📒 #شعر ؛ تقلب

من باور دارم زندگی را
باید نفس بکشم هوا را
زندگی کنم زندگی را
بر سر کشتزار بسازم مترسکی را
بچینم خوشه ها را
به تمنای نان و ماهی بپذیرم خشم کوه، سختی امواج را
لمس کنند پاهایم، سنگریزه ها را
زخم کنند خارها، دست هایم را

زیرا
به رنگین کمان،
به آبی آسمان،
به سیب،
به ریحان،
به قدرت خاک،
به لبخند باغبان،
ایمان دارم

هستند تا من آزاد و رها،
فارغ از بندها،
نفس بکشم هوا را
شب ها بخوانم با ستاره ترانه ها را
به اوج آسمان پرواز دهم خیالم را
من،
عریان آمدم از مادر به دنیا
به آب ِزلال، غسل دادند تنم را
شدم رهاتر از رها
تا

نفس بکشم هوا را
ببینم پرواز پرنده ها را،
که
طی می‌کنند آزادانه مرزها را
می خوانند یک صدا سرود رهایی را

آن روز که بچه ها داشتند امتحان، نوشتم این چند خط را
عین جغد می پاییدم آن ها را
باور نداشتم صداقتشان را
آنها هم در کمین غفلت من،
بربایند لحظه ای را
باور کنند به تقلب خودشان را
این روزها بیشتر باور داریم به تقلب زندگی را

🖊شعر از؛ بشارت پرمه

✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw

📒 #شعر وطن

وطنم،
سرزمینم،
دل در گرو مهرِ تو دارم،
تا بچینم آرزوهایم.
آسمانت سقف من.
زمینت ماّمن من.
من که خانه ای دارم، چراغی روشن در آن دارم،
همه از مهر تو است.
در آن گوشه از سیستان که آب امانش را برده است،
کجایند زال و رستم، پوران سیستانی،
بخوانند سیمرغ جادوگر.
ببندند سیل بر آن گاو،
که آنان می خورند شیرش، نبینند مرگش.

وطنم،
سرزمینم،
آن گوشه که لرزیدی،
آن خانه ها که بخشیده بودی،
شدند ویرانه ای بر سر ما.
اگر چه هنوز سرد است دستان ما،
به خشمت نه غمگینیم نه افسرده.
دل همچنان به مهرِ تو بسته.
بلندند به آسمان دست های خسته.
تا نبینند تو را مانده

وطنم،
سرزمینم،
فرهاد عاشق را تو پروردی.
بیستون به تیشه اش، نگارین کردی.
حافظ ازبر کرد در سایه ات همه، آیاتِ قرآنی.
سعدی هدیه کرد از پند و حکمت، گلستانی.
همه چیدند از میان گل های زیبا،
آن گل سرخ که تو پروردی.
آن لاله ها که به عشق خود رویاندی،
دشت هایت به سرخی لاله ها آراستی
تا بمانی،
تا بمانی،
همچنان چون کوه استوار.
کس نبیند ذره ای غم بر قامتت.
بنشانی سرخی زیبای انار بر چهره ات.
ببالی به آن پرستو های مهاجر.
همچنان به عشق تو در آسمانت،
می کنند پرواز، می دهند جان.

وطنم،
سرزمینم،
تو عزیزتر از آنی.
غم بر چهره بنشانی

🖊شعر از؛ بشارت پیرمه

✅پیرانشهر رووداو
🆔: @piranshahrrudaw