اینکه زندگی رو فقط با پول اندازه میگیریم.
جوری شده ادم بیپول احترامش از دست میره، رفیق به خاطر شرایط مالی ارزشش کم و زیاد میشه، آدمها رو با کارت بانکیشون میسنجیم نه با انسانیتشون.
همین نگاهه که ریشه خیلی از کلاهبرداریها، دزدیها، رانت و فساد شده؛ وقتی ارزش انسان رو فقط تو «داشتههاش» ببینی، هیچکس امنیت اخلاقی نخواهد داشت.
آدمها رو از دست میدیم، اعتماد رو از دست میدیم، جامعه هم کمکم خودش رو.
همهمون خستهایم، همهمون زیر فشاریم، اما اگه همین الان جلوی این نگرش اشتباه وای نایستیم، فردا خیلی دیر میشه.
زندگی فقط پول نیست.
اگه قرار باشه حرمت، محبت، احترام، اخلاق، رفاقت و خانواده زیر پا بره، حتی با میلیاردم نمیشه اون چیزایی که از دست رفت رو خرید.
یه کم از این دویدن کورکورانه فاصله بگیریم.
یه کم یادمون بیاد چرا آدمیم، چرا کنار همیم.
جامعه وقتی از هم میپاشه که آدماش همدیگه رو «نبیینن»؛ نه وقتی گرونی میاد.
گاهی وقتا بهترین کاری که میشه کرد اینه که قبل از هر قضاوتی از خودمون بپرسیم:
«من الان انسانیتو داشتم، یا فقط پول رو دیدم؟»
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
این روزا گرونی همهچیو سنگین کرده. کار کمه، خرج زیاده، اعصاب مردم نازک شده. اما یه چیزی داره خطرناکتر از گرونی جلو میره؛ اینکه زندگی رو فقط با پول اندازه میگیریم.
جوری شده ادم بیپول احترامش از دست میره، رفیق به خاطر شرایط مالی ارزشش کم و زیاد میشه، آدمها رو با کارت بانکیشون میسنجیم نه با انسانیتشون.
همین نگاهه که ریشه خیلی از کلاهبرداریها، دزدیها، رانت و فساد شده؛ وقتی ارزش انسان رو فقط تو «داشتههاش» ببینی، هیچکس امنیت اخلاقی نخواهد داشت.
آدمها رو از دست میدیم، اعتماد رو از دست میدیم، جامعه هم کمکم خودش رو.
همهمون خستهایم، همهمون زیر فشاریم، اما اگه همین الان جلوی این نگرش اشتباه وای نایستیم، فردا خیلی دیر میشه.
زندگی فقط پول نیست.
اگه قرار باشه حرمت، محبت، احترام، اخلاق، رفاقت و خانواده زیر پا بره، حتی با میلیاردم نمیشه اون چیزایی که از دست رفت رو خرید.
یه کم از این دویدن کورکورانه فاصله بگیریم.
یه کم یادمون بیاد چرا آدمیم، چرا کنار همیم.
جامعه وقتی از هم میپاشه که آدماش همدیگه رو «نبیینن»؛ نه وقتی گرونی میاد.
گاهی وقتا بهترین کاری که میشه کرد اینه که قبل از هر قضاوتی از خودمون بپرسیم:
«من الان انسانیتو داشتم، یا فقط پول رو دیدم؟»
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
❤239👏75😢25👍21👎4🤔2🙈1
🖇 #یادداشت_شهروندی
➖ضرورت نگاه توسعهمحور برای شهردار آینده پیرانشهر
پیرانشهر در سالهای اخیر با مجموعهای از چالشهای زیرساختی دستوپنجه نرم میکند؛ از کوچه های بیشمار خاکی و بافتهای رهاشده در محلات قدیمی گرفته تا بحران ترافیک درونشهری، ضعف مدیریت پسماند، کمبود فضاهای شهری استاندارد و نبود برنامهریزی بلندمدت. در چنین شرایطی، شهردار آینده اگر بخواهد مسیر متفاوتی از گذشته طی کند، ناچار است نگاه خود را از اقدامات مقطعی و نمایشی به سمت توسعه پایدار و زیرساختمحور تغییر دهد.
پایان دوره اقدامات سلیقهای؛ آغاز مدیریت مبتنی بر برنامه
برنامهمحوری نخستین شرط توسعه شهری است. پیرانشهر سالهاست که از نبود یک برنامه پنجساله واقعی و امکانپذیر رنج میبرد. شهردار آینده باید قبل از هر چیز، نقشه راه توسعه شهری را با مشارکت متخصصان، شورا، دانشگاهیان و حتی مردم تدوین کند تا سلیقههای شخصی جایگزین نیازهای واقعی نشود.
توسعه معابر و زیرساخت ترافیک؛ نیاز فوری و غیرقابلتعویق
گرههای ترافیکی، خیابانهای کمعرض، نبود پارکینگهای عمومی و اجرا نشدن طرحهای وعدهدادهشده، پیرانشهر را به یکی از شهرهای پرترافیک منطقه تبدیل کرده است.
شهردار آینده باید حل ترافیک را از طریق اصلاح هندسی معابر، احداث خیابانهای جدید، پلهای کوچک شهری و تکمیل کمربندیها در اولویت قرار دهد؛ نه با برخوردهای مقطعی!
ساماندهی محلاتِ رها شده؛ عدالت شهری بزرگترین آزمون مدیریت
کوچههای خاکی در کهنهخانه، مامخلیل، شینآباد و چندین نقطه دیگر، به نماد بیعدالتی خدمات شهری تبدیل شده است. توسعه زیرساخت یعنی آسفالت، جدولگذاری، روشنایی و فضای سبز برای همه محلات؛ نه فقط بخشهای مرکزی شهر.
مدیریت پسماند؛ از معضل به فرصت
مشکل انباشت زباله در بسیاری از روزها و محلات، نشاندهنده فرسودگی سیستم جمعآوری و نبود برنامه در بخش بازیافت است.
شهردار آینده باید سیستم جدید مدیریت پسماند، نوسازی ناوگان حمل زباله و ایجاد مراکز تفکیک را در دستور کار قرار دهد. پسماند میتواند منبع درآمد باشد نه آسیب.
توسعه فضاهای شهری و هویتبخشی به پیرانشهر
پیرانشهر با وجود ظرفیت طبیعی و گردشگری بالا، از نظر فضاهای شهری استاندارد مانند پارکهای بزرگ، پیادهراهها و مراکز فرهنگی در سطح پایین قرار دارد.
نگاه توسعهمحور یعنی سرمایهگذاری در فضاهای عمومی که روح شهر را زنده میکند و کیفیت زندگی را بالا میبرد.
شفافیت، مشارکت و پایان پشتپردهها
توسعه بدون شفافیت ممکن نیست. مردم باید بدانند پروژهها چگونه انتخاب میشود، هزینهها کجا خرج میشود و شهرداری چه برنامهای دارد.
شهردار آینده باید درهای شهرداری را به روی رسانهها، نخبگان و مردم باز کند و گزارش دورهای ارائه دهد.
در نهایت باید گفت پیرانشهر بیش از هر چیز به یک مدیر آیندهنگر، فنی و برنامهمحور نیاز دارد؛ مدیری که به جای پروژههای نمایشی، زیرساختها را بسازد و پایههای توسعه پایدار را محکم کند.
شهردار آینده اگر نگاه خود را به سمت توسعه زیرساختهای شهری ببرد، میتواند در چند سال آینده چهره پیرانشهر را دگرگون کند و اعتماد ازدسترفته مردم را بازگرداند.
با تشکر امینی
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
➖ضرورت نگاه توسعهمحور برای شهردار آینده پیرانشهر
پیرانشهر در سالهای اخیر با مجموعهای از چالشهای زیرساختی دستوپنجه نرم میکند؛ از کوچه های بیشمار خاکی و بافتهای رهاشده در محلات قدیمی گرفته تا بحران ترافیک درونشهری، ضعف مدیریت پسماند، کمبود فضاهای شهری استاندارد و نبود برنامهریزی بلندمدت. در چنین شرایطی، شهردار آینده اگر بخواهد مسیر متفاوتی از گذشته طی کند، ناچار است نگاه خود را از اقدامات مقطعی و نمایشی به سمت توسعه پایدار و زیرساختمحور تغییر دهد.
پایان دوره اقدامات سلیقهای؛ آغاز مدیریت مبتنی بر برنامه
برنامهمحوری نخستین شرط توسعه شهری است. پیرانشهر سالهاست که از نبود یک برنامه پنجساله واقعی و امکانپذیر رنج میبرد. شهردار آینده باید قبل از هر چیز، نقشه راه توسعه شهری را با مشارکت متخصصان، شورا، دانشگاهیان و حتی مردم تدوین کند تا سلیقههای شخصی جایگزین نیازهای واقعی نشود.
توسعه معابر و زیرساخت ترافیک؛ نیاز فوری و غیرقابلتعویق
گرههای ترافیکی، خیابانهای کمعرض، نبود پارکینگهای عمومی و اجرا نشدن طرحهای وعدهدادهشده، پیرانشهر را به یکی از شهرهای پرترافیک منطقه تبدیل کرده است.
شهردار آینده باید حل ترافیک را از طریق اصلاح هندسی معابر، احداث خیابانهای جدید، پلهای کوچک شهری و تکمیل کمربندیها در اولویت قرار دهد؛ نه با برخوردهای مقطعی!
ساماندهی محلاتِ رها شده؛ عدالت شهری بزرگترین آزمون مدیریت
کوچههای خاکی در کهنهخانه، مامخلیل، شینآباد و چندین نقطه دیگر، به نماد بیعدالتی خدمات شهری تبدیل شده است. توسعه زیرساخت یعنی آسفالت، جدولگذاری، روشنایی و فضای سبز برای همه محلات؛ نه فقط بخشهای مرکزی شهر.
مدیریت پسماند؛ از معضل به فرصت
مشکل انباشت زباله در بسیاری از روزها و محلات، نشاندهنده فرسودگی سیستم جمعآوری و نبود برنامه در بخش بازیافت است.
شهردار آینده باید سیستم جدید مدیریت پسماند، نوسازی ناوگان حمل زباله و ایجاد مراکز تفکیک را در دستور کار قرار دهد. پسماند میتواند منبع درآمد باشد نه آسیب.
توسعه فضاهای شهری و هویتبخشی به پیرانشهر
پیرانشهر با وجود ظرفیت طبیعی و گردشگری بالا، از نظر فضاهای شهری استاندارد مانند پارکهای بزرگ، پیادهراهها و مراکز فرهنگی در سطح پایین قرار دارد.
نگاه توسعهمحور یعنی سرمایهگذاری در فضاهای عمومی که روح شهر را زنده میکند و کیفیت زندگی را بالا میبرد.
شفافیت، مشارکت و پایان پشتپردهها
توسعه بدون شفافیت ممکن نیست. مردم باید بدانند پروژهها چگونه انتخاب میشود، هزینهها کجا خرج میشود و شهرداری چه برنامهای دارد.
شهردار آینده باید درهای شهرداری را به روی رسانهها، نخبگان و مردم باز کند و گزارش دورهای ارائه دهد.
در نهایت باید گفت پیرانشهر بیش از هر چیز به یک مدیر آیندهنگر، فنی و برنامهمحور نیاز دارد؛ مدیری که به جای پروژههای نمایشی، زیرساختها را بسازد و پایههای توسعه پایدار را محکم کند.
شهردار آینده اگر نگاه خود را به سمت توسعه زیرساختهای شهری ببرد، میتواند در چند سال آینده چهره پیرانشهر را دگرگون کند و اعتماد ازدسترفته مردم را بازگرداند.
با تشکر امینی
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍120❤25👎7🤔3
🖇 #یادداشت_شهروندی
کودکانِ گرفتار در صفحههای روشن؛ زنگ خطر اعتیاد دیجیتال در خانوادهها
هر کودکی که امروز با گوشی در دست دیده میشود، در واقع درگیر ابزاری است که بهجای آنکه در خدمت رشد و یادگیری باشد، بهتدریج نقش «والد دوم» را بازی میکند.
این واقعیت تلخِ جامعه ماست؛ معاشرت، بازیهای گروهی، حضور در جمع و مهارت ارتباطی که باید در سالهای طلایی کودکی شکل بگیرد، آرامآرام زیر سایه صفحههای درخشان موبایل محو میشود.
کودک هنوز معنای حریم خصوصی، آسیبهای فضای مجازی، اخبار جعلی، محتواهای نامناسب و حتی اعتیاد دیجیتال را نمیفهمد؛ اما گوشی بیوقفه در حال تزریق همین آسیبهاست.
امروز بسیاری از والدین برای آرام کردن کودک یا رهایی از گریه و بیقراری، موبایل را تبدیل به اسباببازی رایگان کردهاند؛ غافل از اینکه این تصمیم ساده، هزینههای سنگینی بر روان، تمرکز، خواب، رشد اجتماعی و حتی آینده تحصیلی فرزندشان تحمیل میکند.
فضای مجازی مثل یک جاده بدون حفاظ است؛ در آن همهچیز پیدا میشود: از خشونت و محتوای جنسی گرفته تا تبلیغات فریبنده، چالشهای خطرناک، روابط ناسالم و الگوبرداریهای اشتباه.
کودکی که باید مهارت حل مسئله، تعامل با همسالان، مدیریت احساسات و روابط انسانی را یاد بگیرد، ساعتها در جهانی تنها و ساختگی زندگی میکند؛ جهانی که هیچ نسبتی با واقعیت ندارد.
واقعیت این است که موبایل دشمن کودک نیست؛ غفلت ما دشمن است.
هیچکس نمیگوید کودک از فناوری دور باشد؛ اما در اختیار گذاشتن بیقید و شرط موبایل، نه نشانه محبت است و نه پیشرفت.
خانوادهها باید بدانند:
🔹 موبایل برای کودک، نه وسیله تفریح، بلکه ابزار فرسایش ذهن است.
🔹 استفاده زودهنگام و بدون نظارت، رشد مغز و تمرکز را مختل میکند.
🔹 اعتماد به تکنولوژی بدون کنترل، کودکان را در معرض انبوهی از خطرات پنهان قرار میدهد.
زمان آن رسیده که والدین از خود بپرسند: «در این دنیای پر از محتواهای بیپایان، من چه حصاری برای کودک خود ساختهام؟»
کودکی که امروز گوشی بهدست بزرگ میشود، فردا در مواجهه با جامعه،
ناتوانتر، عصبیتر، کمتمرکزتر و منزویتر خواهد بود.
انتخاب با ماست؛
یا کودک را با موبایل سرگرم کنیم،
یا آیندهاش را با مهارت، آموزش و محبت بسازیم.
این خبر را میتوانید در #سایت_رسمی پیرانشهر رووداو هم بخوانید
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8660
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8660
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
کودکانِ گرفتار در صفحههای روشن؛ زنگ خطر اعتیاد دیجیتال در خانوادهها
هر کودکی که امروز با گوشی در دست دیده میشود، در واقع درگیر ابزاری است که بهجای آنکه در خدمت رشد و یادگیری باشد، بهتدریج نقش «والد دوم» را بازی میکند.
این واقعیت تلخِ جامعه ماست؛ معاشرت، بازیهای گروهی، حضور در جمع و مهارت ارتباطی که باید در سالهای طلایی کودکی شکل بگیرد، آرامآرام زیر سایه صفحههای درخشان موبایل محو میشود.
کودک هنوز معنای حریم خصوصی، آسیبهای فضای مجازی، اخبار جعلی، محتواهای نامناسب و حتی اعتیاد دیجیتال را نمیفهمد؛ اما گوشی بیوقفه در حال تزریق همین آسیبهاست.
امروز بسیاری از والدین برای آرام کردن کودک یا رهایی از گریه و بیقراری، موبایل را تبدیل به اسباببازی رایگان کردهاند؛ غافل از اینکه این تصمیم ساده، هزینههای سنگینی بر روان، تمرکز، خواب، رشد اجتماعی و حتی آینده تحصیلی فرزندشان تحمیل میکند.
فضای مجازی مثل یک جاده بدون حفاظ است؛ در آن همهچیز پیدا میشود: از خشونت و محتوای جنسی گرفته تا تبلیغات فریبنده، چالشهای خطرناک، روابط ناسالم و الگوبرداریهای اشتباه.
کودکی که باید مهارت حل مسئله، تعامل با همسالان، مدیریت احساسات و روابط انسانی را یاد بگیرد، ساعتها در جهانی تنها و ساختگی زندگی میکند؛ جهانی که هیچ نسبتی با واقعیت ندارد.
واقعیت این است که موبایل دشمن کودک نیست؛ غفلت ما دشمن است.
هیچکس نمیگوید کودک از فناوری دور باشد؛ اما در اختیار گذاشتن بیقید و شرط موبایل، نه نشانه محبت است و نه پیشرفت.
خانوادهها باید بدانند:
🔹 موبایل برای کودک، نه وسیله تفریح، بلکه ابزار فرسایش ذهن است.
🔹 استفاده زودهنگام و بدون نظارت، رشد مغز و تمرکز را مختل میکند.
🔹 اعتماد به تکنولوژی بدون کنترل، کودکان را در معرض انبوهی از خطرات پنهان قرار میدهد.
زمان آن رسیده که والدین از خود بپرسند: «در این دنیای پر از محتواهای بیپایان، من چه حصاری برای کودک خود ساختهام؟»
کودکی که امروز گوشی بهدست بزرگ میشود، فردا در مواجهه با جامعه،
ناتوانتر، عصبیتر، کمتمرکزتر و منزویتر خواهد بود.
انتخاب با ماست؛
یا کودک را با موبایل سرگرم کنیم،
یا آیندهاش را با مهارت، آموزش و محبت بسازیم.
این خبر را میتوانید در #سایت_رسمی پیرانشهر رووداو هم بخوانید
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8660
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8660
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
❤52👏14👍2👎2
🖇 #یادداشت_شهروندی
افزایش نرخ اجاره؛ مقصر کیست، مستأجر یا موجر؟
واقعیت آن است که هرچند ملاحظات اخلاقی، انسانی و آموزههای اسلامی ایجاب میکند موجر همواره رعایت حال مستأجر را بکند، اما عامل اصلی برهم خوردن تعادل میان مستأجر و موجر، نه رفتار صرفاً بیرحمانه برخی موجران، بلکه نرخ تورم سالانه نزدیک به ۵۰ درصد است.
بهعنوان مثال، موجری که واحد مسکونی خود را با اجاره ماهانه ۵ میلیون تومان واگذار کرده، با توجه به تورم ۵۰ درصدی و اینکه اجارهبها به واحد پول ملی پرداخت میشود، در عمل پس از یک سال با کاهش شدید قدرت خرید مواجه میشود؛ بهطوری که ارزش واقعی آن ۵ میلیون تومان، معادل حدود ۲.۵ میلیون تومان سال قبل خواهد بود. هرچند همین مبلغ نیز برای بسیاری از مستأجران سنگین و دشوار است، اما باید پذیرفت که ریشه اصلی این فشار، افت مداوم ارزش پول ملی است.
از سوی دیگر، افزایش قیمت اسمی مسکن ــ مثلاً تبدیل یک واحد ۵ میلیارد تومانی به ۱۰ میلیارد تومان در طول یک سال ــ لزوماً به معنای افزایش واقعی ارزش ملک نیست، بلکه بیش از هر چیز نشاندهنده کاهش حدود ۵۰ درصدی ارزش پول ملی است.
با این حال، این واقعیتهای اقتصادی، مسئولیت اخلاقی و انسانی ما را نفی نمیکند. وظیفه دینی و اجتماعی همه ما، چه موجر و چه مستأجر، آن است که در شرایط دشوار اقتصادی، در کنار یکدیگر باشیم و با درک متقابل، از تشدید شکافها و تنشهای اجتماعی جلوگیری کنیم
✍ دکتر انور نوخواه
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
افزایش نرخ اجاره؛ مقصر کیست، مستأجر یا موجر؟
واقعیت آن است که هرچند ملاحظات اخلاقی، انسانی و آموزههای اسلامی ایجاب میکند موجر همواره رعایت حال مستأجر را بکند، اما عامل اصلی برهم خوردن تعادل میان مستأجر و موجر، نه رفتار صرفاً بیرحمانه برخی موجران، بلکه نرخ تورم سالانه نزدیک به ۵۰ درصد است.
بهعنوان مثال، موجری که واحد مسکونی خود را با اجاره ماهانه ۵ میلیون تومان واگذار کرده، با توجه به تورم ۵۰ درصدی و اینکه اجارهبها به واحد پول ملی پرداخت میشود، در عمل پس از یک سال با کاهش شدید قدرت خرید مواجه میشود؛ بهطوری که ارزش واقعی آن ۵ میلیون تومان، معادل حدود ۲.۵ میلیون تومان سال قبل خواهد بود. هرچند همین مبلغ نیز برای بسیاری از مستأجران سنگین و دشوار است، اما باید پذیرفت که ریشه اصلی این فشار، افت مداوم ارزش پول ملی است.
از سوی دیگر، افزایش قیمت اسمی مسکن ــ مثلاً تبدیل یک واحد ۵ میلیارد تومانی به ۱۰ میلیارد تومان در طول یک سال ــ لزوماً به معنای افزایش واقعی ارزش ملک نیست، بلکه بیش از هر چیز نشاندهنده کاهش حدود ۵۰ درصدی ارزش پول ملی است.
با این حال، این واقعیتهای اقتصادی، مسئولیت اخلاقی و انسانی ما را نفی نمیکند. وظیفه دینی و اجتماعی همه ما، چه موجر و چه مستأجر، آن است که در شرایط دشوار اقتصادی، در کنار یکدیگر باشیم و با درک متقابل، از تشدید شکافها و تنشهای اجتماعی جلوگیری کنیم
✍ دکتر انور نوخواه
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
❤76😢43👍30👎21🕊1
🖇 #یادداشت_شهروندی
بازار اجاره پیش از سال نو ملتهب شد؛ موجران جلوتر از زمان
با نزدیک شدن به روزهای پایانی سال، بازار اجاره مسکن و مغازهها زودتر از تقویم وارد تبوتاب شده است؛ تبوتابی که اینبار نه از رونق اقتصادی، بلکه از نگرانی و فشار بر مستأجران خبر میدهد. هنوز سه ماه تا پایان سال باقی مانده، اما بسیاری از موجران از هماکنون «دندان روی افزایش اجارهها تیز کردهاند» و سیگنالهای گرانی را به بازار مخابره میکنند.
این شتاب در افزایش اجارهبها، پیش از آنکه مبتنی بر منطق عرضه و تقاضای واقعی باشد، بیشتر ریشه در فضای روانی پایان سال و تصور «فرصت طلایی برای جبران» دارد؛ تصوری که هزینههای آن مستقیماً بر دوش خانوارها و کسبه خرد مینشیند. در شرایطی که درآمدها رشد متناسبی نداشته و بسیاری از مشاغل با رکود و کاهش قدرت خرید مردم دستوپنجه نرم میکنند، افزایش پیشدستانه اجارهها عملاً به تشدید ناامنی اقتصادی منجر میشود.
برای مستأجران مسکونی، این وضعیت به معنای اضطراب دائمی از جابهجایی، کوچکتر شدن خانه یا حتی مهاجرت اجباری به حاشیههاست. برای مغازهداران نیز، اجارههای نجومی پیش از سال جدید میتواند تیر خلاصی باشد بر کسبوکارهایی که با حداقل سود در حال بقا هستند. نتیجه روشن است: تعطیلی واحدهای کوچک، افزایش بیکاری پنهان و خالی ماندن مغازهها؛ چرخهای معیوب که در نهایت به زیان خود مالکان نیز تمام میشود.
در این میان، خلأ نظارت مؤثر و نبود سیاستهای بازدارنده، به موجران این پیام را میدهد که افزایش اجارهها هزینهای ندارد. وقتی چارچوبهای مشخص، شفاف و قابل اجرا برای کنترل بازار اجاره وجود نداشته باشد، رفتارهای هیجانی جایگزین انصاف و منطق میشود.
سال جدید اگر قرار است با امید آغاز شود، نمیتواند بر پایه فشار بیشتر بر مستأجران بنا شود. اجارهداری تنها یک معامله اقتصادی نیست؛ مسئولیتی اجتماعی است که بیتوجهی به آن، شکافهای معیشتی را عمیقتر میکند. شاید وقت آن رسیده که پیش از آنکه سال نو از راه برسد، هم موجران در شیوه نگاه خود تجدیدنظر کنند و هم نهادهای مسئول، با ورود جدیتر، اجازه ندهند «پیشخور کردن گرانی» به یک عرف خطرناک در بازار اجاره تبدیل شود.
این خبر را می توانید در #سایت_رسمی پیرانشهر رووداو نیز بخوانید👇👇👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8726
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8726
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
بازار اجاره پیش از سال نو ملتهب شد؛ موجران جلوتر از زمان
با نزدیک شدن به روزهای پایانی سال، بازار اجاره مسکن و مغازهها زودتر از تقویم وارد تبوتاب شده است؛ تبوتابی که اینبار نه از رونق اقتصادی، بلکه از نگرانی و فشار بر مستأجران خبر میدهد. هنوز سه ماه تا پایان سال باقی مانده، اما بسیاری از موجران از هماکنون «دندان روی افزایش اجارهها تیز کردهاند» و سیگنالهای گرانی را به بازار مخابره میکنند.
این شتاب در افزایش اجارهبها، پیش از آنکه مبتنی بر منطق عرضه و تقاضای واقعی باشد، بیشتر ریشه در فضای روانی پایان سال و تصور «فرصت طلایی برای جبران» دارد؛ تصوری که هزینههای آن مستقیماً بر دوش خانوارها و کسبه خرد مینشیند. در شرایطی که درآمدها رشد متناسبی نداشته و بسیاری از مشاغل با رکود و کاهش قدرت خرید مردم دستوپنجه نرم میکنند، افزایش پیشدستانه اجارهها عملاً به تشدید ناامنی اقتصادی منجر میشود.
برای مستأجران مسکونی، این وضعیت به معنای اضطراب دائمی از جابهجایی، کوچکتر شدن خانه یا حتی مهاجرت اجباری به حاشیههاست. برای مغازهداران نیز، اجارههای نجومی پیش از سال جدید میتواند تیر خلاصی باشد بر کسبوکارهایی که با حداقل سود در حال بقا هستند. نتیجه روشن است: تعطیلی واحدهای کوچک، افزایش بیکاری پنهان و خالی ماندن مغازهها؛ چرخهای معیوب که در نهایت به زیان خود مالکان نیز تمام میشود.
در این میان، خلأ نظارت مؤثر و نبود سیاستهای بازدارنده، به موجران این پیام را میدهد که افزایش اجارهها هزینهای ندارد. وقتی چارچوبهای مشخص، شفاف و قابل اجرا برای کنترل بازار اجاره وجود نداشته باشد، رفتارهای هیجانی جایگزین انصاف و منطق میشود.
سال جدید اگر قرار است با امید آغاز شود، نمیتواند بر پایه فشار بیشتر بر مستأجران بنا شود. اجارهداری تنها یک معامله اقتصادی نیست؛ مسئولیتی اجتماعی است که بیتوجهی به آن، شکافهای معیشتی را عمیقتر میکند. شاید وقت آن رسیده که پیش از آنکه سال نو از راه برسد، هم موجران در شیوه نگاه خود تجدیدنظر کنند و هم نهادهای مسئول، با ورود جدیتر، اجازه ندهند «پیشخور کردن گرانی» به یک عرف خطرناک در بازار اجاره تبدیل شود.
این خبر را می توانید در #سایت_رسمی پیرانشهر رووداو نیز بخوانید👇👇👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8726
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8726
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
❤61😢32👎16
🖇 #یادداشت_شهروندی
گرانی میوه؛ وقتی فشار اقتصادی به روابط اجتماعی هم سرایت میکند
با نزدیک شدن به زمستان و ایام دیدوبازدید، بازار میوه در پیرانشهر بار دیگر به یکی از دغدغههای اصلی خانوارها تبدیل شده است؛ دغدغهای که دیگر صرفاً اقتصادی نیست و آرامآرام آثار فرهنگی و اجتماعی خود را نیز نشان میدهد.
در فرهنگ عمومی مردم پیرانشهر، سالهاست که دیدوبازدید بدون بردن میوه معنا ندارد. میوه نه فقط یک خوراکی، بلکه نمادی از احترام، صمیمیت و حفظ حرمت روابط خانوادگی و دوستانه بوده است. اما امروز، همین رسم ساده زیر فشار گرانیها در حال رنگ باختن است.
افزایش چشمگیر قیمت میوه باعث شده بسیاری از خانوادهها، بهویژه قشر کارگری و حقوقبگیر، در برابر یک انتخاب سخت قرار بگیرند؛ انتخاب میان تأمین نیازهای اولیه زندگی یا حفظ سنتهای اجتماعی. وقتی یک پدر کارگر برای خرید یک کیسه ساده پرتقال، انار یا حتی خیار باید حدود نیممیلیون تومان هزینه کند، طبیعی است که از رفتن به دیدار دوستان و اقوام منصرف شود.
این انصراف، فقط یک «نرفتن» ساده نیست؛ بلکه نشانهای از فشار اقتصادی-فرهنگی است که روابط اجتماعی را نشانه گرفته است. کاهش رفتوآمدها، کمرنگ شدن صلهرحم و فاصله افتادن میان خانوادهها، از پیامدهایی است که شاید در آمار و ارقام اقتصادی دیده نشود، اما در زندگی روزمره مردم بهوضوح احساس میشود.
تداوم این روند میتواند به تغییر تدریجی الگوهای رفتاری در جامعه منجر شود؛ جایی که سنتهای دیرینه، قربانی تورم و گرانی میشوند. در چنین شرایطی، گرانی میوه دیگر فقط مسئله بازار و قیمت نیست، بلکه به موضوعی اجتماعی تبدیل شده که بر روحیه، روابط و انسجام اجتماعی شهروندان تأثیر میگذارد.
به نظر میرسد اگر فکری جدی برای کنترل قیمتها و حمایت از معیشت مردم نشود، باید منتظر روزی بود که بسیاری از رسمهای ساده اما ریشهدار فرهنگی، بهدلیل ناتوانی اقتصادی، به خاطرهای از گذشته تبدیل شوند؛ خاطرهای که هزینهاش را نه فقط سفره مردم، بلکه پیوندهای اجتماعی جامعه میپردازد.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
گرانی میوه؛ وقتی فشار اقتصادی به روابط اجتماعی هم سرایت میکند
با نزدیک شدن به زمستان و ایام دیدوبازدید، بازار میوه در پیرانشهر بار دیگر به یکی از دغدغههای اصلی خانوارها تبدیل شده است؛ دغدغهای که دیگر صرفاً اقتصادی نیست و آرامآرام آثار فرهنگی و اجتماعی خود را نیز نشان میدهد.
در فرهنگ عمومی مردم پیرانشهر، سالهاست که دیدوبازدید بدون بردن میوه معنا ندارد. میوه نه فقط یک خوراکی، بلکه نمادی از احترام، صمیمیت و حفظ حرمت روابط خانوادگی و دوستانه بوده است. اما امروز، همین رسم ساده زیر فشار گرانیها در حال رنگ باختن است.
افزایش چشمگیر قیمت میوه باعث شده بسیاری از خانوادهها، بهویژه قشر کارگری و حقوقبگیر، در برابر یک انتخاب سخت قرار بگیرند؛ انتخاب میان تأمین نیازهای اولیه زندگی یا حفظ سنتهای اجتماعی. وقتی یک پدر کارگر برای خرید یک کیسه ساده پرتقال، انار یا حتی خیار باید حدود نیممیلیون تومان هزینه کند، طبیعی است که از رفتن به دیدار دوستان و اقوام منصرف شود.
این انصراف، فقط یک «نرفتن» ساده نیست؛ بلکه نشانهای از فشار اقتصادی-فرهنگی است که روابط اجتماعی را نشانه گرفته است. کاهش رفتوآمدها، کمرنگ شدن صلهرحم و فاصله افتادن میان خانوادهها، از پیامدهایی است که شاید در آمار و ارقام اقتصادی دیده نشود، اما در زندگی روزمره مردم بهوضوح احساس میشود.
تداوم این روند میتواند به تغییر تدریجی الگوهای رفتاری در جامعه منجر شود؛ جایی که سنتهای دیرینه، قربانی تورم و گرانی میشوند. در چنین شرایطی، گرانی میوه دیگر فقط مسئله بازار و قیمت نیست، بلکه به موضوعی اجتماعی تبدیل شده که بر روحیه، روابط و انسجام اجتماعی شهروندان تأثیر میگذارد.
به نظر میرسد اگر فکری جدی برای کنترل قیمتها و حمایت از معیشت مردم نشود، باید منتظر روزی بود که بسیاری از رسمهای ساده اما ریشهدار فرهنگی، بهدلیل ناتوانی اقتصادی، به خاطرهای از گذشته تبدیل شوند؛ خاطرهای که هزینهاش را نه فقط سفره مردم، بلکه پیوندهای اجتماعی جامعه میپردازد.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍87❤53👎13😢5
🖇 #یادداشت_شهروندی
زمزمههای انتخاباتی و یک مطالبه جدی؛ نجات پیرانشهر از چرخه پسرفت
با نزدیک شدن به زمان انتخابات شورای اسلامی شهر، آرامآرام فضای سیاسی ـ اجتماعی پیرانشهر نیز تحت تأثیر این رویداد مهم درونشهری قرار گرفته است؛ جایی که زمزمههای حضور برخی چهرهها از همین امروز به گوش میرسد و نامها کمکم بر سر زبانها میافتد. این تحرکات زودهنگام اگرچه نشانهای از اهمیت شوراها در اداره شهر است، اما در عین حال زنگ هشداری برای شهروندان محسوب میشود تا با دقت و حساسیتی دوچندان پای صندوقهای رأی حاضر شوند.
واقعیت آن است که پیرانشهر در سالهای گذشته آنچنان که باید، از عملکرد شوراهای ادوار خود بهرهمند نشده است. اختلافات درونی، نگاههای فردی، تصمیمگیریهای مقطعی و گاه غلبه منافع شخصی و طایفهای بر منافع عمومی، باعث شده توسعه شهر بارها به محاق برود و فرصتهای طلایی یکی پس از دیگری از دست برود. نتیجه این روند، شهری است که با وجود ظرفیتهای فراوان انسانی، اقتصادی و مرزی، همچنان با نوعی «توسعه مسکوت» دستوپنجه نرم میکند.
انتخابات پیشرو میتواند نقطه عطفی برای خروج پیرانشهر از این چرخه فرسایشی باشد؛ مشروط بر آنکه انتخابها بر پایه تخصص، تعهد، برنامهمحوری و شناخت درست از مسائل شهری انجام شود. شورا جای آزمون و خطا نیست و کرسیهای آن نباید به سکویی برای تجربهاندوزی یا تسویهحسابهای سیاسی و طایفهای تبدیل شود. امروز شهر نیازمند افرادی آگاه به مدیریت شهری، مسلط به قوانین، دارای قدرت مطالبهگری و برخوردار از جسارت تصمیمگیری به نفع منافع عمومی است.
بیتردید اگر بار دیگر انتخابها اسیر هیجانات مقطعی، روابط خویشاوندی و جریاناتی شود که سودی برای شهر ندارند، نمیتوان انتظار داشت مسیر توسعه تغییر کند. مسئولیت اصلی در این میان بر عهده مردم است؛ مردمی که رأی آنها میتواند پیرانشهر را از مسیر پسرفت خارج کرده و به ریل پیشرفت بازگرداند.
شورای آینده باید صدای شهر باشد، نه پژواک منافع گروهی خاص. اگر چنین نگاهی در انتخابها حاکم شود، میتوان امیدوار بود که پیرانشهر پس از سالها، طعم یک مدیریت شهری کارآمد و رو به جلو را بچشد.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
زمزمههای انتخاباتی و یک مطالبه جدی؛ نجات پیرانشهر از چرخه پسرفت
با نزدیک شدن به زمان انتخابات شورای اسلامی شهر، آرامآرام فضای سیاسی ـ اجتماعی پیرانشهر نیز تحت تأثیر این رویداد مهم درونشهری قرار گرفته است؛ جایی که زمزمههای حضور برخی چهرهها از همین امروز به گوش میرسد و نامها کمکم بر سر زبانها میافتد. این تحرکات زودهنگام اگرچه نشانهای از اهمیت شوراها در اداره شهر است، اما در عین حال زنگ هشداری برای شهروندان محسوب میشود تا با دقت و حساسیتی دوچندان پای صندوقهای رأی حاضر شوند.
واقعیت آن است که پیرانشهر در سالهای گذشته آنچنان که باید، از عملکرد شوراهای ادوار خود بهرهمند نشده است. اختلافات درونی، نگاههای فردی، تصمیمگیریهای مقطعی و گاه غلبه منافع شخصی و طایفهای بر منافع عمومی، باعث شده توسعه شهر بارها به محاق برود و فرصتهای طلایی یکی پس از دیگری از دست برود. نتیجه این روند، شهری است که با وجود ظرفیتهای فراوان انسانی، اقتصادی و مرزی، همچنان با نوعی «توسعه مسکوت» دستوپنجه نرم میکند.
انتخابات پیشرو میتواند نقطه عطفی برای خروج پیرانشهر از این چرخه فرسایشی باشد؛ مشروط بر آنکه انتخابها بر پایه تخصص، تعهد، برنامهمحوری و شناخت درست از مسائل شهری انجام شود. شورا جای آزمون و خطا نیست و کرسیهای آن نباید به سکویی برای تجربهاندوزی یا تسویهحسابهای سیاسی و طایفهای تبدیل شود. امروز شهر نیازمند افرادی آگاه به مدیریت شهری، مسلط به قوانین، دارای قدرت مطالبهگری و برخوردار از جسارت تصمیمگیری به نفع منافع عمومی است.
بیتردید اگر بار دیگر انتخابها اسیر هیجانات مقطعی، روابط خویشاوندی و جریاناتی شود که سودی برای شهر ندارند، نمیتوان انتظار داشت مسیر توسعه تغییر کند. مسئولیت اصلی در این میان بر عهده مردم است؛ مردمی که رأی آنها میتواند پیرانشهر را از مسیر پسرفت خارج کرده و به ریل پیشرفت بازگرداند.
شورای آینده باید صدای شهر باشد، نه پژواک منافع گروهی خاص. اگر چنین نگاهی در انتخابها حاکم شود، میتوان امیدوار بود که پیرانشهر پس از سالها، طعم یک مدیریت شهری کارآمد و رو به جلو را بچشد.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍68👎49❤25
🖇 #یادداشت_شهروندی
آیینهای فرهنگی، ملی و مذهبی؛
تحلیل تکاملی، عصبشناختی و اجتماعی
هنگامی که از «مراسمات فرهنگی، ملیتی و آیینی» سخن میگوییم، منظور مجموعهای از کنشها، نمادها و روایتهای جمعی است که در یک بستر تاریخی ـ فرهنگی خاص، بهصورت تکرارشونده و نسبتاً پایدار بازتولید میشوند. پایداری این آیینها صرفاً به معنای تداوم زمانی آنها نیست، بلکه بیانگر تواناییشان در حفظ معنا، کارکرد و جذابیت روانی در طول نسلهاست. این مراسمات عموماً ویژگیهایی مشترک دارند: جمعیاند، به این معنا که بدون...
مشروح این خبر را در #سایت_رسمی پیرانشهر رووداو بخوانید 👇👇👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8751
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8751
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
آیینهای فرهنگی، ملی و مذهبی؛
تحلیل تکاملی، عصبشناختی و اجتماعی
هنگامی که از «مراسمات فرهنگی، ملیتی و آیینی» سخن میگوییم، منظور مجموعهای از کنشها، نمادها و روایتهای جمعی است که در یک بستر تاریخی ـ فرهنگی خاص، بهصورت تکرارشونده و نسبتاً پایدار بازتولید میشوند. پایداری این آیینها صرفاً به معنای تداوم زمانی آنها نیست، بلکه بیانگر تواناییشان در حفظ معنا، کارکرد و جذابیت روانی در طول نسلهاست. این مراسمات عموماً ویژگیهایی مشترک دارند: جمعیاند، به این معنا که بدون...
مشروح این خبر را در #سایت_رسمی پیرانشهر رووداو بخوانید 👇👇👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8751
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8751
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
❤28👎8👏2
🖇 #یادداشت_شهروندی
عیادتی که درد میشود؛ وقتی نیت خیر، بیمارستان را آزار میدهد
عیادت از بیمار، در فرهنگ اجتماعی ما نشانهای از همدلی، محبت و مسئولیتپذیری اجتماعی است؛ رفتاری ریشهدار که همواره بهعنوان یک ارزش اخلاقی شناخته شده است. اما آنچه در سالهای اخیر در برخی بیمارستانها شاهد آن هستیم، فاصلهای معنادار با فلسفه اصلی این رسم انسانی دارد.
حضور پرتعداد همراهان و عیادتکنندگان در بخشهای مختلف بیمارستان، بهویژه در ساعات شلوغ، نهتنها کمکی به بهبود حال بیمار نمیکند، بلکه در بسیاری موارد باعث تشدید درد، اضطراب و خستگی او میشود. ازدحام جمعیت، سر و صدای زیاد، اختلال در روند درمان و فشار مضاعف بر کادر درمان، از پیامدهای مستقیم این رفتار ناآگاهانه است.
بیمارستان محل درمان و آرامش است، نه محفل دید و بازدید. بیماری که نیاز به سکوت، استراحت و مراقبت تخصصی دارد، با حضور همزمان چندین نفر در کنار تخت خود، ناخواسته در معرض تنشهای روحی و جسمی بیشتری قرار میگیرد؛ موضوعی که بارها از سوی پزشکان و پرستاران نیز مورد تأکید قرار گرفته است.
شاید زمان آن رسیده باشد که در بازنگری این رسم اجتماعی، میان «همدلی واقعی» و «حضور فیزیکی پر ازدحام» تمایز قائل شویم. عیادت در منزل، پس از ترخیص بیمار، نهتنها فرصت گفتوگو و آرامش بیشتری فراهم میکند، بلکه احترام به حریم بیمارستان و حقوق سایر بیماران را نیز به همراه دارد.
فرهنگسازی در این زمینه، ضرورتی انکارناپذیر است؛ از خانوادهها گرفته تا رسانهها و حتی مراکز درمانی. نیت خیر زمانی ارزشمند است که نتیجه آن نیز خیر باشد. گاهی بهترین عیادت، رعایت فاصله، دعا برای سلامتی و صبر تا بازگشت بیمار به خانه است.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
عیادتی که درد میشود؛ وقتی نیت خیر، بیمارستان را آزار میدهد
عیادت از بیمار، در فرهنگ اجتماعی ما نشانهای از همدلی، محبت و مسئولیتپذیری اجتماعی است؛ رفتاری ریشهدار که همواره بهعنوان یک ارزش اخلاقی شناخته شده است. اما آنچه در سالهای اخیر در برخی بیمارستانها شاهد آن هستیم، فاصلهای معنادار با فلسفه اصلی این رسم انسانی دارد.
حضور پرتعداد همراهان و عیادتکنندگان در بخشهای مختلف بیمارستان، بهویژه در ساعات شلوغ، نهتنها کمکی به بهبود حال بیمار نمیکند، بلکه در بسیاری موارد باعث تشدید درد، اضطراب و خستگی او میشود. ازدحام جمعیت، سر و صدای زیاد، اختلال در روند درمان و فشار مضاعف بر کادر درمان، از پیامدهای مستقیم این رفتار ناآگاهانه است.
بیمارستان محل درمان و آرامش است، نه محفل دید و بازدید. بیماری که نیاز به سکوت، استراحت و مراقبت تخصصی دارد، با حضور همزمان چندین نفر در کنار تخت خود، ناخواسته در معرض تنشهای روحی و جسمی بیشتری قرار میگیرد؛ موضوعی که بارها از سوی پزشکان و پرستاران نیز مورد تأکید قرار گرفته است.
شاید زمان آن رسیده باشد که در بازنگری این رسم اجتماعی، میان «همدلی واقعی» و «حضور فیزیکی پر ازدحام» تمایز قائل شویم. عیادت در منزل، پس از ترخیص بیمار، نهتنها فرصت گفتوگو و آرامش بیشتری فراهم میکند، بلکه احترام به حریم بیمارستان و حقوق سایر بیماران را نیز به همراه دارد.
فرهنگسازی در این زمینه، ضرورتی انکارناپذیر است؛ از خانوادهها گرفته تا رسانهها و حتی مراکز درمانی. نیت خیر زمانی ارزشمند است که نتیجه آن نیز خیر باشد. گاهی بهترین عیادت، رعایت فاصله، دعا برای سلامتی و صبر تا بازگشت بیمار به خانه است.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍136❤16👏7👎5
🖇 #یادداشت_شهروندی
➖در روزهای تورم و فشار، همدلی آخرین دارایی ماست
تورم افسارگسیخته و گرانیهای پیدرپی، این روزها تنها معیشت مردم را هدف نگرفته؛ بلکه روان جامعه را هم خسته و فرسوده کرده است. فشار اقتصادی بهتدریج خود را در رفتارها نشان میدهد؛ در کمحوصلگیها، در دلخوریهای زودهنگام، در فاصلههایی که میان آدمها میافتد. گویی مشکلات مالی آرامآرام به شکافهای عاطفی و اجتماعی تبدیل میشوند.
واقعیت این است که بسیاری از مردم دیگر از «نداشتن» نمیترسند، بلکه از «ادامهدار بودن این وضعیت» نگراناند. پدری که شرمنده خانواده است، مادری که هر روز از نیازهای خانه کم میکند و جوانی که آینده را نامطمئن میبیند، همگی در یک درد مشترک سهیماند؛ دردی که اگر دیده نشود، میتواند جامعه را سرد و بیاعتماد کند.
در چنین شرایطی، همدلی به یک انتخاب ساده اخلاقی محدود نمیشود؛ به یک ضرورت اجتماعی تبدیل میگردد. وقتی فشارها زیاد است، مهربانی میتواند نقش ضربهگیر را ایفا کند. گاهی یک برخورد محترمانه، کمی گذشت در معامله، درک تأخیرها و نادیده گرفتن برخی خطاها، بیش از هر حمایت مالی اثرگذار است.
نباید اجازه دهیم گرانی، روابط انسانی را هم گران و دستنیافتنی کند. جامعهای که در آن هرکس فقط به فکر عبور خودش باشد، زودتر فرسوده میشود. اما اگر در همین روزهای سخت، هوای همدیگر را داشته باشیم، اعتماد و پیوندهای اجتماعی حفظ میشود؛ سرمایهای که بازسازی آن از هر زیرساخت اقتصادی دشوارتر است.
شاید نتوانیم امروز شرایط اقتصادی را تغییر دهیم، اما میتوانیم انتخاب کنیم که در این فشارها انسان بمانیم. در روزهایی که بسیاری چیزها از دست میرود، همدلی آخرین دارایی ماست؛ داراییای که اگر از دست برود، جبرانش بسیار سخت خواهد بود.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
➖در روزهای تورم و فشار، همدلی آخرین دارایی ماست
تورم افسارگسیخته و گرانیهای پیدرپی، این روزها تنها معیشت مردم را هدف نگرفته؛ بلکه روان جامعه را هم خسته و فرسوده کرده است. فشار اقتصادی بهتدریج خود را در رفتارها نشان میدهد؛ در کمحوصلگیها، در دلخوریهای زودهنگام، در فاصلههایی که میان آدمها میافتد. گویی مشکلات مالی آرامآرام به شکافهای عاطفی و اجتماعی تبدیل میشوند.
واقعیت این است که بسیاری از مردم دیگر از «نداشتن» نمیترسند، بلکه از «ادامهدار بودن این وضعیت» نگراناند. پدری که شرمنده خانواده است، مادری که هر روز از نیازهای خانه کم میکند و جوانی که آینده را نامطمئن میبیند، همگی در یک درد مشترک سهیماند؛ دردی که اگر دیده نشود، میتواند جامعه را سرد و بیاعتماد کند.
در چنین شرایطی، همدلی به یک انتخاب ساده اخلاقی محدود نمیشود؛ به یک ضرورت اجتماعی تبدیل میگردد. وقتی فشارها زیاد است، مهربانی میتواند نقش ضربهگیر را ایفا کند. گاهی یک برخورد محترمانه، کمی گذشت در معامله، درک تأخیرها و نادیده گرفتن برخی خطاها، بیش از هر حمایت مالی اثرگذار است.
نباید اجازه دهیم گرانی، روابط انسانی را هم گران و دستنیافتنی کند. جامعهای که در آن هرکس فقط به فکر عبور خودش باشد، زودتر فرسوده میشود. اما اگر در همین روزهای سخت، هوای همدیگر را داشته باشیم، اعتماد و پیوندهای اجتماعی حفظ میشود؛ سرمایهای که بازسازی آن از هر زیرساخت اقتصادی دشوارتر است.
شاید نتوانیم امروز شرایط اقتصادی را تغییر دهیم، اما میتوانیم انتخاب کنیم که در این فشارها انسان بمانیم. در روزهایی که بسیاری چیزها از دست میرود، همدلی آخرین دارایی ماست؛ داراییای که اگر از دست برود، جبرانش بسیار سخت خواهد بود.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
❤86😢9👎8👏5👍2
🖇 #یادداشت_شهروندی
تبدیل ظرفیت مرزی به فرصت توسعه با درایت لقمان حکیم
بیتردید هنگامی که سخن از «توسعه» به میان میآید، ذهنها بیش از هر چیز به سمت توسعه اقتصادی سوق پیدا میکند. توسعه اقتصادی فرآیندی است که با هدف بهبود شرایط معیشتی، افزایش سطح رفاه عمومی و ارتقای کیفیت زندگی مردم در یک کشور یا منطقه دنبال میشود و تحقق آن مستلزم تدوین و اجرای راهبردهای عملیاتی، ایجاد درآمد پایدار و تقویت شاخصهای سلامت و رفاه اجتماعی است.
گرچه توسعه سیاسی بهعنوان یکی از پیشنیازهای توسعه اقتصادی شناخته میشود، اما در ساختار نظام جمهوری اسلامی ایران، برنامههای کلان توسعه سیاسی در سطح ملی طراحی و اجرا شده و تمامی ارکان حاکمیتی را دربر میگیرد. در همین چارچوب، در دولت وفاق ملی به ریاست دکتر مسعود پزشکیان، با تفویض اختیارات بیشتر به استانداران، زمینه برای تصمیمگیریهای مؤثرتر و متناسب با ظرفیتها و نیازهای استانها و شهرستانها فراهم شده است.
در این میان، شهرستان پیرانشهر بهعنوان شهری مرزی، راهبردی و برخوردار از مرز رسمی زمینی تمرچین، جایگاه ویژهای در برنامههای توسعهای استان آذربایجان غربی یافته است. راهاندازی و فعالسازی رویه تجارت چمدانی (کولبری سامانیافته) در این مرز، گامی مهم در مسیر بهرهبرداری هدفمند از ظرفیتهای مرزی بهشمار میرود؛ اقدامی که در شرایط کنونی اقتصادی کشور، نقش مؤثری در رونق بازار و ایجاد درآمد پایدار برای اقشار کمبرخوردار و مرزنشین شهرستان پیرانشهر داشته است.
بیتردید طرحی که با پیگیری مستمر و نگاه توسعهمحور فرماندار محترم پیرانشهر و حمایت های بی بدیل نماینده مردم شهرستان در مجلس و با هدف صیانت از حقوق مرزنشینان و بهرهمندی اقشار محروم از مزایای مرز آغاز شده است، تنها با مشارکت و همراهی مردم میتواند به شکلی پایدار و اثربخش به سرانجام برسد؛ چرا که موفقیت هیچ برنامه عمومی بدون اعتماد و همکاری اجتماعی میسر نخواهد شد.
در نهایت میتوان گفت با درایت و مدیریت لقمان حکیم، ظرفیت مرزی تمرچین که سالها مغفول مانده بود، امروز به فرصتی ارزشمند برای رونق اقتصادی و تقویت معیشت مردم شهرستان پیرانشهر تبدیل شده است؛ فرصتی که بیشک با برنامهریزی دقیقتر، رفع چالشها و تقویت نقاط قوت، در آینده نزدیک آثار مثبت و ماندگار خود را در زندگی مرزنشینان بیش از پیش نمایان خواهد کرد.
➖ادامە این خبر را در #سایت_رسمی پیرانشهر رووداو بخوانید 👇👇👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8770
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8770
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
تبدیل ظرفیت مرزی به فرصت توسعه با درایت لقمان حکیم
بیتردید هنگامی که سخن از «توسعه» به میان میآید، ذهنها بیش از هر چیز به سمت توسعه اقتصادی سوق پیدا میکند. توسعه اقتصادی فرآیندی است که با هدف بهبود شرایط معیشتی، افزایش سطح رفاه عمومی و ارتقای کیفیت زندگی مردم در یک کشور یا منطقه دنبال میشود و تحقق آن مستلزم تدوین و اجرای راهبردهای عملیاتی، ایجاد درآمد پایدار و تقویت شاخصهای سلامت و رفاه اجتماعی است.
گرچه توسعه سیاسی بهعنوان یکی از پیشنیازهای توسعه اقتصادی شناخته میشود، اما در ساختار نظام جمهوری اسلامی ایران، برنامههای کلان توسعه سیاسی در سطح ملی طراحی و اجرا شده و تمامی ارکان حاکمیتی را دربر میگیرد. در همین چارچوب، در دولت وفاق ملی به ریاست دکتر مسعود پزشکیان، با تفویض اختیارات بیشتر به استانداران، زمینه برای تصمیمگیریهای مؤثرتر و متناسب با ظرفیتها و نیازهای استانها و شهرستانها فراهم شده است.
در این میان، شهرستان پیرانشهر بهعنوان شهری مرزی، راهبردی و برخوردار از مرز رسمی زمینی تمرچین، جایگاه ویژهای در برنامههای توسعهای استان آذربایجان غربی یافته است. راهاندازی و فعالسازی رویه تجارت چمدانی (کولبری سامانیافته) در این مرز، گامی مهم در مسیر بهرهبرداری هدفمند از ظرفیتهای مرزی بهشمار میرود؛ اقدامی که در شرایط کنونی اقتصادی کشور، نقش مؤثری در رونق بازار و ایجاد درآمد پایدار برای اقشار کمبرخوردار و مرزنشین شهرستان پیرانشهر داشته است.
بیتردید طرحی که با پیگیری مستمر و نگاه توسعهمحور فرماندار محترم پیرانشهر و حمایت های بی بدیل نماینده مردم شهرستان در مجلس و با هدف صیانت از حقوق مرزنشینان و بهرهمندی اقشار محروم از مزایای مرز آغاز شده است، تنها با مشارکت و همراهی مردم میتواند به شکلی پایدار و اثربخش به سرانجام برسد؛ چرا که موفقیت هیچ برنامه عمومی بدون اعتماد و همکاری اجتماعی میسر نخواهد شد.
در نهایت میتوان گفت با درایت و مدیریت لقمان حکیم، ظرفیت مرزی تمرچین که سالها مغفول مانده بود، امروز به فرصتی ارزشمند برای رونق اقتصادی و تقویت معیشت مردم شهرستان پیرانشهر تبدیل شده است؛ فرصتی که بیشک با برنامهریزی دقیقتر، رفع چالشها و تقویت نقاط قوت، در آینده نزدیک آثار مثبت و ماندگار خود را در زندگی مرزنشینان بیش از پیش نمایان خواهد کرد.
➖ادامە این خبر را در #سایت_رسمی پیرانشهر رووداو بخوانید 👇👇👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8770
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8770
🆔: @piranshahrrudaw
✅پیرانشهر رووداو
https://t.me/+O87-mN-n0JiCPBBL
❤24👎3👍1😢1🙈1
🖇 #یادداشت_شهروندی
➖مدارس طبقاتی در ایران؛ بازتولید نابرابری از کلاس درس
نظام آموزشی در هر جامعهای یکی از اصلیترین ابزارهای تحقق عدالت اجتماعی و فرصتهای برابر است. با این حال، در سالهای اخیر پدیدهای تحت عنوان «مدارس طبقاتی» در ایران بیش از گذشته مورد توجه و نقد قرار گرفته است؛ مدارسی که عملاً آموزش را از یک حق عمومی به کالایی وابسته به توان اقتصادی خانوادهها تبدیل کردهاند.
مدارس طبقاتی به مجموعهای از مدارس اطلاق میشود که کیفیت آموزش، امکانات فیزیکی، سطح معلمان و حتی شبکههای ارتباطی دانشآموزان در آنها، متناسب با وضعیت اقتصادی و اجتماعی خانوادهها تعریف میشود. مدارس غیرانتفاعی گرانقیمت، مدارس خاص با شهریههای پنهان، کلاسهای تقویتی اجباری و حتی تفاوت فاحش میان مدارس دولتی مناطق برخوردار و محروم، همگی جلوههایی از این طبقهبندی آموزشی هستند.
یکی از مهمترین پیامدهای این وضعیت، بازتولید نابرابری اجتماعی است. دانشآموزی که در مدرسهای با امکانات آموزشی پیشرفته، کلاسهای کمجمعیت و معلمان مجرب تحصیل میکند، شانس بسیار بیشتری برای موفقیت در کنکور، ورود به دانشگاههای برتر و در نهایت دستیابی به موقعیتهای شغلی مناسب دارد. در مقابل، دانشآموز مدارس کمبرخوردار، حتی با استعداد و تلاش فردی بالا، در مسیری نابرابر رقابت میکند؛ رقابتی که نتیجه آن از پیش تا حد زیادی قابل پیشبینی است.
از منظر اجتماعی، گسترش مدارس طبقاتی به تضعیف سرمایه اجتماعی منجر میشود. زمانی که کودکان از سنین پایین در فضاهای آموزشی کاملاً جدا از هم رشد میکنند، درک مشترک از جامعه، همدلی اجتماعی و احساس تعلق جمعی کاهش مییابد. این جداسازی آموزشی، در بلندمدت میتواند به شکافهای عمیقتر طبقاتی و حتی بیاعتمادی اجتماعی منجر شود.
از منظر سیاستگذاری نیز، مدارس طبقاتی نشانهای از عقبنشینی دولت از مسئولیت تأمین آموزش باکیفیت همگانی است. هرچند توسعه مدارس غیردولتی در ابتدا با هدف کاهش بار مالی دولت مطرح شد، اما در عمل، نبود نظارت مؤثر و ضعف سرمایهگذاری در مدارس دولتی، باعث شده آموزش عمومی به دو سطح «حداقلی» و «لوکس» تقسیم شود.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
➖مدارس طبقاتی در ایران؛ بازتولید نابرابری از کلاس درس
نظام آموزشی در هر جامعهای یکی از اصلیترین ابزارهای تحقق عدالت اجتماعی و فرصتهای برابر است. با این حال، در سالهای اخیر پدیدهای تحت عنوان «مدارس طبقاتی» در ایران بیش از گذشته مورد توجه و نقد قرار گرفته است؛ مدارسی که عملاً آموزش را از یک حق عمومی به کالایی وابسته به توان اقتصادی خانوادهها تبدیل کردهاند.
مدارس طبقاتی به مجموعهای از مدارس اطلاق میشود که کیفیت آموزش، امکانات فیزیکی، سطح معلمان و حتی شبکههای ارتباطی دانشآموزان در آنها، متناسب با وضعیت اقتصادی و اجتماعی خانوادهها تعریف میشود. مدارس غیرانتفاعی گرانقیمت، مدارس خاص با شهریههای پنهان، کلاسهای تقویتی اجباری و حتی تفاوت فاحش میان مدارس دولتی مناطق برخوردار و محروم، همگی جلوههایی از این طبقهبندی آموزشی هستند.
یکی از مهمترین پیامدهای این وضعیت، بازتولید نابرابری اجتماعی است. دانشآموزی که در مدرسهای با امکانات آموزشی پیشرفته، کلاسهای کمجمعیت و معلمان مجرب تحصیل میکند، شانس بسیار بیشتری برای موفقیت در کنکور، ورود به دانشگاههای برتر و در نهایت دستیابی به موقعیتهای شغلی مناسب دارد. در مقابل، دانشآموز مدارس کمبرخوردار، حتی با استعداد و تلاش فردی بالا، در مسیری نابرابر رقابت میکند؛ رقابتی که نتیجه آن از پیش تا حد زیادی قابل پیشبینی است.
از منظر اجتماعی، گسترش مدارس طبقاتی به تضعیف سرمایه اجتماعی منجر میشود. زمانی که کودکان از سنین پایین در فضاهای آموزشی کاملاً جدا از هم رشد میکنند، درک مشترک از جامعه، همدلی اجتماعی و احساس تعلق جمعی کاهش مییابد. این جداسازی آموزشی، در بلندمدت میتواند به شکافهای عمیقتر طبقاتی و حتی بیاعتمادی اجتماعی منجر شود.
از منظر سیاستگذاری نیز، مدارس طبقاتی نشانهای از عقبنشینی دولت از مسئولیت تأمین آموزش باکیفیت همگانی است. هرچند توسعه مدارس غیردولتی در ابتدا با هدف کاهش بار مالی دولت مطرح شد، اما در عمل، نبود نظارت مؤثر و ضعف سرمایهگذاری در مدارس دولتی، باعث شده آموزش عمومی به دو سطح «حداقلی» و «لوکس» تقسیم شود.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍46❤16👎14
🖇 #یادداشت_شهروندی
➖ترافیک قفلشده پیرانشهر؛ وقتی بیبرنامگی، شهر را زمینگیر میکند
پیرانشهر امروز با یکی از سنگینترین ترافیکهای درونشهری خود مواجه شد؛ ترافیکی که نه حاصل یک حادثه ناگهانی، بلکه نتیجه مستقیم بیتوجهی و ضعف مدیریت در حوزه ترافیک شهری است. شهروندان از ساعات ابتدایی روز در معابر اصلی و حتی خیابانهای فرعی با گرههای کور ترافیکی روبهرو بودند؛ وضعیتی که نارضایتی گسترده مردم را به دنبال داشت.
آنچه بیش از همه جلب توجه میکند، سکوت و انفعال شورای ترافیک شهرستان در برابر این شرایط قابل پیشبینی است. بارش برف و سرمای روزهای اخیر موضوعی غیرمنتظره نبود، اما نبود تصمیمگیری بهموقع، عدم اعمال محدودیتهای ترافیکی و نداشتن سناریوی مدیریت بحران، عملاً شهر را به حال خود رها کرد.
در این میان، نقش شهرداری بهعنوان متولی اصلی مدیریت معابر شهری، غیرقابل انکار است. عدم برفروبی اصولی و بهموقع خیابانها، رها شدن برفهای فشرده در حاشیه و وسط معابر، و یخزدگی گسترده سطح خیابانها، عرض مفید مسیرها را بهشدت کاهش داد و همین مسئله ترافیک را چند برابر کرد. بسیاری از خودروها به دلیل لغزندگی شدید، کند حرکت میکردند یا دچار مشکل میشدند و این موضوع عملاً جریان ترافیک را قفل کرد.
زمانی که از مردم انتظار می رود عوارض شهرداری را پرداخت کنند و مردم نیز به شهرداری اعتماد کنند در پرداخت عوارض، باید چنین روزی را هم در نظر داشته باشند که به شهر توجه و حداقلی ترین اقدامات صورت گیرد.
از طرفی شهروندان میپرسند چرا در شهری که هر سال با برف و سرمای زمستان مواجه است، هنوز برنامهای مدون و کارآمد برای برفروبی و مدیریت ترافیک زمستانی وجود ندارد؟ چرا جلسات شورای ترافیک پیش از وقوع بحران، خروجی ملموس و اجرایی ندارد و تصمیمات اغلب پس از بروز مشکل اتخاذ میشود؟
واقعیت این است که ترافیک امروز پیرانشهر، زنگ خطری جدی برای مدیریت شهری است. ادامه این روند نهتنها موجب اتلاف وقت و انرژی شهروندان میشود، بلکه میتواند پیامدهای اقتصادی، روانی و حتی ایمنی جبرانناپذیری به همراه داشته باشد. انتظار میرود شورای ترافیک و شهرداری پیرانشهر، بهجای واکنشهای مقطعی، با برنامهریزی دقیق، نظارت مستمر و پاسخگویی شفاف، از تکرار چنین روزهایی جلوگیری کنند؛ چرا که هزینه بیتدبیری را در نهایت مردم میپردازند.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
➖ترافیک قفلشده پیرانشهر؛ وقتی بیبرنامگی، شهر را زمینگیر میکند
پیرانشهر امروز با یکی از سنگینترین ترافیکهای درونشهری خود مواجه شد؛ ترافیکی که نه حاصل یک حادثه ناگهانی، بلکه نتیجه مستقیم بیتوجهی و ضعف مدیریت در حوزه ترافیک شهری است. شهروندان از ساعات ابتدایی روز در معابر اصلی و حتی خیابانهای فرعی با گرههای کور ترافیکی روبهرو بودند؛ وضعیتی که نارضایتی گسترده مردم را به دنبال داشت.
آنچه بیش از همه جلب توجه میکند، سکوت و انفعال شورای ترافیک شهرستان در برابر این شرایط قابل پیشبینی است. بارش برف و سرمای روزهای اخیر موضوعی غیرمنتظره نبود، اما نبود تصمیمگیری بهموقع، عدم اعمال محدودیتهای ترافیکی و نداشتن سناریوی مدیریت بحران، عملاً شهر را به حال خود رها کرد.
در این میان، نقش شهرداری بهعنوان متولی اصلی مدیریت معابر شهری، غیرقابل انکار است. عدم برفروبی اصولی و بهموقع خیابانها، رها شدن برفهای فشرده در حاشیه و وسط معابر، و یخزدگی گسترده سطح خیابانها، عرض مفید مسیرها را بهشدت کاهش داد و همین مسئله ترافیک را چند برابر کرد. بسیاری از خودروها به دلیل لغزندگی شدید، کند حرکت میکردند یا دچار مشکل میشدند و این موضوع عملاً جریان ترافیک را قفل کرد.
زمانی که از مردم انتظار می رود عوارض شهرداری را پرداخت کنند و مردم نیز به شهرداری اعتماد کنند در پرداخت عوارض، باید چنین روزی را هم در نظر داشته باشند که به شهر توجه و حداقلی ترین اقدامات صورت گیرد.
از طرفی شهروندان میپرسند چرا در شهری که هر سال با برف و سرمای زمستان مواجه است، هنوز برنامهای مدون و کارآمد برای برفروبی و مدیریت ترافیک زمستانی وجود ندارد؟ چرا جلسات شورای ترافیک پیش از وقوع بحران، خروجی ملموس و اجرایی ندارد و تصمیمات اغلب پس از بروز مشکل اتخاذ میشود؟
واقعیت این است که ترافیک امروز پیرانشهر، زنگ خطری جدی برای مدیریت شهری است. ادامه این روند نهتنها موجب اتلاف وقت و انرژی شهروندان میشود، بلکه میتواند پیامدهای اقتصادی، روانی و حتی ایمنی جبرانناپذیری به همراه داشته باشد. انتظار میرود شورای ترافیک و شهرداری پیرانشهر، بهجای واکنشهای مقطعی، با برنامهریزی دقیق، نظارت مستمر و پاسخگویی شفاف، از تکرار چنین روزهایی جلوگیری کنند؛ چرا که هزینه بیتدبیری را در نهایت مردم میپردازند.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍123❤29👎6
#یادداشت_شهروندی (بازنشر به دلیل اهمیت موضوع)
➖ کنارگذر پیرانشهر، مطالبه جدی مردم برای رهایی از ترافیک سنگین و بازگشایی گره ترانزیت
پیرانشهر سالهاست بار سنگین ترانزیت منطقهای را به دوش میکشد. مرز بینالمللی تمرچین و قرارگیری در یکی از مهمترین کریدورهای تجارت منطقه، این شهر را به نقطهای کلیدی در تبادل کالا میان ایران و اقلیم کردستان عراق تبدیل کرده است. همین مزیت بزرگ اقتصادی، اگرچه فرصتهای چشمگیری برای پیرانشهر ایجاد کرده، اما در کنار نبود زیرساختهای کافی، اکنون به معضلی جدی برای تردد شهری مردم بدل شده است.
روزانه صدها دستگاه تریلی و ناوگان سنگین بدون مسیر جایگزین، از داخل بافت شهری عبور میکنند. #میدان_استاد_هژار در بسیاری از روزها به دلیل همین ترددها #قفل میشود و زندگی مردم تحت تاثیر مستقیم این #گره_ترافیکی قرار دارد.
رانندگان ناچار ساعتها #معطل میمانند، #بیماران در مسیر مراکز درمانی گرفتار میشوند و شبکه حملونقل عمومی نیز اختلال جدی را تجربه میکند. این وضعیت برای شهری با نقش بینالمللی پیرانشهر قابل پذیرش نیست.
تحقق آرامش ترافیکی، افزایش ایمنی، کاهش آلودگی و تسهیل حملونقل ترانزیتی، نیازمند تصمیمی #عملیاتی و #فوری است؛ تصمیمی که نام آن #احداث_کنارگذر پیرانشهر است.
اکنون مردم پیرانشهر با صدایی واحد مطالبه میکنند: اداره #راه_و_شهرسازی باید اجرای این پروژه مهم را بدون فوت وقت و با تامین اعتبارات لازم تسریع بخشد. #تأخیر در #احداث_کنارگذر یعنی ادامهی آسیب به بافت شهری، فرسایش زیرساختها و تضییع حق آرامش مردم.
مزایای فوری و بلندمدت این پروژه بر کسی پوشیده نیست: هدایت کامل تردد ناوگان سنگین به خارج از شهر - کاهش ازدحام و تصادفات؛ افزایش آسایش و ایمنی - بهبود کیفیت زندگی و کاهش آلودگی صوتی و هوا - تقویت نقش اقتصادی و ترانزیتی پیرانشهر در سطح ملی
کنارگذر پیرانشهر یک انتخاب لوکس یا پروژهای تزئینی نیست. این مسیر، ضرورتی انکارناپذیر برای آینده پیرانشهر است؛ مطالبهای بحق که راه و شهرسازی باید هرچه سریعتر به آن پاسخ دهد.
پیرانشهر سزاوار شهری بدون قفل ترافیک و با افق توسعهای روشنتر است.
صدای مردم اکنون روشن و رسا شنیده میشود: کنارگذر باید اجرا شود.
این خبر را می توانید در #سایت_رسمی پیرانشهر رووداو نیز بخوانید 👇👇👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8828
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8828
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
➖ کنارگذر پیرانشهر، مطالبه جدی مردم برای رهایی از ترافیک سنگین و بازگشایی گره ترانزیت
پیرانشهر سالهاست بار سنگین ترانزیت منطقهای را به دوش میکشد. مرز بینالمللی تمرچین و قرارگیری در یکی از مهمترین کریدورهای تجارت منطقه، این شهر را به نقطهای کلیدی در تبادل کالا میان ایران و اقلیم کردستان عراق تبدیل کرده است. همین مزیت بزرگ اقتصادی، اگرچه فرصتهای چشمگیری برای پیرانشهر ایجاد کرده، اما در کنار نبود زیرساختهای کافی، اکنون به معضلی جدی برای تردد شهری مردم بدل شده است.
روزانه صدها دستگاه تریلی و ناوگان سنگین بدون مسیر جایگزین، از داخل بافت شهری عبور میکنند. #میدان_استاد_هژار در بسیاری از روزها به دلیل همین ترددها #قفل میشود و زندگی مردم تحت تاثیر مستقیم این #گره_ترافیکی قرار دارد.
رانندگان ناچار ساعتها #معطل میمانند، #بیماران در مسیر مراکز درمانی گرفتار میشوند و شبکه حملونقل عمومی نیز اختلال جدی را تجربه میکند. این وضعیت برای شهری با نقش بینالمللی پیرانشهر قابل پذیرش نیست.
تحقق آرامش ترافیکی، افزایش ایمنی، کاهش آلودگی و تسهیل حملونقل ترانزیتی، نیازمند تصمیمی #عملیاتی و #فوری است؛ تصمیمی که نام آن #احداث_کنارگذر پیرانشهر است.
اکنون مردم پیرانشهر با صدایی واحد مطالبه میکنند: اداره #راه_و_شهرسازی باید اجرای این پروژه مهم را بدون فوت وقت و با تامین اعتبارات لازم تسریع بخشد. #تأخیر در #احداث_کنارگذر یعنی ادامهی آسیب به بافت شهری، فرسایش زیرساختها و تضییع حق آرامش مردم.
مزایای فوری و بلندمدت این پروژه بر کسی پوشیده نیست: هدایت کامل تردد ناوگان سنگین به خارج از شهر - کاهش ازدحام و تصادفات؛ افزایش آسایش و ایمنی - بهبود کیفیت زندگی و کاهش آلودگی صوتی و هوا - تقویت نقش اقتصادی و ترانزیتی پیرانشهر در سطح ملی
کنارگذر پیرانشهر یک انتخاب لوکس یا پروژهای تزئینی نیست. این مسیر، ضرورتی انکارناپذیر برای آینده پیرانشهر است؛ مطالبهای بحق که راه و شهرسازی باید هرچه سریعتر به آن پاسخ دهد.
پیرانشهر سزاوار شهری بدون قفل ترافیک و با افق توسعهای روشنتر است.
صدای مردم اکنون روشن و رسا شنیده میشود: کنارگذر باید اجرا شود.
این خبر را می توانید در #سایت_رسمی پیرانشهر رووداو نیز بخوانید 👇👇👇
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8828
https://piranshahrrudaw.ir/?p=8828
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍111❤25👎4👏1🙈1
🖇 #یادداشت_شهروندی
آتش خشم...
زمانی که آب جوش میآید، سطح آن به شدت غلیان میکند، حبابها در تمام سطح آب حرکت میکنند و هیچ چیز در آن واضح نیست. وقتی انسان در چنین شرایطی قرار میگیرد، به خصوص در لحظات خشم، عقل و تدبیر او هم مانند همان آب جوش، گم میشود و دیگر قادر به دیدن حقیقت و واقعیت نیست. در چنین لحظاتی، اگر خشم ما فوراً بر تصمیماتمان غلبه کند، ممکن است واکنشی نشان دهیم که بعدها پشیمانی به همراه داشته باشد. مانند آبی که جوش میآید و در آن هیچ چیزی قابل مشاهده نیست، ذهن ما در خشم هیچ گاه نمیتواند تصمیم درست بگیرد.
در این موقعیتها، اگر چند ثانیه صبر کنیم چه در جسم و چه در ذهن لحظات سختتر را پشت سر خواهیم گذاشت و در نهایت تصمیمات عاقلانهتری خواهیم گرفت. صبر، درست مانند زمانی که آب از حالت جوشیدن می ایستد و دوباره به آرامش میرسد، میتواند جلوی فوران احساسات و واکنشهای سریع را بگیرد. وقتی در لحظات خشم قرار داریم باید خود را متوقف کنیم، چند لحظه دست نگه داریم و به خود فرصت دهیم تا از هیجانات خود فاصله بگیریدم.
فرض کنیم در حال مشاجره با کسی هستیم که همواره ما را تحریک میکند. وقتی که ما با خشم واکنش نشان میدهیم ،احتمال دارد که جملهای بگوییم که بعداً پشیمان شویم. اما اگر این بار صبر کنیم، چند لحظه از او فاصله بگیریم و بعد به آرامی تصمیم بگیریم، خواهیم دید که بسیاری از کلمات و رفتارهایی که ابتدا به نظرمان درست میرسیدند، به هیچ عنوان ارزش ابراز ندارند. چنین صبری نه تنها به ما کمک میکند تا از درگیریهای بیشتر جلوگیری کنیم، بلکه به ما فرصت میدهد تا بر احساسات خود تسلط پیدا کنیم و واقعیت را واضحتر ببینم.
پیامبر گرامی اسلام صلیاللهعلیهوسلم در مورد کنترل خشم به یکی از صحابه فرمودند: «لَا تَغْضَبْ وَلَکَ الجَنَّةُ» خشمگین نشو، که برای تو بهشت است.بنا بر این درس روشن اگر در برابر تحریکات و خشمها، خود را کنترل کنیم، نه تنها از مشکلات بزرگتر اجتناب کردهایم بلکه پاداشهای عظیمی در دنیا و آخرت خواهیم داشت. در واقع، در لحظات خشم باید به یاد داشته باشیم که کنترل آن به نوعی پاسخی به خداوند و رسیدن به سعادت نهایی است.
وقتی از حالت خشم و هیجان دور میشویم و ذهن ما دوباره به آرامش میرسد، در حقیقت از دنیای آب جوش بیرون آمدهایم. حالا میتوانیم با چشمهایی بازتر، واقعیت را به وضوح ببینیم گاهی اوقات، در لحظات عصبانیت، ما تصمیماتی میگیریم که در کوتاهمدت به نظر درست میآید، اما در درازمدت باعث پشیمانی میشود. بنابراین، به یاد داشته باشیم که کنترل خشم نه تنها یک فضیلت فردی است بلکه باعث ایجاد روابط بهتر و زندگی آرامتر خواهد شد.
شفیع صادقی
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
آتش خشم...
زمانی که آب جوش میآید، سطح آن به شدت غلیان میکند، حبابها در تمام سطح آب حرکت میکنند و هیچ چیز در آن واضح نیست. وقتی انسان در چنین شرایطی قرار میگیرد، به خصوص در لحظات خشم، عقل و تدبیر او هم مانند همان آب جوش، گم میشود و دیگر قادر به دیدن حقیقت و واقعیت نیست. در چنین لحظاتی، اگر خشم ما فوراً بر تصمیماتمان غلبه کند، ممکن است واکنشی نشان دهیم که بعدها پشیمانی به همراه داشته باشد. مانند آبی که جوش میآید و در آن هیچ چیزی قابل مشاهده نیست، ذهن ما در خشم هیچ گاه نمیتواند تصمیم درست بگیرد.
در این موقعیتها، اگر چند ثانیه صبر کنیم چه در جسم و چه در ذهن لحظات سختتر را پشت سر خواهیم گذاشت و در نهایت تصمیمات عاقلانهتری خواهیم گرفت. صبر، درست مانند زمانی که آب از حالت جوشیدن می ایستد و دوباره به آرامش میرسد، میتواند جلوی فوران احساسات و واکنشهای سریع را بگیرد. وقتی در لحظات خشم قرار داریم باید خود را متوقف کنیم، چند لحظه دست نگه داریم و به خود فرصت دهیم تا از هیجانات خود فاصله بگیریدم.
فرض کنیم در حال مشاجره با کسی هستیم که همواره ما را تحریک میکند. وقتی که ما با خشم واکنش نشان میدهیم ،احتمال دارد که جملهای بگوییم که بعداً پشیمان شویم. اما اگر این بار صبر کنیم، چند لحظه از او فاصله بگیریم و بعد به آرامی تصمیم بگیریم، خواهیم دید که بسیاری از کلمات و رفتارهایی که ابتدا به نظرمان درست میرسیدند، به هیچ عنوان ارزش ابراز ندارند. چنین صبری نه تنها به ما کمک میکند تا از درگیریهای بیشتر جلوگیری کنیم، بلکه به ما فرصت میدهد تا بر احساسات خود تسلط پیدا کنیم و واقعیت را واضحتر ببینم.
پیامبر گرامی اسلام صلیاللهعلیهوسلم در مورد کنترل خشم به یکی از صحابه فرمودند: «لَا تَغْضَبْ وَلَکَ الجَنَّةُ» خشمگین نشو، که برای تو بهشت است.بنا بر این درس روشن اگر در برابر تحریکات و خشمها، خود را کنترل کنیم، نه تنها از مشکلات بزرگتر اجتناب کردهایم بلکه پاداشهای عظیمی در دنیا و آخرت خواهیم داشت. در واقع، در لحظات خشم باید به یاد داشته باشیم که کنترل آن به نوعی پاسخی به خداوند و رسیدن به سعادت نهایی است.
وقتی از حالت خشم و هیجان دور میشویم و ذهن ما دوباره به آرامش میرسد، در حقیقت از دنیای آب جوش بیرون آمدهایم. حالا میتوانیم با چشمهایی بازتر، واقعیت را به وضوح ببینیم گاهی اوقات، در لحظات عصبانیت، ما تصمیماتی میگیریم که در کوتاهمدت به نظر درست میآید، اما در درازمدت باعث پشیمانی میشود. بنابراین، به یاد داشته باشیم که کنترل خشم نه تنها یک فضیلت فردی است بلکه باعث ایجاد روابط بهتر و زندگی آرامتر خواهد شد.
شفیع صادقی
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍88❤29👎10
➖ #یادداشت_شهروندی
🔴 ترافیک کلافهکننده زمستانی در پیرانشهر؛ وقتی برف، کوچهها را از مسیر فرار به گره ترافیکی تبدیل کرد
این روزها عبور و مرور در معابر اصلی پیرانشهر به یکی از دغدغههای جدی شهروندان تبدیل شده است؛ ترافیکی سنگین و فرساینده که اعصاب رانندگان را بههم ریخته و زمانهای روزمره مردم را بلعیده است. بررسیهای میدانی نشان میدهد بخش مهمی از این وضعیت، به باقی ماندن حجم قابل توجه برف در کوچهها و معابر فرعی بازمیگردد؛ مسیرهایی که پیشتر بهعنوان راههای فرار از شلوغی خیابانهای اصلی عمل میکردند اما حالا خود به بنبستهای سفیدپوش بدل شدهاند.
در روزهای گذشته، انباشت برف در بسیاری از کوچهها باعث شده عرض معابر کاهش یابد و خودروها نتوانند از این مسیرهای فرعی برای دور زدن گرههای ترافیکی استفاده کنند. همین مسئله فشار مضاعفی را بر خیابانهای اصلی وارد کرده و در ساعات اوج تردد، صفهای طولانی خودروها و توقفهای ممتد را رقم زده است.
پیش از این، کوچههای فرعی نقش مهمی در توزیع بار ترافیکی داشتند و امکان انتخاب مسیر جایگزین را فراهم میکردند، اما اکنون با مسدود شدن یا نیمهباز بودن این معابر به دلیل برفروبی ناقص، عملاً همه خودروها به چند محور محدود هدایت میشوند؛ موضوعی که به تشدید قفلشدگی ترافیکی انجامیده است.
در چنین شرایط زمستانی، اولویتبندی برفروبی تنها در خیابانهای اصلی کافی نیست و پاکسازی کوچهها، بهویژه معابر اتصالدهنده به شریانهای مهم شهری، نقشی کلیدی در روانسازی تردد دارد. اگر شبکه معابر فرعی بهدرستی فعال شود، بخشی از فشار موجود بر خیابانهای مرکزی کاهش خواهد یافت.
در عین حال، انتظار میرود هماهنگی بیشتر میان دستگاههای عضو شورای ترافیک، افزایش حضور پلیس راهنمایی و رانندگی در نقاط گرهدار و اطلاعرسانی دقیق به شهروندان درباره مسیرهای قابل تردد، بتواند از شدت این نابسامانی بکاهد.
حال باید دید در روزهای آینده، با تداوم عملیات برفروبی و تصمیمات ترافیکی هدفمند، آیا کوچههای سفیدپوش بار دیگر به مسیرهای نجاتبخش رانندگان تبدیل خواهند شد یا نه؟!
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
🔴 ترافیک کلافهکننده زمستانی در پیرانشهر؛ وقتی برف، کوچهها را از مسیر فرار به گره ترافیکی تبدیل کرد
این روزها عبور و مرور در معابر اصلی پیرانشهر به یکی از دغدغههای جدی شهروندان تبدیل شده است؛ ترافیکی سنگین و فرساینده که اعصاب رانندگان را بههم ریخته و زمانهای روزمره مردم را بلعیده است. بررسیهای میدانی نشان میدهد بخش مهمی از این وضعیت، به باقی ماندن حجم قابل توجه برف در کوچهها و معابر فرعی بازمیگردد؛ مسیرهایی که پیشتر بهعنوان راههای فرار از شلوغی خیابانهای اصلی عمل میکردند اما حالا خود به بنبستهای سفیدپوش بدل شدهاند.
در روزهای گذشته، انباشت برف در بسیاری از کوچهها باعث شده عرض معابر کاهش یابد و خودروها نتوانند از این مسیرهای فرعی برای دور زدن گرههای ترافیکی استفاده کنند. همین مسئله فشار مضاعفی را بر خیابانهای اصلی وارد کرده و در ساعات اوج تردد، صفهای طولانی خودروها و توقفهای ممتد را رقم زده است.
پیش از این، کوچههای فرعی نقش مهمی در توزیع بار ترافیکی داشتند و امکان انتخاب مسیر جایگزین را فراهم میکردند، اما اکنون با مسدود شدن یا نیمهباز بودن این معابر به دلیل برفروبی ناقص، عملاً همه خودروها به چند محور محدود هدایت میشوند؛ موضوعی که به تشدید قفلشدگی ترافیکی انجامیده است.
در چنین شرایط زمستانی، اولویتبندی برفروبی تنها در خیابانهای اصلی کافی نیست و پاکسازی کوچهها، بهویژه معابر اتصالدهنده به شریانهای مهم شهری، نقشی کلیدی در روانسازی تردد دارد. اگر شبکه معابر فرعی بهدرستی فعال شود، بخشی از فشار موجود بر خیابانهای مرکزی کاهش خواهد یافت.
در عین حال، انتظار میرود هماهنگی بیشتر میان دستگاههای عضو شورای ترافیک، افزایش حضور پلیس راهنمایی و رانندگی در نقاط گرهدار و اطلاعرسانی دقیق به شهروندان درباره مسیرهای قابل تردد، بتواند از شدت این نابسامانی بکاهد.
حال باید دید در روزهای آینده، با تداوم عملیات برفروبی و تصمیمات ترافیکی هدفمند، آیا کوچههای سفیدپوش بار دیگر به مسیرهای نجاتبخش رانندگان تبدیل خواهند شد یا نه؟!
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
❤22👍8👎5
🖇 #یادداشت_شهروندی
🔴همدلی در خانه، سپر فشار معیشت؛ خانوادهها چگونه بار سنگین نانآوران را سبکتر کنند؟
این روزها فشار اقتصادی بر بسیاری از خانوادهها سایه انداخته و بیش از همه، پدران نانآوری را تحت تأثیر قرار داده که با تمام توان تلاش میکنند حداقلهای زندگی را برای همسر و فرزندانشان فراهم کنند. مردانی که هر صبح با دغدغه هزینههای روزمره از خانه خارج میشوند و شبها با حسابوکتابهای ناتمام به خانه بازمیگردند؛ حسابهایی که گاهی حتی با صرفهجویی هم بهسختی جور درمیآید.
در چنین شرایطی، همراهی و درک خانواده نقشی تعیینکننده دارد. فشار روانی ناشی از توقعات بالا، درخواستهای خارج از توان مالی یا مقایسه با دیگران، میتواند روحیه نانآور خانواده را فرسوده و انگیزه او را کاهش دهد. بسیاری از پدران، بار مشکلات اقتصادی را در دل نگه میدارند و ترجیح میدهند اضطراب خود را بروز ندهند؛ اما این سکوت به معنای نبود مشکل نیست.
مدیریت هزینهها، اولویتبندی مخارج و پرهیز از خرجهای غیرضروری، امروز بیش از هر زمان دیگری به یک ضرورت خانوادگی تبدیل شده است. گفتوگوی صادقانه میان اعضای خانواده درباره وضعیت اقتصادی، تنظیم بودجه ماهانه و حذف هزینههایی که میتوان موقتاً از آنها چشم پوشید، میتواند بخشی از این فشار سنگین را کاهش دهد. سادهزیستی نه از سر اجبار، بلکه بهعنوان یک انتخاب جمعی برای عبور از روزهای دشوار، میتواند آرامش بیشتری به فضای خانه ببخشد.
همچنین نقش مادران در مدیریت اقتصادی خانه و آموزش فرزندان برای قناعت و درک شرایط، بسیار کلیدی است. کودکانی که از سنین پایین با مفهوم ارزش پول و محدودیتهای مالی آشنا میشوند، کمتر دچار توقعات غیرواقعبینانه خواهند شد و بهجای گلایه، همراه خانواده میشوند.
این روزها بیش از هر زمان دیگری به همدلی نیاز داریم. خانواده، نخستین پناهگاه روانی پدران نانآور است؛ جایی که باید آرامش بگیرند نه اینکه بار سنگینتری بر دوششان گذاشته شود. همراهی، صبوری و مدیریت مشترک هزینهها میتواند کمک کند تا این دوره سخت اقتصادی با آسیبهای کمتر سپری شود و بنیان خانواده، علیرغم تنگناها، استوار باقی بماند.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
🔴همدلی در خانه، سپر فشار معیشت؛ خانوادهها چگونه بار سنگین نانآوران را سبکتر کنند؟
این روزها فشار اقتصادی بر بسیاری از خانوادهها سایه انداخته و بیش از همه، پدران نانآوری را تحت تأثیر قرار داده که با تمام توان تلاش میکنند حداقلهای زندگی را برای همسر و فرزندانشان فراهم کنند. مردانی که هر صبح با دغدغه هزینههای روزمره از خانه خارج میشوند و شبها با حسابوکتابهای ناتمام به خانه بازمیگردند؛ حسابهایی که گاهی حتی با صرفهجویی هم بهسختی جور درمیآید.
در چنین شرایطی، همراهی و درک خانواده نقشی تعیینکننده دارد. فشار روانی ناشی از توقعات بالا، درخواستهای خارج از توان مالی یا مقایسه با دیگران، میتواند روحیه نانآور خانواده را فرسوده و انگیزه او را کاهش دهد. بسیاری از پدران، بار مشکلات اقتصادی را در دل نگه میدارند و ترجیح میدهند اضطراب خود را بروز ندهند؛ اما این سکوت به معنای نبود مشکل نیست.
مدیریت هزینهها، اولویتبندی مخارج و پرهیز از خرجهای غیرضروری، امروز بیش از هر زمان دیگری به یک ضرورت خانوادگی تبدیل شده است. گفتوگوی صادقانه میان اعضای خانواده درباره وضعیت اقتصادی، تنظیم بودجه ماهانه و حذف هزینههایی که میتوان موقتاً از آنها چشم پوشید، میتواند بخشی از این فشار سنگین را کاهش دهد. سادهزیستی نه از سر اجبار، بلکه بهعنوان یک انتخاب جمعی برای عبور از روزهای دشوار، میتواند آرامش بیشتری به فضای خانه ببخشد.
همچنین نقش مادران در مدیریت اقتصادی خانه و آموزش فرزندان برای قناعت و درک شرایط، بسیار کلیدی است. کودکانی که از سنین پایین با مفهوم ارزش پول و محدودیتهای مالی آشنا میشوند، کمتر دچار توقعات غیرواقعبینانه خواهند شد و بهجای گلایه، همراه خانواده میشوند.
این روزها بیش از هر زمان دیگری به همدلی نیاز داریم. خانواده، نخستین پناهگاه روانی پدران نانآور است؛ جایی که باید آرامش بگیرند نه اینکه بار سنگینتری بر دوششان گذاشته شود. همراهی، صبوری و مدیریت مشترک هزینهها میتواند کمک کند تا این دوره سخت اقتصادی با آسیبهای کمتر سپری شود و بنیان خانواده، علیرغم تنگناها، استوار باقی بماند.
✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw
👍41❤14😢3